(((((ป้ากะปู่... ป้าไม่อยู่ปู่เข้าWeb)))))
“ป้ากะปู่กู้อีจู้ ” ไดอารี่ เปื้อนหมึก ..นอกประวัติศาสตร์และกาลเวลา.. สงบนิ่งกับอณู...ทุกสรรพสิ่งอันดีงาม... ...ตลอดไป... .
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/pakapoo
วันอาทิตย์ ที่ 9 กันยายน 2550
Posted by ป้าไม่อยู่ปู่เข้าเวบ , ผู้อ่าน : 3712 , 06:23:44 น.  
หมวด : การเมือง

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน



 

อ้างอิงข้อมูลจาก  ล้านนาคดี (มหาวิทยาลัยแม่โจ้)

ลื้อเชียงรุ่ง

 

ลื้อเชียงรุ่ง คือคนไทที่ตั้งบ้านเรือนอยู่บริเวณเขตเมืองเชียงรุ้ง แคว้นสิบสองพันนา ( ปันนา ) ในอาณาเขตมณฑลยูนนานตอนใต้ของประเทศจีน เมื่อกลางปี พ . ศ .2492 พากันอพยพเข้ามาสู่ประเทศไทย อาศัยตั้งบ้านเรือนอยู่ ณ บ้านริมฝั่งแม่น้ำแม่สาย อำเภอแม่สาย จังหวัดเชียงราย ประมาณ 20 หลังคาเรือน

เชียงรุ่งเป็นเมืองหนึ่ง ซึ่งตั้งอยู่บนฝั่งแม่น้ำโขงชาวเมืองเรียกว่า “ เจียงฮุ่ง ” จีนเรียกว่า “ กิ่วลุงเกียง ” ทั้งแคว้นเรียก “ สิบสองพันนา ” มีที่ราบเพียงเล็กน้อยล้อมรอบไปด้วยป่าไม้และภูเขาหลายสิบลูก จึงต้องแบ่งเอาที่ดินพื้นที่ราบไว้ ทำไร่ ทำนา ทำสวน ชาวเมืองเชียงรุ่งปลูกบ้านเรือนอาศัยอยู่ตามบนเนินเขาที่ลาดไปทางทิศตะวันตก ซึ่งพอที่จะสร้างบ้านเรือนได้จึงรวมกันอยู่เป็นหมู่บ้าน หมู่บ้านหนึ่งมีจำนวนราว 20-60 หลังคาเรือน

ในหมู่บ้านหนึ่งมีผู้ใหญ่บ้าน กำนัน สารวัตรปกครองกำนันเรียกว่า “ พระญา ” ผู้ใหญ่บ้านเรียกว่า “ จ่า ” สารวัตรเรียกว่า “ ล่าม ” หลายหมู่บ้านรวมกันเป็นเมืองหนึ่ง เช่น เมืองเชียงรุ่ง มีประมาณ 70 กว่าหมู่บ้าน มีเจ้าผู้ครองเมืองเรียกว่า “ เจ้าฟ้า ” เจ้าฟ้ามีอำนาจเหนือศาลสถิตยุติธรรมแห่งเมืองนั้น เมื่อประชาชนพลเมืองมีเรื่องราวฟ้องร้อง เจ้าฟ้าจะเป็นผู้ตัดสินความได้ตามอำเภอใจ แต่เมืองเชียงรุ่งนี้ขึ้นอยู่ในการปกครองของจีน ซึ่งรัฐบาลจีนแต่งตั้งเจ้าเมืองหรือผู้สำเร็จราชการบริหารงานอีกต่อหนึ่งเรียกกันว่า “ เจ้าฮ่อ ” เจ้าฮ่อมีอำนาจอีกส่วนหนึ่งแต่เหนือกว่าเจ้าฟ้า มีศาลยุติธรรมตัดสินคดีต่างหาก การปกครองจึงขึ้นอยู่กับเจ้านายสององค์ เมื่อราษฎรมีถ้อยความคดีอะไรก็ต้องไปหาเจ้าไทหรือเจ้าฟ้าก่อน ถ้าเจ้าไทหรือเจ้าฟ้าตัดสินคดีความไปแล้วยังไม่เป็นที่น่าพอใจ ก็ส่งไปให้เจ้าฮ่อตัดสินอีกครั้งหนึ่ง และเป็นอันว่าคดีสิ้นสุดลง

ก่อนถึงเมืองเชียงรุ่งมีภูเขาลูกใหญ่หลายลูกสูงตระหง่านถ้าเราเดินผ่านพ้นไปแล้ว เหลียวหลังไปดูจะเห็นภูเขาเหล่านั้นเป็นรูปคนนอนเรียงกันอยู่ 3 คน เรียกกันว่า “ ดอยนัง ” ทุก ๆ ปีมีการเซ่นเจ้าที่ภูเขาลูกนี้ โดยถือว่าเป็นที่สิงสถิตของดวงวิญญาณของนารีแน่งน้อยผมสวยงามผู้มีฤทธานุภาพ สามารถบันดาลให้ผู้คนเดินทางเจ็บป่วยหรือประสบภัยอันตราย ผู้คนเดินทางไปมาต่างมีดอกไม้ธูปเทียนจุดบูชาไว้ข้างทาง เชียงรุ่งมีกำแพงเมืองธรรมชาติอันมหึมา โดยใช้ภูเขาสูงทะมึนลูกนี้กั้นเขตแดนระหว่างเมืองลวงกับเมืองเชียงรุ่ง

เมืองเชียงรุ่งมีคนหลายชาติ ทั้งชาวเขาและชนชาติพื้นที่ราบ ส่วนมากเป็นคนไทลื้ออาศัยอยู่ในบริเวณใกล้เคียงตัวเมือง ตำบลในเมืองเชียงรุ่ง เช่น บ้านเชียงคำ บ้านติ้ว บ้านกองหลวง บ้านดอนตัน บ้านมอง ฯลฯ

ไทลื้อบ้านมองนั้น สำเนียงพูดเป็นชาวเชียงแสนแต่ออกจะแปร่งไปบ้างเล็กน้อย พวกไทลื้อบ้านมองเล่าให้ฟังว่า เดิมปู่ย่าตาทวดของเขาอยู่เชียงแสน จังหวัดเชียงราย ได้อพยพขึ้นไปอยู่ในบริเวณเขตเมืองเชียงรุ่งในสมัยเชียงแสนถูกพม่ายกกองทัพมารุกราน จึงพากันหนีพ่ายไปทางเหนือ บรรพบุรุษผู้ทราบเรื่องราวเมืองเชียงแสนสมัยนั้นได้สิ้นชีวิตไปหมดแล้ว คงตกค้างอยู่แต่บรรดาลูกหลาน ซึ่งจำความจากปู่ย่าตาทวดของเขาเล่าให้ฟังอีกต่อหนึ่งว่า เดิมเป็นคนเมืองเชียงแสน นอกจากนี้ไทลื้อบ้านมองหรือไทเชียงแสนยังคงกระจัดกระจายอยู่อีกหลายแห่ง การแต่งกายและขนบธรรมเนียมเหมือนกันกับไทลื้อเชียงรุ่ง

ขนบธรรมเนียมการแต่งกายหญิง เด็กสาวจะแต่งกายเหมือนกับคนแก่และแม่เรือน คือมีผ้าโพกศีรษะ ใช้ผ้าขนหนูสีฟ้า สีชมพู สีขาว ใส่เสื้อขาวหรือสีต่าง ๆ ที่ชอบที่สุดคือสีน้ำเงิน ขาว สวมเสื้อสองชั้นซ้อนกัน เสื้อชั้นในแขนสั้นคว้านคอไม่ค่อยลึก มีลูกไม้ติดกระดุมเป็นแถวถี่ ๆ บางทีไม่ต้องเจาะรังดุม ใส่กระดุมทั้งสองข้างเอาด้ายผูกติดกันให้มิดชิด เสื้อชั้นนอกผ่าอกมีสาบคอ และตลอดที่ผ่าอกใช้ผ้าชื้นเดียวกันคล้ายเสื้อยะวาของไทยเรา แต่เมื่อสวมแล้วต้องถึงสาบที่อกไปผูกติดกับด้าย ซึ่งเย็บติดไว้ที่ตะเข็บข้าง ๆ ห่างจากรักแร้ประมาณ 1 คืบ เมื่อใส่แล้วแนบติดตัวกะทัดรัดดี เสื้อยาวแค่เอวพอดี นุ่งผ่าซิ่นสองชั้น ชั้นนอกเป็นตา ๆ คล้ายซิ่นลื้อเชียงคำหรือบางทีก็นิ่งซิ่นเป็นตา ๆ เหมือนของเชียงใหม่ต่อหัวต่อท้ายใช้สีดำหรือเขียว ซิ่นชั้นในเวลาสวมยาวแลบออกมาให้เห็นประมาณ 4 นิ้ว เย็บเป็นเกล็ด ๆ ไปตามยาว ส่วนล่างจะติดแถบริบบิ้นสีต่าง ๆ เช่น สีน้ำเงิน สีชมพู ริบบิ้นนี้มีลวดลายที่ส่งมาจากเมืองยูนนาน ผู้หญิงสูงอายุแต่งกายแปลกไปบ้าง ก็เพียงผ้าโพกศีรษะดำทอด้วยไหมเงินเป็นริ้ว ผืนหนึ่งยาวประมาณ 6 นิ้ว ผู้ชายโพกศีรษะด้วยผ้าสีขาวไม่สู้ใหญ่และยาวนัก

เครื่องแต่งกายของชายหนุ่มสวมเสื้อกุยเฮงสีต่าง ๆ กางเกงจีน สีกรมท่าและสีขาว ตัดผมสั้น ไม่ไว้ผมยาวเหมือนสมัยก่อน ซึ่งเดิมไว้ยาวม้วนเป็นมวยผมอย่างผู้หญิง บางคนชอบสวมกำไลข้อมือทำด้วยเงินทองหรือหยก เครื่องประดับกายสำหรับผู้หญิงนั้น ผู้หญิงไทลื้อเชียงรุ่งแทบทุกคนจะเจาะหูใส่ต่างหู ซึ่งเขาเรียกว่า “ ลาน ” ที่มวยผมมีดอกไม้ทำด้วยเงินปักไว้อย่างเดียวกับปักปิ่น มีกำไลข้อมือทำด้วยเงินหรือทองคำ รองเท้าของผู้ชายทำใช้กันเอง โดยเอาหนังสัตว์มาแช่น้ำปูนและน้ำฝาดของต้นไม้บางชนิด นำเอามาผึ่งใช้ทำเป็นรองเท้าบางทีก็ใช้ผ้าเย็บทำกันเอง รูปร่างรองเท้าไม่สู้สวยงาม นอกจากนั้นมักจะซื้อจากที่อื่น

ตามปกติเวลาไม่มีงานพิธีทางศาสนาหรืองานขึ้นบ้านใหม่ที่สำคัญแล้ว ชาวลื้อเขาสวมเสื้อกางเกงย้อมสีกรมท่าหรือสีครามหรือสีดำ เขาทำสีขึ้นใช้เองโดยนำเอาใบไม้ชนิดหนึ่งซึ่งหาได้ไม่ยากนักตามป่าริมห้วยลำธาร ชาวไทลื้อเรียกใบไม้ชนิดนี้ว่า “ ห้อม ” นำมาหมักไว้ใช้ผ้าย้อม ถ้าต้องการสีเข้มก็ย้อมหลาย ๆ ครั้ง ๆ ทุก ๆ หลังคาเรือนมีผู้หญิงรับหน้าที่ทอผ้าไว้ใช้เอง และเมื่อถึงเวลาเข้าพรรษา ทุกหลังคาเรือนต้องมีผ้าไปทำบุญ สำหรับบ้านที่มีผู้หญิงอายุตั้งแต่ 15 ปีขึ้นไปถึง 50-60 ปี ปีหนึ่งมีผ้าขาวคนละ 1 วา เอาเตรียมไว้ทำบุญถวายทานที่วัด เพราะเหตุนี้ผู้หญิงชาวไทลื้อทุกคนจึงต้องทอผ้าเป็น และทุกบ้านมีกี่สำหรับทอผ้าไว้ใช้งาน

บ้านเรือนที่อยู่อาศัยของเขา รักษาความสะอาดเป็นอย่างดี แทบทุกหลังคาบ้านจะผูกวัวควายไว้ใต้ถุน นอกจากนี้ยังทำเล้าไก่ไว้ใต้ถุนเรือน เมื่อเขานำวัวควายออกไปเลี้ยงแล้วเจ้าของบ้านจะทำความสะอาดกไม่ปล่อยให้สกปรก โดยเก็บเอามูลสัตว์ไปกองรวมกันไว้เป็นแห่ง ๆ เมื่อแห้งดีแล้วก็เผาทำเป็นปุ๋ยสำหรับนำเอาไปใส่ที่ดินในเรือกสวนไร่นาของเขา ที่ใต้ถุนเรือนทำเป็นที่ทำงานอย่างอื่น เช่น โม่แป้ง โม่ข้าวเปลือก คือเขามีโม่ซ้อมข้าวให้เปลือกบิแตกแล้วนำเอาไปตำกับครกกระเดื่องอีกทีหนึ่ง

บ้านเรือนชาวไทลื้อเชียงรุ่งทำแบบเดียวกันหมด เว้นแต่ขนาดใหญ่หรือเล็กเท่านั้น คือยกพื้นสูงพอท่วมศีรษะมีหลังคาลาดลงมาแต่ชายคาต่ำ จากพื้นสูงประมาณหนึ่งเมตรหรือเมตรครึ่ง มีชานเล็ก ๆ ครัวไฟทำที่เดียวกันกับห้องรับแขกมีห้องนอนกั้นฝาระหว่างห้องนอนกับห้องรับแขก

ภาษาที่พูด สำเนียงเหมือนลื้อทางอำเภอเชียงคำ จังหวัดเชียงราย เช่น คำว่า “ พลู ” ชาวไทลื้อเชียงรุ่งว่า “ ใบ ” คำว่า “ เคี้ยวหมาก ” ว่า “ อมใบ ” คำว่า “ ข้าวเหนียว ” ว่า “ ข้าวโหน ” “ ข้าวเจ้า ” เป็น “ ข้าวอาน ” “ เนื้อ ” ว่า ” เน้อ ” “ วัว ” ว่า “ โฮ ” “ ควาย ” ว่า “ กาย ” ชื่อคนไทลื้อโดยมากไม่มีนามสกุล แม้ชื่อซ้ำกันแต่ก็เรียกขนาดรูปร่างของคนนั้น ๆ ต่อท้าย หรือบางทีก็เอาชื่อบิดาและหมู่บ้านตำบลนั้นเป็นนามสกุล ชื่อผู้หญิงคนธรรมดาสามัญใช้คำว่า “ อี่ ” นำหน้านาม เช่น อี่แก้ว อี่เปง อี่จัน ฯลฯ จะเป็นสาวหรือเด็กเรียก “ อี่ ” ทั้งนั้น ถ้าโตขึ้นมีลูกหลาน ผู้มีอายุอ่อนกว่าเรียกผู้อาวุโสกว่าว่าน้า ป้า อาว แม่หลวง พ่อหลวง พ่อเฒ่า ปู่ ย่า ฯลฯ แต่คนที่มีอายุมากเรียกผู้หญิงที่มีอายุต่ำกว่าว่า “ อี่ ” ถึงคนอื่นจะเรียกว่า น้า ป้า อาว ก็ตาม คำว่า ” นาง ” ใช้กับเจ้านายที่เป็นญาติสนิทกับเจ้าฟ้า พระญาจ่า และล่าม

เครื่องดนตรีของชาวลื้อเชียงรุ่ง มีซออู้ ซอด้วง ปี่ ฆ้อง กลอง ฯลฯ สำหรับฆ้องกลองปี่นั้นใช้ในงานพิธีทำบุญ หรือขึ้นบ้านใหม่ เข้าหรือออกพรรษา

การอาชีพโดยมากทำนา ทำสวน ทำไร่ ปลูกต้นไม้ยืนต้นล้มลุกเหมือนอย่างชาวเหนือ ผลไม้มีไม่กี่ชนิด เช่น ลิ้นจี่ พืชผักหลายอย่าง เช่น ถั่ว มะเขือ พริก ฝักกาด และพืชหลายชนิดที่ส่งมาจากเมืองซือเหมา เมืองคุณหมิง อาหารที่ชอบรับประทานมากที่สุด คือเนื้อวัว หมู ไก่ ปลา วิธีปรุงรับประทานมียำ ปิ้ง ลาบ แกงอ่อม ฯลฯ รับประทานร่วมกันหมดทั้งครอบครัวไม่รับประทานแยกกัน มีสำรับซึ่งเขาเรียกว่า “ สะโตก ” ใช้ตะเกียบคนละคู่ ช้อนคนละอัน รับประทานข้าวเหนียวหรือข้าวเจ้าได้ทั้งสองอย่าง เมื่อรับประทานอาหารแล้ว ต้องมีน้ำชาดื่มตามไปด้วย สักครู่จึงเคี้ยวหมาก สูบบุหรี่มวนด้วยใบตองกล้วย ไม่นิยมการกินเมี่ยง การเจ็บไข้โดยมากเป็นไข้จับสั่น ปวดท้อง ลงท้อง ไส้ตัน ฝีในท้อง ฯลฯ หมอใช้ยาพื้นเมือง

เมื่อสมัยก่อนสงครามมีโรงพยาบาลของคณะมิชชันนารีตั้งอยู่ในเมืองแห่งหนึ่ง แต่ชาวไตลื้อไม่ค่อยนิยมใช้หมอและยาแผนปัจจุบัน จึงมีผู้มาทำการรักษาน้อยราย สวนมากใช้หมอผีปล่อยเคราะห์ เป่าน้ำมนต์ เสกคาถาอาคม ผูกข้อมือ เซ่นผี บางรายใช้รากไม้ใบหญ้ามาต้มดื่มแก้โรค

ชาวไทลื้อเชียงรุ่งเป็นผู้มีใจโอบอ้อมอารี พูดจาสุภาพเรียบร้อย รักญาติพี่น้องและเพื่อนบ้าน ช่วยเหลือเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ เช่น การปลูกบ้านเรือนและการเก็บเกี่ยวข้าว หรือมีงานต่าง ๆ ก็ช่วยกันทำ ไม่ข่มเหง ทำร้าย ลักขโมย ตั้งบ้านเรือนอยู่รวมกันด้วยความสงบ เคร่งครัดต่อขนบธรรมเนียมประเพณีประหยัดการใช้จ่าย

ชาวไทลื้อเชียงรุ่งเป็นคนขยันทำงานก็จริงอยู่ แต่ไม่ชอบการสร้างบ้านเรือนเครื่องใช้ให้แน่นหนาถาวร ทำกันเพียงชั่วคราวเพราะเชียงรุ่งเคยประสบโจรภัยปล้นสะดม หรือเกิดศึกฮ่อบ่อยครั้ง เหตุนี้ชาวไทลื้อเชียงรุ่งจึงหวาดเกรงต่อภั้ยโจร และความอลเวงทางการเมืองของจีนยูนนานอยู่เสมอ เช่น เมื่อเร็ว ๆ นี้ ได้เกิดการปะทะกันระหว่างทหารรัฐบาลจีนก๊กมินตั๋งกับรัฐบาลจีนใหม่ในอาณาเขตมณฑลยูนนาน ซึ่งได้กระทบกระเทือนถึงเมืองเชียงรุ่งด้วย ยางคราวมีกองโจรฮ่อยกพวกจำนวน 500-600 คนเข้ามาปล้นสะดมหมู่บ้านต่าง ๆ ในเมืองเชียงรุ่ง เพราะฉะนั้นทุกครอบครัวเรือนจึงไม่ปลูกบ้านเรือนให้ใหญ่แน่นหนาต่างเตรียมกระบุง หรือ เรียกว่า “ กว้าย ” ซึ่งมีหูสำหรับเอาไม้คานสอดหาบหามหนีเข้าป่าประจำตัว ทุกคนจะเลือกเอาแต่ทรัพย์สินเงินทองเสื้อผ้าที่จำเป็นและสำคัญ ตลอดจนเสบียงอาหารเตรียมอพยพหลบลี้ภัย นิยมปลูกต้นไม้ให้ผลเพียงปีหนึ่ง หรือ 2-3 ปีเท่านั้น ไม่ปลูกต้นไม้มีอายุนานหลายสิบปีให้เสียเวลา เพราะไม่ทราบว่าจะได้อยู่ตลอดไปหรือจะต้องอพยพโยกย้ายกันไปแห่งหนตำบลใด

ชีวิตความเป็นอยู่ภายในครอบครัวของชาวไทลื้อเชียงรุ่งคล้ายคลึงกับชาวไทหย่า ซึ่งอาศัยอยู่ตอนใต้เมืองคุนหมิงและอยู่อย่างประปรายในเขตเชียงรุ่ง ผู้หญิงชาวไทลื้อตื่นนอนเวลาเช้าตรู่พร้อม ๆ กับผู้ชาย ผู้ชายมีหน้าที่ทำนา ทำสวน ทำไร่ ปลูกสร้างบ้านเรือน ตัดต้นไม้ ผ่าฟืน เอาวัวควายไปเลี้ยง ฯลฯ ส่วนผู้หญิงนอกจากช่วยเหลือผู้ชายทำงานตามปกติแล้วยังต้องเลี้ยงลูก ทอผ้า โม่แป้ง โม่ข้าวเปลือก เพื่อนำไปตำในครกกระเดื่อง ทำอาหาร ต้มผักให้หมู ฯลฯ

การศึกษาของชาวไทลื้อเชียงรุ่งในช่วง พ . ศ .2493 อาศัยเรียนตามบ้านตามวัด ใช้ตัวอักษรพื้นเมืองคล้ายอักษรชาวล้านนา ไม่นิยมเรียนหนังสือ ผู้ที่ได้รับการศึกษามักเป็นลูกหลาน เจ้าฟ้า พระยา จ่า และล่าม หรือบรรดาลูกหลานของผู้ที่นับถือศาสนาคริสเตียนลัทธิโปรเตสแตนส์เท่านั้น จึงจะมีโอกาสได้เรียนในโรงเรียนประจำเมือง มีการสอนภาษาจีนขณะนั้นหาได้บังคับให้พลเมืองที่ขึ้นอยู่กับเขาต้องศึกษาเล่าเรียนไม่

ชาวไทลื้อเชียงรุ่งนับถือศาสนาพุทธควบคู่กับนับถือผีมีวัดวาอารามไม่สู้ใหญ่โตอะไรนัก แต่มีอยู่ทุกหมู่บ้านพระสงฆ์สามเณรไม่ค่อยเคร่งครัดต่อระเบียบพระธรรมวินัย จิตใจของชาวไทลื้อเชียงรุ่งทุกคนนิยมการทำบุญกุศล และการสนุกสนานร่าเริง เมื่อมีงานพิธีอะไรก็มีการตีฆ้องกลองฟ้อนรำแห่ไปมาครึกครึ้น งานปีใหม่เริ่มในกลางเดือนเมษายน วันสงกรานต์ต่างซักเสื้อผ้า ยิงปืน จุดประทัด มีการทำบุญตักบาตรถวายอาหารอุทิศให้แก่บรรดาผู้ที่ล่วงลับไปแล้ว แต่ไม่มีการรดน้ำอย่างชาวเหนือ การเข้าพรรษามีพิธีแห่ตีฆ้องกลอง และร้องรำทำเพลงอย่างเดียวกันกับอย่างชาวไทใหญ่ นอกจากนับถือศาสนาพุทธแล้ว แทบทุกคนยังนับถือผี มีผีบ้าน ผีหมู่บ้าน ผีเมือง และมีการเซ่นผีอยู่เสมอในเวลาเจ็บป่วย งานปีใหม่หรือเวลารับประทานข้าวใหม่ ผู้ที่นับถือศาสนาคริสต์มีอยู่เป็นจำนวนไม่น้อย ทั้งนี้เพราะมีหมอสอนศาสนาชาวอเมริกันได้เดินทางเข้าไปสั่งสอนศาสนา ตั้งโรงเรียน และโรงพยาบาลตามเมืองต่าง ๆ ในเขตยูนนานตอนใต้ ( ดูประกอบที่ คริสเตียนฯ )





อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
พิราบดำ วันที่ : 07/10/2007 เวลา : 00.47 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/pat-1
เมืองมะขามหวาน  

นั่งดูเป็นชั่วโมง....... ขอบคุณครับ คุ้มค่าที่แวะมาทักทาย.

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน

V D O เพลงจีนขับร้อง+บรรเลงOrchestra เต็มวง /ชื่อเพลง:ลูกหลานผู้เสียสละ (ทำใหม่)

ยามที่เหลือเพียงหนึ่งตัวตน ไว้ซึ่งตำนาน เดี่ยวบทเพลง ท่ามกลางสมรภูมิแห่งคมกระบี่

View All
<< กันยายน 2007 >>
อา พฤ
            1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30            

[ Add to my favorite ] [ X ]