• พรเมืองใต้
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : boonnakkhian@hotmail.com
  • วันที่สร้าง : 2009-12-08
  • จำนวนเรื่อง : 16
  • จำนวนผู้ชม : 44233
  • ส่ง msg :
  • โหวต 8 คน
ไพบูลย์ พันธุ์เมือง
เรื่องเล่า การ์ตูน บทกลอน
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/panmuang
วันอังคาร ที่ 1 กุมภาพันธ์ 2554
Posted by พรเมืองใต้ , ผู้อ่าน : 2061 , 10:42:17 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 1 คน J1214 โหวตเรื่องนี้

.

เวลาประมาณตี ๒  บรรยากาศของตลาดทิวสนดูน่ากลัว   ร้านรวงทุกร้านปิดไฟ  เพราะแต่ละคนกำลังอยู่ในนิทรารมย์อันแสนสุข   ปรกติบนเสาไฟข้างถนนทุกๆ เสา  ในเขตเทศบาลจะมีหลอดฟลูออเรสเซ็นขนาด ๒๐ วัตต์ติดไว้  ทว่าหลอดไฟหลายหลอดชำรุด  บางหลอดมีเพียงแสงเรืองๆ  บางหลอดก็กระพริบวิบๆ วับๆ  ทำให้ยิ่งน่ากลัวไปอย่างไม่จงใจ

ที่อาคารตลาดสดข้างที่ว่าการอำเภอ  มีหลอดฟลูออเรสเซ็น ๒๐ วัตต์หลอดหนึ่ง  ที่ส่องแสงซีด ๆ พอให้ได้มองเห็นอะไรต่อมิอะไรในบริเวณใกล้ ๆ 

คนยามหนุ่มนั่งพิงเสาอยู่บนแท่นที่แม่ค้าใช้วางของขาย  เขารู้สึกว่าอากาศคืนนี้หนาวเย็นกว่าปรกติ  ทำให้ต้องรูดซิปเสื้อแจ๊กเก๊ตขึ้นถึงคอ  และเกิดความง่วงจนอยากจะหลับ  แต่อยู่ ๆ หมาก็หอนขึ้น  แรก ๆ มันหอนอยู่แถวหน้าโรงเรียนอันอยู่ตรงข้ามกับโรงพัก แล้วมาหน้าที่ว่าการอำเภอ  สุดท้ายก็มาถึงหน้าตลาดสด 

คนยามหนุ่มรำคาญจึงลุกขึ้นจะหาก้อนอิฐ หิน หรืออะไรสักอย่างขว้างไล่หมา  ทว่าพลันได้ยินเสียง

ผึบ - ผั่บ !  แซ้ก - ซ้าก ! 

เสียงคล้ายคนหลายคนเดินมา !

 พร้อมกับกลิ่นเหม็นอับๆ สางๆ   คนยามหนุ่มชันกายขึ้นนั่งตัวตรง  ตาจ้องเขม็งไปยังถนนที่ได้ยินเสียง  กระทั่งเจ้าของเสียงพากันเดินมาถึงสามแยกที่จะไปสถานีรถไฟ  แต่มันกลับเลี้ยวซ้ายมายังถนนซึ่งอยู่ระหว่างรั้วที่ว่าการอำเภอกับตลาดสด  แล้วเขาก็ต้องสะดุ้งเฮือกเมื่อนับจำนวนเงาร่างนั้นได้ ๑๒ ร่าง  เดินตามหลังเรียงเดี่ยวกันมาเหมือนแถวทหาร

เขารีบก้มหัวลงบังกล่องลังและแผงวางของ  ใจเต้นโครมครามเพราะคิดว่าเป็นพวกงัดแงะที่ออกมาหากินในยามดึก  และที่ๆ มันจะมางัดแงะก็ไม่น่าจะเป็นที่อื่น  นอกจากแผงเก็บสินค้าของพวกพ่อค้าแม่ค้าในตลาดสดซึ่งเขารับจ้างเป็นคนเฝ้าอยู่

ทว่า  มันไม่ได้เข้ามาในตลาดสดแต่พากันเดินตรงไปทางหน้าโรงพยาบาล  แล้วหายไปในเงามืดของสวนมะพร้าวอันอยู่ทางปลายถนนนั้น  

ªªªªª

เวลาประมาณ ๗ นาฬิกา ในศาลาตั้งศพวัดภูเขา  ขี้เมา ๑ ใน ๔  ตื่นขึ้นจึงเดินผ่านที่ตั้งโลงศพทั้ง ๑๒ ใบ จะไปล้างหน้าที่ก๊อกน้ำด้านหลังศาลา   แต่ยังไม่ทันจะไปถึงก๊อกน้ำ  นายขี้เมาเห็นฝาโลงทุกใบเปิดอยู่ก็ตกใจ  รีบวิ่งไปปลุกเพื่อนขี้เมาอีก ๔ คนให้ลุกขึ้นมาดู

“เฮ้ยๆ  ตื่นๆๆ  สงสัยศพหนีไปหมดแล้วว่ะ”

“บ้า! ศพพ่อมึงนะซีหนี  คนกำลังนอนหลับสายๆ  มาปลุกทำไม”   ไอ้ขี้เมาคนหนึ่งพูด  ส่วนอีก ๓ คนยังหลับตาและบ่นด่าอู้อี้

“แม่ง…เมาแต่เมื่อคืนยังไม่สร่างอีกหรือไง

“กูไม่ได้เมา  ไม่เชื่อมึงลุกขึ้นไปดูซี  กูว่าศพหนีหมดแล้ว ฝาโลงเปิด”  นายคนแรกพูด อีก ๓ ยังหลับตาแต่นายเรืองสับปะเหร่อรีบลุกขึ้นและรีบไปชะโงกหน้าดูโลงศพทุกใบ

            “ศพหายไปจริงๆ ว่ะ  หายไปหมดเลยทุกโลง”   นายเรืองร้องเป็นผลให้เพื่อนอีก ๓ ตื่นและรีบมาดู

“เสือมาคาบเอาไปกินมั้ง”  นายคนหนึ่งออกความเห็น

“บ้า!  เสือในตลาดมีที่ไหนกัน”   สัปเหร่อเรืองพูด

“ก็มันอาจจะลงมาจากภูเขาหรือถ้ำไหนสักแห่ง  บนเขาแมวเขาว่ามีเสือ  มึงไม่เคยได้ยินหรือ  

“แต่กูว่าศพลุกหนีไปเองแน่ๆ”   

“งั้นรีบไปบอกหลวงพ่อ” สับปะเหร่อเรืองพูดอีก 

ขี้เมาทั้ง ๕ คนจึงรีบไปบอกท่านพระครู ซึ่งเป็นเจ้าอาวาสที่สั่งให้ปิดไฟให้เหลือน้อยดวง  อ้างว่าเพื่อประหยัดกระแสไฟฟ้า

“ศพไม่มีญาติ ใครที่ไหนมันจะมาเอาไปทำอะไรล่ะโยม

หลวงพ่อไม่ได้ทำให้ความกระจ่าง  แถมวางเฉยไม่รับรู้  สับปะเหร่อเรือง  จึงตัดสินใจใหม่

“งั้น ต้องรีบไปบอกให้นายอำเภอทราบ”

ªªªªª

ที่ศาลาประชาคมข้างที่ว่าการอำเภอทิวสน 

...พรหมพงศ์  อิทธิเดช  สารวัตรใหญ่  ข้าราชการตำรวจ ปลัดอำเภอ หมอสาธารณสุขอำเภอ  กำนันและผู้ใหญ่บ้านอีกหลายตำบล  ถูกนายอำเภอเกียรติศักดิ์  รักเกียรติภูมิ  เชิญมาประชุมเพื่อปรึกษาเรื่องศพหาย...

“ผมอยากได้ความเห็น ว่ากำนันคิดอย่างไรนายอำเภอเจาะจงถาม กำนันแผน  พงษ์ฤทธิ์  เพราะ ๑๒ ศพหายไปในเขตตำบลทิวสน  ซึ่งเป็นเขตรับผิดชอบของกำนันแผน  และ ๔ ศพที่หายก็เป็นคนที่อยู่ในเขตปกครองของกำนันแผนเช่นกัน

“ผมว่ามีคนสร้างสถานการณ์  ขโมยศพเพื่อให้สอดรับกับข่าวลือ”   กำนันแผนตอบ

“พี่กำนันพร้อมล่ะ”  นายอำเภอหันมาที่ กำนันพร้อม  รักไทย  เพราะ ๘ ศพมาจากตำบลทะเลสาบ  เขตรับผิดชอบของกำนันพร้อม  และด้วยความที่สนิทสนมกัน นายอำเภอจึงเรียกกำนันว่าพี่

“ผมไม่คิดว่า  จะมีใครสร้างสถานการณ์  แต่เชื่อว่า สิบสองศพลุกออกไปจากโลงด้วยตัวของมันเอง”   กำนันพร้อมตอบ

การตอบของกำนันพร้อมทำให้กำนันแผน  หันไปมองหน้ากำนันพร้อมอย่างขำขัน  แต่ไม่ทันจะหัวเราะ  นายอำเภอก็ถามกำนันพร้อมขึ้นก่อน ว่า

“ทำไมพี่พร้อมมั่นใจอย่างนั้น  

“ผมเชื่อว่า  ข่าวลือเรื่องผีดิบเป็นเรื่องจริง… ผมเชื่อว่าทั้งสิบสองศพนั่นถูกกระทำให้มีฤทธิ์อำนาจ  โดยใครสักคนที่มีความรู้ทางด้านไสยศาสตร์”

“ฟังดูราวกับในละครโทรทัศน์”  

นายอำเภอพยักหน้าแต่ไม่หัวเราะ  และคนที่หัวเราะ คือกำนันแผนที่ปล่อยเสียดังลั่นแบบงอหงาย  หวังจะให้คนอื่นๆ ในที่นั้นพลอยหัวเราะด้วย  แต่เมื่อนายอำเภอและสารวัตรใหญ่  ต่างทำหน้าขรึม  ทุกคนจึงได้แต่ยิ้ม ๆ  กำนันแผนจึงเปลี่ยนท่าทีเป็นพูดว่า

“เรื่องแบบนี้ไม่ใช่เรื่องที่จะมาเที่ยวตั้งสมมุติกันเล่น ๆ มันต้องมีเหตุผลที่เป็นวิทยาศาสตร์”  

“ผมไม่ได้ตั้งสมมติฐาน  แต่ผมมีหลักฐาน”   กำนันพร้อมพูดอย่างใจเย็น

“หลักฐานอะไร   กำนันแผนยิ้มเยาะ

“คนที่เจอมัน”   กำนันพร้อมตอบ

“ใคร  กำนันแผนถามพลางถลึงตาใส่กำนันคู่ปรับ  เพราะนายอำเภอและสารวัตรใหญ่ แสดงท่าทีให้ความนับถือและยกย่อง  กำนันพร้อมและผู้ใหญ่เพชรมากกว่าตน

“คนแรกคือผมนี่ไง  ผมพบผีดิบตนหนึ่งมาแล้วด้วยตนเอง  ก่อนที่ทั้งสิบสองศพจะถูกฆ่า  เรื่องนี้ผมเล่าให้ท่านนายอำเภอและท่านสารวัตรใหญ่ฟังแล้ว  ส่วนคนที่พบเห็นมันคนที่สอง…”

“ผมกำลังให้ปลัดไปพาคนนั้นมาที่นี่แล้ว”   นายอำเภอเกียรติศักดิ์พูดเสียเอง

และแล้ว  คนที่ถูกพาตัวมาคือ  นายอ่อน  ดวงแก้ว  ยามเฝ้าตลาดสด

“อ่อนช่วยเล่าเหตุการณ์  ที่เธอเห็นสิบสองศพผ่านตลาดให้เราฟังอย่างละเอียดทีซิ  ไม่ต้องกลัวว่าใครจะหาว่าเธอบ้า หรือพูดจาเรื่องเหลวไหล  เพราะฉันและสารวัตรใหญ่พร้อมที่จะรับฟัง”  นายอำเภอพูด

 นายอ่อนจึงเล่าตั้งแต่ที่เห็น ๑๒ ศพเดินผ่านตลาดสด แต่พอเล่าจบกำนันแผนทำหน้าดุ  แล้วพูดว่า

“แกดูทีวีมากไปมั้งไอ้อ่อน”

“ผมเป็นยาม ไม่เคยมีเวลาดูทีวี  ที่บ้านผมก็ไม่มีทีวี”  นายอ่อนพูดซื่อๆ

“พวกมันพากันหายไปทางไหน  ...พรหมพงศ์  สารวัตรใหญ่ถาม  ความจริงเรื่องทั้งหมดกำนันพร้อมและผู้ใหญ่เพชร  ได้พานายอ่อนไปหาและเล่าให้ฟังหมดแล้ว  สารวัตรใหญ่จึงอยากให้มายันในที่ประชุม

“มันหายไปทางสวนมะพร้าวของตาแสง”   นายอ่อนตอบ

“แกอย่าเที่ยวพูดอะไรส่งเดช คุณแสงเป็นคนดี  เป็นบุคคลที่ทำประโยชน์อย่างมากที่สุด  ให้กับอำเภอทิวสน” กำนันแผนพูดเสียงดัง  แสดงความไม่พอใจ

“อ่อนเขายังไม่ทันได้ว่าอะไรคุณแสงสักหน่อย  ทำไมกำนันจึงร้อนตัว อ่อนเขาพูดไปตามที่เขาเห็น”   นายอำเภอปรามแล้วว่า  “จะอย่างไรก็ตาม ในฐานะที่กำนันเป็นเจ้าของท้องที่ตำบลทิวสน  กำนันจะต้องสืบมาให้ได้ว่าศพหายไปไหน”   

“แต่... ศพในท้องที่ของผมมีเพียง ๔ ศพเท่านั้นนะครับ   อีก ๘ เป็นคนในท้องที่ของกำนันพร้อม   ต้องให้กำนันพร้อม รับผิดชอบด้วย” 

“เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง  พี่กำนันพร้อมกับพี่ผู้ใหญ่เพชร ออกสืบอย่างเต็มที่อยู่แล้ว  และทั้งสองคนนี่แหละที่พยายามสืบจนรู้ว่านายอ่อนเห็นเหตุการณ์ในคืนที่ศพหาย”  นายอำเภอพูดทำให้กำนันแผนมีสีหน้าเจื่อน 

ªªªªª

“ไม่ทราบว่า  พี่กำนันและพี่ผู้ใหญ่  เชื่อข่าวลือเรื่องให้ปลูกพืชสมุนไพรนั่นหรือเปล่า”  นายอำเภอถามกำนันพร้อมหลังจากเสร็จสิ้นการประชุม   

“ผมไม่ได้คิดว่าจะเชื่อหรือไม่เชื่อ  แต่เห็นว่าข่าวลือแบบนี้มีประโยชน์  จึงชวนให้ชาวบ้านปลูกพืชผักและพืชสมุนไพร  เพราะทุกวันนี้ผู้คนไม่ค่อยสนใจการปลูกพืชผักสวนครัว  หลายคนอยู่บ้านป่ามีที่ดินกว้างขวาง แต่ใช้ชีวิตแบบคนในตลาด”

“พี่กำนันหมายความว่ายังไง   นายอำเภอถาม

“ก็  แม้แต่ใบกะเพรา สะระแหน่ ตะไคร้  พริก  มะเขือ ชาวบ้านในตำบลทะเลสาบยังเข้ามาซื้อไปจากในตลาด  ไม่เคยปลูกกินเอง  แล้วมาบ่นว่ายากจนหาได้ไม่พอใช้”   กำนันพร้อมตอบ

“แต่ผมปลูกเพราะไม่อยากไปกินผักที่เคลือบด้วยยาฆ่าแมลง”   ผู้ใหญ่เพชรพูดบ้าง  หัวเราะน้อย ๆ

“งั้น อาจเป็นไปได้ว่า  ที่ไอ้ผีดิบไม่กล้าเข้าไปในเขตบ้านพี่ผู้ใหญ่ในคืนนั้น  เพราะพี่ผู้ใหญ่ปลูกพืชสมุนไพรไว้มาก”   นายอำเภอเสริมแล้วหัวเราะ  แต่แล้วก็เปลี่ยนเป็นพูดจริงจังว่า

            “เห็นทีผมกับท่านสารวัตรใหญ่  พี่กำนันและพี่ผู้ใหญ่คงจะต้องเหนื่อยกันแล้วล่ะ  ผมกลัวว่าจะมีคนตายเกิดขึ้นอีกมากกว่านี้   ผมจะสั่งให้ทุกๆ หมู่บ้านตำบลปลูกพืชผักสวนครัว  และเลิกออกเที่ยวกลางคืน”  

“ผมจะให้ตำรวจสายตรวจออกตรวจทุกคืน  แต่ผมต้องขอให้อ่อนช่วยสักหน่อย” สารวัตรใหญ่พูดแล้วหันมาที่นายอ่อน  คนยาม

“คืนนี้ถ้ามีพวกผีดิบชักโขยงมาเดินพาเหรดอีก  อ่อนช่วยตีระฆังเป็นสัญญาณให้พี่รู้  พี่จะนั่งรออยู่ในห้องหน้ามุขที่ว่าการอำเภอ  อ่อนรัวระฆังทันทีไม่ต้องไปคำนึงว่า  ตอนนั้นกี่ทุ่มกี่ยาม”  

“ได้ครับ”  นายอ่อน รับคำ

ªªªªª

คืนนั้นท้องฟ้ามืดมิดมองไม่เห็นแม้แต่ดาวสักดวง   อากาศร้อนอบอ้าวเหมือนฝนจะตก  บนที่ว่าการอำเภอทิวสน  ในห้องทำงานนายอำเภอ  สองหนุ่มใหญ่วัย ๔๐ เศษ  ตกลงกันว่าจะมารอฟังเสียงระฆังจากนายอ่อน  ส่วนด้านโรงพักมอบให้ร้อยเวรคอยรับฟังรายงานจากตำรวจสายตรวจ  เพราะต้องการที่จะสืบเรื่องนี้เป็นการภายใน

ตี ๒ ตรงยังไม่มีรายงานจากตำรวจและด้านตลาดสดของนายอ่อนก็ยังเงียบ  ตอนหนึ่ง พ...พรหมพงศ์ พูดขึ้น

            “ถ้าสิ่งที่นายอ่อนเห็นไม่ใช่ผี แต่เป็นชาวบ้านที่ไปหาปลา อย่างที่กำนันแผนพูด พวกนั้นเอาเราไปยำเละแน่”    สารวัตรใหญ่พูด

            “แต่ผมสงสัยว่าบ้านนายแสง  น่าจะมีอะไรที่ไม่ชอบมาพากลซุกซ่อนอยู่สักอย่าง  เพราะผมสังเกตมานานแล้ว”  นายอำเภอพูด         

“นายแสงเขาสนิทสนมกับ สวป.วิเวก  เขาคอยช่วยเหลือกิจการของโรงพักมาโดยตลอด  ถังเก็บน้ำฝนหลังโรงพักนายแสงก็สร้างให้  รถเครื่องที่พวกตำรวจใช้อยู่นายแสงก็เป็นคนซื้อให้  ผมจะทำอะไรไปก็เกรงๆ ใจ”  ...พรหมพงศ์สารภาพความในใจ

“แต่ถ้าปล่อยให้ สวป.วิเวกทำอะไรได้ตามใจ  อีกหน่อยทั้งผมและคุณก็จะพลอยเน่า ก่อนผมจะย้ายมาข้าราชการบนอำเภอ  เคยเรียกค่าน้ำร้อนน้ำชาจากชาวบ้าน  มาตอนนี้ไม่มีใครกล้า  อำเภอนี้เป็นบ้านเกิดของผม ผมอยากมาทำอำเภอนี้ให้สะอาด  คุณต้องร่วมมือกับผม…”  นายอำเภอพูดไม่ทันจะจบความดี  เสียงรัวระฆังก็ดังมาจากตลาดสด

แก๊งๆๆๆๆๆ!

สองหนุ่มใหญ่ในชุดทะมัดทะแมงกระโจนผลุงออกจากห้อง  วิ่งลงบันไดที่ว่าการอำเภอ มาหยุดอยู่ตรงช่องประตูกำแพงคอนกรีต  ด้านที่ออกมาสู่ถนนข้างตลาดสด

“โน่น  สัญญาณไฟฉายแว้บๆ อยู่ทางโน้น”  นายอำเภอชี้มือไปทางซ้าย

ถนนด้านนั้นตัดมาจากสามแยกมุมรั้วที่ว่าการอำเภอ  ผ่านหน้าตลาดสดไปผ่านหน้าโรงพยาบาล  พอเลยรั้วโรงพยาบาลตรงไปเป็นถนนดินลูกรัง  สู่สวนมะพร้าวของนายแสง  โศกี  

สองหนุ่มใหญ่วิ่งมาหยุดอยู่ตรงกลางสวนมะพร้าว  ด้านขวามือมีบ้านไม้หลังใหญ่และมีรั้วสังกะสีกั้น เป็นบริเวณกว้างรายรอบ คือบ้านของ นายแสงคหบดีชื่อดังแห่งอำเภอทิวสน  แต่ไม่เห็นนายอ่อน

นายอำเภอใช้ไฟฉายส่องกราดไปทั่วแนวรั้วสังกะสี

หลังบ้านนายแสง  ด้านนอกรั้วเป็นดงกล้วยตานีรกทึบ  นายอำเภอทำท่าจะเดินเข้าไปสำรวจ  ก็พอดีมีเสียงตวาดดังมาจากบนบ้านพร้อมกับไฟสปอร์ตไลท์  ส่องมาจับอยู่ที่คนทั้งสอง

“นั่นใคร 

 “เราเป็นเจ้าหน้าที่กำลังตามจับคนร้าย  คนร้ายหนีมาทางนี้...”   นายอำเภอพูดพร้อมชูมือ

“ผมพันตำรวจโทพรหมพงศ์ อิทธิเดช  สารวัตรใหญ่มากับท่านนายอำเภอเกียรติศักดิ์  รักเกียรติภูมิ “  สารวัตรใหญ่รายงานแบบเต็มยศ

ทำให้แสงไฟจากสปอร์ตไลท์ดับลง  แต่มีแสงจากหลอด ฟลูออเรสเซ็นสว่างขึ้นที่ชั้นบนของบ้านแทน เป็นบ้านไม้หลังใหญ่มีใต้ถุนสูง  แต่ชั้นล่างสังกะสีรั้วบังอยู่

“ท่านสารวัตรใหญ่กับท่านนายอำเภอเองหรอกหรือครับ  ผมต้องขอโทษด้วย นึกว่าพวกขโมย”  นายแสงแค่นหัวเราะแล้วพูดด้วยสำเนียงสุภาพ

“ต้องขอโทษคุณแสงที่ทำให้ตกอกตกใจ  คือเราตามคนร้ายมาแล้วมันก็มาหายไปตรงนี้”  ...พรหมพงศ์พูดซ้ำอีก

“งั้น เชิญท่านทั้งสองเข้ามาตรวจดูดีไหมครับ ผมจะได้ให้เด็กเปิดประตูให้”

“ขอบคุณครับ  แต่คงไม่ต้องดีกว่าครับ ใกล้สว่างแล้วคุณแสงจะได้พักผ่อนเดี๋ยวเราจะไปที่อื่นต่อ”  นายอำเภอรีบเปลี่ยนแผนแล้วถามว่า  “ว่าแต่คุณแสงยังไม่นอนอีกหรือครับ”   

“โอ๊ย ผมหลับแต่หัวค่ำครับ  แล้วพอดีตื่นขึ้นเข้าห้องน้ำ  พอเห็นแสงไฟฉายแว้บๆ ก็เรียกถามดู นี่ผมก็อยู่กับพวกคนงานสี่ห้าคน  ถ้าใครเข้ามาพวกมันต้องจับตัวไว้แล้ว”

 “งั้นผมไม่ต้องเข้าไปดีกว่านะครับ  คือถ้าคุณแสงมั่นใจว่าไม่มีขโมยเข้าไป เราก็คงต้องลาแล้วละครับ”  ...พรหมพงศ์ พูด

แต่หลังจากพากันเดินห่างบ้านนายแสงมาพอสมควร นายอำเภอพูดขึ้นว่า

“นายแสงติดไฟสปอร์ตไลท์ไว้รอบบ้าน  แสดงว่ามีอะไรที่น่าจะไม่ชอบมาพากล  แต่เรายังไม่มีหลักฐาน แล้วเรื่องนายอ่อน  นายอ่อนหายไปเราจะทำอย่างไรดี   นายอำเภอถาม

 “ผมว่า เราย้อนกลับไปดูที่ตลาดสดอีกครั้งดีกว่า  เผื่อนายอ่อนกลับไปแล้วก็ได้”  สารวัตรใหญ่ตอบ

ทว่าที่ตลาดสดตรงที่ ๆ นายอ่อนเคยนั่งเฝ้ายามไม่มีนายอ่อน  นายอำเภอถอนใจใหญ่

¶¶¶¶¶

 

 

 

 

 

 




อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 3 (0)
J1214 วันที่ : 01/02/2011 เวลา : 12.48 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/jittima1214

ต่อเลยลุง...รออ่าน ตามไปบอกด้วยนะคะ

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
J1214 วันที่ : 01/02/2011 เวลา : 12.41 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/jittima1214

ตามมาดูผีดิบ

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
พรเมืองใต้ วันที่ : 01/02/2011 เวลา : 10.53 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/panmuang

(จากเวบไซต์หนังสือพิมพ์แนวหน้า วิจารณ์ไว้หลายปีแล้ว หาเจอโดยกูเกิ้ล)(พิมพ์คำว่า เมืองผีดิบแนวหน้า)

ชื่อหนังสือ เมืองผีดิบ ชื่อผู้เขียน ไพบูลย์ พันธ...



ชื่อหนังสือ เมืองผีดิบ
ชื่อผู้เขียน ไพบูลย์ พันธ์เมือง
สำนักพิมพ์ บรรณกิจ 1991/ราคา 150 บาท/ 368 หน้า
"อุบาย"ของงานเขียนหนังสือ ที่นักประพันธ์มักจะสร้างขึ้นมาเพื่อหลอกล่อให้คนอ่านมีทิศทางเป็น ไปตามที่นักประพันธ์วาดหวังเอาไว้จะมีด้วยกันหลายรูปแบบ แล้วแต่ว่า เป้าหมายที่นักประพันธ์วาดหวัง เอาไว้นั้นจะเป็นเช่นไร
ไม่ว่านักประพันธ์จะตั้งโครงการวาดหวังเอาไว้สูงหรือต่ำแค่ไหน แต่อุบาย มันก็คือ อุบาย ที่เมื่อ คนอ่าน สัมผัสจนจบแล้ว พวกเขาเหล่านั้นก็จะพบว่า "พวกเขาหลงตกเข้าไปในอุบายที่ถูกขุดหลุมวาง เอาไว้เสียแล้ว"
แต่ทุกคนก็ไม่เข็ด เพราะ อุบายของนักประพันธ์ส่วนใหญ่ ไม่ได้สร้างขึ้นมาเพื่อ ทำให้คนที่ ต้องอุบายเสียหาย หรือ ได้รับความเดือดร้อน แต่อุบายที่ถูกสร้างขึ้นมาโดยนักประพันธ์ กลับยังประ โยชน์ให้แก่ คนอ่านด้วยซ้ำไป
เป็นต้นว่า...
อุบายของนักประพันธ์ที่ต้องการให้เด็กซึ่งขี้เกียจอ่านหนังสือเกิดความขยันในการอ่าน
อ่บายที่วางเอาไว้ให้คนซึ่งอ่านหนังสือไม่ค่อยเข้าใจ ได้เข้าใจง่ายขึ้น
อุบาย ที่ต้องการให้คนอ่านหนังสือได้รับการเพลิดเพลิน จำเริญใจ กับการได้อ่านหนังสือ
ทุกอย่างล้วนเป็นอุบายที่ดีทั้งนั้น...แต่ก็ยังมีอุบายที่ชั่วร้ายอยู่บ้างเหมือนกัน
เป็นต้นว่า...
สร้างอุบายที่น่าเชื่อถือว่า ว่าเป็นหนังสือที่ดี แต่เมื่ออ่านไปแล้วกลายเป็นหนังสือที่ชั่วร้าย
สร้างอุบายที่หลอกลวงให้เห็นบนหน้าปก หรือ จากการโปรโมตว่า เป็นหนังสือที่ดีมีคุณค่า แท้จริงแล้ว ไร้สาระอย่างสิ้นเชิง
สำหรับนิยายเรื่อง"เมืองผีดิบ"ของ"ไพบูลย์ พันธ์มือง"เล่มนี้ มีเจตนาที่ต้องการสร้างอุบาย ให้คนที่ท้อแท้ต่อธรรมะ และจริยธรรม ได้เข้าใจถึงแก่นแท้ของธรรมะอย่างจริงจัง โดยผูกตัวละ ครที่เป็น ตัวแทนแห่งธรรมะ ออกมาในคราบของ"ผีดิบ"
ผู้เขียนสร้างดินแดนที่ไร้ธรรมะให้กลายเป็นเมืองผีดิบ ที่ สูบเลือด กินเนื้อ มนุษย์โดยไม่คำนึง ถึง บาปบุญคุณโทษ
เป็นอุบายที่ต้องการสร้างความสนุก และความเพลิดเพลินแก่คนอ่าน ที่เบื่อหน่ายต่อธรรมะเพราะ มองไม่เห็นเป็นตัวตนในสังคม โดยผู้เขียนใช้ข้อความดังต่อไปนี้ มาสร้างให้เป็นเรื่องราว...
"...เขาลือกันว่ามีผีดิบสองตัว ตัวผู้เกิดที่นครศรีธรรมราช ตัวเมียเกิดที่ประจวบคีรีขันธ์ ทั้ง 2 ตัว นัดมาพบสมจรกันที่ชุมพรเพื่อแพร่พันธ์ผีดิบ และจะเข้าไปดูดเลือดคนตามบ้านทุกๆบ้านที่อยู่ใน เส้นทางผ่าน บ้านใดที่ไม่อยากให้ผีดิบเข้าบ้าน ให้ปลูกพืชผักสวนครัวหรือพืชสมุนไพร ให้ถือศีลห้า และอย่าออกเที่ยวกลางคืน..."
ด้วยแรงบันดาลใจจากข้อความดังกล่าวนี่เอง เมืองผีดิบจึงเกิดเป็นเรื่องเป็นราวขึ้นมามีความ ยาวถึง368 หน้า แต่ขายเพียง 150 บาทเท่านั้น ไม่รู้ว่า เป็น อุบายของสำนักพิมพ์ที่ต้องการเผยแพร่ ธรรมะให้คนอ่านมากๆหรืออย่างไร
หนังสือเล่มนี้ไม่เพียงแค่ให้ธรรมะในเชิงสนุกสนานชวนติดตามแท่านั้น ในแง่ของการใช้ภาษา สำนวน ก็จัดว่า เป็นนักเขียนที่มีอนาคตมากทีเดียว

ชนิตร ภู่กาญจน์

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน

<< กุมภาพันธ์ 2011 >>
อา พฤ
    1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28          



[ Add to my favorite ] [ X ]