• patijjachon
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • วันที่สร้าง : 2007-02-08
  • จำนวนเรื่อง : 276
  • จำนวนผู้ชม : 710207
  • ส่ง msg :
  • โหวต 425 คน
ปฏิจจชน
: อุดมการณ์แม้กินไม่ได้ แต่สิ่งที่กินไม่ได้สิ่งนี้ จะช่วยทำให้คนที่ไม่ค่อยจะมีกิน มีกินขึ้นมาได้สักวัน
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/patijjachon
วันอังคาร ที่ 30 กันยายน 2551
Posted by patijjachon , ผู้อ่าน : 2467 , 00:21:00 น.  
หมวด : ไดอารี่

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

เมื่อวันจันทร์ที่แล้ว (๒๒ ก.ย. ๕๑)  เวลาประมาณ ๓ ทุ่ม  ระหว่างที่พ่อและแม่กำลังพูดคุยอยู่กับพวกคุณลุงและคุณอา  ภายหลังงานเลี้ยงอำลาที่ผู้ใหญ่จัดให้แก่ผู้ที่จะต้องไปปฏิบัติงานในต่างประเทศนั้น   พ่อได้รับแจ้งทางโทรศัพท์ว่าจะต้องเดินทางไปทำหน้าที่ให้ทันวันที่ ๒๕ ก.ย. ๕๑

คำสั่งดังกล่าวทำให้พ่อถึงกับนิ่งไปสักครู่ใหญ่   เพราะพ่อไม่เคยได้รับการแจ้งเตือนล่วงหน้าเลย  มันเป็นสิ่งที่ไม่เคยคาดฝันมาก่อน  มันต่างไปจากกำหนดการเดิมที่เราจะเดินทางพร้อมกัน ๔ ชีวิตในคืนวันที่ ๓๐ ก.ย. ๕๑ 

เมื่อเรียกสติกลับมาได้  ไม่มีความจำเป็นต้องถามและหาคำตอบว่า  “ทำไม”  เรื่องเช่นนี้ถึงมาเกิดกับพ่อและครอบครัวเรา   สู้เอาเวลาที่เหลืออยู่อันน้อยนิดคิดหาหนทางที่ดีที่สุดจะดีกว่า

ระหว่างขับรถกลับบ้าน และนึกถึงเรื่องราวต่าง ๆ ที่ต้องทำให้เสร็จทันเวลานั้น  พ่อรำลึกถึงเพลงโรงเรียนที่พ่อเคยจบมาท่อนหนึ่งที่ว่า
ต.  ตั้งใจ  แน่แน่วแล้วทำ
ท.  นั้นทำ  ทำไม่ได้ไม่มี

พ่อเองก็ต้องทำได้ดังเพลงนี้ 

และยิ่งมานึกถึงคำสอนของท่านอาจารย์พุทธทาสที่ท่านมักย้ำอยู่เสมอว่า  การทำหน้าที่คือการปฏิบัติธรรม  ทำให้จิตใจพ่อยิ่งแน่วแน่ว่า  จะต้องทำหน้าที่ของตนเองให้สมบูรณ์ที่สุด โดยให้ความสำคัญเร่งด่วนอยู่กับหน้าที่ส่วนรวมก่อนส่วนตัว

ในคืนวันนั้นเมื่อพ่อและแม่กลับถึงบ้าน  เห็นเอิร์ธและน้องเอม  นอนหลับอย่างมีความสุขเหมือนทุกวันที่ผ่านมา  น้ำตาของพ่อมันพาลจะซึมออกมาให้ได้  เพราะสงสารลูกทั้งสอง

หากลูกตื่นขึ้นมาแล้วรับรู้ว่า  พ่อจำเป็นต้องเดินทางไปก่อน   ลูกจะรู้สึกอย่างไร   แต่ทั้งนี้  พ่อและแม่ได้สัญญากันไว้ว่าจะต้องเข้มแข็ง  ไม่ให้ลูกเห็นน้ำตา  เพราะกลัวจะยิ่งทำให้เอิร์ธและน้องรู้สึกแย่ลงไปอีก

มันไม่มีประโยชน์อันใดที่จะมาห่วงหรือกังวลในสิ่งที่พ่อไม่สามารถทำอะไรได้มากไปกว่านี้

ตอนเป็นนักเรียน  รุ่นพี่ ๆ ได้ขับเคี่ยวอย่างหนักเพื่อให้พ่อมีร่างกายและจิตใจที่เข้มแข็ง  ให้สามารถเผชิญกับสถานการณ์กดดันได้ในทุกรูปแบบหลังจบการศึกษา  โดยเฉพาะความผิดหวังทางด้านจิตใจ

แน่นอนว่า  ในเวลาที่มีอยู่ค่อนข้างจำกัด  พ่อจะต้องทำอะไรหลาย ๆ อย่าง  ตั้งแต่เปลี่ยนแปลงตั๋วเดินทาง,  ทำหลักฐานเอกสารที่เกี่ยวข้องให้เรียบร้อยก่อนการเดินทาง,  การเตรียมข้าวของเครื่องใช้ที่จำเป็นในการปฏิบัติงานเบื้องต้น,  การดำเนินเรื่องขอวีซ่าของผู้ติดตาม, ต้องตัดแว่นสายตา  และที่สำคัญคือต้องช่วยแบ่งเบาภาระของแม่ให้มากที่สุดในเรื่องการจัดเก็บบ้านให้เรียบร้อยเพราะพวกเราจะต้องปิดบ้านทิ้งไว้เป็นเวลาถึง ๓ ปีเต็ม  ฯลฯ  ซึ่งทั้งหมดนี้  พ่อต้องทำให้ได้ในวันรุ่งขึ้นเพียงวันเดียว  เนื่องจากต้องออกเดินทางในตอนกลางวันวันที่ ๒๔ ก.ย. ๕๑

การนำพาตัวเองไปให้ทันเวลาและสถานที่ที่กำหนดไว้ ณ ต่างประเทศ  ไม่ใช่เรื่องลำบากยากเย็นอันใดสำหรับพ่อ  พ่อกังวลอยู่เรื่องเดียวเท่านั้นคือ การเดินทางของแม่และลูกซึ่งมีอายุเพียง ๗ ขวบ และ ๓ ขวบ  พร้อมด้วยกระเป๋าสัมภาระหลายใบ   รวมทั้ง  ลูกจะต้องมาพักที่โรงแรมต่างบ้านต่างเมืองกันตามลำพังกับแม่โดยไม่มีพ่อคอยช่วยดูแลเป็นเวลาถึง ๗-๘ วัน

เวลาในการเตรียมตัวเดินทางผ่านไปอย่างรวดเร็ว  พ่อไม่มีโอกาสได้พาแม่และลูกไปกราบลาผู้ใหญ่ที่เคารพนับถือไม่ว่าจะเป็นคุณลุงต่าย  คุณลุงป้อม คุณลุงต้อ  คุณลุงเป้ง  และคุณครูจงกลรัตน์  คุณครูรจิต ที่เคยสอนพ่อที่บางปะอิน  ดังที่ตั้งใจไว้   รวมทั้งไม่มีโอกาสได้ไปร่วมงานเลี้ยงส่งของเพื่อนฝูง รุ่นน้อง และรุ่นพี่  ซึ่งพ่อเชื่อว่าบุคคลทั้งหลายที่กล่าวมานี้คงเข้าใจพ่อ

แต่อย่างน้อยพ่อมีโอกาสได้กราบลาคุณปู่ คุณย่า ของลูก  ซึ่งนับได้ว่าเป็นผู้ที่มีพระคุณสูงสุดของชีวิตพ่อก่อนการเดินทางก็นับเป็นมงคลแห่งชีวิตแล้ว

การเดินทางมาส่งที่สนามบินสุวรรณภูมิของญาติ-พี่น้องในวันที่ ๒๔ ก.ย. ๕๑ นั้น   ผู้ที่เสียน้ำตามากที่สุดเห็นจะเป็นแม่และเอิร์ธ  ในขณะที่น้องเอมกลับร่าเริง แจ่มใส  เป็นปกติ  (อาจเป็นเพราะน้องไม่ค่อยติดพ่อเหมือนเอิร์ธ)

ตอนที่พ่อกำลังบันทึกการจากอยู่ในเวลานี้  ได้ผ่านมา ๑ สัปดาห์เต็มพอดี  พ่อพอมีเวลาได้คิดทบทวนเหตุการณ์หลาย ๆ ที่เกิดขึ้นและผ่านมาอย่างรวดเร็ว

ในความฉุกละหุกสำหรับการเตรียมการ  รวมถึงความห่วงใย  อาวรณ์  อันเนื่องมาจากการพลัดพราก (ชั่วขณะ) จากบุคคลอันเป็นที่รักยิ่งของพ่อนั้น  พ่อก็ได้อะไรตอบแทนกลับมามากมายอย่างคาดไม่ถึงเช่นกัน

อันดับแรกคือ  การมีโอกาสได้เรียนรู้งานใหม่ที่ไม่มีช่องว่างสำหรับความผิดพลาด โดยได้รับการแนะนำ/ชี้แนะเป็นอย่างดีจากคุณลุงแจ็กกี้ที่กำลังจะหมดวาระ  ก่อนกำหนดถึง  ๖ วัน  ซึ่งเพียงพอที่จะทำให้การปฏิบัติภารกิจที่สำคัญที่สุดประการหนึ่งในอีก ๓ ปีข้างหน้าในต่างประเทศของพ่อ  ให้เป็นไปด้วยความเรียบร้อยและราบรื่นมากที่สุด

อันดับที่สองคือ  เป็นประสบการณ์อันมีค่าสำหรับแม่และลูกน้อยทั้งสองคนของพ่อ  ให้สามารถดำรงชีวิตอยู่ได้โดยไม่มีพ่อ  เพราะนี่เป็นแค่บททดสอบเบื้องต้นสำหรับครอบครัวเรา  ไม่มีใครรู้หรือกำหนดได้ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นวันข้างหน้ากับตัวพ่อซึ่งเป็นหัวหน้าครอบครัว   
๑๔ วันที่พ่อต้องจากลูกและแม่มา  น่าจะเป็นห้วงเวลาที่ยาวนานที่สุดที่เราไม่ได้อยู่ด้วยกันนับตั้งแต่ลูกเกิดมา 
แม่ได้เล่าให้ฟังทางโทรศัพท์เมื่อวานนี้ว่า  คืนแรกที่พ่อจากมา  ก่อนนอนลูกทั้งสองได้ร้องไห้กันกระจองอแงเพราะความคิดถึงพ่อ  โดยเอิร์ธเองได้หยิบหมอนใบที่พ่อนอนเอามากอดแทนพ่อ  ... เมื่อพ่อบันทึกถึงตอนนี้  พร้อมกับจินตนาการถึงภาพที่เกิดขึ้นในห้องนอนบ้านเรา  น้ำตาพ่อมันก็รื้นขึ้นมาจนได้
เอิร์ธร้องไห้และถามพ่อที่สนามบินว่า  “ทำไมพ่อต้องเดินทางมาก่อนด้วย”
พ่อยืนยันประโยคเดิมที่เคยพร่ำสอนลูกมาว่า  “หน้าที่ไงลูก”

อันดับที่สาม  เมื่อสองวันก่อนมีเหตุการณ์วิกฤติเกิดขึ้นกับพ่อ  กล่าวคือพ่อมีความจำเป็นต้องเข้าพิธีสำคัญโดยใช้ชุดแต่งกายเฉพาะพร้อมอุปกรณ์ประกอบซึ่งพ่อไม่ได้เอาติดตัวมาด้วยเพราะได้ส่งมาทางเรือก่อนหน้านี้   แต่ลูกเชื่อไหมว่า ในสถานการณ์ที่ไม่ได้มีการเตรียมการและไม่มีใครคาดคิด และทุกฝ่ายกำลังหาทางออกอยู่นั้น   ปรากฎว่าคุณลุงแจ็กกี้ได้นำชุดดังกล่าวติดตัวมาด้วยเพื่อเตรียมกลับไปใช้ที่เมืองไทยให้พ่อยืมใส่  เสื้อมีขนาดพอดีแต่กางเกงเอวใหญ่ไปบ้างซึ่งก็ไม่เป็นปัญหา  ในที่สุดพิธีดังกล่าวก็ผ่านไปด้วยดี มันเป็นเรื่องที่ค่อนข้างเหลือเชื่อ

พ่อขอสรุปบันทึกการจากโดยยกเอาเรื่องดี ๆ ในลำดับที่สามที่เกิดขึ้นว่า 

มีหลายสิ่งหลายอย่างเข้ามาเกี่ยวข้องกับเราในชีวิต  บางอย่างเรากำหนดเองได้  บางอย่างหรือหลายอย่างเรากำหนดเองไม่ได้  ในส่วนที่เราทำเองได้เราต้องทำให้เต็มที่และดีที่สุด  ส่วนที่เหลือก็จำเป็นต้องปล่อยไปเพราะเกินกว่าที่เราจะไปบังคับให้มันเป็น  

หลังจากพ่อผ่านพ้นเหตุการณ์ต่าง ๆ มาได้  พ่อได้ยกมือท่วมหัว  นึกถึงผู้มีบุญคุณทุกคนมากบ้างน้อยบ้าง  ที่ได้ก้าวเข้ามาช่วยแก้ปัญหาที่เกิดขึ้นในชีวิตของพ่อได้ทันเวลาเสมอไป 

พ่อยังไม่มีปัญญาญาณที่จะหยั่งรู้ในสรรพสิ่งว่า  ทำไมทุกอย่างมันถึงประจวบเหมาะและลงตัวเช่นนี้  แต่พ่อเชื่ออย่างหนึ่งตั้งแต่เป็นเด็กแล้วว่า  หากเราตั้งมั่นอยู่ในกรอบของความดีงามที่มนุษยชนพึงมีและพึงปฏิบัติแล้ว สิ่งดี ๆ จะเข้ามาในชีวิตเราเสมอ  แม้ยามเจออุปสรรคเราก็จะสามารถฟันฝ่าไปได้อย่างไม่ยากเย็น  ขอลูกจงจำไว้

อากาศที่นี่หนาวกว่าบ้านเราพอสมควรนะลูก  แต่ก็คงไม่รุนแรงไปกว่าที่ประเทศอังกฤษซึ่งเอิร์ธเคยไปอยู่กับพ่อตอนอายุได้เพียง ๘ เดือน ซึ่งเอิร์ธคงจำอะไรไม่ได้แล้วในตอนนี้

หนึ่งในหลายเหตุผลที่พ่อเลือกสมัครสอบแข่งขันเพื่อมาทำงานที่นี่  ก็เพื่ออนาคตของลูกทั้งสอง  เวลา ๓ ปีเต็มที่นี่  น่าจะเพียงพอให้เอิร์ธและน้องเอมเรียนรู้ภาษา วัฒนธรรม และวิถีชีวิตของผู้คนในประเทศที่เขาเจริญและพัฒนาแล้วอย่างมาก   พ่อหวังว่าเมื่อลูกได้อะไรติดตัวกลับไป  หากมีโอกาส  ก็ขอจงเอาไปพัฒนาแผ่นดินเกิดของเราโดยประยุกต์ใช้ให้เหมาะสมกับกับสภาพแวดล้อม   พ่อเชื่อว่าประเทศไทยน่าจะยังต้องการคนอย่างลูกทั้งสองของพ่อ

อีกไม่นาน  เราก็จะได้พบกันแล้วลูก ...





อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 24 (0)
col_sun วันที่ : 18/11/2008 เวลา : 17.48 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/lantern
 

กรุงเทพฯ เริ่มหนาวแล้ว อิอิ
โชคดีอยู่กับผู้มีฝีมือครับพี่

ความคิดเห็นที่ 23 (0)
vickie วันที่ : 06/10/2008 เวลา : 16.06 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/vickie
       เด็ดดอกไม้  สะเทือนถึงดวงดาว      http://www.oknation.net/blog/vickie1

ป่านนี้ คงได้พร้อมหน้าพร้อมตากันทั้งครอบครัวแล้วกระมัง
อิ อิ ตื่นเต้นเนอะ สมัยเด็ก ๆ ได้เดินทางตะละครั้ง แม้จะไม่ไกลเหมือนน้องเอิร์ธ น้องเอม

ความคิดเห็นที่ 22 (0)
มะอึก วันที่ : 05/10/2008 เวลา : 17.25 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/panakom

จิ๋ว....ผมเพิ่งจะได้เข้ามาอ่านเรื่องนี้
นั่งอ่านนิ่ง...และนาน....และหลายความรู้สึกเกิดขึ้นครับ
.

ความคิดเห็นที่ 21 (0)
รุสสกี้ วันที่ : 04/10/2008 เวลา : 20.59 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/russky
รุ่งอรุณ.....ที่นี่เงียบสงบ

สุขสวัสดิ์ในต่างแดนนะครับ

ความคิดเห็นที่ 20 (0)
rainny วันที่ : 03/10/2008 เวลา : 22.52 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/rainny
 [มีอาการคล้ายๆ ขี้เกียจเขียนบล็อก] 

สวัสดีตอนดึกๆ ของเมืองไทยค่ะพี่ปฏิจจชน

อ่านเรื่องนี้จบแล้วน้ำตาคลอๆ สัมผัสได้ถึงความรักความผูกพันในครอบครัวของพี่ค่ะ จำได้ว่าหลายเดือนก่อน ตอนที่ทราบว่าท่านพี่จะต้องไปต่างประเทศ น้องนึกว่าไปคนเดียว และไปไม่นาน แต่พอทราบว่า ไปอยู่ทั้งครอบครัว ก็รู้สึกดีใจด้วยจริงๆ ค่ะ และพอมารู้จุดประสงค์ที่อยากให้ลูกๆ ได้ศึกษาหาความรู้ที่นั่นด้วย ก็รู้สึกดีค่ะ สามปี ถือว่าเป็นระยะเวลาที่ยาวนานพอสมควร

น่าแปลกที่แม้ไม่เคยเจอกัน พบกันเพียงตัวอักษร แต่น้องกลับรู้สึกใจหายพอควร ที่ท่านพี่ต้องเดินทางไกล และต้องจากแผ่นดินเกิดไปถึงสามปีเต็ม

บันทึกนี้มีประโยชน์กับการนำไปประยุกต์ใช้ค่ะ

อย่าลืมแวะมาอัพเดตข่าวคราวให้อ่านบ้างนะคะ

รักษาสุขภาพด้วยนะคะ ขอให้ท่านพี่และครอบครัวมีความสุขกับชีวิตในต่างแดนค่ะ

ความคิดเห็นที่ 19 (0)
Dekthep วันที่ : 03/10/2008 เวลา : 20.57 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/dekthep
  บนเส้นทางมีจุดหมาย   ระหว่างจุดหมายมีเรื่องราว  

โชคดีครับ...

ความคิดเห็นที่ 18 (0)
sat11 วันที่ : 02/10/2008 เวลา : 23.48 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/saturday11


หนูว่าสิ่งที่เราควบคุมไม่ได้เกิดขึ้นตลอดเวลาค่ะ
แต่เราคุมตัวเราเองได้จะผ่านไปด้วยดีหรือเปล่า จะทำได้เต็มที่มั้ย
สุดท้ายเราก็ยังต้องควบคุมตัวเองให้อยู่ในแนวทางที่ดีต่อไปได้ต่างหากที่น่านับถือ

คนที่คิดว่าประสบความสำเร็จแต่ครองตัวไม่ดีจนล้มเหลวก็มีให้เห็นอยู่คาตาเลยนะคะพี่

หนูเชื่อว่าพี่สามารถครองตัวได้ดีอย่างน่านับถือค่ะ

ความคิดเห็นที่ 17 (0)
pukpik วันที่ : 02/10/2008 เวลา : 13.14 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/pukpik
Love is not measured by how you feel.. but , how you make the other person feel..

ทุกอย่างจะเรียบร้อยค่ะพี่

หวังเช่นนั้น..


.

.


ขอให้หน้าที่การงาน และการดำเนินชีวิตใหม่ๆจะทำให้ครอบครัวของพี่มีความสุขตลอดเวลาที่อยู่ห่างบ้านห่างเมืองค่ะ





ความคิดเห็นที่ 16 (0)
ณชาติหนึ่ง วันที่ : 02/10/2008 เวลา : 12.58 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/nnnnnn
จอมยุทธไพร หัวใจพอเพียง

ความคิดเห็นที่ 41 patijjachon...
ท่านพี่ที่รักและเคารพยิ่งแห่งข้าฯ
นับแต่ที่พี่ท่านจากข้าไปท่องยุทธภพนั้น ข้าก็เคว้งคว้างอยู่พอประมาณ
และเมื่อต้องแบกรับภาระต่างๆ ด้วยตัวเองมากมายกว่าปกติ
จึงทำให้ข้าพเจ้าค่อนข้างมึน และเมาชีวิตในที่สุด

ข้าพเจ้านั้นมิได้ใส่ใจตัวเองมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว กระทั่งใครคนนั้นเข้ามา
แฮะๆ และทำให้ข้าพเจ้าแอบเผลอหัวใจ (เซไปนิดๆ หน่อยๆ)
เลยคิดว่าตนเองนั้นหลุดคอนเซ็ป เลยรีบผลักไสหัวใจตัวเองไปซะงั้น
ต่อเมื่อตั้งสติได้ก็พบว่า ผู้คนรอบข้าง ทั้งพ่อแม่ พี่น้อง เหล่าเพื่อนสนิท มิตรสหาย
และแฟนานุแฟน ต่างก็ยินดีที่จะหยิบยื่นความรักมาให้ด้วยความบริสุทธิ์ใจ
ข้าพเจ้าเองที่คิดมากไป (คงเพราะ... ไม่รู้ซิคะ... ช่างมันเถอะ)

ข้าพเจ้าเลยลองเปิดรับสิ่งเหล่านั้นอย่างบริสุทธิ์ใจดูบ้าง...
ปรากฎว่าได้ผลเกินคาด เพราะเมื่อข้าไม่ได้เมาชีวิตแล้วกลับเมารักขึ้นมาอีก อิอิอิ
ครานี้จึ่งได้รู้ซึ้งเสียทีค่ะว่า ไม่มีใครทำให้ข้าเมาได้นอกจากตัวข้าเองอ่ะจ๊ะ...

ข้าพเจ้ารักและคิดถึงท่านพี่เสมอ ฝากความคิดถึงและห่วงใยไปถึงครอบครัวที่แสนอบอุ่นของท่านพี่ด้วยค่ะ
สำหรับข้าพเจ้าแล้ว คำว่า "หน้าที่" สำคัญพอๆ กับ "หัวใจ" เลยล่ะค่ะ

ความคิดเห็นที่ 15 (0)
แม่หมี วันที่ : 02/10/2008 เวลา : 08.59 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/mamaomme

อ่านเรื่องราวนี้แล้ว สัมผัสได้ถึงความรักความอบอุ่น บททดสอบของครอบครัว แม่หมีเคยเจอปัญหานี้เช่นกัน เจ้าหมีน้อยเพิ่งอายุได้เดือนกว่าๆ พี่หมีใหญ่ 6 ขวบ พ่อหมีต้องไปทำธุระที่ต่างประเทศ 1 เดือน คิดถึงแต่ก็วุ่นวายอยู่กับการดูแลลูก นับคืนนับวันที่จะเจอกัน แต่มันก็ผ่านมาได้ แม่หมีเข้มแข็งและสามารถจัดการกับลูกทั้งสองได้อย่างดี เชื่อว่าในการเดินทางแอร์โฮสเตสเขาจะมาช่วยดูแลให้อย่างดี ส่วนตอนที่แม่ลูกยังอยู่ที่เมืองไทยน่าจะหาญาติพี่น้องมาอยู่เป็นเพื่อนให้อุ่นใจหน่อยก็ดีนะคะ เผื่อมีเหตุฉุกเฉินเจ็บไข้ได้ป่วยจะได้ดูแลกัน
แม่หมีเชื่อว่า ภรรยาคุณปฎิจจชนเข้มแข็งและทำทุกอย่างได้แน่นอนค่ะเพราะเธอมีความรักของคุณเป็นเกราะคุ้มกัน เป็นกำลังใจให้ค่ะ

ความคิดเห็นที่ 14 (0)
มองการณ์ใกล้ วันที่ : 01/10/2008 เวลา : 18.44 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/visionary

จดหมายน่ารักจัง

ความคิดเห็นที่ 13 (0)
Bhirisa_ภิริสา วันที่ : 01/10/2008 เวลา : 11.44 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/Bhirisa
www.oknation.net/blog/misspostcard

สวัสดีค่ะพี่ชาย

ป่านนี้พ่อแม่ลูกคงได้พบหน้ากันและเต็มไปด้วยความสุขเป็นที่เรียบร้อยแล้วสิค่ะ...อิอิ

แตนไม่ได้เข้า Net มาเป็นเวลา 2 สัปดาห์แล้วเพราะเตรียมตัวสอบประมวลค่ะ...เลยไม่ได้รับทราบข่าวคราวใคร ๆ เลยค่ะ รวมทั้งพี่ด้วย...ขอโทษจริง ๆ ค่ะและเสียดายที่ไม่ได้ไปส่ง

แตนพยายามติดต่อพี่เมื่อหลายวันก่อนแต่ว่าพี่คงคืนเบอร์เขาไปแล้วเลยติดต่อไม่ได้...เลยเพิ่งทราบว่าพี่เดินทางก่อนหน้านี้วันนี้น่ะ

ที่นั่นอากาศดีมั้ยค่ะ...วันนี้กรุงเทพฯฝนตกหนักแต่เช้ามืดเพิ่งหยุดไม่กี่นาทีที่ผ่านมาค่ะ

3 ปีต่อจากนี้...คงเป็นช่วงเวลาที่มีแต่ความทรงจำและพบเจอกับประสบการณ์ดี ๆ อีกมากมาย...น่าดีใจแทนจริง ๆ ค่ะ

ขอให้พี่และครอบครัว...มีความสุขมาก ๆ มีเรื่องราวดี ๆ น่ารัก ๆ มาฝากพวกเราให้รับรู้นะคะ พี่จะเขียนเป็นนิราศอย่างที่บอกก็ได้ค่ะ...แล้วจะติดตามอ่าน

ตอนนี้ยังทำรายงานตัวสุดท้ายเลยยังไม่ได้ Up เรื่องใหม่ค่ะ Up แล้วจะแวะมาบอกค่ะ

ขอเบื้องบนปกป้องดูแลพี่และครอบครัวให้มีแต่ความสุข สวัสดี มีพลานามัยแข็งแรงสมบูรณ์ ตลอดการพำนักอยู่ที่นั่นนะคะ...

ด้วยความเคารพ

น้องสาว

ความคิดเห็นที่ 12 (0)
yongchan วันที่ : 01/10/2008 เวลา : 04.18 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/yongchan

ยินดีต้อนรับนะคะพี่ ทั้งตัวพี่และครอบครัว ดีใจมากๆ ที่เราจะได้มาอยู่ไม่ไกลกันมากแล้ว และหวังเป็นอย่างยิ่งว่าเราจะได้ไปมาหาสู่กันบ่อยๆ

ป.ล. อ่านเอ็นทรี่นี้แล้วรู้สึกว่าบ้านนี้รักกันมากๆๆๆ เลยค่ะ คงไม่ค่อยได้ห่างจากกันใช่ไหมคะ (เผอิญบ้านหย่งนี่ เราห่างกันบ่อยค่ะ อย่างตัวหย่งนี่ก็ห่างมาโดยตลอดตั้งแต่เรียนจบป.ตรี) ไม่เป็นไรเนาะ น้องเอิร์ธน้องเอม เดี๋ยวก็ได้เจอคุณพ่อแล้วค่ะ

ความคิดเห็นที่ 11 (0)
คนโทใส่น้ำ วันที่ : 01/10/2008 เวลา : 00.01 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/konto
It's not where you start. It's where you finish.

หลายความคิดเห็นได้บอกกล่าวสิ่งที่ผมอยากบอกหมดแล้ว

ได้แต่บอกว่า "โชคดี อยู่เย็นเป็นสุข ขอคุณพระคุ้มครองครอบครัวของคุณปฏิจจชน"

ความคิดเห็นที่ 10 (0)
มาลีรัตน์ วันที่ : 30/09/2008 เวลา : 23.45 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/maleerat

แวะมาให้กำลังใจค่ะ คนดีไม่ว่าได้รับคำสั่งอย่างไร สติจะทำให้มีความพร้อมเสมอ เอิร์ธ/เอม และน้องสาวพี่คงภูมิใจที่มีหัวหน้าครอบครัวครบเครื่อง ขอให้ความดีปกป้องคุ้มครองน้องทั้งสองและหลานๆ

ความคิดเห็นที่ 9 (0)
undertaker วันที่ : 30/09/2008 เวลา : 22.27 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/undertaker
ความสุข หาก"ขอ"กันได้ โลกนี้ก็คงไม่มีความทุกข์

.
ธรรม ย่อมรักษา ผู้ประพฤติธรรม
.
ขอ คำพระคุ้มครองครอบครัวของท่าน ครับ


ความคิดเห็นที่ 8 (0)
beckyblooms วันที่ : 30/09/2008 เวลา : 22.26 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/beckyblooms
"Everybody Lies, Everybody Dies"

พี่คะ..

อ่านแล้วฉันก็คิดว่า ตัวเองเข้าใจในสิ่งที่พี่บอกได้มากขึ้น..

มีบางอย่างที่เรากำหนดได้..แต่บางอย่าง..ก็ไม่..

อ่านแล้วคิดถึงตอนเด็กที่พ่อตกงานแล้วพ่อไม่มีเงินเลย..แต่พ่อก็ซื้อข้าวมาให้ฉันที่โรงเรียน..จำได้ว่าฉันขอเงินพ่อ พ่อก็ล้วงออกมาจากกระเป๋า..เหรียญเป็นกำเลย..!!

นั่นเป็นภาพที่..น่าจะป.4 นะคะ ฉันในตอนนั้น..
แต่เป็นภาพที่จำได้แม่น..ว่าพ่อรักเราโดยไม่มีข้อแม้เลย..

จนม.5..มีโอกาสได้เขียนเรียงความประกวดในวันพ่อ..
ตอนนั้นฉันได้ที่ 2..ของประเทศ.. เรื่องนึงที่ฉันแทรกเข้าไปก็คือเรื่องที่พ่อเอาข้าวมาให้กิน ทั้งที่ตกงานเหรียญเต็ม แต่ยิ้มแย้มอย่างที่สุดนี่ล่ะค่ะ..

ฉันเล่าเรื่องนี้เพราะคิดว่า ลูกๆของพี่จะรับรู้ได้ถึงความรักที่พ่อกับแม่มีให้อย่างมากมายขนาดนี้..ซึ่งทำให้เขาเป็นคนที่เต็มคนในวันหน้านะคะ..

และก็เชื่อว่า ถ้าต้องเขียนประกวดเรียงความ..น้องเขาคงได้ที่1 ..ไม่ใช่ที่ 2 อย่างฉันเป็นแน่แท้..

ฉันเอง

ความคิดเห็นที่ 7 (0)
lost-in-space วันที่ : 30/09/2008 เวลา : 22.23 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/lostinspace
เคยไหม ? ที่เดินไปยิ้มไปได้อยู่คนเดียว :)

ได้อ่านจดหมายถึงลูกฉบับนี้ ในยามที่เราเองก็จากบ้านมาเช่นนี้ เล่นเอาน้ำตาริ้นไปด้วยคนเลยค่ะ

ตอนเด็ก ๆ ก็มีโอกาสได้อ่านไดอารี่ (จะว่าไปก็อาจคล้ายจดหมายที่พี่ปฏิจจชนเขียนถึงลูกเลยค่ะ) ที่พ่อเคยเขียนเอาไว้หลายเล่มทีเดียว ตั้งแต่ก่อนมีลูก จนลูกเริ่มโต ความรู้สึกของผู้เป็นพ่อทั้งในไดอารี่เล่มนั้น และจดหมายในเอ็นทรี่นี้ เราซึมซับจับต้องความรู้สึกผูกพันของสายใยนั้นได้ไม่ต่างกันเลยค่ะ (แต่ต้องขอชมว่าพี่ปฏิจจชนเขียนได้ปราณีตในอารมณ์สำหรับคนอ่านอย่างเรามาก)

และอาจด้วยเพราะคล้ายกันตรงครอบครัวเราเป็นครอบครัวเล็กๆ 4 คน พ่อ แม่ ลูกชาย และลูกสาว

และอาจจะพ่อกับแม่แทบจะไม่เคยห่างหายจากเราและพี่ชายไปไหน อยู่ด้วยกันตลอด ไปไหนไปกัน เท่าที่จำได้ไม่น่านานเกิน 7 วันเลย

อ่านเนื้อความในจดหมายตอนที่กล่าวถึงน้องเอิร์ธ น้องเอม ทำให้แอบอมยิ้มไม่ได้ นึกถึงตัวเองตอนที่ยังเล็ก ๆ สัก 5 -6 ขวบ แม่จากเราไปทำธุระที่กรุงเทพฯ 5 วัน พอแม่กลับมา พ่อบอกว่าเรางี้งอนแม่ ไม่ยอมให้อุ้ม ไม่ยอมให้แตะตัวอยู่เป็นวัน ๆ เลย :

สุดท้ายของให้พี่ปฏิจจชนทำหน้าที่ได้เต็มที่ ตามความตั้งใจที่มุ่งหมาย สุขภาพร่างกายแข็งแรง เป็นครอบครัวที่น่ารักอบอุ่นอย่างนี้ตลอดไป

ว่าง ๆ ก็แวะเวียนมาบ้านโอเคที่นี่ มาเล่าสารทุกข์สุกดิบกันให้ฟัง ให้หายคิดถึงกันบ้างนะคะ

ความคิดเห็นที่ 6 (0)
TheQueenofNostalgia วันที่ : 30/09/2008 เวลา : 20.56 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/saisoi
The worst is yet to come. 

จากกันแบบนี้ ยังได้คิดถึง และมีความหวังอย่างเห็นชัดว่ากำลังจะได้เจอกันเร็วๆนี้ เวลาเจอกันเอิรธ์จะได้ยิ่งรักพ่อมากขึ้นมากขึ้นยังไงล่ะ ขอให้ทุกอย่างเป็นไปได้ด้วยดีนะคะ

ถ้าปีหน้าหนูได้ไปแถวนั้น...หนูขอเจอพี่หน่อยนะ

ความคิดเห็นที่ 5 (0)
PostAmorndern วันที่ : 30/09/2008 เวลา : 14.06 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/amorn

อ่านข้อเขียนชิ้นนี้ สัมผัสถึงความผูกพันและความอบอุ่นของครอบครัวคุณปฏิจจชน ซึ่งก็เหลืออีกเพียง 7 วันเท่านั้นที่ทั้ง 4 คนจะเจอกัน

ขออนุญาตขอพรจากผู้ศักดิ์สิทธิ์ อวยพรให้คุณปฏิจจชนและครอบครัว ปฏิบัติภารกิจให้สำเร็จลุล่วงดังที่ตั้งใจหวังไว้...

สามารถก้าวข้ามความยากลำบากในหลากหลายเรื่อง รวมถึงเก็บเกี่ยวประสบการณ์ 3 ปีในต่างแดน ทั้งการทำงาน, การเรียนหนังสือของเด็ก ๆ, ภาษา, วัฒนธรรม, ภูมิอากาศ ฯลฯ

ขอให้มีกำลังใจและกายที่จะเผชิญสิ่งต่าง ๆ ในอนาคตข้างหน้า โดยมีเพื่อน ๆ ที่โอเคฯ เนชั่น ให้กำลังใจอยู่เบื้องหลัง

ขอพระคุ้มครองครับ

ความคิดเห็นที่ 4 (0)
นายสิบหมื่น วันที่ : 30/09/2008 เวลา : 09.51 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/namsean
หากแม้นไม่ตายเสียก่อน...ฉันจะคืนสู่รากเหง้าลูกชาวนา

แวะเข้ามาอ่านจดหมายของพี่ชาย
เมื่อเวลาสายของวัน
.
.
.
ขอให้คุณพระคุ้มครองพี่และครอบครัวครับ
จากที่ผ่านมาผมโชคดีที่มีโอกาสเข้ามาอ่านงานของพี่
ผมได้อะไรมากมายจากที่นี่
คำสอนคำเตือนที่พี่ได้เคยให้ไว้
ผมจะนำไปปฏิบัติเพื่อให้ต้นกล้าต้นนี้ของผม
เติบโตเป็นต้นไม้ใหญ่ที่มีคุณภาพครับ

ขอบคุณครับพี่ชาย

ความคิดเห็นที่ 3 (0)
Supawan วันที่ : 30/09/2008 เวลา : 08.00 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/supawan

พระคุ้มครองนะคะ ...

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
buppha วันที่ : 30/09/2008 เวลา : 07.39 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/supermom

ขอให้เดินทางไปปฏิบัติหน้าที่ ด้วยความปลอดภัยค่ะ

คุณพระคุ้มครอง

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
เรือรบเมืองมั่น วันที่ : 30/09/2008 เวลา : 00.24 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/ruarob

ขอให้ปฏิบัติหน้าที่ที่เบอร์ลินอย่างเต็มความสามารถนะครับ เพื่อประเทศชาติและกองทัพของเรา ผมจะรออ่านรายงานของคุณ

เดินทางโดยสวัสดิภาพครับ

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน

At Your Side : The Corrs

When the daylight's gone, and you're on your own And you need a friend, just to be around I will comfort you, I will take your hand And I'll pull you through, I will understand

View All
<< กันยายน 2008 >>
อา พฤ
  1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30        



[ Add to my favorite ] [ X ]