• พี่ก๊วย
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • วันที่สร้าง : 2007-09-16
  • จำนวนเรื่อง : 113
  • จำนวนผู้ชม : 296824
  • จำนวนผู้โหวต : 284
  • ส่ง msg :
  • โหวต 284 คน

BrazilMiss

Miss flight in Brasil

View All
<< มีนาคม 2008 >>
อา พฤ
            1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31          

[ Add to my favorite ] [ X ]


วันพฤหัสบดี ที่ 13 มีนาคม 2551
Posted by พี่ก๊วย , ผู้อ่าน : 8906 , 08:42:58 น.  
หมวด : ไดอารี่

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

    มีวันมหาโหดอยู่วันหนึ่ง ออกตรวจสั่งยาคนไข้ที่นอนเต็มหอผู้ป่วยแต่เช้า  เพื่อให้ทันออกตรวจผู้ป่วยซึ่งมารอเต็มแผนกผู้ป่วยนอก แน่นขนัดทุกม้านั่งและที่ว่างซึ่งลุงป้าน้าอาล้อมวงทานข้าวเช้าที่หุงหามาจากบ้าน  เนื่องด้วยระยะเดินทางไกลและรถบริการสาธารณะก็มิได้มีให้เลือกมากนัก ประเภทมีให้ก็ถือว่าดีแล้ว บรรยากาศโรงพยาบาลบ้านนอกแบบนี้ฉันชอบนะ ยิ่งได้กลิ่นใบตองตึงห่อข้าวเหนียวที่ปล่อยไออุ่นออกมา หรือคลุกกับงาดำท้องถิ่นที่คั่วด้วยไฟอ่อนแล้วโขลกผสมเกลือยิ่งทำให้น้ำลายสอเลยละ มันอุดมด้วยสารอาหารที่มีคุณค่ามากมายรวมถึงไขมันชนิดดีด้วย  อันที่จริงบรรพบุรุษของเรามีความรู้เรื่องอาหารที่มีคุณค่าเหมาะกับฤดูกาลมาก แต่เด็กรุ่นหลังๆ ดันไปเห่ออาหารจานด่วนของอเมริกาหรือยุโรปจนเกิดการระบาดของโรคอ้วนบึบบับในไทย นำไปสู่โรคต่างๆ มากมาย ทั้งเบาหวาน หัวใจ ความดัน ชักจะบ่นมากไป กลับมาเรื่องเดิมต่อดีกว่า

วันนั้นกว่าจะตรวจเสร็จก็บ่าย ฉันรีบหาอะไรใส่ท้องอย่างง่ายๆ แล้วเผ่นไปห้องผ่าตัด มีผู้ป่วยเป็นเนื้องอกที่รังไข่ชนิดไม่ร้ายแรงที่หมอผู้อำนวยการนัดผ่าไว้แต่ติดประชุมที่อำเภอ  ทีมผ่าตัดไม่ได้มีมากมายเดินกันขวักไขว่อย่างตลาดนัดเหมือนในหนังดอกนะ แค่ฉัน พยาบาล กับพยาบาลดมยาอีกคน ...อ้อ..ภาษาพวกเราเอาไว้เรียกพยาบาลที่ไปเรียนเพิ่มเติมด้านวิสัญญีเพื่อให้ยาสลบผู้ป่วยเวลาผ่าตัด  ไม่ใช่พยาบาลติดยาหรือดมกาวอะไรทำนองนั้น ผู้ช่วยอีกอันหนึ่ง (ไม่ใช่คน) คือเครื่องช่วยถ่างหน้าท้องที่ถูกกรีดให้เปิดอ้าออก มองเห็นเครื่องในสะดวกหน่อย มันทนคำกระแนะกระแหนได้สารพัดไม่มีโต้เถียง แต่ชอบเล่นตัว คือสั่งให้ขยับไปขยับมาไม่ได้ ต้องเสียเวลาอัญเชิญมันไปยังตำแหน่งที่ต้องการเอาเอง

เท่าที่พี่หมอส่งต่อคนไข้บอกว่าก้อนไม่ใหญ่มากคงใช้เวลาไม่นาน พอเปิดเข้าไปเจอ  แม่เจ้าโว้ย... ใหญ่เกินคาด เจ้ารังไข่บวมเป่งขนาดลูกมะพร้าวขนาดย่อมบรรจุน้ำอยู่เต็มปรี่นอนหลบอยู่ในอุ้งเชิงกราน แถมห่มผ้าหรือเยื้อบุในช่องท้องเสียแน่นหนา จะตัดเจ้ารังไข่นี้ได้ต้องต้องเลาะมันออกจากเยื้อบุก่อน ซึ่งเจ้าเยื้อบุนี้มีเส้นเลือดเล็กๆ มาหล่อเลี้ยงมาก ต้องทั้งมัดทั้งจี้ปลายเส้นเลือดแต่ละเส้นด้วยไฟฟ้าให้เลือดหยุด จึงมีเสียงฉี่ฉ่าพร้อมกลิ่นและควันยั่วยวนใจเวลาหิวข้าว  (ยืมรูปรังไข่ 2 รูปจาก http://www.emedicine.com/med/topic1699.htm ของ C William Helm มาให้ดูแทน)

เมื่อเลาะเยื้อบุและตัดเส้นเลือดเส้นเอ็นต่างๆที่ยึดรังไข่เสร็จ ก็ค่อยๆ ควักเจ้ารังไข่ลูกเบ้อเร่อขนาดจะประมาณ 2 ใน 3 ของในรูปขึ้นมาแล้วตัดออก        

การเย็บหน้าท้องสามารถใช้เข็มได้สองแบบ คือแบบตรงๆ เหมือนเข็มเย็บผ้ากับแบบงอครึ่งวงกลม เข็มแบบตรงมีข้อดีตรงที่เย็บได้ไวมากเพราะจะใช้หลายเข็มซึ่งร้อยด้ายเรียงไว้ ‘สอย-มัด-ตัด’ เหมือนเต้นระบำเข้าจังหวะ   เข็มแบบงอจะใช้เย็บงานละเอียดหรือที่แคบๆ ได้ดีกว่า และมีรุ่นที่ต่อกับไหมละลายเส้นเล็กกระจิ๊ดริดกระจ้อยร่อยได้  ฉันเคยถูกตามไปเย็บหน้าท้องให้คนไข้หลังผ่าตัดของรุ่นพี่ตอนที่อยู่โรงพยาบาลประจำจังหวัด กำลังนั่งทานก๊วยเตี๋ยวลาดหน้าได้คำสองคำ พยาบาลก็โทรตามอย่างเกรงอกเกรงใจเพราะรู้ว่าฉันเพิ่งจะได้พักทานข้าว 

“เรื่อง ด่วนไหม”

“เออ....หมอทานข้าวก่อนก็ได้”

“คนไข้เป็นอะไร”

“ไอค่ะ”

“อ้าว แล้ว..”

“คนไข้หลังผ่าของหมอกอไอแรงมาก ไส้มากองนอกหน้าท้อง ตอนนี้เอาผ้ากลอสคลุมไว้ เดี๋ยวหมอทานเสร็จช่วยมาเย็บเก็บไส้ให้หน่อยค่ะ”

“เตรียม OR (ห้องผ่าตัด) เลย ไม่ต้องรอแล้ว”

“ป้า..คิดเงินค่ะ” ฉันหันไปจ่ายเงินแล้วเผ่นไปห้องผ่าตัดทันที

จำได้ว่า ตอนที่พ่อผ่าตัดครั้งที่สองนั้น พ่อผอมมาก ลองนึกภาพผู้ชายน้ำหนักหย่อน 40 กิโลกรัม ดูก็แล้วกัน อาจารย์ต้องร้อยด้ายส่วนที่โผล่ออกมานอกช่องท้องผ่านท่อเล็กๆ คร่อมแผลผ่า แล้วแทงเข็มมุดกลับลงไปในผิวหนังใหม่เพื่อกันไม่ให้ด้ายบาดผิวหนังอันแสนบางของพ่อขาด ท่อวางเรียงขนานกันตามความยาวของรอยมีดกรีดตั้งแต่ใต้ลิ้นปี่ลงมาจนถึงเหนือหัวเหน่า  ลูกๆ มองอย่างหวาดเสียว แต่พ่อปลุกปลอบใจพวกเราให้เป็นเรื่องสนุกว่าเหมือนหนังจีนกำลังภายใน มันช่างเป็นเรื่องตลกบนความเจ็บปวดเสียนี่กระไร

คนไข้รายนี้เลือกแบบไหมละลายเพราะแผลสวยงามกว่าแต่ก็ราคาแพงกว่า เวลาสอยต้องขอบชิดเรียบเนียนไม่กระเดิด ยังจำตอนสมัยเป็นนักเรียนแพทย์หัดเย็บใหม่ๆ ได้  รุ่นพี่ชี้ให้ดูฝีมือผู้ไม่ประสงค์จะออกนาม เย็บหนังศีรษะไข้เป็นกระจุกนูนเหมือนขนมสอดไส้เพราะเย็บเข้ามุมไม่เป็น  รายนี้กว่าจะแล้วเสร็จก็นานเอาเรื่องอยู่เหมือนกัน

จากนั้นก็ฉันก็ทำหมันต่ออีกสองรายเพราะเลื่อนมาทีหนึ่งแล้ว เดี๋ยวมดลูกเข้าอู่แล้วจะผ่ายาก ผู้ช่วยเพิ่งเข็นเปลพาผู้ป่วยรายแรกออกไป พยาบาลอีกคนกำลังสาละวนเตรียมอุปกรณ์ผ่าตัด เหลือฉันกับพยาบาลดมยาคงยกผู้ป่วยลงเตียงไม่ไหว จึงขอแรงผู้ป่วยรายต่อไปซึ่งกำลังจะทำหมันมาช่วยยกหน่อย ขอกันแบบญาติโยมนั่นแหละ  ท่าทางน้าแกดูสะลึมสะลือเล็กน้อยเพราะยาที่ให้ทานก่อนผ่าตัดเริ่มออกฤทธิ์     แต่ก็ย้ายสำเร็จไปได้ด้วยดี ผู้ช่วยกลับมาเข็นเปลผู้ป่วยรายที่สองออกไป ฉันช่วยน้าผู้ป่วยรายที่สามขึ้นเตียงผ่าเสร็จ พยาบาลก็เคาะหน้าห้องผ่าตัดปรึกษาเรื่องแม่ท้องแก่กับลูกตัวใหญ่ที่คลอดยาก

          “หมอ เด็กตัวใหญ่มาก”

          “แม่กับลูกเป็นไงบ้าง”

“ดีทั้งคู่ค่ะ”

“เอางี้...เอามือดีที่สุดไปทำรายนี้ แล้วรายงานความคืบหน้าให้หมอเป็นระยะนะ ตัดเปิดทางออกกว้างหน่อย  ผ่าเสร็จหมอจะออกไปดูให้”

“พร้อมหรือยัง” ฉันหันกลับไปถามทีมผ่าตัด

“เอาเลย หมอ” พยาบาลในชุดผ่าผ่าตัดสีเขียวมีหมวกคลุมหัวพูดผ่านหน้ากากปิดจมูกและปากมิดชิด

ฉันเคยสงสัยว่าทำไมต้องใช้สีเขียวทึมทึมดูเศร้าหมองทั้งห้องทั้งเครื่องแบบก็ไม่รู้  น่าจะใช้สีสดใสเสริมบรรยากาศให้ดูแช่มชื่นหัวใจบ้าง  หรือมีกระเบื้องลายการ์ตูนแต่งผนังก็ยังดี   จะเจ็บป่วยแบบบันเทิงไม่ได้บ้างหรือไง ไฉนต้องมีเครื่องแบบความเศร้า ..เฮ้อ..สังสัยมากเดี๋ยวเขาว่าหมา..เอ้ย..หมอบ้า

 

    

“ไม่เป็นไรพี่ ให้น้ำเกลือแม่  แล้วเอาผ้ากลอสอัดหยุดเลือดก่อน เตรียมชุดเย็บด้วย เดี๋ยวหมอเย็บเอง ขอไปดูคนไข้ในก่อน” ฉันบอกพี่พยาบาลที่แสดงสีหน้ากังวล

          ฉันคิดว่า ใครๆ ก็อยากทำให้ดีที่สุด เมื่อเกิดปัญหาก็ช่วยแก้กันไป ไม่ใช่เรื่องใครผิดใครถูก คงไม่มีใครตื่นมาทุกเช้าแล้วตั้งความหวังไว้ว่า ‘วันนี้ข้าจะเลวให้ถึงที่สุด’ ดอกนะ

ยังไม่ทันเดินถึงหอผู้ป่วยในก็ได้ยินเสียงพยาบาลตะโกนรายงานมาว่าผู้ป่วยหยุดหายใจในหอผู้ป่วยใน

          “หมอ หมอ คนไข้เอ็บในหวอดชาย”

“ปั๊ม” ฉันวิ่งไปยังทิศทางของเสียง มองเห็นพยาบาลกำลังใช้มือกดลงบนทรวงอกของชายร่างเล็กที่นอนเหยียดยาวอยู่บนเตียง

ฉันย่อเข่าลงใช้อุปกรณ์งอมุมฉากที่มีไฟส่องตรงปลายเพื่อสอดเข้าไปในปากกดลิ้นเปิดให้เห็นช่องทางเดินหายใจ

“ส่งมา” ฉันรับท่อช่วยหายใจจากมือพี่พยาบาลแล้วสอดเข้าไปตามช่องทางเดินหายใจ จากนั้นต่อปลายอีกด้านหนึ่งเข้ากับลูกยางขนาดใหญ่เพื่อบีบออกซิเจนเข้าปอด หยิบหูฟังแนบกับอกเพื่อตรวจสอบให้แน่ใจว่าเข้าปอดแน่นอน ไม่ใช่กระเพาะอาหาร  พยาบาลฉีดลมเข้าไปตามสายเล็กๆ ซึ่งจะทำให้ลูกโป่งรอบท่อตรงระดับหลอดลมส่วนบนพองออกช่วยกันของเหลวเศษอาหารต่างๆ เข้าไปในหลอดลมส่วนล่าง จากนั้นสอดอุปกรณ์ป้องกันไม่ให้ผู้ป่วยกัดท่อช่วยหายใจเข้าในช่องปาก แล้วปิดปลาสเตอร์ยึดท่อกับแก้มเพื่อไม่ให้เคลื่อนหลุด

ในรายที่ยังไม่ถึงกับหมดสะติจะใส่ยากเพราะร่างกายคนไข้จะสู้กับสิ่งแปลกปลอมนี้ เคยเจอผู้ป่วยที่หินมากอยู่รายหนึ่งตอนสมัยเป็นนักเรียนแพทย์ฝึกงานที่จังหวัดพิษณุโลก เป็นผู้ป่วยวัณโรคขั้นร้ายแรงมาด้วยอาการไอเป็นเลือด หอบเหนื่อย หายใจไม่ลำบาก แล้วมีกระดูกสันหลังคดตั้งแต่คอลงไป ตอนใช้เครื่องมือเปิดปากส่องเข้าไปเห็นทางเดินหายใจเลือนรางมากเพราะเต็มไปด้วยเลือด แถมไอเอาเลือดกลบตาฉันไปข้างหนึ่ง กระดูกที่คดทำให้สอดท่อยาก คนไข้ก็ดิ้นมากเพราะหายใจไม่ออก ฉันใส่ไปภาวนาไปขอคุณพระคุณเจ้าช่วยด้วยอีกแรง เดชะบุญคงไม่ถึงที่ตายจึงใส่ได้ในดาบแรก พอตอนไปฝึกงานที่จังหวัดลำปางจึงไปขอฝึกวิทยายุทธ์เพิ่มเติมเอง โดยใช้เวลาพักผ่อนอันแสนจำกัดจำเขี่ยไปหัดใส่ท่อช่วยหายใจทั้งทางปากกับทางจมูก ซึ่งอย่างหลังนี้มักทำในกรณีคนไข้คอหัก รวมทั้งฝึกผ่าเข้าไปทางคอบริเวณใต้ลูกกระเดือกเพื่อใส่ท่อหายใจ  จำได้ว่าอาจารย์ผ่าตัดสมองร่างสูงมีหนวดแปะอยู่บนใบหน้าท่าทางนักเลงมองหน้าฉันอย่างปรามาสตอนที่ฉันไปขออนุญาต ดั่งว่า ‘มันจะเอาจริงรึ’ ลูกฮึดลูกบ้าฉันมีเพียบ จึงเดินตามทุกวัน อาจารย์ไม่เคยปริปากสอน คิดกับตัวเองตลอดเวลาว่า ‘ทนได้ ก็ตื้อได้’ เข้าวันที่สามท่านจึงเริ่มสอนและได้เรียนรู้สิ่งดีๆ จากท่านเยอะแยะ ทำจนอาจารย์อนุญาตให้พยาบาลตามฉันก่อนเวลามีผู้ป่วยแบบนี้ มีอยู่คราวหนึ่งที่ประทับใจมาก ฉันใส่ท่อผ่านจมูกให้คนไข้คอหักไม่ได้ และรายนี้ไม่ใช่กรณีฉุกเฉิน จึงบอกพี่พยาบาลตามอาจารย์มาใส่ แล้วฉันก็ไปดูคนไข้อื่นต่อ ท่านก็มาใส่แล้วเรียกฉันมาดุด่าว่า ‘ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ห้ามทิ้งคนไข้เด็ดขาด’ ฉันจดจำมาจวบจนทุกวันนี้ ถึงแม้ไม่ค่อยได้ดูแลผู้ป่วยเหมือนเดิมแล้วก็ตาม

 

เมื่อผ่ารายที่สามเสร็จก็เย็นย่ำ ท้องไส้เริ่มประท้วง แต่ยังไม่ทันที่ข้าวจะตกถึงท้องสักเม็ด ก็ทราบข่าวดีกับข่าวร้ายจากห้องคลอด ที่ว่าข่าวดีก็คือปลอดภัยทั้งแม่และลูก ที่ว่าข่าวร้ายก็คือช่องคลอดฉีกขาดมากถึงระดับสี่ ซึ่งต้องถึงมือฉันเย็บเอง 

ฉันหันไปทางพี่หมอฟันที่ยืนเก้เก้กังกังอยู่

          “พี่ช่วยบีบลูกยางหน่อยค่ะ พยาบาลติดดูผู้ป่วยหนักอีกราย” ฉันบอกพี่หมอฟันที่ท่าทางตกอกตกใจเพราะไม่เคยเรียนมาให้ทำหัตถการแบบนี้

“บะ..บีบ..บีบ..ยัง..อย่างไง” เสียงหล่อนตะกุกตะกัก

“เหมือนบีบลูกโป่งแหละ เป็นจังหวะช้าๆ กับตอนปั๊มหัวใจนะ เดี๋ยวจะให้จังหวะนะ”

“ขออีกแอ๊ม” ฉันหันไปบอกพยาบาลขอยากระตุ้นหัวใจเพิ่ม

“แค่นี้แรงพอมั๊ย” เสียงพี่หมอฟันถามอย่างลังเล

“เยี่ยมค่ะ” ฉันให้กำลังใจ มือพวกหมอฟันมักจะแข็งแรงอยู่แล้วเพราะฝึกถอนๆ ขุดๆ ขัดกระดูกมาตั้งหกปี

“อีกสักยกนะ เต็มที่” ฉันช่วยไปภาวนาไป

ฉันเทน้ำหนักผ่านมือซึ่งประสานวางทาบกับหน้าอกที่มีหัวใจอันอ่อนล้าอยู่เบื้องล่าง  สายน้ำเกลือระโยงระยางและอุปกรณ์ช่วยชีวิตต่างๆ ที่เสียบต่อกับร่างผู้ป่วยก่อเกิดบรรยากาศแห่งความพรั่นพรึ่ง เสียงอากาศที่เคลื่อนผ่านท่อเข้าสู่ร่างที่นอนนิ่งไม่ไหวติงดูดังก้องกังวานในห้องที่เงียบกริบ ด้วยว่าทุกสายตาต่างจับจ้องอย่างใจจดจ่อกับภาพการยื้อยุดระหว่างคนกับพญามัจจุราช  เกิดแก่เจ็บตายที่ฉันเห็นจนเจนตา หาใช่สิ่งคุ้นชินของผู้อื่นไม่   สักวันหนึ่งฉันก็ต้องเป็นเช่นนี้ จึงไม่คิดจะล้อเล่นกับช่วงชีวิตที่เหลืออยู่

เวลาดูเนินนานเชื่องช้าในยามที่เราเพลี่ยงพล้ำ  แม้นจะสู้สุดฤทธิ์ แต่ก็ต้องยอมรับความจริง อีกหนึ่งชีวิตที่จากไปท่านกลางเสียงร่ำไห้ของหมู่ญาติ  มันบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกทุกครั้ง ต้องผ่านมันไปให้ได้ ยังมีผู้ป่วยอีกมากมายที่รออยู่  เราได้แต่เพียงปลุกปลอบญาติที่ระทมทุกข์เพราะยังทำใจไม่ได้ ดั่งที่พระพุทธเจ้าท่านเมตตาสอนสั่งเรื่องความไม่เที่ยง ‘ทุกคนต่างก็รู้...แต่ไม่เคยตระหนักเข้าไปในหัวจิตหัวใจในธรรมชาติของทุกข์’  ดีใจเสียใจหัวเราะร้องไห้กันทุกเมื่อเชื่อวันอย่างไม่รู้จักเหนื่อยล้า ช่างไม่รู้จักเข็ดหลาบกันบ้างเลย คน..หนอ..คน

คงต้องต่อ ‘วันมหาโหดของหมอเมืองพร้าว’ อีกครึ่งวันหลังคราวหน้าเสียแล้วสิ

 

         


เรื่องที่มีผู้อ่านสูงสุด จาก NationTV



อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 24 (0)
เป๊ปซี่ วันที่ : 20/03/2008 เวลา : 13.34 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/Pepsi8

อ่านตอนหมอกำลังกินข้าวอยู่....แล้วพยาบาลมาบอกว่าคนไข้ไอไส้ทะลัก...แต่ก็ยังเกรงใจหมอให้ทานข้าวให้เสร็จก่อน....อ่านแล้วหัวเราะก๊ากเลย....

แต่ชีวิตจริงมันคงไม่ขำอย่างนั้น....งานของหมอขึ้นอยู่กับห้วงวินาทีความเป็นความตายของชาวบ้าน....

เป็นงานที่จมอยู่กับความป่วยไข้และความทุกข์ยากของคน.....นับเป็นอาชีพที่เสียสละควรค่าแก่การยกย่อง...

อาชีพอย่างนี้แหละ....ผมทำไม่ได้....

ความคิดเห็นที่ 23 (0)
แม่น้องฯ วันที่ : 19/03/2008 เวลา : 21.52 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/MAENONGDD
นักการเมืองยื่นปลา พระราชายื่นเบ็ด นักการเมืองแจกแท็บเล็ต กษัตริย์แนะเคล็ดวิชา นักการเมืองห่วงอำนาจ มหาราชห่วงประชานักการเมืองสร้างสัญญา องค์เจ้าฟ้าสร้างสรรธรรม นักการเมืองหาเรื่องกิน องค์ภูมินทร์หาเรื่องทำ นักการเมืองยุให้รำฯ ในหลวงย้ำให้ทำดี นักการเมืองมักแบ่งขั้ว องค์เหนือหัวไม่แบ่งสี นักการเมืองทำสี่ปี องค์ภูมีทำทุกวัน นักการเมืองชอบแบ่งเสียง พ่อพอเพียงชอบแบ่งปัน นักการเมืองคิดสั้นสั้น องค์ราชันย์นั้นคิดยาว(ขอบคุณผู้แต่งกลอนนี้)

ความคิดเห็นที่ 27
พี่ก๊วย วันที่ : 19/03/2008 เวลา : 10.20 น.
http://www.oknation.net/blog/peeguay


I apologize for using English since I am on duty in another country where Thai font is not available. It is also a problem in Thailand for the new trend of Brain based Training or training for being a genious school. I am not sure whether it is worth for money since there are many smart people from low-income families.

......................................................................................................

พี่หมอก๊วย ชีพจรลงเท้าอีกแล้ว ผ่านมาทางเยอรมนีเมื่อไหร่ อย่าลืมแวะบ้านหนูบ้างนะคะ อยู่ไม่ไกลจากแฟรงก์เฟิร์ต(รีบโฆษณา) เห็นด้วยค่ะ ที่ลูกชาวบ้านธรรมดา
เรียนโรงเรียนรัฐ ก็เรียนเก่งจนจบปริญญาเอกเยอะแยะ อย่างฯท่านโปรฯ
ในรายการทีวี เขาก็เรียนโรงเรียนวัด และมีความเห็นว่า ยังไม่มีผลการศึกษา
ที่ยืนยันว่า เด็กที่เข้าคอร์สเรียนพิเศษตั้งแต่วัยอนุบาล จะเติบโตเป็นคนเก่ง
ประสบความสำเร็จมากกว่า เด็กที่ไม่ได้เข้าคอร์สพิเศษ ท่านมองว่า เด็กจะเก่ง เด็กจะดี พื้นฐานการเลี้ยงดูจากครอบครัวมีส่วนสำคัญที่สุด
นี่หนูกำลังปลุกปล้ำให้ลูกๆ หัดคีบตะเกียบด้วยมือซ้ายหม่ำข้าวอยู่

ความคิดเห็นที่ 22 (0)
พี่ก๊วย วันที่ : 19/03/2008 เวลา : 10.12 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/peeguay

นิธินันท์
I apologize for using English since I am on duty in another country where Thai font is not available. I really appreciate for your comments. Your wording is right ( สนุก) since we can have fun when we work. We can be able to enjoy our work. You also feel happy for doing what you love, don't you?

แม่น้องฯ
I apologize for using English since I am on duty in another country where Thai font is not available. My friends in various hospitals that I worked had experiences of Ghost haunting but not me. I wish not to have, though.

ความคิดเห็นที่ 21 (0)
นิธินันท์ วันที่ : 17/03/2008 เวลา : 22.25 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/nithinand

ย้อนกลับมาบอกว่าใช้คำผิดค่า ต้องบอกว่าเล่าเรื่องได้ประทับใจสิเนอะ ไม่ใช่สนุกอย่างเดียวเพราะเรื่องราวส่วนมากในชีวิตทำงานของคนเป็นหมอไม่ใช่เรื่องสนุกชวนหัว คือสำนวนสนุกน่าอ่าน แต่ให้ความรู้สึกประทับใจ

ให้กำลังใจค่ะ

ความคิดเห็นที่ 20 (0)
แม่น้องฯ วันที่ : 17/03/2008 เวลา : 21.00 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/MAENONGDD
นักการเมืองยื่นปลา พระราชายื่นเบ็ด นักการเมืองแจกแท็บเล็ต กษัตริย์แนะเคล็ดวิชา นักการเมืองห่วงอำนาจ มหาราชห่วงประชานักการเมืองสร้างสัญญา องค์เจ้าฟ้าสร้างสรรธรรม นักการเมืองหาเรื่องกิน องค์ภูมินทร์หาเรื่องทำ นักการเมืองยุให้รำฯ ในหลวงย้ำให้ทำดี นักการเมืองมักแบ่งขั้ว องค์เหนือหัวไม่แบ่งสี นักการเมืองทำสี่ปี องค์ภูมีทำทุกวัน นักการเมืองชอบแบ่งเสียง พ่อพอเพียงชอบแบ่งปัน นักการเมืองคิดสั้นสั้น องค์ราชันย์นั้นคิดยาว(ขอบคุณผู้แต่งกลอนนี้)

หมอพี่ก๊วยเคยเห็นผีหรือเปล่าคะ

ความคิดเห็นที่ 19 (0)
นิธินันท์ วันที่ : 17/03/2008 เวลา : 20.52 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/nithinand

ขอบคุณค่ะ

เข้าใจเลยเรื่องงานยุ่ง แม้จะงานต่างกัน ก็ยุ่งเหมือนกันค่ะ ยุ่งคนละแบบ ไม่ค่อยได้ไปเยี่ยมเพื่อนบ้านเหมือนกัน และไม่ค่อยได้เขียนด้วยค่ะ เพราะยุ่ง แต่วันที่มีโอกาสก็ตะลุยอ่านเลยได้เจอ แล้วก็ชอบค่ะ เล่าเรื่องได้สนุก รูปประกอบดี เพิ่มความรู้ด้วย ถูกใจใช่เลย

ให้กำลังใจสู้งานต่อไปนะคะ คุณพี่ก๊วย

ความคิดเห็นที่ 18 (0)
พี่ก๊วย วันที่ : 17/03/2008 เวลา : 17.36 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/peeguay

หนุ่ม


นิธินันท์
ไม่ค่อยได้ออกไปแล่นแต๊ที่ไหนเนื่องจากงานยุ่งมาก เพื่อนบ้านก็เลยไม่ค่อยรู้จัก ข้าน้อยยินดีต้อนรับ และขอบน้ำใจมากค่ะ

Dogstar
รังไข่ค่ะ ส่วนมดลูกจะอันเล็กลงไป ขอโทษด้วยที่ไม่ได้เขียนแสดงในรูป

ความคิดเห็นที่ 17 (0)
Dogstar วันที่ : 15/03/2008 เวลา : 22.06 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/dogstar

ตกใจค่ะที่เห็นมดลูกที่บวมเป่ง
น่ากลัวมาก

ความคิดเห็นที่ 16 (0)
นิธินันท์ วันที่ : 15/03/2008 เวลา : 01.59 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/nithinand

โอ้..เพิ่งมีโอกาสได้อ่านบล็อกนี้

โหวตให้เลยค่ะ จะตามมาอ่านบ่อยๆ

ความคิดเห็นที่ 15 (0)
kamolnum วันที่ : 14/03/2008 เวลา : 11.14 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/kamolnum


ความคิดเห็นที่ 14 (0)
พี่ก๊วย วันที่ : 14/03/2008 เวลา : 10.04 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/peeguay

ดินดำน้ำชุ่ม
ไม่รู้ว่าเมืองพร้าวเปลี่ยนไปมากหรือเปล่า

GUSTO
ถึงงานไม่เหมือนเดิมแต่ก็หนักคนละแบบ ขอบคุณค่ะ ไม่ป่วยมานานแล้ว เสริมสมรรถภาพทางแพทย์สม่ำเสมอค่ะ

nhongkampangdin
ต่อให้ย้อนอดีตอีกสักกี่ครั้ง ก็ยังเลือกทางเดินเหมือนเดิม มีความสุขและสนุกกับสิ่งที่รักค่ะ

spyone
สวัสดีค่ะ..ลูกใครหว่าน่ารักจัง

ting
ไม่ผ่ามานานแล้วค่ะ ตอนนี้มันยุ่งขิงกับเรื่องร้อยแปด

wullopp
ขอบคุณค่ะ ยังเป็นอุบาสิกาค่ะ สาธุ

ความคิดเห็นที่ 13 (0)
wullopp วันที่ : 14/03/2008 เวลา : 08.49 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/health2you

ขอขอบคุณ... อาจารย์หมอพี่ก๊วย // วันนี้แวะมาโหวตเพิ่มให้อีก 1 คะแนน... ขอแสดงความเคารพอาจารย์หมอที่ขยัน และเสียสละมากๆ ครับ สาธุ สาธุ สาธุ

ความคิดเห็นที่ 12 (0)
ting วันที่ : 14/03/2008 เวลา : 03.19 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/Germany
จงเตือนตนด้วยตนเอง สักแต่ว่าตัวตนเกิดขึ้น ตั้งอยู่ดับไป เหมือนต้นไม้ออกดอกออกผล ล่วงหล่นไปเมล็ดเกิดใหม่ก็มาจากต้นไม้เดิม


ไม่กล้าให้หมอผ่าแน่

ความคิดเห็นที่ 11 (0)
spyone วันที่ : 13/03/2008 เวลา : 15.55 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/spyone
  โลกหมุนด้วยความรัก


สวัสดีค่ะ..หมอ

ความคิดเห็นที่ 10 (0)
nhongkampangdin วันที่ : 13/03/2008 เวลา : 15.19 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/nhongkampangdin

โหวตครับ ถามว่าเหนื่อยไหม คงไม่ถามเพราะมันต้องเหนื่อยแน่ ๆ แต่อยากถามหมอว่าสนุกกับงานที่ทำไหมครับ

ความคิดเห็นที่ 9 (0)
GUSTO วันที่ : 13/03/2008 เวลา : 15.15 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/gusto

อ่านเพลิน เรียนก็หนักอยู่แล้ว พอทำงานยิ่งหนักกว่า ยังไงก็รักษาสุขภาพด้วยครับ

ความคิดเห็นที่ 8 (0)
ดินดำน้ำชุ่ม วันที่ : 13/03/2008 เวลา : 12.02 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/derreiser
เพื่อชาติ และเป็นคนดีของชาติ

คิดถึงหมอเมืองพร้าว 2517 ครับ

ผมรักเมืองพร้าวครับ

ความคิดเห็นที่ 7 (0)
พี่ก๊วย วันที่ : 13/03/2008 เวลา : 10.45 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/peeguay

mookie
ตัดเย็บเสื้อผ้าไม่ค่อยได้เรื่อง แต่สอย ซ่อม เข้าขอบด้วยมือ พอไม่ให้คุณครูทีสอนเสียใจจ๊ะ

Supawan
ขอบคุณค่ะ

kamolnum
รัฐกับเอกชนก็ต่างกันเช่นนี้แล พี่จะไปถึง 17 มีนา PG909 ถึง 19.40 พี่เสือไปถึงก่อน แต่เราต้องเดินทางต่อไป พนมเป็ญ อีก ร.พ. วันที่ 18 นะน้องนะ เอาอะไรบอกล่วงหน้ามาเลย เปิด Sky ถึง พรุ่งนี้

wullopp
ขอบคุณค่ะ สำหรับคะแนนโหด-มัน-ฮา

มะอึก
คุณมะอึกไม่มีมดลูก ไม่เป็นไรค่ะ แต่ตอนหน้ามีใส้เลื่อน อาจเสียวกว่านี้

ความคิดเห็นที่ 6 (0)
มะอึก วันที่ : 13/03/2008 เวลา : 10.14 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/panakom

อ่านสนุกครับพี่ก๊วย......แต่เฉียว.......

ความคิดเห็นที่ 5 (0)
wullopp วันที่ : 13/03/2008 เวลา : 09.53 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/health2you

โหวตให้อีก 1 คะแนนกับวันโหดๆ ครับ...

ความคิดเห็นที่ 4 (0)
kamolnum วันที่ : 13/03/2008 เวลา : 09.24 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/kamolnum

อืมม์ วันที่โหดจริงๆเลยพี่ สุดๆ
วันก่อนก็มีอุบัติ์เหตุมาเคสหนึ่ง ปั๊มเหมือนกัน
แต่มันต่างกับที่เคยอยู่ก็คือ ที่นี่ speciallist เพียบเลย
ดมยา ออร์โธ ศัลย์ จีพี แม้แต่ หมอเด็ก ยังลงมาช่วยกัน
ก็สนุกไปอีกแบบ

ปล.เมื่อไรได้มาเสียมเรียบเน้อ

ความคิดเห็นที่ 3 (0)
Supawan วันที่ : 13/03/2008 เวลา : 09.13 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/supawan

สวัสดียามเช้าค่ะ..

ขอบคุณ .. สำหรับบทความ

ขอให้มีความสุขมากๆนะคะ

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
mookie วันที่ : 13/03/2008 เวลา : 08.56 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/mookie
เราอาจไม่ได้มีความสุขในทุกนาทีของชีวิต  แต่เราอยากให้ทุกนาทีของความสุข...ถูกบันทึก

อ๊ะโห....

พี่หมอก๊วย.... มุกกี้....เฉียววววววววว.....

ฉงฉัยพี่หมอก๊วยเนี่ย.... น่าจามีฝีมือในการตัดเย็บเสื้อผ้าด้วยน้า....

ใช้เข็มกะด้ายชำนาญญญ สอย-มัด-ตัด....


ความคิดเห็นที่ 1 (0)
mookie วันที่ : 13/03/2008 เวลา : 08.51 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/mookie
เราอาจไม่ได้มีความสุขในทุกนาทีของชีวิต  แต่เราอยากให้ทุกนาทีของความสุข...ถูกบันทึก

เจิมส์.....

ก่อน.....


แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน