• พี่ก๊วย
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • วันที่สร้าง : 2007-09-16
  • จำนวนเรื่อง : 113
  • จำนวนผู้ชม : 297049
  • จำนวนผู้โหวต : 284
  • ส่ง msg :
  • โหวต 284 คน

BrazilMiss

Miss flight in Brasil

View All
<< กรกฎาคม 2008 >>
อา พฤ
    1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 31    

[ Add to my favorite ] [ X ]


วันพฤหัสบดี ที่ 17 กรกฎาคม 2551
Posted by พี่ก๊วย , ผู้อ่าน : 4308 , 07:58:06 น.  
หมวด : ท่องเที่ยว

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ขอท้าวความต่อจากตอนที่แล้วนิดหน่อย จะได้ต่อเรื่องติด ฉันได้ทุนสนับสนุนให้เดินทางไปนำเสนอผลงานวิชาการที่ประเทศบราซิล  เรื่อง ‘บทเรียนเหตุการณ์คลื่นยักษ์สึนามิถล่มไทยในกรณีข้อมูลข่าวสาร’   ทุกขลาภทำให้ชีวิตข้าน้อยต้องระหกระเหินเพราะตกเครื่องบิน (อีกแล้ว) หนำซ้ำยังต้องหอบหิ้วลูกศิษย์อีกราวสิบชีวิต ท่องเที่ยวอย่างเหนื่อยล้าเก็บสะสมไมล์ของสายการบินอย่างเสียมิได้ ไปตามหัวเมืองต่างๆ ตั่งแต่ เมือง São Paulo  เมือง Rio De Janeiro จนกระทั่งมาถึงเมือง Brasilia  ถ้านับตั้งแต่ลากสังขารออกจากรังน้อยที่เชียงใหม่ ตัวข้าน้อยก็ใช้เวลาเกือบสามวันซัดเซพเนจรกว่าจะลุสู่เมืองหลวง

โรงแรมที่ใช้ประชุมอยู่นอกเมือง เป็นอาคารสูงราวห้าชั้นใหญ่อลังการสีแดงเจิดจ้าอยู่บนเนินหญ้าเขียวชอุ่มติดทะเลสาบสีครามภายใต้อ้อมกอดของท้องฟ้าสดใสที่แต่งแต้มด้วยปุยเมฆขาวนวล

ด้านหน้าโรงแรมมีสถาปัตยกรรมแปลกตาซึ่งฉันดูยังไงก็ไม่เข้าใจไอ้แถบแบนๆ สีเหลืองบิดตัวคล้ายริบบิ้นปักอยู่บนพื้นหญ้าเขียวๆ  อยู่ด้านหน้าอาคารทรงกระบอก แผ่นกระจกของอาคารสะท้อนสีท้องฟ้าและก้อนเมฆขาวที่พลิ้วไหวไปมา ช่วยให้เจ้าริบบิ้นเหลืองสดโดดเด่นขึ้นมาอย่างเด่นชัด ธงสามผืนสีขาว เขียว และแดงโบกสะบัดไปตามลมอยู่บนเสาธงด้านหน้าทำให้ริบบิ้นบิดเกลียวดูมีชีวิตชีวาประหนึ่งว่าเริงระบำไปด้วย

 

         ด้านหลังโรงแรมมีทะเลสาบสีครามกว้างสุดลูกหูลูกตา รายล้อมด้วยเนินเขาเตี้ยๆ  มีเรือเล็กๆ สีขาวแล่นตัดท้องน้ำก่อเกิดฟองคลื่นสีขาวไปมา

บรรยากาศของโรงแรมแบบนี้ช่างยั่วยวนใจให้โบยบินจากห้องประชุมทึมทึบเสียนี่กระไร งแรมแบบนี้ช่างยั่วยวนใจให้ดบยบินออกจากพิธีเปิดงานประชุมวิชาการระบาดวิทยาระดับนานาชาติมักจะเริ่มด้วยการกล่าวต้อนรับ บอกวัตถุประสงค์ของงาน แล้วตามด้วยการแสดงที่บ่งบอกถึงเอกลักษณ์และวัฒนธรรมของประเทศที่จัดงาน เท่าที่ผ่านมายังไม่เคยเจออะไรสุกสนานเท่านี้มาก่อน คนบราซิลมีเรื่องเต้นระบำอยู่ในสายเลือด พอได้ยินเสียงกลองกระหน่ำขึ้นมาเท่านั้นแหละ บรรดานักวิชาการ นักวิจัย ศาสตราจารย์ ผู้ทรงคุณวุฒิทั้งหลายในชุดเสื้อนอกต่างลุกขึ้นเหมือนผีเข้า โยกย้าย...โยกย้าย...ส่ายสะโพกโยกย้าย แบบไม่สนใจสายตายผู้ใด แถมยังลากคนนั่งข้างๆ เข้าร่วมด้วย พวกนักศึกษาหนุ่มสาวต่างกระโจนไปหน้าเวที เต้นแบบแซมบ้าตามจังหวะกลองที่รัวถี่ขึ้นทุกทีๆ แม้แต่ป้าที่นั่งใกล้ๆ ฉันยังลุกขึ้นเต้น ลำตัวแกตั้งตรง ข้อศอกงอและกางออกขยับทำมุมกับรักแร้เข้าจังหวะกับเท้าที่ซอยไปมา จะด้วยสรีระของชนเผ่าที่มีสะโพกใหญ่หรือความชำนาญมาแต่เล็กก็ตามเถอะ สะโพกป้าพลิ้วไหวไปมาตามแรงบิดเพียงเล็กน้อยดูสนุกสนานแบบน่ารักอย่างบอกไม่ถูก

 

           ถึงเวลาฉันก็เอาโปสเตอร์ไปติด โอโฮ..ไม่เคยเจอกระดานที่ไหนแข็งโป๊กเท่านี้มาก่อน กดหมุดยังไงๆ ก็ไม่ลง ใจอยากจะแปลงร่างเป็นไอ้แมงมุมกระโดดถีบกระดานให้นอนราบเอาค้อนมาตอก..ตอก..ตอก ให้รู้แล้วรู้รอด หนุ่มบราซิลที่นั่งเกาคางอยู่แถวนั้นเห็นท่าทางจิ้งจกตะกายฝาของฉันคงอดสงสารไม่ได้ จึงเข้ามาช่วย เท่าที่เจอมาตั้งแต่เหยียบแผ่นดินบราซิล คนที่นี่เขามีน้ำใจเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่จริงๆ

 

 

           วันต่อมาฉันเฝ้าโปสเตอร์เพื่อตอบข้อซักถามของผู้ที่สนใจแวะเวียนมาดู เจอพ่อหนุ่มที่มาช่วยติดโปสเตอร์ ก็ได้รู้ว่าหัวแม่โป้งแกระบมไปหมด           เฮ้อ..เวรกรรม

 

 

          ตอนเย็นๆ จะมีการแสดงเต้นระบำของบราซิลแบบต่างๆ ให้ผู้เข้าร่วมประชุมจากนานาประเทศรับชม ดูดูไปแล้ว บรรดานักเต้นก็คล้ายกับวงลิแกผสมหางเครื่องบ้านเราที่ขนเอาลูกหลานพี่ป้าน้าอามาเต้นด้วย คนที่เต้นเก่งแล้วก็จะอยู่แถวหน้าเปลี่ยนเครื่องทรงออกมาเต้นหลายเพลง    

          ส่วนพวกเด็กใหม่ก็จะเต้นอยู่หางแถวหรือตามขอบเวทีเหมือนแม่หนูน้อยในภาพ ถึงจะถูกจังหวะบ้างผิดจังหวะบ้างก็ดูน่ารักน่าเอ็นดู ดูชุดที่แกใส่แล้วคงยืมพี่ๆ มาถึงได้ดูรุ่มร่ามรุงรัง ถ้าเปรียบเป็นนกแม่หนูคงบินชนเพดานไปแล้วเวลากระโดดไปกระโดดมาเพราะปีกนกอันมโหฬารขยับพึบพับ ในขณะที่รุ่นพี่เหมือนนกถูกถอนขนจนดูวาบหวิวไปหมด อยากหาผ้ามาห่มให้คลายหนาว

 

          นักเต้นจะเริงระบำเข้าใกล้ผู้ชมที่นั่งบ้างยืนบ้างอยู่ในปะรำ ชุดฟ้อนรำไทยเราจะปิดมิดชิดไปหมด ส่วนของบราซิลจะเปิดเกือบหมดเป็นเรื่องปกติ พี่ไทยเราหาคุ้นชินไม่ พอสาวๆ เข้ามายักย้ายส่ายสะโพกใกล้ๆ เห็นสายตาบรรดาลูกศิษย์ชายอายขัดเขินไปหมด อดขำไม่ได้ ต้องเก็บภาพกล้ามเนื้อใบหน้าและสายตาไว้ แต่เกรงว่าจะผิดจริยธรรม จึงให้เห็นภาพแบบพร่ามัวไว้ก่อน

          หุ่นสาวนักเต้นชาวบราซิลนี่สวยมาก หุ่นเนื้อนมไข่แต่มีกล้ามเนื้อกระชับ ผิวเข้มสวยใช่ดำปึ๊ดปื๋อ เห็นในรูปไม่มีตัวเปรียบเทียบคงนึกภาพไม่ออก ฉันไปยืนถ่ายด้วยส่วนสูงแค่ราวนมเขา ผู้ที่สายตาสั้นกรุณาใส่แว่นให้เรียบร้อยก่อนยลภาพ ส่วนผู้ที่มีสายตายาวกรุณาถอยห่างออกไปจนถึงระยะเห็นชัดเจน เพราะถ้าดูไม่ถนัดถนี่อาจจะหัวใจวายได้เมื่อเห็นหัวของฉันเป็นเต้านมที่สามของสาวเจ้า (เด็กที่อายุต่ำกว่า 13 ปี ควรมีผู้ปกครองแนะนำ)

         

          นอกจากระบำเนื้อนมไข่แล้ว ยังมีการแสดงของชายชาวบราซิลที่อวดให้เห็นถึงศิลปะการต่อสู้ที่แข็งแกร่งงดงาม มีทั้งตีลังกา กระโดดเตะ และ สู้ด้วยกระบอง

          ผู้เต้นที่ถือว่ามีรูปร่างงดงามตามมาตรวัดทางสังคม ก็ต้องมีรูปร่างล่ำบึก กล้ามเนื้อเป็นมัดๆ ไม่เป็นห่วงพวงย้อยห้อยระย้าแบบชายลูกไม้ผ้าปูโต๊ะกลม  หรือผอมแห้งซี่โครงบานเป็นร่องๆ เหมือนหีบเพลง

เมื่อว่างจากการประชุม ฉันก็ออกเดินชมตัวโรงแรมและอนาบริเวณอันกว้างใหญ่จนทั่ว จากนั้นเลียบเลาะชายฝั่งทะเลสาปตัดเข้าสู่ตัวโรงแรมกับเจ้าลูกศิษย์หมอทหาร คุยกันไปถ่ายรูปกันไป ไม่ได้สังเกตสังกาอะไร จนกระทั่งมาถึงตัวตึกฉันก็รู้สึกวาบขึ้นมาเมื่อก้าวย่างไปกลางอากาศขณะสาละวนกดดูภาพในกล้อง พริบตาเดียวร่างฉันก็ร่วงลงไปในสระ ส่วนเจ้าลูกศิษย์ชิ่งอ้อมสระไปไม่บอกกล่าวเล่าสิบ มือที่ถือกล้องชูสูงขึ้นพ้นน้ำด้วยสันชาตญาณดิบ ฉันพยายามจะกระเสือกกระสนขึ้นจากสระเพราะกลัวเอกสารและหนังสือเดินทางในกระเป๋าจะเปียกเละเทะไปหมด  เจ้าหมอทหารแทนที่จะช่วยกลับทรุดตัวลงไปหัวเราะก๊ากควบคุมตัวเองไม่ได้ ฉันชักจะฉุนไม่ใช่เพราะอายแต่เพราะห่วงเอกสารมาก จึงตะโกนเรียกสติให้มัน...เอ้ยท่านช่วย

          “มาช่วยพี่ด้วย”

          “เร็วเข้า ไอ้น้อง” ฉันชักดังขึ้นเมื่อมันยังขำกลิ้งอยู่ตรงนั้น

          “มาช่วยเดี๋ยวนี้นะ ไม่งั้นผมต้องเฝ้าเอกสารพี่จนแห้ง” ฉันขู่

          “ครับครับ” เจ้าหมอทหารพยายามข่มอารมณ์ขันขณะวิ่งอ้อมสระมาช่วยฉันแผ่เอกสารบนเก้าอี้

          ฉันอดพาลไปถึงคนออกแบบโรงแรมมิได้ ว่าเอาสมองส่วนไหนคิดนะ ถึงได้สร้างสระแยกมาโด่แด่อยู่อีกซีกตึกหนึ่ง ยังพาลต่อไปถึงลูกศิษย์ว่ามันสติแตกไม่แสสร้างระงับอารมณ์ขำไว้บ้าง พอมาคิดอีกทีก็อดขำตัวเองไม่ได้ นึกถึงภาพจิ้งจกตัวน้อยดิ้นกระแด่วๆ หงายหน้าหงายหลังตะเกียกตะกายขึ้นมาจากน้ำ แล้วจะให้เจ้าลูกศิษย์อดหัวเราะไงไหว

“ผมรีบไปตามอาจารย์ทอให้ที บอกว่าพี่ต้องการความช่วยเหลือด่วนนะ” ฉันนึกออกว่าเพื่อนพักอยู่โรงแรมนี้

          “ครับ”

          “รีบไปรีบมานะ พี่หนาวแล้ววะ เปียกแฉะด้วย”

          “ครับผม” เจ้าลูกศิษย์รับคำใบหน้าเปื้อยยิ้มแล้วสาวเท้ายาวๆ ออกไป

         

         

         ฉันไม่ใส่ใจลำตัวที่เปียกโชก รีบดึงบรรดาเอกสารต่างๆ หนังสือเดินทาง กระเป๋าเงิน ออกมาวางเรียงรายบนเก้าอี้ข้างสระน้ำ เพื่อตากแดดตากลมให้แห้ง เดชะบุญที่มันไม่เสียหายสักเท่าใด

          รอพักใหญ่ก็ยังไม่มีมีวี่แววผู้ใด ฉันเริ่มกระสับกระส่าย จะด้วยความหนาวหรือความนานก็ตามแต่ ทำไมใช้เวลานานนักหนานะ ยกเว้นสงกรานต์แล้วยังไม่รู้ว่าเปียกแฉะมันสนุกตรงไหน  แล้วก็รู้สึกดีขึ้นทันทีที่เห็นเจ้าหมอทหารกับอาจารย์ทอเดินตรงมาทางนี้

          “เป็นไงบ้าง” เสียงอันห่วงใยของอาจารย์ทอช่างขัดใบหน้าอมยิ้มเสียเหลือเกิน

          “แฉะจัง อยากเปลี่ยนเสื้อผ้า”

          “เดี๋ยว ขอฉันถ่ายรูปก่อน จึงจะให้ยืมกางเกง”

          “อะไรนะ”

          “เอาไว้เป็นที่ระลึก”

          “หา” ฉันเขวี้ยงสายตาอำมหิตไปยังเจ้าลูกศิษย์ทรยศทันที  กล้ามเนื้อแทบทุกมัดบนใบหน้าของเจ้าหมอทหารทำงานอย่างขัดแย้งกันสุดฤทธิ์ระหว่างอารมณ์ยำเกรงกับอารมณ์ขำกลิ้ง

          “พวกเรารู้เรื่องหมดละ มันเอาไปเล่าให้ฟัง” อาจารย์ทอพูดพลางสาละวนกับการปรับกล้อง

          “พี่ให้ไปกระซิบบอกว่าต้องการความช่วยเหลือด่วนนะเฟ้ย” เพิ่งถึงบางอ้อ เจ้านี่คงใส่ใข่หน้าดูชม มิน่าละอาจารย์ทอถึงได้หิ้วกล้องมาด้วย

          “……” ไม่มีคำตอบจากใบหน้าปุเลี่ยนปุเลี่ยนนั้น

          “พี่อยากจะโดดเต๊ะก้านคอผมสักป๊าป” ฉันยังพาลเจ้าลูกศิษย์อีก

          “เร็วเข้า หนาว จะถ่ายตรงไหนก็เอา” ฉันหันไปบอกอาจารย์ทออย่างจำใจ

          “เธอเอามือชี้จุดเกิดเหตุด้วยนะ” อาจารย์ทอได้คืบจะเอาศอก

 “†شŐŐಃೌ 蜄 †” ฉันคิดในใจ

          ตลอดเย็นนั้น ผู้คนแวะเวียนมาแสดงความเห็นใจ จะว่ากันจริงๆ ก็คือมาดูสภาพมากกว่าเพราะมีแต่ใบหน้ากลั้นยิ้มมาทั้งนั้น จนฉันต้องเอื้อนเอ่ยวาทะเด็ดออกไปว่า

“เท้าพี่ยังเปียกอยู่ ถึงน้ำสระจะไม่ขลังเท่าน้ำมะพร้าว แต่ก็พอใช้แทนกันได้นะน้องนะ”

         

          วันถัดมาเห็นเขาเอากระโจมผ้าใบไปคลุมสระที่เกิดเหตุ จะด้วยว่าเป็นความบังเอิญหรืออะไรก็แล้วแต่ เรื่องนี้เป็นเรื่องหนึ่งที่ติดอันดับยอดนิยม ด้วยมาดผู้นำที่ชาญฉลาดพาลูกศิษย์ฝ่าฟันอุปสรรคขวากหนามผ่านพ้นวิกฤติตกเครื่องบินมาด้วยดี กลับเซ่อซ่าตกน้ำป๋อมแป๋มไม่เป็นท่า เอ้อหนอ...จะเอาอะไรกับความไม่เที่ยง ชั่วขณะหนึ่งดุดดั่งผู้กล้า มาอีกชั่วขณะกลับเป็นตัวตลกเสียนี่  โลก...หนอ...โลก

 


เรื่องที่มีผู้อ่านสูงสุด จาก NationTV



อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 10 (0)
kamolnum วันที่ : 18/07/2008 เวลา : 17.43 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/kamolnum

มาฝากลิ้งค์
อันแรกเป็นของ Nikonเลย ความรู้เพียบเหมือนกัน
http://www.niksthailand.co.th/

อีกอันก็ห้องนิคอน ในพันทิพย์ครับ
http://nikonclub.pantipmember.com/

ความคิดเห็นที่ 9 (0)
สายธาร วันที่ : 18/07/2008 เวลา : 16.27 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/cyberfrogy
 http://www.facebook.com/groups/dhammayatrahttps://www.facebook.com/BAAN.RAI.SAITHARN http://www.oknation.net/blog/DigitalTour


พลังธรรม...พลังบุญ...หนุนนำชีวิต....

ความคิดเห็นที่ 8 (0)
kamolnum วันที่ : 18/07/2008 เวลา : 15.36 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/kamolnum

มารอดูรูปตอนตกน้ำ

ลิ้งค์ไปดาวน์โหลดคู่มือ D60 นะครับ
http://www.4shared.com/file/49826280/388d19eb/__D60.html?dirPwdVerified=9f29c03e
(ถ้าโหลดไม่ได้ หนุ่มโหลดเก็บเอาไว้อยู่จ้ะ ไฟล์ประมาณแปดเม็กกว่าๆ)

ความคิดเห็นที่ 7 (0)
market วันที่ : 18/07/2008 เวลา : 10.29 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/market

สนุกค่ะ

ความคิดเห็นที่ 6 (0)
พี่ก๊วย วันที่ : 17/07/2008 เวลา : 20.47 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/peeguay

ชาวบล็อคที่รัก
ขออภัยที่ตอบล่าช้าและจัดบ้านไม่เรียบร้อยเพราะมาลงเรื่องที่กัมพูชาซึ่งwireless internetช้ามากและไม่มีแป้นภาษาไทยให้ข้าน้อยจิ้มดีด กว่าจะสอนหนังสือเสร็จแล้วหาแป้นได้ก็ล่วงเลยมานาน ถ้าสามารถเข้า _โดยไม่ร่วงกลางอากาศจะไปเยี่ยมท่านที่บ้านนะคะ


nilsamai
ขอบคุณค่ะแฟนพันธ์แท้

กัปตันแจ๊ค_จอมโจรจอมใจ
สุขสันต์ด้วย แต่ตอนนี้มาสอนหนังสือที่เขมรค่ะ ไม่ได้หยุดเหมือนใครเขา

จินตนากาล
แฮะ…แฮะ ขอน้อมรับด้วยความเขินอาย ไม่รู้พี่ท่านชมแกมแน็บหรือดปล่า

ตาเรน
ก็เพิ่งทราบนี่แหละ มุขนี้เด็ดนัก

theeratatt
ว่างๆ เขียนให้อ่านบ้างนะคะ

ความคิดเห็นที่ 5 (0)
theeratatt วันที่ : 17/07/2008 เวลา : 18.28 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/thebier

ชอบบราซิลและ คาปูเอร่าครับ

ความคิดเห็นที่ 4 (0)
ตาเรน วันที่ : 17/07/2008 เวลา : 17.17 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/sammaapii
เรียนฟรีจริง ๆ  ขอเชิญแวะเยี่ยมตาเรนที่  >>> http://www.webudon.net

หญิงไทยที่ได้สามีเป็นชาวบลาซิล เรียกสามีว่า
amore อะมอร์....(ที่รัก)
นานเข้า เรียก มอร์..
เบื่อเข้า เรียก หม้อ...หรือ ไอ้หม้อ..
อิ..อิ..

ความคิดเห็นที่ 3 (0)
จินตนากาล วันที่ : 17/07/2008 เวลา : 08.21 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/Manake


ว๊าวว..ฉุดยอด..แหล่มเลย

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
กัปตันแจ๊ค_จอมโจรจอมใจ วันที่ : 17/07/2008 เวลา : 08.09 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/paedophiel
ขับเคลื่อนอารมณ์ให้ตรงร่องน้ำหากประมาทอาจทำให้สำนึกถูกเฉี่ยวชนจนสติปัญญาเกยตื้น



ความคิดเห็นที่ 1 (0)
nilsamai วันที่ : 17/07/2008 เวลา : 08.08 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/nilsamai
.

สวัสดีค่า...อ่านหนุกเลย...

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน