• พี่ก๊วย
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • วันที่สร้าง : 2007-09-16
  • จำนวนเรื่อง : 114
  • จำนวนผู้ชม : 311465
  • จำนวนผู้โหวต : 287
  • ส่ง msg :
  • โหวต 287 คน
BrazilMiss

Miss flight in Brasil

View All
<< ธันวาคม 2008 >>
อา พฤ
  1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31      

[ Add to my favorite ] [ X ]


วันพฤหัสบดี ที่ 4 ธันวาคม 2551
Posted by พี่ก๊วย , ผู้อ่าน : 3314 , 08:41:17 น.  
หมวด : ไดอารี่

พิมพ์หน้านี้
โหวต 2 คน แม่หมี , ซันญ่า โหวตเรื่องนี้

ฉันมักจะแหงนมองรูปปู่ย่าสีขาวดำบนกระดาษสีตุ่นในกรอบไม้สีน้ำตาลเก่าคร่ำคร่าเต็มไปด้วยริ้วรอยขูดขีดอย่างฉงนฉงาย ย่ามีใบหน้ากลมเก้าผมมวยแบบสาวเหนือ ปากบางเล็กได้รูปวางในตำแหน่งที่ได้สัดส่วนกับคางแหลมเล็ก สายตาอ่อนโยนที่ทอดมาฉายแววอบอุ่น  ส่วนปู่ไว้ผมลองทรงที่ตัดสั้นเกรียน เสริมโครงหน้าซึ่งล้อมกรอบด้วยกรามแข็งแรงให้ดูมีอำนาจน่าเกรงขาม ดวงตาดำขลับจ้องมองผู้ดูราวกับมีชีวิตจิตใจ ช่างเป็นผลงานที่พ่อบรรจงสร้างด้วยพู่กันจีนขนนุ่มนวลกับผงฝุ่นสีดำเนื้อเนียนละเอียดได้อย่างน่าอัศจรรย์ใจนัก แม่เล่าว่าปู่เป็นหมอ...หมอผีไสยศาสตร์นะ หลังจากปู่ตายก็ไม่ค่อยมีใครย่างเยียบเข้าไปในบ้านปู่ด้วยว่าเจอเรื่องพิลึกพิลั่นต่างๆ นาๆ  ฉันจำไม่ได้ว่าเคยสัมผัสไออุ่นของปู่กับย่าบ้างไหม เฝ้าสงสัยว่าท่านเป็นคนเช่นไร แล้วเลี้ยงลูกเป็นสิบสิบคนได้อย่างไร ถ้าร่ายมนต์ได้ฉันอยากบอกปู่กับย่าเหลือใจว่าหลานคนนี้ได้ดีเพราะลูกชาวบ้านที่คิดนอกกฎเหนือเกณฑ์อย่างลูกของท่าน...ผู้ชายที่ฉันเรียกว่าพ่อ

 

 

  

ความคิดที่จะเขียนเรื่องพ่อมลายหายสิ้นไปทุกครั้งที่จรดปากกาในวันพ่อ มันเป็นความรู้สึกขัดแย้งระหว่างความเป็นส่วนตัวที่อยากเก็บไว้ในซอกหลืบสุดลึกกับความปรารถนาที่จะแบ่งปันประสบการณ์ที่แลกมาด้วยชีวิต ทฤษฎีเลี้ยงลูกให้เป็นอัจฉริยะที่ดังสะท้านสะเทือนเมืองไทยกับสถาบันปั้นลูกที่ผุดขึ้นราวดอกเห็ดเกลื่อนเมืองทำให้ฉันตัดสินใจได้ในที่สุด  พ่อไม่รู้จักทฤษฏีเลี้ยงลูกให้เป็นอัจฉริยะดอกนะ ความรู้ทางการแพทย์ก็น้อยนัก  แต่เพราะความรักลูกอย่างเดียวที่ทำให้พ่อรู้ทุกเรื่องที่สำคัญต่อการเลี้ยงลูก ไม่ว่าจะเป็นทักษะในเรื่องต่างๆ การฝึกกระบวนการคิด การพัฒนาสมองทั้งสองซีก รวมถึงการใช้ชีวิตให้รอดในสังคมที่อันตราย สารพัดสารเพ โดยให้เรียนรู้จากการปฏิบัติตั้งแต่เล็กจนโต ท่านผู้อ่านคงต้องใช้วิจารณญาณเอาเองว่าสิ่งที่ลูกชาวบ้านอย่างพ่อทำให้ลูกชาวบ้านอย่างฉันมันเป็นแค่เหตุบังเอิญหรือสร้างสรรค์ได้ด้วยความรักความทุ่มเทของคนเป็นพ่อเป็นแม่ 

 

 

 

 

  

พ่อฉันเป็นคนบ้านนอก รูปร่างเล็กผอมเกร็ง ผิวดำแดง มีกล้ามเนื้อแข็งแรงพันอยู่รอบโครงกระดูก     สมัยวัยรุ่นพ่อสอบติดสถาบันในกรุงเทพ แม้จะอาศัยวัดอยู่และกินไข่ต้มลื่นๆ (เริ่มเสีย) ในมื้อพิเศษก็ตาม ความยากจนค่นแค้นทำให้เรียนไม่จบ ต้องกลับมาเรียนเพาะช่างด้านไฟฟ้าที่บ้านเกิดเมืองนอน พ่อจึงตั้งปนิพานว่า ถ้ามีลูกจะส่งเสริมเรื่องเรียนให้ดีที่สุด 

 

         เมื่อลูกทโมนอย่างพวกเราเกิดขึ้นมาในโลก พ่อก็ได้เลี้ยงลูกสมดังความตั้งใจและใส่ใจในทุกเรื่อง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องความปลอดภัย ปลั๊กไฟฟ้าซึ่งมีฟิวส์ตัดกระแสไฟฟ้าที่เราเห็นอยู่ดาษดื่นในปัจจุบันนั้น หามีใช้ไม่ในสมัยก่อน แต่พ่อคิดนวัตกรรมปลั๊กไฟฟ้าทรงกล่องทำด้วยไม้มีฟิวส์ตัดกระแสไฟฟ้าเพื่อความปลอดภัยของลูกๆ แถมยังปรับปรุงเจ้าปลั๊กทรงกลมให้มีฟิวส์ด้วย ถ้าพ่อจดสิทธิบัตรคงรวยไปแล้ว ในขณะที่เพื่อนๆ ยังเล่นตุ๊กตาอยู่ ฉันนั้นเปลี่ยนฟิวส์ที่ขาดเป็นแล้ว

            เรื่องอาหารการกินนั้น พ่อไม่เคยให้ลูกได้อดอยาก แม้เงินแทบไม่มีเหลือ สรรหาอาหารดีๆ มาให้ลูกที่กินยังกับพายุบุแคม  ร่างกายฉันดันมีระบบเผาผลาญที่ค่อนข้างสูงมากจึงทานเท่าไรก็ไม่อ้วน ประเภทกินล้างกินผลาญจริงๆ ไม่เคยสังเกตเห็นจนกระทั่งเติบใหญ่แล้ว ว่าพ่อจิ้มแต่น้ำพริกกิน ในขณะที่หยิบหมูเห็ดเป็ดไก่ใส่ปากลูกๆ   พวกเราต่างหลงใหลในความอร่อยของรสมือพ่อ อย่างเช่นไส้อั่วของพ่อ ฉันว่าอร่อยที่สุดในโลก ไม่ได้คุยนะเนี่ย พ่อพิถีพิถันทุกขั้นตอน ตั้งแต่เลือกซื้อไส้อ่อนสดใหม่ ตะไคร้วัยกระเตาะ ขิงรุ่นกระทง  หมูบดติดมันไม่มากไม่น้อย พริกแห้งเลาะเม็ดทิ้งสองในสามส่วน รวมทั้งหอมกระเทียมเครื่องปรุงต่างๆ นำมาโขกรวมกันจนเนียนไม่มีเสียนของขิงตะไคร้ แล้วผสมกับหมูบดคลุกเคล้าเครื่องปรุงจนทั่ว ลำเรียงเข้าในไส้ ไม่แน่นเกินไปและไม่หลวมเกินงาม  นำไส้อั่วอวบๆ ไปขดวางบนตะแกรงเหนือเตาถ่านซึ่งมีกิ่งพุทราป่าวางอยู่ชั้นบนเพื่อรมควันให้หอม คลุมไส้อั่วด้วยใบตองสด 3 ชั้นเพื่อให้ความร้อนอย่างช้าๆ ระอุถ้วนทั่ว คอยปรับไฟไม่ให้แรงหรืออ่อนไป ต้องเปลี่ยนใบตอง 3 รอบ จึงจะได้ไส้อั่วสีเหลืองน้ำตาลทั้งพวงส่งเสียงฉี่ฉ่า ไม่แฉะ ไม่แห้ง  เนื้อเนียนนุ่มชุ่มลิ้น รสชาดกลมกล่อม กลิ่นหอม อย่างที่พ่อว่า

“อร่อยลืมญาติ”

ขนาดจะทานพ่อก็ยังฝึกทักษะเราอีก

“เอ็งเกิดมามีแขน 2 ข้าง ก็ให้มันช่วยกันทำงาน งานหยาบๆ หรืองานเบาๆ อย่างทานข้าวก็ให้มือซ้ายทำ”

พ่อสวนกระแสการเรียนการสอนของโรงเรียนสมัยนั้น เพราะคุณครูมักจะกวดขันบังคับให้ทุกคนใช้มือขวาเขียนหนังสือแม้แต่เด็กที่ถนัดซ้าย ฉันเคยใช้มือขวาคีบตะเกียบตอนเด็กอย่างคล่องแคล่วแต่เปลี่ยนมาใช้มือซ้ายเสียจนมือขวาคีบไม่เป็นไปแล้ว ส่วนการเขียนกระดานก็พอจะใช้มือซ้ายแทนได้บ้างยามมือขวาเมื่อยล้า เวลาผ่าตัดก็สามารถใช้มือซ้ายผูกไหมเย็บได้สะดวก 

แม้แต่คุณค่าทางโภชนาการพ่อก็ไปค้นคว้ามาสอนลูก

“แหนมสีแดงเพราะมันมีดินปะสิว ดูน่ากินแต่เป็นอันตราย”

“ปลาเค็มมีหนอนก็พอทานได้บ้าง แต่ถ้าดูดีไม่มีแมลงวันตอมเลยก็แสดงว่ามียาฆ่าแมลงเยอะ ”

“ลูกชิ้นทอดที่กรอบมากๆ กับมะม่วง ผลไม้ดองกรอบๆ อร่อยปากลำบากกาย ทานพอหายอยากก็พอเพราะมันมีผงกรอบเยอะ”

การล้างผักผลไม้เป็นกฎเหล็กของบ้าน ต้องล้างผ่านน้ำมากๆ หรือคลุกน้ำส้มสายชูสักพักแล้วล้างด้วยน้ำอีกหลายรอบ หรือกรรมวิธีต่างๆ ตามตำราที่พ่อไปค้นมา  พวกเราติดเป็นนิสัยจนโต จึงอดแปลกใจไม่ได้ที่เห็นใครๆ เขาหยิบผลไม้ทานโดยไม่ล้างหน้าตาเฉยเพียงเพราะว่ามันมีเปลือกหุ้ม ฉันว่าเขาคงนึกภาพไม่ออกว่ากว่ามันจะมาอยู่ในกระเช้าสวยงามตรงหน้าได้ ต้องผ่านกระบวนการเก็บและขนอย่างไร มันกลิ้งหลุนๆ ไปกับพื้นคลุกขี้หมา น้ำลาย เสลด และ ส้นเท้าคนงาน นี่ยังไม่นับรวมมือที่แคะขี้มูกเกาตูดมาก่อนจัดกระเช้านะ

 

ยามพักผ่อนของพ่อคือการหาอาหารให้ลูกๆ โดยสอนทักษะพวกเราไปด้วย ไม่ว่าปลูกผักผลไม้หรือตกปลา พืชผักสวนครัวและผลไม้ปลูกรอบๆ บ้านเท่าที่พื้นที่จะอำนวย ปุ๋ยก็ไม่ต้องซื้อหาเพราะขนใบไม้แห้งที่ร่วงโรยอยู่ทั่วไปผสมมูลสัตว์รดด้วยน้ำซักผ้าที่อุดมด้วยแร่ธาตุที่จำเป็นต่อการเจริญเติบโตของพืช  ส่วนการตกปลานั้น พ่อฝึกเราตั้งแต่ทำอุปกรณ์ใช้เองเลยหละ พ่อหาไม้ไผ่ลำงามๆ มาเหลาเป็นเบ็ดตกปลาขนาดใหญ่ของพ่อและขนาดเล็กของลูก จากนั้นก็ตากแห้งโดยใช้หินถ่วงปลายให้คันเบ็ดตรง  ทดสอบความยืดหยุ่นของมันโดยการดึงปลายสองข้างคันเบ็ดให้โค้งงอดั่งคันธนูโดยไม่หัก จากนั้นจึงทาสีดำลงน้ำยาเคลือบไม้แล้วจึงใส่สาย ขอเบ็ด ทุ่น และถ่วงตะกั่ว พ่อบอกให้ตกปลาเท่าที่จะทาน ไม่ใช่ด้วยความสนุกสนานหรือเอาไปขาย  

พ่อสอนให้เราเข้าใจเศรษฐกิจพอเพียงด้วยการปฏิบัติมากกว่าทฤษฏี หนังสือเรียนต้องห่อปกอย่างดีและเขียนด้วยดินสอเพราะน้องต้องใช้ต่อ ตอนแรกฉันก็อายเพื่อนนะที่พ่อปะชุนเสื้อผ้าใช้ซึ่งเป็นงานผู้หญิง แต่พ่อกลับทำให้ฉันรู้ซึ้งว่า ลูกผู้ชายที่แท้จริงต้องช่วยผู้หญิงได้ทุกอย่าง แม้ปัจุบันนี้ฉันยังสวมใส่เสื้อผ้าอายุงานเฉลี่ย 17-20 ปี ที่แก่สุดเป็นเสือเฒ่ากางเกงยีนอายุราว 30 ปี

กว่าจะมีโทรทัศน์ขาวดำรุ่นหลอดภาพให้ดูสักเครื่องก็ใช้เวลานานโขอยู่ ลุงซ่าแกอารมณ์เสียบ่อย อาละวาดส่งเสียงซ่า ใบหน้าโมโหจนดูไม่ได้ เราก็ต้องลูบไล้เอาอกเอาใจลุงแก ถ้ายังงอนไม่เลิกก็ถึงขั้นลงไม้ลงมือตบนู๊นเคาะนี่จนอาการดีขึ้น  ทุกคนในบ้านดูด้วยกันหมด จึงต้องทำความตกลงกันให้ได้ว่าจะดูช่องไหนเมื่อไหร่ ถ้าพ่อมีเวลาว่างจากงานมาดูพร้อมพวกเรา ก็จะตั้งคำถามให้พวกเราขบคิดตลอดเวลา

“ทำไมตัวละครนี้ถึงทำแบบนี้

“หมายความว่าอย่างไร

 “จะเกิดอะไรขึ้นต่อไป

แม้แต่ดูมวยก็ยังต้องแก้ทางมวยเลย พวกเราจึงได้ฝึกให้คิดเป็น คิดวิเคราะห์ได้ คิดให้รอบครอบ ส่วนการฝึกให้คิดแก้ปัญหาและสร้างสรรค์นั้น ฉันต้องขอขอบคุณความจน พ่อสอนให้ทำเองแทนการซื้อ วัสดุอุปกรณ์ก็ดัดแปลงมาจากเศษสิ่งเหลือใช้ที่เราเก็บๆ มา จำได้ว่าอยากได้ตุ๊กตาเหลือใจ แต่มันแพงเหลือเกิน พ่อจึงวาดแบบในกระดาษ วางทาบไปบนผ้า เอาเท้าช่วยเหยียบให้มุมผ้าตึง ใช้กรรไกรตัดผ้าสีต่างๆ  ตุ๊กตาผ้าตัวแรกที่เราช่วยกันสร้างมีแขนขาหน้าตาจืดชืด มันฟอบแฟบดูน่าสงสาร แต่ฝีมือเราพัฒนาขึ้นเรื่อยๆ เจ้าตุ๊กตาผ้ารุ่นหลังๆ จึงดูสีสดใส รูปร่างอวบอัดและใบหน้าอวบอิ่มด้วยนุ่น มีผมสยาย แต่งกายในชุดทันสมัย แถมยังยืนอวดรูปโฉมได้อีกต่างหาก เพราะพ่อใส่ลวดไว้ข้างใน หล่อนจึงได้อวดโฉมเป็นนางนพมาศในกระทงทรงบ้านติดไฟกระพริบที่แปลกโดดเด่นของพวกเรา เวลาขนไปลอยที่แม่น้ำปิงผู้คนต่างมองจนเหลียวหลัง เพราะสมัยนั้นเขามีแต่กระทงใบตองทรงดอกบัวเท่านั้น

พอเข้าสู่วัยรุ่น ฉันก็อยากมีตู้โต๊ะเหมือนเขามั่ง ไม่ดูตัวเองเลยว่าเขาเป็นลูกเจ้าฟ้าคหบดี พ่อก็แบ่งรับแบ่งสู้ ให้ฉันวาดรูปให้ดู แล้วพ่อก็ไปเก็บเศษไม้จากกองขยะตามสำนักงานมาสอนฉันทำชั้นวางของสุดเก๋ เป็นการฝึกฝนทักษะด้านต่างๆ รวมทั้งกระบวนการคิด

“มันมีชิ้นเดียวในโลก” เป็นคำพูดของพ่อที่ช่วยลบล้างเรื่องความจนที่ฉันคิดว่าเป็นปมด้อยออกไปจากหัวจิตหัวใจ

เรามีโอกาสฝึกความอดทนและทักษะเพิ่มเติมจากปู่เดือด ซึ่งมีนิสัยตรงข้ามกับปู่เย็นชายชราอารมณ์ดีที่เต็มไปด้วยความทระนง แกหงุดหงิดอารมณ์เสียบ่อย แต่เราก็ตัดญาติขาดมิตรไม่ได้เพราะไม่มีเงินพอซื้อรถจักรยานยนต์ใหม่ ฉันเป็นลูกมือพ่อซ่อมหัวเทียน เปลี่ยนเครื่องใน และปะยางรถจนคล่อง เมื่อได้รถป๊อปมือสองจอมสติแตกมาใช้ ก็พอที่จะซ่อมไปขี่ไปจนกลับมาตายรังได้ทุกคราไป  ดังนั้นเรื่องต่อเติมบ้านเราก็ไม่ง้อช่างให้เปลืองเงินที่จำกัดจำเขี่ย บ้านพักข้าราชการชั้นครึ่งทรงเพิงหมาแหงน ขนาด 2 ห้องนอน 1 ห้องน้ำ กับ 6 ชีวิต 1 ตัว มันช่างแออัดยัดเยียดเสียเหลือเกิน แต่ก็ดีกว่าบ้านเช่าที่เราตระเวนไปอยู่ตามมุมเมืองต่างๆ พ่อจึงทำเรื่องขอปรับปรุง คิดแต่วัสดุก่อสร้างที่จำเป็น ส่วนค่าแรงไม่คิดเพราะใช้แรงสมาชิกครอบครัว พ่อปรับขยายพื้นที่ต่อจากครัวชั้นล่างเป็นครัวใหม่ ส่วนครัวเดิมเปลี่ยนเป็นห้องนอนเจ้าน้องชาย  พ่อสอนฉันผสมปูนเทพื้นทำห้องน้ำใหม่ต่อจากครัวนี้ออกไปเป็นสัดส่วน มันเป็นที่เก็บโอ่งบ่มกระแช่โฮมเมด (home made) หรือเหล้าเถื่อนที่ชาวบ้านทำไว้ดื่มยามเทศกาลสงกานต์ ถือว่าเป็นวิชา สปช. หรือสร้างเสริมประสบการณ์ชีวิตอีกแขนงหนึ่ง

พ่อสอนให้ฉันรู้จักดื่มเหล้าเมื่ออายุ 12 ขวบ รสชาติมันขมปี๋ไม่เข้ากับขนมปังกรอบรูปตุ๊กตาเอาซะเลย อาจจะคิดว่าเป็นพ่อชุ่ยๆ แต่ถ้าพินิจพิจารณาให้ถี่ถ้วน ฉันว่าเป็นกุศโลบายที่ดีนะ เพราะพ่อต้องทำงานหนักตลอดปีตลอดชาติในขณะที่ลูกอยู่ในสังคมที่ล่อแหลมที่เราเช่าบ้านอยู่ก่อย้ายเข้ามาพักในบ้านของรัฐบาล เมื่อไม่สามารถจ่ายเงินซื้อสิ่งแวดล้อมที่ดีหรือปกป้องลูกได้ตลอดเวลาก็ติดอาวุธให้ลูก สอนให้ดื่มเป็นว่าแค่ไหนควรหยุด ไม่ต้องแอบไปลองผิดลองถูกเหมือนเพื่อนๆ    ดังนั้นไม่ว่าบุหรี่หรือไพ่พ่อก็สอนทั้งนั้น แต่เลือกที่จะสอนให้รู้จักโทษ ส่วนเล่นไพ่ก็เลือกแบบใช้ความคิดวางแผนนะ ไม่ใช่เพื่อการพนันขันต่อ 

“เอ็งเป็นผู้หญิง เวลาเมาไร้สติมันน่าเกลียดและอันตราย ถ้าเลี่ยงไม่ได้ก็ต้องกินเหล้าให้เป็น”

ตราบใดที่การเรียนไม่เสียพ่อไม่เคยห้ามให้ฉันทำกิจกรรมต่างๆ ว่าจะเป็น     ยุวเกษตร สภานักเรียน ดนตรี หรือกีฬา

 

 

 

ตัวฉันจึงรูปร่างผอมดำเกร็งผิดกับน้องสาวที่ขาวสวยแบบสาวเหนือ หล่อนมีผมยาวสลวยสีน้ำตาลเข้ม แถมเรียนโรงเรียนนาฏศิลป์จึงมีกิริยามารยาทนุ่มนวลชวนน่าเลื่อมใสจนเพื่อนยกมือไหว้ ในขณะที่เพื่อนน้องกลับมองข้ามเด็กกะโปโลในชุดเสื้อยืดกางแกงขาสั้นลายสก๊อตอย่างฉันไป ชีวิตที่โลดแล่นอยู่กลางแสงแดดตั้งแต่เด็กจนแก่ปูนนี้ทำให้สุขภาพดีแต่หน้าดำ แต่ถ้าให้เลือกหน้าขาวแต่เจ็บไข้ได้ป่วยบ่อยก็คงบอกศาลาหน้าขาวไปได้เลย   พ่อเตือนสติไม่ให้หลงสมมุติเหรียญรางวัลต่างๆ ที่ฉันได้รับจากการแข่งกีฬามากมาย ก็ฟังอยู่ดอกแต่ไม่ได้ยิน มาตระหนักรู้ตอนโตเมื่อเห็นใบประกาศและโล่รางวัลมากมายที่ติดอยู่ดารดาษ  เสมือนเศษกระดาษเศษโลหะที่คนบ้าห้อยติดตัวและหอบพะรุงพะรังไปด้วย มีแต่ผู้แบกที่หลงใหลได้ปลื้ม  แต่ไร้ราคาสำหรับผู้คนรอบข้าง

 

 

 

ถึงแม้พ่อจะไม่สนับสนุนให้ลูกเป็นจิตรกรเพราะเคยมีประสบการณ์ตอนวัยรุ่นที่ได้รับรางวัลชนะเลิศระดับจังหวัดทว่ากลับขายรูปวาดราชวงศ์ได้เพียงรูปเดียว แต่ก็มิได้ขัดขวางนะ กลับช่วยชี้แนะเมื่อเมื่อเราต้องการทุกครั้ง ฉันกับน้องตระเวนล่ารางวัลตามงานวันเด็ก หรือส่งแข่งขันระดับประเทศ สิ่งที่ได้จากการวาดรูปนอกจากการพัฒนาสมองอีกซีกแล้ว ยังทำให้เรามีสมาธิ อารมณ์เย็น และเสริมสร้างจินตนาการอีกด้วย  

 

 

 

บางรูปที่วาดในสมัยเด็ก กลับมาคล้ายเครื่องหมายการค้าน้ำมันของบางบริษัทอย่างน่าแปลกใจ

 

พอหมอพ่อก็สอนให้ฉันใช้พู่กันจีนวาดสีฝุ่นซึ่งต้องใจเย็นและมีสมาธิมากเพราะต้องระบายจากตำแหน่งดำสุดไล่เงาออกไปถึงจาง ถ้ารีบเร่งจะเกิดรอยกระดำกระด่างจากผงถ่านที่ปลายพู่กันบดไม่ละเอียดเนียนเป็นเนื้อเดียวกับกระดาษ ตอนหลังฉันนำมาประยุกต์ใช้ร่วมกับสีไม้ระบายลงบนกระดาษลายผ้าเป็นรูปพ่อหลวงแขวนบนผนังห้องทำงานเพื่อไว้เคารพบูชา

 

ก่อนเลือกสู่เส้นทางแพทย์ ฉันชอบทางสายศิลป์ไม่ว่าภาษา วาดรูป หรือ กีฬา แต่ดันเรียนเก่ง จึงสอบเข้าเรียนต่อมัธยมปลายทั้งสายวิทย์และสายศิลป์ เมื่อต้องตัดสินใจว่าจะไปทางไหนแน่ ใจชักเอนเอียงไปทางจิตรกร พ่อมีวิธีการพูดกับวัยรุ่นหัวดื้ออย่างฉันให้เลือกเส้นทางชีวิตที่เหมาะสมดีงาม

 “เป็นหมอ เวลาเบื่อๆ มาเป็นจิตรกรได้ไหม

“ได้”

“เป็นหมอ เวลาเบื่อๆ มาเป็นนักกีฬาได้ไหม

“ได้”

“เป็นหมอ เวลาเบื่อๆ มาเป็นนักดนตรีได้ไหม

“ได้”

“เป็นจิตรกรก็ดีนะ แต่ว่าเบื่อๆ แล้วมาเป็นหมอได้ไหม

 “ไม่ได้”

“นั่นนะสิ แล้วเอ็งเป็นลูกคนโต ยังมีน้องเล็กๆ อีกหลายคน ฐานะทางบ้านเราก็ไม่ค่อยจะดีเท่าไร เลือกเรียนสายวิทย์ดีไหม

“...ฮืม...ก็ได้”

พ่อใช้ความเจ็บป่วยและชีวิตในการสอนลูก พ่อทำงานอย่างอดทนจนถึงที่สุดจึงขี่ปู่เดือดไปโรงพยาบาลเอง แล้วก็ต้องเข้ารับการผ่าตัดซึ่งมีโอกาสรอดห้าสิบห้าสิบ ฉันกำลังจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยซึ่งสมัยนั้นมีไม่กี่แห่งและการแข่งขันสูงมาก แต่พ่อไม่บอกดอกนะว่าเฉียดตายเพียงใด ให้ฉันดูแลน้องและอ่านหนังสือสอบ ทำหน้าที่ตนเองให้ดีที่สุด  ฉันจึงวางแผนในการเรียนสายวิทย์ให้สามารถร่วมกิจกรรมกับพวกเพื่อนทั้งสายวิทย์สายศิลป์ ดูแลน้องเล็กๆ ด้วยเพราะพ่อป่วยหนักเข้าออกโรงพยาบาล คะแนนมัธยมปลายจึงไม่ได้สวยหรูตามมาตรวัดทางสังคม แต่สามารถติดหมอได้ด้วยคะแนนดี ตอนประกาศผล ถามว่าดีใจมากไหม.....ก็ไม่เชิงนะ มันเหมือนโล่งอกมากกว่า เพราะแบกความคาดหวังของพ่อและความเสียสละของน้องๆ ที่ช่วยกันไปขายของไว้ ตอนนั้นไม่รู้ดอกว่าพ่อดีใจปานใด ลูกอาจารย์ทั้งมหาวิทยาลัยไม่มีใครสอบติดหมอ แต่ลูกข้าราชการผู้น้อย ลูกชาวบ้านเพียงคนเดียวของทั้งอำเภอบ้านเกิดเมืองนอนที่มาได้ถึงขนาดนี้

 

 

 

      

สมัยเป็นนักเรียนแพทย์พ่อก็ทำให้ฉันรู้ว่าการเป็นหมอที่ดีนั้นทำอย่างไรเมื่อเป็นฉันเวียนเข้าเวียนออกเฝ้าพ่อจนเข้าใจภาวะของคนเป็นลูกหลานผู้ป่วยว่าอยากให้หมอปฏิบัติต่อเขาอย่างไร พ่อทำให้ฉันรู้ว่าหมอสอนชาวบ้านให้เข้าใจเรื่องโรคและการดูแลตนเองได้ ถ้าพูดด้วยภาษาของเขาอย่างเข้าอกเข้าใจจริง ช่างไฟฟ้าอย่างพ่อเข้าใจผลการตรวจตับ อาการภาวะน้ำตาลในกระแสเลือดขาดหรือเกิน การปรับขนาดฮอร์โมนอินซูลินที่ฉีดเข้าร่างกาย รู้วิธีใช้เครื่องตรวจวัดน้ำตาล  และอื่นๆ อีกมากมายตามอาการของโรคที่พ่อเป็น พ่อดัดแปลงอุปกรณ์ในบ้านไว้ใช้เหมือนห้องผู้ป่วย ไม้แขวนเสื้อเอาไว้ห้อยขวดน้ำเกลือหรือโปรตีน มีไม้ห่อผ้าไว้วางท่อนแขนที่เสียบเข็มน้ำเกลือ มีแม้กระทั่งตะกร้าใส่ชุดอุปกรณ์ล้างแผลและเจาะเลือด เพียงเพื่อว่า...จะได้มีเวลาอยู่กับลูกให้มากที่สุด

เห็นพ่อที่พยายามประคองชีวิตเพื่อลูกอยู่สุขสบายแล้วฉันสุดที่จะใช้ถ้อยคำใดระบายความรู้สึกก้นบึ้งหัวใจได้  มีเพียงแต่สวดภาวนาก่อนนอนทุกค่ำคืนขอพรพระรัตนตรัยให้มีโอกาสได้เลี้ยงดูพ่อเมื่อเรียนจบ อยู่มาคืนหนึ่งก็ฝันร้าย ภาพพ่อที่ตายจนเหลือแต่โครงกระดูกทำให้ฉันตกใจตื่นขึ้นมากลางดึกตัวสั่นงันงก จึงได้สติคิดได้ถึงความเที่ยงของโลก พ่ออาจจะไม่อยู่กับฉันจนถึงวันเรียนจบก็ได้ ทำไมไม่ทำวันนี้ให้ดีที่สุด  เมื่อยังหาเงินทองเลี้ยงดูพ่อยังไม่ได้ ก็ทำในสิ่งที่ทำให้พ่อดีใจยิ้มได้ ดังนั้นฉันจึงพยายามทำดีทั้งที่ใจมันไม่ได้รักดีเท่าใดดอก อานุภาพของความรักมันยิ่งใหญ่เช่นนี้เอง ฉันเชื่อว่าเด็กกำพร้า เด็กเกเรเกตุง หรือเด็กเหลือขอเช่นไรก็ตาม  สามารถเป็นคนดีได้ถ้าเขารู้สึกว่ามีคุณค่าในสายตาของคนที่เขารัก

 เมื่อพ่ออยากให้ฉันเรียนต่อเมืองนอก ฉันก็ไปสอบเอาทุนฝรั่งเพื่อที่จะได้มีเงินเก็บออมส่งกลับมาทางบ้าน พอไปเรียนได้สามเดือนพ่อก็ป่วยหนัก แต่จดหมายฉบับสุดท้ายของพ่อซึ่งใช้เวลา 2 สัปดาห์ กว่าจะมาถึงระบุว่าสบายดี วันที่พ่ออาการหนักฉันรับรู้ได้เหมือนสองครั้งแรก มันเป็นสายใยที่เชื่อมโยงหากันยามเกิดเหตุการณ์วิกฤติในชีวิต เนื่องจากที่บ้านไม่มีโทรศัพท์จึงต้องอาศัยไหว้วานเพื่อนทางเมืองไทยตามข่าว แล้วก็เป็นตามลางสังหรณ์ โชคดีที่ได้ตั๋วเครื่องบินยามเทศกาลที่ต้องจองล่วงหน้าเป็นเดือนๆ  ต้องใช้เวลาเดินทางเกือบสองวันจึงมาถึงเชียงใหม่ ฉันตรงดิ่งจากสนามบินมายังโรงพยาบาล บานประตูห้องผู้ป่วยก็บานเดิมแต่คราวนี้ทำไมมันดูหนักอึ้งนักหนา

เมื่อก้าวเท้าเข้าไปในห้องมีแต่เสียงร้องระทมทุกข์ดังก้องเสียดแทงจิตใจนัก พ่อเพิ่งจากเราไปได้ครึ่งชั่วโมง ฉันลากเท้าทีละเก้าเข้าไปกราบเท้าพ่อ สัญญาว่าจะดูแลครอบครัวทั้งหมด ไม่มีน้ำตาจะให้ไหล ทั้งเสียใจและดีใจระคนกันไป เสียงพ่อยังคงดังก้องอยู่ในใจ

“ตอนยังอยู่ก็ทำดีต่อกันไว้ พอยามตายไม่ต้องมาร้องไห้หน้าโลงศพ เพราะมันไม่มีประโยชน์”

พ่อเหนื่อยล้าเหลือเกิน ต้องทานยาวันละกำมือ ต้องฉีดยา ต้องทิ่มแทงร่างกายเพื่อตรวจรักษา พยายามยามประคองชีวิตเพื่อให้ทุกคนมีความเป็นอยู่สุขสบาย ดีใจที่พ่อพ้นทุกข์ไปแล้ว แต่ที่เสียใจก็คือไม่มีโอกาสได้ทดแทนพระคุณให้มากกว่านี้

“พ่อต้องใช้จักรยานที่มีแขนข้างเดียวไปทำงานนะ...”

“พ่อเคยยืมนาฬิกาลุงไปจำนำตอนเปิดเทอม...”

“พ่อเคยฝากลูกๆ ไว้กับลุงตอนแกป่วยหนักนะ...”

เรื่องที่ฉันไม่เคยได้รู้จากปากของเพื่อนพ่อในงานศพ ไม่เคยตระหนักเลยว่าความรักของพ่อช่างมากมายมหาศาลเหลือคณานับ เป็นความรักด้วยภาษากายและใจของลูกชาวบ้านที่มิได้เอ่ยภาษาพูดออกมาว่า

 “รักลูก”

 

 



อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 24 (0)
แม่หมี วันที่ : 18/11/2013 เวลา : 22.26 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/mamaomme

ดีใจที่ได้อ่านเรื่องราวของพี่ก๊วย

อ่านมันสองรอบด้วยความประทับใจ

พี่ก๊วยมีคุณพ่อที่น่ารักมากๆ สุดยอดคุณพ่อเลย

แม่หมีอ่านแล้วก็นึกถึงคุณพ่อ แม่หมีก็สนิทกับคุณพ่อ

พ่อสอนสิ่งดีๆให้มากมาย และบางสิ่งที่พ่อไม่ได้สอนแต่เราก็นำมาปรับใช้และมีย้อนศรคุณพ่อ แต่พ่อก็ไม่โกรธเพราะพ่อบอกว่า "ลูกทนายความมันต้องแบบนี้" 5555 เคยเขียนในเอ็นทรี่เก่าๆตอนเรียนทับแก้ว ม.ศิลปากร
เรียนแบบขัดใจพ่อ แต่พ่อก็ต้องยอมกับการดื้อแบบน่ารักของเรา

แบบอยากอยู่หอน่ะค่ะ

พี่ชายจบรัฐศาสตร์ ม.เชียงใหม่ เคยไปนอนที่หอของม.เชียงใหม่ตอนมีแข่งกีฬาระหว่างทับแก้วกับคณะอะไรไม่รู้จำไม่ได้ เป็นม.ที่น่าอยู่ แต่ห้องน้ำในหอพักไม่ชินเลย ก็ไม่มีประตูใช้พลาสติคแบบม่านรูดอาบไประแวงไป

ขอบคุณสำหรับเรื่องราวดีๆที่ลิงค์มาให้อ่าน

สักวันคงเจอพี่ก๊วย จะขอกอดสักที

แปลกจังเป็นบล้อกเกอร์ใกล้เคียงกัน แต่คงสวนไปมา มาอ่านในตอนหลังนี่เองพอมาอ่านอ้าวเจอเพื่อนๆที่รู้จักในคอมเม้นท์หลายคน อาจเป็นเพราะช่วงแรกๆที่เป็นยังวุ่นวายอยู่กับลูกๆที่ยังเรียนมัธยม และเจ้าหมีน้อยก็เป้นน้องออฯเลยไม่ค่อยได้อ่านอะไรมากมาย

อ่านเรื่องนี้แล้วคิดถึงคุณพ่อจังค่ะพี่ก๊วย

ขอบคุณสำหรับคอมเม้นท์ ไม่รู้ว่าใครพี่ใครน้องแต่ขอเรียกพี่ก๊วยก่อนละกัน

ขอบคุณโอเคเนชั่นที่ทำให้เราได้เจอกันแม้เป็นแค่ตัวหนังสือ แต่ก้รับรู้ได้ว่าพี่ก๊วยเป็นคุณหมอที่เต็มที่ในทุกๆสิ่งที่ทำ และเป็นขาลุย ส่วนแม่หมีก็คือ ยัยง๊องแง๊ง

จะบร้ามั๊ยถ้าจะบอกว่า ชอบพี่ก๊วยจังค่ะ

ความคิดเห็นที่ 23 (0)
ซันญ่า วันที่ : 14/06/2011 เวลา : 12.52 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/SonyaUAS
เส้นทางเดินที่...ยาวไกลในแผ่นดินอื่น  http://www.booking.com/hotel/th/comon-bungalow-haadchaophao.html_ www.comonbungalow.com www.OmoneyCenter.com/805941/G  

โหวต เอาตอนนี้ 14/6/2554
คลิกอ่าน จิตใจ ...พี่หมอก๊วย...
.
.
ซาบซึ้ง จัง...
อ่านไป ก็ ตื้นตัน ที่ ต่างก็ มีความรัก ในพ่อ ที่ลูก แสดงออก
.
.
แปะงานเขียน ที่ ทวิทเตอร์ กับ เฟ๊ดบุ๊ค อยาก ปลุก สำนึก คนอ่าน และคนเขียน
และลูก
อย่างเรา ................
ด้วยจิตคาราวะ
.
.
ซันญ่า
.
.

ความคิดเห็นที่ 22 (0)
dworasayan วันที่ : 18/03/2009 เวลา : 19.01 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/dworasayan

พี่หมอเขียนดีมากครับ ขอให้กำลังใจครับ
ผมกำลังจะเรียนระบาดเหมือนกัน เสิร์ชกูเกิ้ลมาเจอเว็ปพี่
ปกติผมเขียนอยู่ที่ dworasayan.multiply.com
ยินดีครับ ถ้าพี่จะเข้าไปเยี่ยมบ้าง

ความคิดเห็นที่ 21 (0)
พี่ก๊วย วันที่ : 09/01/2009 เวลา : 12.37 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/peeguay

นิธินันท์
ตระเวนเสร็จเมื่อไรบอกด้วย แวะไปทีไรก็ยังไม่ยอมupblog สักที
ขอบคุณมากสำหรับข้อมูลค่ะ
ช่วงนี้ก็มาคุอยู่เหมือนกัน 4 ภาค 2 ประเทศ ใน 1 เดือน
จะเป็นควายเหล็กอยู่แล้ว
A26:

ann_ardusias
ยินดีอย่างยิ่งเลยค่ะ ดีใจแต้ๆ ตี้มีเปื้อนบ้านใหม่เจ้า
:

ความคิดเห็นที่ 20 (0)
ardusias วันที่ : 09/01/2009 เวลา : 08.15 น.

แวะแอบมาดูและทักทายค่ะ

ขออนุญาตเรียกพี่ก๊วยนะคะ
เราก็มีอะไรคล้ายกันหลายอย่าง
โดยเฉพาะเรื่องพ่อและเส้นทางการเรียนค่ะ

แอนก็จบ มช. เหมือนกัน ไม่แน่อาจะะะเคยเห็นพี่ก๊วยในสวนดอกก็ได้ค่ะ

เป็นกำลังใจและจะเข้ามาเยี่ยมบ่อย ๆ ค่ะ

ann_ardusias

ความคิดเห็นที่ 19 (0)
นิธินันท์ วันที่ : 20/12/2008 เวลา : 23.25 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/nithinand

เพิ่มเติมว่า วิธีเลี้ยงลูกของคุณพ่อให้เติบโตมีความสามารถเต็มตามศักยภาพของลูก ก็คือวิธีเดียวกับทฤษฎี BBL ที่การ์ดเนอร์นำเสนอ

เด็กเรียนรู้ทุกขณะจิต และเรียนรู้ได้อย่างดีเมื่ออยู่ในสภาพแวดล้อมที่มีความรัก ความอบอุ่น มีผู้ใหญ่เอาใจใส่ พูดคุยกับเด็ก สื่อสารกับเด็ก ตอบคำถามเด็ก ชักชวนให้เด็กคิด ตั้งข้อสงสัย ตั้งข้อสังเกต แล้วค้นหาคำตอบที่เป็นไปได้จากทุกๆ ทาง

ของเล่นที่ดีที่สุดสำหรับเด็ก ไม่ใช่ของเล่นที่แพงที่สุด แต่เป็นทุกสิ่งทุกอย่างในสภาพแวดล้อมของเด็ก ซึ่งเด็กเรียนรู้โดยได้รับการสนับสนุนจากผู้ใหญ่

ความคิดเห็นที่ 18 (0)
นิธินันท์ วันที่ : 20/12/2008 เวลา : 23.17 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/nithinand

ตามมาเยี่ยมและขอบคุณที่ไปเยี่ยมค่ะ

ชอบเรื่องนี้มากมาย อ่านแล้วซาบซึ้ง

ชีวิตของลูกชาวบ้านมีส่วนคล้ายคลึงกัน

เข้าใจกันได้ง่าย

ดีใจที่ได้มีโอกาสรู้จักคุณหมอพี่ก๊วยนะคะ

แม้จะทางตัวหนังสือ

ดีใจกับสังคมไทย.....อยากเขียนเยอะกว่านี้ แต่แค่นี้ก็พอแล้ว จะได้ไม่เว่อร์

ขอบคุณมากมายที่ทำให้มีความสุขจากการอ่านเรื่องนี้และเรื่องอื่นๆ ของคุณหมอพี่ก๊วย

สวัสดีวันคริสต์มาสและปีใหม่ไว้ก่อนเลยค่ะ เผื่อยังแก้โรคขี้เกียจอัพบล็อกไม่สำเร็จ ส่งความสุขให้คุณหมอคนดีมีความสุขสดใส สบายกาย สบายใจ

ยังอยู่ในช่วงตระเวนประชุม สัมนา และเสวนา

แต่ระลึกถึงมิตรสหายในชุมชนบล็อกแห่งนี้เสมอค่ะ


ความคิดเห็นที่ 17 (0)
พี่ก๊วย วันที่ : 15/12/2008 เวลา : 14.50 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/peeguay

กู่
สลับแล้วค่ะ ดีขึ้นอย่างที่แนะจริงๆ ข้อน้อยขอนับถือ
คนใส่แว่น
ยินดีค่ะแต่มิบังอาจเป็นตัวแทน
kamolnum
ตามไปซับน้ำตาให้แล้ว
boran-new
ขอพระองค์ทรงพระเจริญด้วยค่ะ
ChaiManU
คงยากค่ะ เพราะแขวนมดลูกแล้ว

สิงห์มือซ้าย
vอย่างที่บอกคุณ กมลวรรณ แหละ ข้าน้อยทำได้หลายอย่างเอาดีไม่ได้สักอย่าง

ฉัตร/ณ/สมุย
เชิญมาเชียงใหม่เลย แต่เขาว่าที่ลำพูนก็อร่อยนะ
รวงข้าวล้อลม
คิดว่าลูกทุกคนก็คงรู้สึกคล้ายๆ กันเนาะ ขอบคุณค่ะ
ลูกเสือหมายเลข9
ขอบคุณค่ะ ขอยกให้พ่อ
กมลวรรณ
แฮะๆ ข้าน้อยทำได้หลายอย่างเอาดีไม่ได้สักอย่าง

mookie
เขียนตามสัญญาที่ให้ไว้นะ
หน้าตาพ่อแม่ดี แต่ลูกไม่รักดีค่ะ
อ้อ เพิ่งกลับจากเสียมราฐแอบไปชื่นชม mookie
กับ kamolnum มา

Nilsamai
ดีใจที่ยังสนใจประชาชนชายขอบบล็อค

นูเทลล่า
ขอบคุณค่ะ ไม่หวงลิขสิทธิ์นะคะ

ความคิดเห็นที่ 16 (0)
นูเทลล่า วันที่ : 12/12/2008 เวลา : 19.07 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/MAENONGDD
นักการเมืองยื่นปลา พระราชายื่นเบ็ด นักการเมืองแจกแท็บเล็ต กษัตริย์แนะเคล็ดวิชา นักการเมืองห่วงอำนาจ มหาราชห่วงประชานักการเมืองสร้างสัญญา องค์เจ้าฟ้าสร้างสรรธรรม นักการเมืองหาเรื่องกิน องค์ภูมินทร์หาเรื่องทำ นักการเมืองยุให้รำฯ ในหลวงย้ำให้ทำดี นักการเมืองมักแบ่งขั้ว องค์เหนือหัวไม่แบ่งสี นักการเมืองทำสี่ปี องค์ภูมีทำทุกวัน นักการเมืองชอบแบ่งเสียง พ่อพอเพียงชอบแบ่งปัน นักการเมืองคิดสั้นสั้น องค์ราชันย์นั้นคิดยาว(ขอบคุณผู้แต่งกลอนนี้)

อ่านแล้วประทับใจในเรื่องราวและวิธีการสอนลูกๆ ของคุณพ่อพี่ก๊วยมากเลยค่ะ

ความคิดเห็นที่ 15 (0)
nilsamai วันที่ : 12/12/2008 เวลา : 18.43 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/nilsamai
.

หาหนทางมาอ่านเรื่องพ่อพี่ก๊วยจนได้

ความคิดเห็นที่ 14 (0)
mookie วันที่ : 04/12/2008 เวลา : 22.33 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/mookie
เราอาจไม่ได้มีความสุขในทุกนาทีของชีวิต  แต่เราอยากให้ทุกนาทีของความสุข...ถูกบันทึก

พี่ก๊วยตอนเดะๆ หน้าตาบ้องแบ๊วดีจัง...


ความคิดเห็นที่ 13 (0)
mookie วันที่ : 04/12/2008 เวลา : 22.32 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/mookie
เราอาจไม่ได้มีความสุขในทุกนาทีของชีวิต  แต่เราอยากให้ทุกนาทีของความสุข...ถูกบันทึก

เอ่อ

ถ้าไม่ลำบาก

หากมีโอกาสพบกันซักครั้ง...

ขอ นุยาด สัมผัส ยีนส์วัย 30 ด้วยน้าคร๊าบบบบ


ความคิดเห็นที่ 12 (0)
mookie วันที่ : 04/12/2008 เวลา : 22.30 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/mookie
เราอาจไม่ได้มีความสุขในทุกนาทีของชีวิต  แต่เราอยากให้ทุกนาทีของความสุข...ถูกบันทึก

พี่ก๊วย...ครับ

ถ้ามุกกี้จำไม่ผิด คอมเมนท์พี่ก๊วยที่เคยเมนท์ไว้ในเอนทรี่ที่มุกกี้เขียนถึงพ่อ... พี่ก๊วยเคยบอกไว้ว่า อ่านเรื่องพ่อของมุกกี้แล้วรู้สึกคล้ายๆ พ่อของพี่ก๊วย...

แล้วยังบอกอีกว่า จะเขียนให้อ่าน...

เป็นบุญของไอ้มุกกี้จริงๆ ที่ได้มีโอกาสมาอ่านเรื่องคุณพ่อของพี่ก๊วยในวันนี้...

อ่านในวันพ่อ ที่พ่อหลวงของเราทรงพระประชวร ไม่สามารถออกมาพูดจากับลูกๆ ได้...

พี่ก๊วย...ครับ

คุณพ่อของพี่ก๊วย เป็นผู้ที่น่ายกย่องยิ่งนัก...ครับ

เหมือนเฮียกมลหนุ่มเลย... มุกกี้บอกอย่างไม่อาย...

ร้องไห้....อ่ะ...

ความคิดเห็นที่ 11 (0)
กมลวรรณ วันที่ : 04/12/2008 เวลา : 21.31 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/jajaultraman

ยินดีด้วยนะคะ ประเทศไทยใครจะว่าไม่ดีก็ช่าง แต่อย่างน้อยประเทศเล็ก ๆนี้ก็มีคนเก่งอย่างพี่อยู่ด้วย คนเก่งเพียงอย่างเดียวอยู่บนโลกใบนี้ไม่ได้ ต้องเก่งและดีควบคู่กันไปด้วย เป็นอีกหนึ่งคนที่มีความฝันของตัวเองน่ะค่ะ ขอบคุณพี่ก๊วยนะคะที่เป็นแรงบันดาลใจให้ ขอบคุณจริง ๆค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ

ความคิดเห็นที่ 10 (0)
ลูกเสือหมายเลข9 วันที่ : 04/12/2008 เวลา : 21.20 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/chai
<<==แวะไปทัก..แล้วคุณจะรักหนุ่มคนนี้

เป็นเรื่องที่ขอชื่นชมครับ

ความคิดเห็นที่ 9 (0)
รวงข้าวล้อลม วันที่ : 04/12/2008 เวลา : 20.59 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/roungkaw
กัลยาณมิตร    เป็นสิ่งหาง่ายเสมอ   แค่รู้จักคำว่า....ให้....และคำว่า...รับ 

เมื่อก้าวเท้าเข้าไปในห้องมีแต่เสียงร้องระทมทุกข์ดังก้องเสียดแทงจิตใจนัก พ่อเพิ่งจากเราไปได้ครึ่งชั่วโมง ฉันลากเท้าทีละเก้าเข้าไปกราบเท้าพ่อ สัญญาว่าจะดูแลครอบครัวทั้งหมด ไม่มีน้ำตาจะให้ไหล ทั้งเสียใจและดีใจระคนกันไป เสียงพ่อยังคงดังก้องอยู่ในใจ


“ตอนยังอยู่ก็ทำดีต่อกันไว้ พอยามตายไม่ต้องมาร้องไห้หน้าโลงศพ เพราะมันไม่มีประโยชน์”

........................................................

เห็นด้วยอย่างยิ่งค่ะ เขียนเรื่องได้ดีมากกนะคะ

อ่านแล้ว เข้าใจความรู้สึกคุณนะคะ ถ่ายทอดความรู้สึก

ที่รักพ่อ ได้ดีมากกค่ะ

ความคิดเห็นที่ 8 (0)
ฉัตร/ณ/สมุย วันที่ : 04/12/2008 เวลา : 19.43 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/Chatsamui
CHAT@HAdyai

อยากกินไส้อั่วครับ

และก็ซาบซึ้งกับเรื่องมากๆ ครับ

ความคิดเห็นที่ 7 (0)
สิงห์มือซ้าย วันที่ : 04/12/2008 เวลา : 19.17 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/SingMeuSai
ร้านพร สิงห์มือซ้ายwww.facebook.com/lefthandshop 

ขอบคุณมากๆค่ะ ที่เขียนเรื่องนี้ให้อ่าน
พี่ก๊วยโชคดีจังค่ะ
ที่มีพ่อที่แสนดีอย่างนี้
ได้เรียนรู้อะไรมากมายเลย
พรเข้าใจแล้วว่าทำไมพี่ก๊วย
ถึงเป็นคนที่มีความสามารถในหลายๆด้าน

ความคิดเห็นที่ 6 (0)
ChaiManU วันที่ : 04/12/2008 เวลา : 18.13 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/chaimanu
   ทำงานให้สนุก  เป็นสุขกับการทำงาน    

การเป็นลูกที่ดี ย่อมจะได้เป็นพ่อหรือแม่ที่ดี แน่นอน

ความคิดเห็นที่ 5 (0)
boran-new วันที่ : 04/12/2008 เวลา : 12.25 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/tain

ขอพระองค์ทรงพระเจริญยิ่งยืนนาน
อยู่เป็นร่มโพธิ์ร่มไทรแห่งความสุขของปวงชนชาวไทย
อีกทั้งเป็นมิ่งขวัญของคนไทยทุกหมู่เหล่า ตราบนานเท่านาน

ด้วยเกล้าด้วยกระหม่อมขอเดชะ

ข้าพระพุทธเจ้า
คนสยาม M BLog
http://www.oknation.net/blog/tain
ขอให้ทุกท่านมีความสุขทุกวันที่ 5 ธันวามหาราช
วันนี้ขอแสดงความคิดเห็นด้วยการถวายพระพรสักวันนะครับ

ความคิดเห็นที่ 4 (0)
kamolnum วันที่ : 04/12/2008 เวลา : 11.54 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/kamolnum

พี่ครับ
ซึ้งจังเลย ผมไม่เคยน้ำตาไหลมานานแล้วนะนี่

ความคิดเห็นที่ 3 (0)
คนใส่แว่น วันที่ : 04/12/2008 เวลา : 09.24 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/chattrg

ขอบคุณครับ
ในฐานะลูก
สิ่งที่คุณเขียน
ตอบแทนลูกทุกคนได้เลย ครับ

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
กู่ วันที่ : 04/12/2008 เวลา : 08.58 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/shadowy
 ขอบคุณค่ะสำหรับทุกถ้อยคำแห่งน้ำมิตร ขอบคุณจริงๆ   

พี่ก๊วย สลับรูปในหลวงเอาไปไว้ข้างบนดีป่ะ

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
กู่ วันที่ : 04/12/2008 เวลา : 08.56 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/shadowy
 ขอบคุณค่ะสำหรับทุกถ้อยคำแห่งน้ำมิตร ขอบคุณจริงๆ   

ซาบซึ้งเหลื้อเกิน
คารวะคุณพ่อ หัวใจเกินร้อย

คารวะพี่ก๊วย ผู้เยี่ยมยุทธ

อ่านแล้วคิดถึงพ่อ คล้ายๆกันเลย
ตัวเล็กๆ เก่งสารพัด เป็นคนสอนให้กู่ทำแกงเลียงเป็นครั้งแรก สอนให้เย็บผ้าได้เป็นคนแรก

ดีใจที่ได้อ่านเรื่องดีๆในเช้านี้

หนาวป่ะ แถวโน้น

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน