*/
  • พี่ก๊วย
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • วันที่สร้าง : 2007-09-16
  • จำนวนเรื่อง : 114
  • จำนวนผู้ชม : 318718
  • จำนวนผู้โหวต : 289
  • ส่ง msg :
  • โหวต 289 คน
BrazilMiss

Miss flight in Brasil

View All
<< มีนาคม 2013 >>
อา พฤ
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31            

[ Add to my favorite ] [ X ]


วันจันทร์ ที่ 25 มีนาคม 2556
Posted by พี่ก๊วย , ผู้อ่าน : 5296 , 12:10:07 น.  
หมวด : นักข่าวอาสา

พิมพ์หน้านี้
โหวต 12 คน เพลงกระบี่ฯ , พันธุ์สังหยด และอีก 10 คนโหวตเรื่องนี้

    

ฉันกลับจากภูเก็ตมาสอนที่เชียงใหม่หนึ่งวัน เดินทางต่อไปสมุทรปราการสอนสองวัน ย้อนกลับเชียงใหม่คืนวันอาทิตย์ เปลี่ยนกระเป๋าเพื่อเดินทางต่อไปกระบี่ในเช้าวันจันทร์ รีบจนไม่มีสติทิ้งสายคอมพิวเตอร์ไว้ ต้องรบกวนเขาส่งไปรษณีย์ด่วนไปยังโรงพยาบาลกระบี่เพื่อใช้สอนและทำงาน หนำซ้ำ ยังทำโทรศัพท์ตกส้วมอีก จะโทษดวงตกหรือเคราะห์ซ้ำกรรมซัดก็มิได้ เพราะเวลาไม่มีสตินี่นะ มันก็จะเละไปอย่างต่อเนื่อง ต้องตั้งสติให้ทันอย่ามัวแต่ก่นว่าฟ้าดิน

         

      ฉันลากกระเป๋าถึงสนามบินดินทองขนนายหัวค่อมคอมพิวเตอร์แสนหนักที่ไม่มีปัญญาเดินเอง ต้องเป็นทาสในเรือนเบี้ยอุ้มนายหัวค่อมไปทุกที่จนกว่าจะตายจากกันไปข้างใดข้างหนึ่ง

 “เคน ๆ ไง”

“ไหน ๆ”

“อุ๊ย หล่อจัง”

    เสียงสาว ๆ ดังกันเจี๊ยวจ๊าว ทำเอาฉันหูผึ่ง เหลียวหน้าไปมาจนคอแทบเคล็ด  อุ๊แม่เจ้า ตามิได้ฝาดไปแน่แท้เมื่อเห็น พ่อเคน ธีรเดช ยืนเท่ในชุดลำลองเสื้อตาหมากรุกสีดำกางเกงยีนรัดรูป หรือว่าจะตาฝ้าฟางตามอายุขัยของหญิงสูงวัย เมื่อสืบเท้าเข้าไปใกล้ รัศมีความหล่อเบิกเนตรให้ประจักษ์ว่ามิผิดตัวแน่ ที่ลังเลก็เพราะเคยทำเรื่องขายหน้ากับดารามาแล้วมากมาย ตั้งแต่สมัยวัยสาว ไม่ว่าจะเป็น โอ วรุตยกกระเป๋าให้ ถอยไปชนนิรุต ศิริจรรยา นั่งข้าง ‘แดนบีม’ ไม่รู้จักทักทาย มิเยแส ‘อนันดา’  แลกเงินทอนค่ารถแท็กซี่ กับ ‘พิทยา ณ ระนอง’ ฯลฯ    

     เคยโดยสารเครื่องบินจากกรุงเทพมาเชียงใหม่ มีผู้โดยสารที่นั่งหนีบอยู่ด้านขวาเป็นฝรั่งร่างเล็กอ่านหนังสือพิมพ์ภาษาอังกฤษ ดูหน้าหล่อคุ้นตาอย่างไรชอบกล เขาลุก ๆ นั่ง ๆ เอาคอมพิวเตอร์จากช่องเก็บของเหนือหัวฉันเพื่อดูหนังแผ่น เรื่องอะไรก็ไม่รู้เพราะจะยื่นหัวไปขอดูด้วยจักไร้มารยาทไปสักหน่อย เวลาบินจากกรุงเทพที่ยาวนานราวชั่วโมงเศษทำให้บางครั้งฉันได้พูดคุยกับผู้ร่วมเดินทาง แต่คราวนี้ขี้เกียจคุยภาษาฝรั่ง มิแยแสจะคุยด้วย จนกระทั่งมาถึงสนามบินเชียงใหม่ ขณะที่เดินลงมาที่สายพานขนกระเป๋าก็ได้ยินเสียงกรี๊ดลั่นสนามบินดังตามหลังมา ตรงที่รอรับผู้โดยสารด้านหน้าก็มีบรรดาวัยรุ่นท่าทางกระดี้กระด้าส่งเสียงกรีดร้องสนั่นเมืองเหมือนกัน ต้องเกิดอะไรด้านหลังแน่ ๆ เลย พอหันขวับไป ก็เห็นวัยรุ่นล้อมหน้าล้อมหลังขอถ่ายรูปกับตาฝรั่งคนนั้น เขาเป็นผู้ใดหนอ หน้าคุ้นตา จนกระทั่งได้ยินเสียงตะโกนชัด ๆ ว่า

“อนันดา”  

จึงกระจ่างจิตว่าเป็น อนันดา เอฟริ่งแฮม

   พุทโธ่เอ๊ย นั่งคู่กันมาตั้งชั่วโมงกว่า กลับไม่อินังขังขอบ ชวดอีกตามความโฉดเฉา

   คราวนี้ต้องไม่พลาดเด็ดขาดเพราะปลื้มความดีและความเป็นพ่อบ้านพ่อเรือนของคุณเคน ทว่า… ดันเดินทางด้วยชุดกางเกงขาสั้นเสื้อยืดสุดซกมกตามปกติวิสัย ลังเลสักเสียวนาที ก็ตัดสินใจลากกระเป๋าเดินทางเก่า ๆ กระดุบกระดุบตรงรี่เข้าไปหาคุณเคน

“ขออนุญาตถ่ายรูปได้ไหมคะ”คุณเคนหันมาเห็นสภาพฉันแต่ยังตอบด้วยเสียงนุ่มทุ้มสุภาพว่า

“ยินดีครับ”

   ฉันมิรีรอควักโทรศัพท์ ‘เจ้าซอ รุ่นดาวมฤตยู (ไม่มีสัก galaxy)’ ออกมา อ้าวเฮ้ย มันดับหน้าตาเฉย กดเปิดก็ไม่ติด เพราะมันตกส้วมเมื่อคืนนี้ เช้ามืดก็เดินทางเลยยังไม่ได้ซ่อม นอกจากเอาเครื่องเป่าผมเป่าให้แห้ง

 “ไอยะ โทรศัพท์ดับ” ฉันอุทานอย่างผิดหวัง

“ไม่เป็นไรครับ ผมไม่รีบ” คุณเคนสุดหล่อเสียงดีต้องอดทนกับฉันมาก

“งั้นขอลายเซ็นแทนได้ไหมคะ” หลังจากจิ้ม ๆ เขี่ย ๆ โทรศัพท์แล้วไม่มีท่าทีจะดีขึ้น

“ได้ครับ”

“มีปากกาไหมครับ” ถามเสียงนุ่ม ๆ

“เออ…ไม่มีค่ะ” ฉันอ้อมแอ้ม

“เดี๋ยวผมไปหาให้ครับ” คุณเคนตอบด้วยเสียงสุภาพแล้วขมีขมันลุกออกไป ฉันมัวแต่ปลื้มลืมนึกไปว่าหน้าที่ใครกันแน่ ดู ๆ แล้ว ไม่รู้ใครมาขอใคร

แล้วคุณเคนก็กลับมาพร้อมปากกานั่งลงที่โต๊ะ

“ขอโทษค่ะ รบกวนเซ็นหน่อยนะคะ” ฉันยื่นบัตรโดยสารเครื่องบินให้

พ่อเจ้าประคุณพลิกด้านหลังบัตรซึ่งเป็นพื้นที่ขาวว่าง ๆ จรดปลายปากกาลง แต่ต้องชะงักเพราะนังแฟนแก่สั่งระงับในบัดดล

ไม่ใช่ค่ะ ตรงนี้ไม่มีใครเห็นชื่อ” ฉันหยิบบัตรโดยสารพลิกกลับอีกด้านที่มีชื่ออยู่ คุณเคนก็ดีเหลือใจจรดปลายปากกาลง แต่ต้องชะงักอีกครา เมื่อฉันส่งเสียงอีก

ไม่ใช่ตรงนั้นค่ะ เพราะเขาจะฉีกตั๋วส่วนนี้ไป อดได้ลายเซ็นค่ะ”

“ครับ ๆ” พ่อเคนไม่ค้านเลยสักคำ

“ตรงนี้ ๆ ” ฉันรีบจิ้มนิ้วยิก ๆ ลงตรงตำแหน่งที่ต้องการ

“ได้ครับ”  ฉันว่าพ่อเคนคงไม่เคยเจอแฟนเฉิ่ม ๆ กวน ๆ แปลก ๆ อย่างนี้แท้เทียว

 

 

“ขอบคุณค่ะ” ฉันรีบเผ่นด้วยความเกรงใจ ลากกระเป๋าไปหาที่นั่ง จัดการแกะโทรศัพท์ แงะถ่าน เป่ามนต์ แล้วประกอบกลับเข้าไปใหม่ ท่องคาถาแล้วกดเปิด อุ๊แม่เจ้า... ได้ผล จึงเดินกลับไปหาคุณเคนใหม่ ไหน ๆ ก็ ไหน ๆ ไม่มีอะไรจะให้เสียหน้าไปมากกว่านี้แล้ว

“ขออนุญาตถ่ายรูปได้ไหมคะ”คุณเคนหันมาเห็นฉันอีกรอบ ดูสีหน้าไม่ออกว่า ‘ดีใจ’ หรือ ‘ผงะ’

“ยินดีครับ” เสียงยังนุ่มทุ้มสุภาพเหมือนเดิม แล้วกระวีกระวาดลุกขึ้นยืนหาที่ราวกับว่าจะถ่ายรูปคู่

“โอ๊ะ ไม่เป็นไรค่ะ ขอถ่ายแต่คุณเป็นที่ระลึกก็พอ” กิริยาภายนอกแม่หญิงช่างงดงามนัก ทว่า ใจฉันนั้นอยากเผ่นไปยืนถ่ายคู่ด้วยเหลือเกิน กริ่งเกรงว่าเจ้าซอ รุ่นดาวมฤตยูมันจะทรยศดับแสงในเฉียบพลัน จึงกล้ำกลืนกิเลสถ่ายรูปเดี่ยวมาเป็นที่ระลึก

“……” พ่อเคนทรุดนั่งลง ฉันว่าคงตั้งตัวไม่ทัน ทำไปอย่างงง ๆ เจอของแปลก หรืออาจจะใจดีเหลือหลาย ทำบุญให้ทานแก่สรรพสัตว์ไป

 

 

          จังหวัดกระบี่เป็นอีกพื้นที่หนึ่งที่พบทั้งผู้ที่บาดเจ็บและตายจากแมงกะพรุนพิษ ผู้ประกอบการยังลังเลที่จะตั้งตู้น้ำส้มสายชู โดยขอดูตัวอย่างจากจังหวัดอื่นก่อน ในปีนี้เราจึงเอาตัวอย่างเกาะหมากที่มีประสบการณ์มาสองปี รวมถึงความรู้ล่าสุดมานำเสนอผู้ประกอบการ สมาคมโรงแรม สมาคมท่องเที่ยว องค์การบริหารส่วนท้องถิ่น แพทย์พยาบาล เจ้าหน้าที่สาธารณสุข และ ผู้ที่เกี่ยวข้องทั้งหลาย โชคดีอีกคราที่มีคุณหมอเจ๊ผู้กว้างขวางซึ่งเคยเป็นนักเรียนดำน้ำก่อนราวสิบกว่าปีมาช่วยประสานงาน และติดต่อบุคคลสำคัญต่าง ๆ ให้เป็นอย่างดี อีกทั้งยังเมตตาเลี้ยงข้าวเราอีก หนูก้อยหาว่าฉันเป็นมาเฟียเพราะหล่อนติดต่อประสานงานมาเป็นเดือน ๆ จนหูจะดับ ยังมีปัญหา แต่ฉันว่าเป็นผลจากการมุ่งมั่นทำสิ่งดี ๆ อย่างจริงจังและจริงใจของพวกเราต่างหากที่เอื้อหนุนให้งานลุล่วงด้วยดี หาใช่เรื่องบังเอิญไม่ เพราะเหตุมีผลนี้จึงเกิด ดังนั้นเวลามีเรื่องร้าย ๆ เกิดขึ้น ฉันก็ต้องก้มหน้ารับผลกรรม แล้วสร้างกรรมใหม่ดี ๆ จะได้มิต้องมารับผลร้ายอีก แต่ก็ทำได้ยากเหลือใจ ต้องเพียรฝึกบ่อย ๆ มิให้สร้างหนี้ซ้ำซาก

 

 

    เจ้าหน้าที่ระบาดวิทยาควบรถกระบะตู้สีขาวเก่า ๆ มาจอดพรึดที่หน้าบันไดโรงแรม ฉันใช้แรงกระชากสักเล็กน้อยเพื่อเปิดประตูชราภาพออก เจ้าประตูนี้มันไหลปิดได้เองเวลาเบรกแรง ๆ เราขนกล่องหนังสือ เอกสาร วีดีทัศน์ขึ้นรถ จากนั้นก็มุ่งหน้าสู่ท่าเรือไปเกาะลันตา ฉันอ้อนขอแวะซื้อกาแฟสดก่อนถึงท่าเรือ สอดส่ายสายตาไปตลอดสองข้างทาง จนเจอป้ายกาแฟเขาทะลุระยะทาง 3 กิโลเมตร ป้ายบอกเป็นระยะ ๆ จาก  3 เหลือ 2 เหลือ 1 กิโลเมตร และในที่สุด ก็หายไปในพริบตา หาไม่เจอ ป้ายเมืองไทยก็เป็นเช่นนี้แล เผื่อคนดูเผื่อผีอ่าน กินแห้วอีกตามเคย

   ตอนขากลับได้บทเรียนจากขามา จึงจ้องตาไม่กระพริบจนเจอป้ายกาแฟเขาทะลุระยะทาง 3 กิโลเมตร เราช่วยกันเล็งหาไปตลอดทาง จาก  3 เหลือ 2 เหลือ 1 กิโลเมตร และในที่สุด… ก็หายไปในพริบตาอีก หูตาฝาดหรือว่าเขาทำขายให้พ่อมดแฮรี่ พอตเตอร์ ตั้งร้านในหลืบอากาศกันแน่  

นั่นไง นั่นไง

ไหน ๆ ” ฉันหันไปตามนิ้วชี้ จึงเห็นป้ายที่เขียนด้วยเลข 2.9 ตัวเบ้อเร่อ แล้วมีคำว่ากาแฟเขาทะลุตัวกระจิ๊ดริดอยู่ข้างใต้

จอด จอด จอด จอด” เสียงสาว ๆ ตะโกนอย่างพร้อมเพียง

จอด จอด จอด” เสียงพี่ไข่บ้าจี้ตามเรา แล้วแกก็กระทืบเบรกจนตัวโก่ง

“เฮ้ย!” 
“แป้น ๆ ” เสียงแตรรถดังสนั่นจากรถที่ตามหลังมาติด ๆ จนต้องแล่นฉวัดเฉวียนหลบตูดรถเราออกไป พี่ไข่ถอยรถเข้าไปเกยบันไดร้านสนองตันหา ฉันสูดกลิ่นหอมละมุนละไมที่แทรกซึมไปทุกอณูอากาศ ละเลียดกาแฟปั่น เกล็ดน้ำแข็งละเอียดเย็นเจี๊ยบผ่านหลอดอาหารจนสะท้านไปถึงหัวใจข้างใต้ ก่อนจากฉันแนะนำเรื่องป้ายเพื่อให้หาง่ายขึ้น

ระหว่างทางเราคุยกันเรื่องโรคระบาดและงานมหาวิบาก พี่ไข่ก็แสดงความคิดเห็นเป็นระยะ ๆ จนถึงเรื่องบาดใจแก

“ผมสามคนใช้กัน 500 บาท ต่อเดือนเพื่อโทรเรื่องงาน ดันมาตัดงบ”

“เหรอ”

“ทีเจ้านายเงินเดือนตั้งเยอะ ซื้อเครื่องให้ จ่ายค่าโทรให้”

“แล้วพี่ทำไง”

“ก็ประกาศว่า ต่อแต่นี้จะไม่ใช้โทรศัพท์ส่วนตัวโทรเรื่องงานเด็ดขาด”

“เวลามีเรื่องฉุกเฉินเล่า”

“ส่งอีเมลเอา ถ้ารู้เรื่องช้าก็เป็นปัญหาของเจ้านายถูกด่า ไม่ใช่ผ๊ม

 “อ้าว แล้วเจ้านายโทรมาหละ”

“ไม่รับ กี่ครั้งก็ไม่รับ”

“แล้วท่านทำไงเล่า”

 “โทรหาหัวหน้าผม ให้แกเดินมาคุยกับผม”

“โอโฮ เอางั้นเชียวรึ”

“บางทีก็ต้องเดินลงมาหาผมเอง”

 “.....สุด ๆ เลยพี่”

 

 

     พี่ไข่ขับรถไปพร้อมหันหน้ามาเล่าอย่างเมามัน มีเพียงมือขวาถือพวงมาลัยกับหูขวาดูถนน ฉันนั่งอยู่แถวหน้าสุดตรงกลาง กำลังจะก้มเอาของมองทะลุกระจกเห็นเต็มสองลูกตาว่ารถเราฝ่าไฟแดง เสมือนหนังถ่ายทำช้าที่ทุกสิ่งทุกอย่างเคลื่อนไหวช้าลงสิบเท่า รถเก๋งสีขาวขับออกมาตัดหน้า พี่ไข่เหยียบเบรก ตัวฉันพุ่งไปข้างหน้าเพราะรถตู้รัฐบาลไม่มีเข็มขัดนิรภัยอยู่แล้ว กล่องหนังสือกับกระเป๋าไหลมากระแทกขาซ้ายฉันแล้วก็มีเจ้าหน้าที่สาวร่างสัดทัดพุ่งมาอัดกล่องหนังสือกับกระเป๋าหนีบขาฉันติดกับที่พักขาด้านหน้า เรารอดมาได้อย่างฉิวเฉียด มิระคายเคืองผิว

    พี่ไข่ยังอารมณ์ค้างอยู่ มาของขึ้นเรื่องไข้เลือดออกอีกครา

“บางประเทศย้ายมาอยู่กันทั้งหมู่บ้าน พอมีไข้เลือดออกระบาด ก็ไม่ให้เราเข้า”

“แล้วพี่ทำไง”

“จะทำไรได้ คนไทยเราเชิดชูฝรั่งเหลือเกิน”

“มันก็ระบาด”

“ใช่สิ ทำเท่าที่ทำได้ครับหมอ”

“แล้ว รายงานอัตราป่วยไม่สูงรึ”

สู๊ง สูงลอยเด่นเป็นสง่ากว่าใครเขา”

“อย่างนี้ก็โดนด่าแย่เลยสิ”

“โอ๊ย หมอ ที่อื่นมันก็สูงแต่ไม่รายงาน ผมเอาของจริงครับ”

“ท่านว่าไง….”

“ฮึ…ฮึ”

 

      เราไม่ควรพูดอะไรเกี่ยวกับเลือด ๆ อีก กลัวมีฮา

 

      หมอจิ๋มทำงานดึกมาหลายเพลา เช้านี้ตื่นสาย ด้วยความรับผิดชอบเต็มเปี่ยม จึงงดอาหารเช้าขนของขึ้นรถเพราะเรานัดหมอและพยาบาลโรงพยาบาลเกาะลันตาไว้  ฉันคว้านมกับกล้วยน้ำหว้าที่หมอเจ๊ใจดีขนมาจากสวนหลังบ้านให้เรา เอาให้หมอจิ๋มทานไปก่อน เราขอพนักงานโรงแรมมาช่วยขนสัมภาระจากห้องพักมายังรถตู้ พนักงานหนุ่มเข็นรถที่หนักอึ้งไปด้วยกระเป๋า กล่องเอกสาร จนถึงท้ายรถตู้ เราช่วยกันขนของขึ้นรถ

“เอ๊า หมอจิ๋ม เอาขนมกล้วยไปทานก่อน” โหน่งส่งขนมในถุงพลาสติกขาวขุ่นให้

“ขอบคุณค่ะ” หมอจิ๋มคว้าไปกัดทาน

“อ้าว ไป แอบซื้อกันมาเมื่อไหร่” ฉันทัก

“.....” สาว ๆ ทำหน้าเลิ่กลั่ก

“ไม่ได้ไปซื้อ!” ก้อยหน้าเหวอ

“ของใครเล่า?”

แค่นั้นเองฉันพอเดาออก เพราะพอจะปะติดประต่อภาพเหตุการณ์ได้

“ขึ้นรถเร็ว” ฉันบอกพรรคพวก

“ทำไมรึหมอ?”

“ไม่ต้องถาม รีบขึ้นมาแล้วปิดประตูเร็ว” หล่อนยังงงกันอยู่

“มีอะไรกัน!”

“จิ๋มทานไปแล้วใช่ไหม”

“ค่ะ” หมอจิ๋มถือขนมกล้วยค้างกลางอากาศ

“เอามาจากไหน” ฉันซักถามหลังจากทุกคนอยู่ในรถแล้ว

“ขนจากรถเข็นค่ะ”

“ของพนักงานโรงแรม เมื่อตะกี้เห็นเขาถือถุงพลาสติกแบบนี้เดินผ่านหน้าไป” ฉันเฉลย

“อ้าว ก็นึกว่าของเรา”

“เจ้าหนุ่มคงคิดว่า ซวยซ้ำซวยซาก นอกจากขนของหนักแต่แล้วยังโดนแขกชิงอาหารเช้าไปอีก”

“....เอื้อก” หมอจิ๋มทำหน้าบอกไม่ถูก

“ไม่ทันแล้วจิ๋ม”

“ทานไปแล้วถือว่าดี” หมอจิ๋มยืนยันแล้วกัดต่ออีกคำ

“แต่เอ๊ะ...พี่ไม่แน่ใจว่าเขาซื้อเมื่อเช้าหรือเมื่อวาน” ฉันแกล้งยั่ว

“.....”หมอจิ๋มอึ้ง

“ถ้ารสเปรี้ยว ๆ ก็ยังคายทิ้งได้นะ”

“หมดไปค่อนอันแล้ว” หมอจิ๋มเคี้ยวช้าลง

“เราจะช่วยดูอาการให้ตอนไปถึงโรงพยาบาลนะ” สาว ๆ ซ้ำ

“มาคิดอีกที สงสัยว่าพี่จะด้นเดาไปเองว่าเป็นอาหารเช้า เขาอาจจะเก็บมาจากห้องพักไปทิ้งขยะก็ได้นะ”

“....”

“ถ้าไม่ไหวจะจู๊ด ๆ ก็บอกได้นะ” สาว ๆ กระหน่ำ

“ธาตุแข็ง ไม่เป็นอะไรง่าย ๆ” หมอจิ๋มยังหนักแน่นมั่นคงทานต่อจนหมด

     คราวนี้ต้องปรับแผนกลางอากาศเพราะหมอกับพยาบาลติดดูคนไข้ฉุกเฉินแต่อยากจะฟังมากเนื่องจากเป็นเรื่องใหม่แล้วแทบไม่มีโอกาสอย่างนี้ เราต้องออกจากเกาะไปสอนต่อที่จังหวัดกระบี่ เพราะนัดโรงแรมต่าง ๆ มาเพียบ ยังไงก็ต้องกลับ จึงย้ายมาสอนตรงหลังห้องฉุกเฉินหน้าห้องคลอดเพราะพยาบาลเข้าได้หลายคน ทั้งยังวิ่งออกไปดูคนไข้ได้ทัน ประยุกต์เอาผ้าปูเตียงคนไข้เป็นจอฉายโดยใช้เทปกาวติดกับฝาผนัง โยกโต๊ะกับเก้าอี้มาเท่าที่มี ตีตั๋วยืนบ้าง เรียกว่ากระบี่อยู่ที่ใจ จะชักใช้ตอนไหนก็ได้

 

     เราขนของขึ้นรถเพื่อกลับไปลงเรือขนานยนต์ข้ามฟากอีก 2 เกาะ

“พี่ ถ้าถึงปั๊มขอแวะเข้าห้องน้ำสะอาด ๆ หน่อยนะ” หนูโหน่งตะโกนมาจากเบาะหลัง

“รีบไหม” พี่ไข่ถาม

“รอได้”

รถขับผ่านโรงเรียน และสถานีอนามัยซึ่งมีห้องน้ำ หล่อนก็ยังชะล่าใจ

“พี่ ๆ  ร้านอาหารก็ได้” หล่อนชักทนไม่ไหว

“ได้เลย” พี่ไข่ขานรับ

แต่ไม่มีวี่แววร้านอาหาร

“ข้างทางไหม” ฉันเสนอ

“เอา เอา ขอป่าทึบ ๆ หน่อย” หล่อนปวดจริง

แต่ก็ไร้แวว เพราะมีบ้านคนเรียงรายเป็นระยะ อีกทั้งสุมทุมพุ่มไม้ไม่ทึบพอปิดปังส่วนสัดของหล่อน

“พี่ใกล้ถึงหรือยัง”

“กำลังหาอยู่ ทนไหวหรือเปล่า” พี่ไข่เหยียบเต็มที่

“แทบไม่ไหวแล้ว”

ไม่มีวี่แววอีกเช่นกัน

 “โรงพักเอาไหม” พี่ไข่เสนอไปงั้น ๆ เมื่อขับผ่านสถานีตำรวจ

เอา เอา เอา” หล่อนตะโกนลั่น

จอด จอด จอด จอด” เสียงสาว ๆ ตะโกนอย่างพร้อมเพียง

จอด จอด จอด” เสียงพี่ไข่บ้าจี้ตามเรา แล้วแกก็กระทืบเบรกกะทันหันอีก

“เฮ้ย! เอากันหน้าโรงพักเลยนะ”

“ใจเย็น ๆ เดี๋ยวผมถอยรถให้”

 

      พี่ไข่เปิดไฟกระพริบถอยรถไม่เสียเวลาไปเลี้ยวกลับ หักพวงมาลัยเข้าสถานีตำรวจ ซึ่งมีเจ้าหน้าที่ตำรวจ 4 – 5 นาย ยืนอยู่ด้านหน้าอาคารชั้นเดียว

      หล่อนเผ่นลงจากรถวิ่งหน้าตาตื่นมุ่งตรงไปอาคารด้านหน้าเพราะบังคับหูรูดกระเพาะปัสสาวะแทบไม่ได้แล้ว หูตาคงลายไม่ได้อ่านป้ายอันใดเลย เลื่อนบานประตูทะยานเข้าห้องแจ้งความคดี

 

 

ชั่วเสียวนาทีหล่อนก็วิ่งปราดออกมาอ้อมตึกไปด้านหลัง

 “ตำรวจท่าจะงงหน้าดู”

“แจ้งข้อหากระเพาะปัสสาวะจะระเบิด ฮิ ๆ”

 

 

       ที่เด็ดกว่านี้หล่อนเล่าว่า เคยเข้าห้องน้ำสาธารณะแล้วได้ยินจิ๊กโก๋แซวข้ามมาจากห้องน้ำชายว่า

“ฉี่ดังจัง”

แล้วมีปัญหาอะไรไหม” หล่อนสวนกลับขณะปัสสาวะอย่างเมามัน เมื่อกลับมาที่รถยังมาบ่นให้เพื่อนฟังอีก จึงถึงบางอ้อว่า จิ๊กโก๋นั้นไซร้เป็นนายแพทย์ที่ร่วมคณะไปด้วย  ทำเอาหน้าแตกไปอีกรอบ

      ฉันเพิ่งได้รูปเพิ่มเติมของเด็กน้อยวัย 2 ขวบ 7 เดือน ที่ถูกแมงกะพรุนพิษ จากน้องพยาบาล แสดงให้เห็นถึงความรุนแรงของพิษต่อผิวหนัง  นอกเหนือจากพิษต่อหัวใจ และ ระบบประสาท  (ของเดือนที่แล้ว เรื่อง สืบสวนทรหด...หาเด็กไทยรายแรกที่ถูกแมงกะพรุนพิษเฉียดตาย ของเดือนที่แล้ว)

 

 

 

      จึงขอแบ่งปันความรู้ซึ่งไม่ค่อยทราบกันในบุคลากรทางการแพทย์และสาธารณสุข เพราะเราเพิ่งพิสูจน์และหาความรู้ในไทยจริง ๆ จัง มาเพียง สามปี เลยไม่มีตำราให้เล่าเรียนกัน ไม่ต้องพูดถึงชาวบ้านตาดำ ๆ เลยนะ ส่วนการรักษายังไม่มีคู่มือในประเทศไทย แต่หมอจิ๋มกับฉันกำลังจัดทำกับแพทย์ผู้เกี่ยวข้องของกระทรวงสาธารณสุขอยู่ ระหว่างนี้เราก็ออกสอนในจังหวัดกลุ่มเป้าหมายและหน่วยงานต่าง ๆ  โดยปรึกษากับคณะผู้เชี่ยวชาญ และ Dr. Peter Fenner ผู้เขียนตำราจากประเทศออสเตรเลีย

 

 

      อันที่จริงอยากให้มีการศึกษาหาความรู้ในการรักษาผู้ป่วยไทย เพราะไม่สามารถยืนยันได้แน่นอนว่าจะได้ผลเหมือนฝรั่งหรือเปล่าหากท่านผู้ใดอยากร่วมหาองค์ความรู้เป็นวิทยาทานก็ยินดีมากค่ะ



อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 16 (0)
พี่ก๊วย วันที่ : 27/03/2013 เวลา : 08.38 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/peeguay

เพลงกระบี่ฯ
"อ่านไปแอบฮาไปคะ ลายมือเคนน่ารัก ภาพเคนยังดูเอ๋อๆ จริงๆ ด้วย คงตกใจ ตกตะลึง อึ้ง พี่ก๊วยไม่หาย"
คราวหน้าจะทำท่าฉลาด ๆ เข้าไปขอค่ะ แต่พ่อเคนเขาสุภาพน่ารักจริง

"พิษแมงกะพรุนน่ากลัวจัง"
ถ้าเป็นกะพรุนกล่อง แรงที่สุดในโลกค่ะ

"เคยเจอพิษเม่นทะเลมาหลายรอบแล้วคะ ล่าสุดเพื่อนหยิบหินมาทุบๆ เท้า "
แช่นำอุ่นจัดๆ ให้โปรตีนละลายจะดีขึ้นค่ะ

ความคิดเห็นที่ 15 (0)
เพลงกระบี่ฯ วันที่ : 27/03/2013 เวลา : 06.16 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/plaengkrabi
http://www.oknation.net/blog/krabinoi   **BE GENTLE WITH THE EARTH**

อ่านไปแอบฮาไปคะ ลายมือเคนน่ารัก ภาพเคนยังดูเอ๋อๆ จริงๆ ด้วย คงตกใจ ตกตะลึง อึ้ง พี่ก๊วยไม่หาย
...พิษแมงกะพรุนน่ากลัวจัง อย่าได้เจอกันเลยเพี้ยงๆ
เคยเจอพิษเม่นทะเลมาหลายรอบแล้วคะ ล่าสุดเพื่อนหยิบหินมาทุบๆ เท้า ส่วนฝรั่งวิ่งไปเอามะนาวมาบีบๆ ใส่ และให้แช่เท้าไว้ วันรุ่งขึ้นเดินคล่องเฃียว

ความคิดเห็นที่ 14 กระเจี๊ยบ ถูกใจสิ่งนี้ (1)
พี่ก๊วย วันที่ : 26/03/2013 เวลา : 12.16 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/peeguay

ซันญ่า
“สติ ที่ถึง จะรีบๆ ยัง ระลึกได้ว่า ร้อน และก็ยังเย็น อิอิ”
ถ้าไม่ฝึกก็มาไม่คอยทันค่ะ

“ดารา แฟนคลับ ฮา...”
เฉิ่มไปหน่อย พ่อเคนให้อภัย

“เดี๋ยงนี้ ก่อน ออกทะเล จะพก ขวดน้ำส้มสายชู เคียงๆ ไปกับครีมกันแดด....เขียนติดไว้ด้วยว่า แมงกระพุน ฉุกเฉินขั้นแรก ราดช่วย ตนเองและคนใกล้ๆตัว….”
ผู้อ่านที่ทำได้ถึงอย่างนี้ถือว่าเจ๋งค่ะ

“ต้อง อนุโมทนาด้วย ดังๆ ค่ะ สาธุ”
สาธุค่ะ

สำรวจฟ้า
“ดาราเจอพี่ก๊วยก็คงงงๆจริงดั่งว่า เพราะรุ่นนี้แล้วยังขอลายเซ็น..”
ถึงแก่ก็ยังมีไฟอยู่ พ่อเคนเขาดีจริง ... ว่าแต่อิจฉาบ้างหรือเปล่า..อิ อิ

“พิษของมันร้ายแรงจริงๆ”
ใช่เลยค่ะ

กระเจี๊ยบ
“คุณสามีโดนแมงกะพรุน (Portuguese jellyfish) ที่หาดถ้ำพระนาง จ.กระบี่ เมื่อไม่นานมานี้เองค่ะ ใช้ทรายถูบริเวณที่ถูกแมงกะพรุน แล้วใช้ผักบุ้งทะเลที่ขึ้นอยู่ตามชายหาดขยี้ใบเพื่อเอาเมือกที่ออกมาจากใบถู …”
ระวังนะคะ ถ้าป็นกะพรุนกล่องการใช้ทรายถูจะเร่งให้ยิงพิษมากขึ้น

“คนเรือบอกว่าช่วงเดือนก.พ.-มี.ค. แมงกะพรุนเยอะ เขาจะหาแมงกะพรุนกัน แล้วตัดส่วนที่มีพิษโยนทิ้งทะเล”
ขอบคุณค่ะ เขาว่านหน้าลมว่าว กับหน้าหนาว แต่ต้องดูว่าฝั่งทะเลไหน

“นอกจากนี้ยังได้ความรู้เพิ่มจากชาวประมง(อ่าวนาง กระบี่) เวลาโดนหอยเม่น เขาบอกว่าให้ฉี่ราด มันละลายหนามที่ตำได้เอง จริง-เท็จ แค่ไหน ยังไม่เคยลองค่ะ”
ใช้น้ำอุ่นจัด ๆ น่าจะดีกว่าเพราะมันเป็นโปรตีน ฉี่คนเราเป็นกรดเป็นด่างไม่เท่ากัน แล้วต้องมีปริมาณมากพอ เหม็นด้วย อายด้วยค่ะ

ความคิดเห็นที่ 13 (0)
พันธุ์สังหยด วันที่ : 26/03/2013 เวลา : 09.52 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/sawnoyzi

ต๊ายยย เจอ ซุปตา ตัวเป็น ๆ เหรอจ๊ะ ตัวเองงงงง

ความคิดเห็นที่ 12 BlueHill ถูกใจสิ่งนี้ (1)
กระเจี๊ยบ วันที่ : 25/03/2013 เวลา : 23.04 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/JinjokJiap
www.oknation.net/blog/QuatschBox (-: ............ :-)

คุณสามีโดนแมงกะพรุน (Portuguese jellyfish) ที่หาดถ้ำพระนาง จ.กระบี่ เมื่อไม่นานมานี้เองค่ะ ใช้ทรายถูบริเวณที่ถูกแมงกะพรุน แล้วใช้ผักบุ้งทะเลที่ขึ้นอยู่ตามชายหาดขยี้ใบเพื่อเอาเมือกที่ออกมาจากใบถู ตามที่ยามเสาร์ (คห.๗)บอก อาการปวดแสบปวดร้อนลดลง แต่ก็ยังเป็นรอยให้เห็นอยู่

คนเรือบอกว่าช่วงเดือนก.พ.-มี.ค. แมงกะพรุนเยอะ เขาจะหาแมงกะพรุนกัน แล้วตัดส่วนที่มีพิษโยนทิ้งทะเล

นอกจากนี้ยังได้ความรู้เพิ่มจากชาวประมง(อ่าวนาง กระบี่) เวลาโดนหอยเม่น เขาบอกว่าให้ฉี่ราด มันละลายหนามที่ตำได้เอง จริง-เท็จ แค่ไหน ยังไม่เคยลองค่ะ

ความคิดเห็นที่ 11 แม่มดเดือนMarch ถูกใจสิ่งนี้ (1)
สำรวจฟ้า วันที่ : 25/03/2013 เวลา : 21.54 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/PeeThong

ดาราเจอพี่ก๊วยก็คงงงๆจริงดั่งว่า เพราะรุ่นนี้แล้วยังขอลายเซ็น..

พิษของมันร้ายแรงจริงๆ

ความคิดเห็นที่ 10 (0)
ซันญ่า วันที่ : 25/03/2013 เวลา : 21.08 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/SonyaUAS
เส้นทางเดินที่...ยาวไกลในแผ่นดินอื่น  http://www.booking.com/hotel/th/comon-bungalow-haadchaophao.html_ www.comonbungalow.com www.OmoneyCenter.com/805941/G  

สติ ที่ถึง จะรีบๆ ยัง ระลึกได้ว่า ร้อน และก็ยังเย็น อิอิ
ดารา แฟนคลับ ฮา...
เดี๋ยงนี้ ก่อน ออกทะเล จะพก ขวดน้ำส้มสายชู เคียงๆ ไปกับครีมกันแดด....เขียนติดไว้ด้วยว่า แมงกระพุน ฉุกเฉินขั้นแรก ราดช่วย ตนเองและคนใกล้ๆตัว
เพราะ คนตัวน้อยๆ ต้องบอกกันก่อน เสมอ ว่า ถ้า เจอหอยเม่นก็โดนแปลบ ปลาบ ได้ แต่แมงกระพุน ต้อง ราดน้ำส้มช่วยกันก่อน พี่หมอก๊วยสร้างบารมี โพธิ์สัตย์ มาแตแรก
ต้อง อนุโมทนาด้วย ดังๆ ค่ะ สาธุ
.
.

ความคิดเห็นที่ 9 แม่มดเดือนMarch , นายยั้งคิด และอีก 1 คนถูกใจสิ่งนี้ (3)
พี่ก๊วย วันที่ : 25/03/2013 เวลา : 19.15 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/peeguay

hayyana
“55555 หมอมือไว, ฉี่ดัง”
พวกนักระบาดวิทยาก็เป็นแบบนี้ ไม่ค่อยมีมาดเหมือนหมอทั่วไปค่ะ

“ดวงสมพงษ์กับดาราจัง นี่ถ้าผมเจอเคนผมก็ไม่รู้จักนะครับเนี่ย”
สมพงษ์แต่เฉิ่มค่ะ ถ้าเขาไม่กรี๊ดก็คงชวดอีกตามเคย

“ดื่มกาแฟเขาทะลุประจำครับ เพราะคนขายหน้าตาดี”
ตกลงดื่มกาแฟ หรือซดบรรยากาศกันแน่?

ลูกเสือหมายเลข9
อย่ายิ้มยั่วนะ

BlueHill
“พี่ก๊วย โชคดีได้่ปะหน้าค่าตาดาราหนุ่มๆเป็นประจำ”
จำไม่ได้ก็หลายหน โดยเฉพาะดาราวัยรุ่นแบบเกาหลีเนี๊ยะ ป้าแก่แล้ว ฮิ ฮิ
“ว่าแต่วิธีจัดการเจ้่าแมงกะพรุนพิษ ทำเป็นคู่มือแยกแยะและรักษา ก็ดีครับถือว่าช่วยชาวบ้านได้มากโขทีเดียว”
ทำงานกับรัฐบาลช้ามากค่ะ ก็ได้อาศัย OKNATION blog เป็นแหล่งเผยแพร่เป็นวิทยาทาน ขอบคุณมากค่ะ

แม่มดเดือนMarch
“โห รูปผิวหนังที่โดนพิษแมงกะพรุนน่ากลัวจริงๆ”
ใช่ค่ะ เจ็บมากด้วย
“ว่าแต่ว่า ถ้าพี่ก๊วยนั่งเครื่องบินมาข้างๆ George Cloony พี่ก๊วยจะทำไง”
บ้าตั้งแต่อยู่อเมริกา ดูเรื่อง ER คงพูดจนน้ำลายแห้ง หรือไม่ก็มองจนตาค้าง แฮะ ๆ

สิงห์นอกระบบ
“กระบี่ไปเมื่อตุลาฯที่แล้วครับ คุณหมอฯ ทริปหน้าหลังสงกรานต์จะไปตรัง เคยถูกแมงกระพรุนฝากแผลเป็นใหญ่กว่าฝ่ามือไว้ที่ต้นขาเมื่อสิบกว่าปีก่อน ครับ ตอนนี้จางลงด้วยครีมวิตามินอีจนเหลือขนาดหัวแม่มือปิดมิดแล้วครับ”
แม้…บรรยายเสียเห็นภาพขาอ่อนเลยละ
กวิน
“ตกลงหมอที่ทานกล้วย...เป็นไงบ้างครับ”
อิ่มจัง ตังอยู่ครบ และท้องไม่สียด้วยค่ะ

ยามเสาร์
“เพื่อนเคยโดนกระพรุนไฟที่โคนขาตอนลงเล่นน้ำทะเลใกล้พลบค่ำ เลยเด็ดผักบุ้งทะเลที่ขึ้นเป็นเถาเลื้อยตามชายหาดมาล้างน้ำแล้วขยี้แล้วโปะที่รอยไหม้อาการปวดแสบปวดร้อนก็ทุเลา รุ่งเช้าก็เหลือเห็นเป็นรอยเล็กน้อยเท่านั้น...”
ผักบุ้งทะเลแก้ปวด แต่ถ้าเป็นแมงกะพรุนกล่อง (Box jellyfish) ให้ใช้น้ำส้มสายชูที่ทำอาหารราดอย่างน้อยครึ่งนาที เพื่อลดการยิงเข็มพิษค่ะ ถ้าโดนมากๆ ผักบุ้งทะเลเอาไม่อยู่ ต้องใช้ยาแก้ปวดอย่างแรงฉีด

Pongsakon
"ชอบๆ"
ขอบคุณค่ะ




ความคิดเห็นที่ 8 (0)
Pongsakon from mobile วันที่ : 25/03/2013 เวลา : 19.06 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/Pongsakon

ชอบๆ

ความคิดเห็นที่ 7 กระเจี๊ยบ ถูกใจสิ่งนี้ (1)
ยามเสาร์ วันที่ : 25/03/2013 เวลา : 17.53 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/GreenLiving

เพื่อนเคยโดนกระพรุนไฟที่โคนขาตอนลงเล่นน้ำทะเลใกล้พลบค่ำ
เลยเด็ดผักบุ้งทะเลที่ขึ้นเป็นเถาเลื้อยตามชายหาดมาล้างน้ำแล้วขยี้แล้วโปะที่รอยไหม้
อาการปวดแสบปวดร้อนก็ทุเลา รุ่งเช้าก็เหลือเห็นเป็นรอยเล็กน้อยเท่านั้น...

ความคิดเห็นที่ 6 (0)
กวิน วันที่ : 25/03/2013 เวลา : 16.14 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/Pairoch

ตกลงหมอที่ทานกล้วย...เป็นไงบ้างครับ

ความคิดเห็นที่ 5 (0)
สิงห์นอกระบบ วันที่ : 25/03/2013 เวลา : 16.08 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/nfedlion

กระบี่ไปเมื่อตุลาฯที่แล้วครับ คุณหมอฯ ทริปหน้าหลังสงกรานต์จะไปตรัง เคยถูกแมงกระพรุนฝากแผลเป็นใหญ่กว่าฝ่ามือไว้ที่ต้นขาเมื่อสิบกว่าปีก่อนครับ ตอนนี้จางลงด้วยครีมวิตามินอีจนเหลือขนาดหัวแม่มือปิดมิดแล้วครับ

ความคิดเห็นที่ 4 ลูกเสือหมายเลข9 ถูกใจสิ่งนี้ (1)
แม่มดเดือนMarch วันที่ : 25/03/2013 เวลา : 14.55 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/March

โห รูปผิวหนังที่โดนพิษแมงกะพรุนน่ากลัวจริงๆ
ว่าแต่ว่า ถ้าพี่ก๊วยนั่งเครื่องบินมาข้างๆ George Cloony พี่ก๊วยจะทำไง

ความคิดเห็นที่ 3 แม่มดเดือนMarch ถูกใจสิ่งนี้ (1)
BlueHill วันที่ : 25/03/2013 เวลา : 14.49 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/charlee
นักดูนก

พี่ก๊วย โชคดีได้่ปะหน้าค่าตาดาราหนุ่มๆเป็นประจำ
ว่าแต่วิธีจัดการเจ้่าแมงกะพรุนพิษ ทำเป็นคู่มือแยกแยะและรักษา ก็ดีครับ
ถือว่าช่วยชาวบ้านได้มากโขทีเดียว

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
ลูกเสือหมายเลข9 วันที่ : 25/03/2013 เวลา : 12.50 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/chai
<<==แวะไปทัก..แล้วคุณจะรักหนุ่มคนนี้


ความคิดเห็นที่ 1 (0)
hayyana วันที่ : 25/03/2013 เวลา : 12.47 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/hayyana
You are what you is  !   

55555 หมอมือไว, ฉี่ดัง
ดวงสมพงษ์กับดาราจัง
นี่ถ้าผมเจอเคนผมก็ไม่รู้จักนะครับเนี่ย
ดื่มกาแฟเขาทะลุประจำครับ เพราะคนขายหน้าตาดี

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน