• พี่ก๊วย
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • วันที่สร้าง : 2007-09-16
  • จำนวนเรื่อง : 114
  • จำนวนผู้ชม : 309166
  • จำนวนผู้โหวต : 287
  • ส่ง msg :
  • โหวต 287 คน
BrazilMiss

Miss flight in Brasil

View All
<< กันยายน 2013 >>
อา พฤ
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30          

[ Add to my favorite ] [ X ]


วันจันทร์ ที่ 30 กันยายน 2556
Posted by พี่ก๊วย , ผู้อ่าน : 4155 , 08:24:45 น.  
หมวด : นักข่าวอาสา

พิมพ์หน้านี้
โหวต 9 คน ลุงชาติ , กระเจี๊ยบ และอีก 7 คนโหวตเรื่องนี้

 

        นัดคราวนี้แปลกนักหนา ท่านอัยการผู้เชี่ยวชาญพิเศษ สำนักงานคดีแรงงาน ภาค 8 จังหวัดภูเก็ตให้ไปพบเพื่อคุยเรื่องการเผยแพร่ความรู้เกี่ยวกับแมงกะพรุนพิษแก่สาธารณชนซึ่งมิใช่งานโดยตรงของท่าน  เราไปถึงก่อนเวลาจึงถือวิสาสะเปิดประตูเข้าไปนั่งในห้องแรกของตึกใหญ่สีขาวทรงสี่เหลี่ยมสถาปัตยกรรมแบบยุโรป ตั้งเด่นเป็นสง่ากลางสนามหญ้าเขียวและแมกไม้ใหญ่ ไม่ทันถึงอึดใจดี    อัยการอีกท่านก็เดินมาหาเราทั้งสี่ ท่านตรงมาหาฉัน สงสัยราศีผู้รู้จับ

 

“หนู ๆ”

“….” ตาท่านถึงมากดูฉันหน้าเด็ก ปลื้มจนพูดไม่ออก

“หนู ไปเปิดแอร์หน่อยปะ”

“!!” งง

“เปิดเป็นไหม เริ่มจากอุณหภูมิต่ำ ๆ ลมแรง ๆ ก่อน แล้วค่อยปรับขึ้น”  ท่านบอกพลางใช้นิ้วชี้ไปที่ปุ่มเปิดเครื่องปรับอากาศมุมห้อง

“ค่ะ ๆ ” ฉันเพิ่งถึงบางอ้อ ว่าใบหน้าเราเข้ากับเด็กรับใช้ รีบกระวีกระวาดไปทำตามที่ท่านสั่ง

“หนู ๆ” ท่านกวักมือเรียกอีก

 “คะ” ฉันหน้าเอ๋อตามท่านไป เจ้าเด็ก ๆ ที่ตามไปด้วยกันไม่ขยับเลยวุ๊ย

“ทางนี้มีชากาแฟนะ ชงทานได้ตามสบาย” ท่านเอื้ออาทรแขกเหรื่อ จึงเรียกเด็กรับใช้ไปจัดการ  ถือว่าเป็นเรื่องปกติวิสัยที่ใคร ๆ จะคิดเช่นนั้นเมื่อเห็นสภาพใบหน้าฉัน ถ้าคิดว่าเป็นผู้เชี่ยวชาญอาจารย์หมอก็ถือว่าเพี้ยนแล้ว ขนาดตอนนั่งประชุม เจ้าหน้าที่เอาน้ำเข้าบริการ ยังข้ามฉันไปแค่คนเดียวเลย

สักพักท่านอัยการผู้เชี่ยวชาญพิเศษก็มาถึง จึงเรียนนำเรื่องแมงกะพรุนพิษ ซึ่งท่านกำลังทำการศึกษาซึ่งควรมีเนื้อหาที่เด็กนักเรียนชายฝั่งควรรู้  เราคิดว่าสอนแต่ผู้ใหญ่มันปลายทาง ควรเริ่มแต่เด็ก นอกจากนี้ท่านยังกรุณาต่อสายถึงเลขาผู้ว่าราชการจังหวัดเพื่อนัดให้กลุ่มฉันเข้าพบ ว่ากันว่าจะเข้าพบยากมากถ้าไม่จองล่วงหน้าและเสนอหนังสือเข้าพบด้วยตนเอง

“เลขาว่าได้ หมอทำหนังสือราชการส่งโทรสารไปเลย”

“หะ…มันง่ายยังงั้นเชียวรึ?”

“ก็ไม่ถึงอย่างนั้น” ท่านยิ้ม

เราขอบพระคุณและล่ำลาท่านไปทำงานต่อ

 

 

        นอกแผนแต่ถือว่าดีนะ ต้องไปปรับตารางงานใหม่ ก่อนไปประชุมขอแวะซดกาแฟสดเย็นฉ่ำแก้ลงแดงก่อน ฉันไปยืนเกาะเคาเตอร์ เกยคางสูดดมกลิ่นกาแฟ เพราะจ่ายค่ากลิ่นด้วย หมอจิ๋มไปยืนเล็ง ๆ ขนมในตู้เย็น

“จะทานขนมค่ะ”

“อะไรรึ”

“คล้ายโยเกิตร์ ดูน่าทานจัง” ว่าแล้วก็เปิดตู้หยิบถ้วยขนม

อย่า อย่าทาน” เจ้าของร้านตะโกนเสียงหลง

 “อันนั้นเอาไว้โชว์ หลายวันแล้วครับ เดี๋ยวเอาอันใหม่”

“คราวที่แล้วไปกระบี่ก็ทานขนมกล้วยค้างคืนหรือเปล่าไม่รู้ คราวนี้ก็เกือบทานของเสีย จิ๋มนี่ถูกโฉลกกับของเน่าจริง ๆ” ฉันอดล้อหมอจิ๋มไม่ได้

“…..”เล่นเอาเถียงไม่ออก

เพ่งพิศดูดี ๆ มันก็เละจริง ๆ ไม่เหมือนถ้วยสดใหม่หน้าทานกว่าเยอะ

 

 

         เรามีนัดเข้าพบกับท่านผู้อำนวยการศูนย์วิจัยและพัฒนาทรัพยากรทางทะเลและชายฝั่งอันดามันเรื่องแมงกะพรุน เนื่องจากองค์ความรู้น้อย น่าจะมีการศึกษาวงจรชีวิตและฤดูกาลที่มันไปโผล่ในที่ต่าง ๆ อย่างจริงจัง เพื่อจะได้แจ้งเตือนผู้คนให้ระมัดระวัง ป้องกันตัวเองได้ ท่านให้การสนับสนุนอย่างดี อันที่จริงมีบันทึกความตกลง หรือ บันทึกความเข้าใจระหว่างกระทรวงทรัพย์กับกระทรวงสาธารณสุขเรื่องการแบ่งปันข้อมูลและการศึกษาวิจัยอยู่แล้ว ภาษาอังกฤษเรียก Memorandum Of Understanding ย่อว่า MOU หรือ เมา เห็นรัฐบาลและหน่วยงานราชการชอบทำกันจัง มักจะ ‘ลงนามกันจนเมา’ หรือ ‘เมาแต่ลงนาม’ เลยไม่ได้ทำสักที แต่คู่นี้มีความคืบหน้าโขอยู่ อาจจะได้ต่อกับลูกคุณปลอดประสบเร็ว ๆ นี้

 

 

 

            ฉันถือโอกาสตามดูอาการผู้ป่วยช่วยรักษาเรื่องแผลแล้วส่งต่อมาที่จังหวัดนี้ ผ่านไปราวสองเดือนแผลสวยไม่ปูดโปนเป็นแผลหน้าเกลียด จะเหลือก็แต่ร่องรอยบริเวณที่ถูกเข็มพิษยิงเป็นสีน้ำตาลวง ๆ ตรงหัวเข่าและต้นขา

“ผมเหลืออาการอย่างอื่นไหมครับ”

 “คันเป็นบางครั้งครับ”

“มากไหมครับ”

“ไม่คันโคตร ๆ เหมือนตอนโดนในสัปดาห์แรกครับ”

“ถ้ามากทนไม่ได้ ก็ใช้ยาแก้แพ้ทานนะ”

“รอยแผลมันจะหายไหมครับ”

“ถ้าเป็นเด็กเล็กอาจจะหายง่ายกว่า ผมเป็นหนุ่มแล้ว คงยาก แต่อาจจะจางลงได้ ดีที่ผมเป็นผู้ชายนะนี่”
“แต่มันลายเด่นชัดมาก”

“งั้นก็ไปสักขาอีกข้างให้เหมือนกันก็แล้วกัน มันมีสักแบบเด็กๆ ใช้สีล้างออกได้ แล้วใส่เสื้อแนบเนื้อลายสักข้างบนจะได้เข้ากัน”

หนุ่มน้อยอมยิ้ม เจอคำแนะนำแบบนี้

 

 

 

         วันต่อมาเราพบปะกับเจ้าหน้าที่สาธารณสุข พอรู้ว่าจะได้พบผู้ว่าราชการ ถึงกับแปลกใจสุด ๆ ว่าได้คิวอย่างไร แถมขู่เราอีกต่างหากว่า ต้องข้อมูลแน่นปั๋งเพราะท่านจะไล่จี้ถามแบบหายใจหายคอไม่ทัน อ้อมค้อม อ้อมแอ้ม เป็นหงายเก๋ง

“ไม่มีปัญหา”

 “แต่งตัวให้เรียบร้อย ใส่กระโปรง รองเท้าหุ้มส้นนะหมอ”

อะไรนะ

จริ๊ง เพราะท่านเนี๊ยบมาก” พี่แกออกเสียงสูงเน้นอีก

“ไม่มี ไม่ได้เตรียมตัวมาเข้าพบใคร เสื้อเชิ้ตดำกางเกงดำได้ไหม ที่เหลือเป็นกางเกงขาสั้นเสื้อยืด ซกมกไปหน่อย” ฉันต่อรอง

“อืม….” พี่แกลังเล

“โอ๊ย กว่าจะขึ้นมาเป็นระดับนี้ได้ ท่านคงไม่ติดที่เสื้อผ้าหน้าผมดอก” ฉันคาดคะเน
“แต่ถ้าเรียบร้อยก็ดูดีกว่านะ” เจ้าหน้าที่แย้ง

“หมอคงไม่ลงทุนซื้อกระโปรงหรอก เสื้อเชิ้ตดำกางเกงดำน่าจะโอเค ยกเว้น

รองเท้าแตะ”

“จิ๋มว่าใส่ถุงเท้าดำ น่าจะดีขึ้นนะ” หมอจิ๋มพยายามไกล่เกลี่ย

“มันก็ไม่แตะจ๋านะ พี่ว่ามันพิลึกอยู่นา ถุงเท้าดำในรองเท้าแตะสีอิฐนี่นะ อีคู่นี้

มันโค้งรับอุ้งเท้าดีทำให้ไม่ปวด แล้วไม่บีบนิ้วด้วย”

“เออ…มันก็ไม่เข้ากันจริง ๆ แหละ” หมอจิ๋มแหล่ตาดูเท้าแบนยาวที่ลับ ๆ ล่อๆ

ตรงชายกางเกงของฉัน

“สรุป ชุดนี้แหละ พี่จะพยายามเก็บเท้าให้ห่างจากสายตาท่าน ถ้ายังไม่พ้นอีก

ถือว่าเป็นปัญหาของท่านก็แล้วกันที่ทำใจไม่ได้”

 

      ฉันคิดว่าเป็นถึงเจ้าเมืองคงไม่ติดเพียงแค่เปลือกนอกดอก แต่ก็อดห่วงไม่ได้โทรไปบอกหมู่คณะจากศูนย์วิจัยและพัฒนาทรัพยากรทางทะเลและชายฝั่งอันดามัน  ให้แต่งตัวเรียบร้อยหน่อย 

“หวีผมด้วยนะ” ฉันกำชับ เพราะหล่อนสวยแบบกระเซิง มาทราบตอนหลังว่า

ปากเสียไปทำให้เขาเครียดขวนขวายหาชุด บาปกรรมจริงหนอเรา

 

      เราเคลื่อนพลไปรอที่ศาลากลางจังหวัดซึ่งเป็นเรือนไม้สองชั้นหลังเก่าแก่แต่สวยงามมาก นั่งรอพร้อมคอมพิวเตอร์ และโหลดองศพแมงกะพรุนหลากหลายขนาด นั่งหงายหน้าหงายหลัง หงายเงิบ อยู่นานเพราะท่านติดงานยังเดินทางมาไม่ถึง

 

 

 

“แล้วจะเหลือเวลาคุยหรือนี่” ฉันชักกังวล

“นั่นนะซิ”

“ท่านมาแล้ว”

จริงดั่งว่า ท่านแต่งตัวเนี๊ยบตั้งแต่หัวจรดเท้า ฉันรีบซ่อนเท้าใต้โต๊ะ

 

“ทำไมนั่งตรงโน้นหละ เชิญทางนี้” เสียงท่านดังกังวานมาแต่ไกล

 

งานเข้าหละทีนี้ ขนข้าวของไปโต๊ะท่าน ลากอีแตะให้เห็นจะ ๆ ไปเลย

“ไม่ต้องนำเสนอคอมพิวเตอร์แล้ว สรุปมาเลยว่าจะให้ผมช่วยอะไรบ้าง” หน้าท่านดูเครียด ๆ ชอบกล

“….” มาแบบนี้เล่นเอาอึ้งไปอึดใจ

 

    ฉันรีบนำเรียนเนื้อหาสำคัญพร้อมกางจอคอมพิวเตอร์รูปแผลเหวอะวะให้สะดุดตาท่านไว้ หมอจิ๋มเตรียมข้อมูลไว้แน่นปั๋ง พอท่านถามอะไรก็ผลักคอมพิวเตอร์อีกตัวขึ้นให้เห็น ไม่ต้องเสียเวลากด  

คำที่ฉันใช้เป็นท่อนเชื่อมเพื่อไม่ให้ทิ้งประเด็นสำคัญคือ

‘ใช่ค่ะ แต่ว่า’

‘ใช่ค่ะ ที่แปลกก็คือ’

‘ค่ะ แต่ไม่เหมือนที่อื่นก็คือ’ 

‘จังหวัดต้นแบบ’

 

 

 

        หลังจบการรายงานเราไม่รู้ออกหัวออกก้อย สงสารท่านบ่ายโมงกว่าแล้วยังไม่ได้ทานข้าว มารู้ในวันหลังว่าท่านสั่งการและตามเรื่องนี้ น่าชื่นชมยิ่งนัก ขนาดน้ำตาลในเลือดต่ำยังเก็บประเด็นได้ครบ สมเป็นพ่อเมืองจริง ๆ

         เราเดินสายยิ่งกว่าพุ่มพวงเสียอีก ตอนเช้าไปสอนที่สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดภูเก็ต ได้เชิญโรงพยาบาลและหน่วยงานที่เกี่ยวข้องต่าง ๆ ซึ่งให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี ไม่ว่าจะเป็นสมาคมธุรกิจท่องเที่ยวภูเก็ต  การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทยจังหวัดภูเก็ต องค์การบริหารส่วนตำบล ศูนย์บริการสาธารณสุขเทศบาล  สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดภูเก็ต เทศบาล  โรงแรม และ สถานที่พักตากอากาศต่าง ๆ  และ นักข่าวหนังสือพิมพ์ต่างชาติ Big Island Media Co.,Ltd นอกจากนี้เรายังไปอบรมและให้ข้อมูลแก่หน่วยงานอื่น ๆ ด้วย อาทิ เช่น สมาคมมัคคุเทศก์ สถาบันการพละศึกษากระบี่

 

 

 

      ตอนบ่ายสอนหน่วยกู้ชีพ Phuket lifeguard service Co., Ltd. ปรากฏว่า สื่อสารกันพลาดเล็กน้อย หัวหน้าหน่วยกู้ชีพคิดว่าคงมีเจ้าหน้าที่คนสองคนหิ้วกระป๋องมาคุยด้วย กลายเป็นมาทั้งกองทัพ ขนมาทั้งคู่มือ แผ่นวีดีทัศน์ คอมพิวเตอร์ เครื่องฉายภาพ และ ขวดดองศพแมงกะพรุนนา ๆ ชนิด ฉันต้องแก้สถานการณ์เฉพาะหน้า แล้วค่อยปรับแผนคืนนี้อีกที

 “ผมทิ้งหน้าหาดไม่ได้ครับ ต้องดูแลนักท่องเที่ยว”

“แล้วจะนัดช่วงอื่นได้ไหมนี่”

“เข้าเป็นกะครับ ตอนกลางคืนอาจจะพอไหว”

“เอาไงดี จะสอนไหม” ฉันหันไปถามหมอจิ๋ม

“ก็ขนมาแล้ว”

“แต่ไม่มีที่สอน หาดโล่ง ๆ อย่างนี้ คอมพิวเตอร์ก็จอเล็ก สุมหัวกันก็บังมิดแล้ว” ฉันแย้ง

“เพิงนั่นละ” หมอจิ๋มชี้หลังจากกวาดสายตาไปรอบ ๆ

 

“อีเพิงหมาแหงนนั่นนะ ….ก็ได้ ลองดู”

“รบกวนลากเกาอี้ออก หาแผ่นกระดานมา” ฉันเดินลุยทรายมาบอกหน่วยกู้ชีพที่เพิงเล็ก ๆ

“ครับ”
“มีผ้าใบหรือพลาสติกผืนใหญ่ ๆ ไหมคะ”

“พอหาได้ครับ”

“ขอมากางกั้นแสงด้านหน้านี้หน่อย”

 

ฉันพลิกกระดานไม้ขึ้นพิงผนังปูนเล็ก ๆ  ขณะที่หมอจิ๋มกับหนูก้อยสาละวนหาฮวงจุ้ยตั้งคอมพิวเตอร์กับเครื่องฉายภาพ

 

 

 

 

พี่ขวัญกะแตงคู่มือมากับคนขับรถ เจ้าหน้าที่กรมทรัพย์ก็ลำเลียงโหลดองศพแมงกะพรุนมาที่เพิง ดูเบื้องหลังเหมือนเขามุงดูเลขวันหวยออกยังไงยังไง

 

 

 

         ฉันจัดการม้วนขากางเกงยืนเหยียบพื้นทรายสีน้ำตาลนุ่ม ถึงไม่สุขสบายเท่าห้องปรับอากาศเย็นฉ่ำ แต่ก็มีลมโชยเบา ๆ ช่วยคลายความร้อนได้บ้าง มีเสียงคลื่นคลอเพิ่มบรรยากาศในการบรรยาย

 

 

ได้บรรยากาศคนละแบบกับในโรงแรมหรู

 

 

 

        สอนเสร็จปาดเหงื่อไหลไคลย้อยหาเครื่องดื่มเย็นชื่นใจดับกระหายสักหน่อย ไหน ๆ ก็ ไหน ๆ แล้ว ขอสำภาษณ์หัวหน้าหน่วยกู้ชีพประจำหาดเสียเลย

 

 

 

“พี่เคยเห็น Portuguese man-of-war บ้างไหม อ้อ บางชนิดเรียกว่า blue bottle

“เคยครับ ผมปล่อยไก่มาแล้วตอนไปที่ออสเตรเลีย ฝรั่งมันถามว่าเห็นไหม

ผมก็นึกว่าขวดสารเคมีสีน้ำเงิน ตอบว่าไม่เคยเห็น เขาชี้ให้ดูกระจายตามหาดเลยหละ”

“แล้วพี่เคยโดนไหม”

“เคยครับเมื่อเกือบยี่สิบปีก่อนที่ภูเก็ตนี่แหละ ว่ายออกฝั่งไปสายมันพาดโดน

หน้าอก มันแน่นอก หัวใจมันเต้นแรงกระแทกหน้าอกเหมือนจะหลุดออกมาให้ได้”

“แล้วรักษายังไง”

“แทบเอาตัวไม่รอด ใจมันเต้นแรงผิดปกติ เพื่อนพาไปโรงพยาบาล หมอฉีด

ยาอะไรให้ก็ไม่รู้แต่ดีขึ้น”

“มีแผลไหม”

“ผมมันผิวดำครับ เห็นเป็นปื้นแดงพาดอก ไม่มีแผลเป็นหลงเหลือเลยครับ”

“แล้วพี่แน่ใจได้ไงว่าเป็นแมงกะพรุนหัวขวด”

“ผมว่ายเข้าหาเห็นมันลอยอยู่ระดับน้ำ ข้างบนเหมือนลูกโป่งใสขนาดเท่านิ้วโป้ง ข้างล่างเป็นสายสีน้ำเงิน แล้วเทียบอาการกับรูปในหนังสือที่อบรมเหมือนกันเลย” แกพูดพลางยกนิ้วโป้งใหญ่เบ้อเร่อขึ้นมาให้ดู

 

      ตอนเย็นมีนัดทานข่าวกับเจ้าหน้าที่ระบาดวิทยา ไฟดับ ๆ ติด ๆ จนเหล่าแมลงมาร่วมโต๊ะด้วยแบบงง

 

 

“ถ้าดับอีกทีจะหนีกลับแล้ว”

“เฮ้ย ดับจริง กลับเถอะ”

จ่ายเงินเสร็จขับรถออกมาจากร้าน

“ทำไมมันมืดตึ๊บ อย่างนี้”

“สงสัยในซอยลึกไฟดับ”
 

ขับรถลัดเลาะออกห่างจากหมู่บ้านก็ยังมืดอีก

 

 

“นี่มันดับทั้งตำบลเลยรึเปล่า”

“สงสัยทั้งอำเภอ เพราะขับเลยมาสามตำบลแล้วนิ”

“เปิดวิทยุฟังข่าวดูสิ” ฉันชักไม่แน่ใจว่าเกิดเหตุผิดปกติหรือเปล่า

“เงียบสนิท ไม่มีสักช่อง”

“หรือเขาระเบิดภาคใต้กัน” สาวก้อยแสดงความคิดเห็นวงแทบแตก

“หมอว่า มนุษย์ต่างดาวบุกเพราะคลื่นสถานีวิทยุดับหมด”

“ฮิ้ว”

“ดูสิ ไฟจราจรยังดับเลย ขับระวัง ๆ หน่อยนะ ต่างคนต่างพุ่งมามั่วไปหมด”

“เกิดอะไรขึ้นนะ นี่เป็นครั้งแรกเลยนะหมอ”

“…” ฉันไม่กล้าบอก ว่าไปที่ไหนก็มีแต่เรื่องผิดปกติ

 

**VDO ไฟดับทั้งภาคใต้ **

 https://www.dropbox.com/s/vu7l3ugd962c7qb/PHKblackOut2.mp4

  

 นั่น ๆ เห็นแสงสว่างแล้ว”

“เออใช่ ร้านอะไรอะ”

“ร้าน Super Cheap”

 

ร้านนี้เป็นของคนไทยที่ผงาดสู้กับ Tesco lotus  BigC Macro แถมเปิดสาขาสู้ 7-11 อีก ด้วยการตลาดของถูกแบบไม่ต้องถามว่าลดราคาไหม มีทุกอย่างขายทั้งอาหาร ยา ข้าวของเครื่องใช้ ตั้งแต่กะปิพื้นบ้านจนถึงอาหารกระป๋องนำเข้าจากอเมริกา ที่ขายได้เพราะห้างหลังคาสูงมุงสังกะสี ไม่ติดเครื่องปรับอากาศ มีพัดลมเป่าแต่พนักงานเก็บเงินเกือบสามสิบช่อง พนักงานไม่ต้องแต่งตัวสวยขอให้คิดเงินเป็นก็พอ ไม่ต้องโฆษนามาก

“สุดยอด”

“ว่าแต่ว่าเราจะได้กินไอติมทอดไหมนี่”

 

**VDO ไฟดับทั้งภาคใต้ ในภูเก็ต **

 https://www.dropbox.com/s/prfjqmg2x6ok65b/PHKblackOut1.mp4

  

        มารู้เอาภายหลังว่าไฟดับทั้งภาคใต้ เห็นโฆษณาในโทรทัศน์ว่าการไฟฟ้าฝ่ายผิด..เอ้ย..ผลิตแก้ได้ในสิบหน้าที่แทนที่จะเป็นชั่วโมง ๆ แต่ที่ภาคใต้รวมกันแต่ละจังหวัดคิดเป็นร้อย ๆ ชั่วโมง    

       วันต่อมาเรานัดหัวหน้าหน่วยกู้ชีพจังหวัดและหัวหน้าหน่วยกู้ชีพประจำหาดหลัก ๆ มาอบรมเพื่อจะถ่ายทอดต่อ รวมถึงปรึกษาหารือกันเรื่องแผนการในอนาคต  เขาว่างตอนกลางคืน ไม่ว่าจะเหนื่อยกันมายังไงเราก็จัดให้ตามที่เขาสะดวก เพราะเราถูกสอนมาว่าเป็นข้าราชการคือ 24 ชั่วโมง

        ก่อนอื่นเย็นนั้นเราแวะไปทานขนมอร่อยของภูเก็ต ‘โอ๊ะแอ๋ว’ ทำมาจากกล้วย คล้ายกับเยลลี่กล้วยนั่นแหล่ะ รสจืดนุ่มนวล ใส่กับเฉาก๊วยผิวดำเด้งดึ๋ง มันเชื่อมเหลืองอร่ามรสหวานฉ่ำ ลูกชิดสีนวล กล้วยหอมฝานบาง ๆ และ ถั่วแดงอวบนุ่ม นอนแน่นในน้ำแข็งใสเป็นเกร็ดราดน้ำแดงหวานเย็นชื่นใจ   ในถ้วยขนาดน้อง ๆ ชามก๊วยเต๋ยว

 

 

อาหารอร่อยอีกร้านหนึ่งในภูเก็ตที่ลงนิตยสารต่างประเทศอยู่ทางหาดกะรน

 

 

ร้านข้างถนนห้องเล็กๆ แต่รสเลิศ  ลูกบริการตนเอง ไม่ว่าจะปิ้งลูกชิ้น ยกแก้วน้ำดื่ม ตักต้มจืด

 

 

อาหารทุกอย่างห้าสิบบาท พูนจาน ต้มจืดให้เปล่า ข้าวไม่พอเติมได้ สั่งแล้วห้ามรีบ และไม่ต้องถามว่า

‘อีกนานไหม?’

‘เมื่อไหร่จะได้?’

‘อีกกี่นาที?’ ให้นั่งรอเงียบ ๆ ตามอันดับเพราะมีคำตอบเดียว

ได้เมื่อไหร่ เดี๋ยวแม่ค้าเรียกเอง’  

 

 

 

        ตอนบ่ายไปสัมภาษณ์เจ้าหน้าที่ตามหาด เพื่อให้ได้ข้อมูลสะท้อนความเป็นจริงก่อนเข้าปรึกษาหาฤากับหัวหน้าหน่วยกู้ชีพจังหวัด เห็นลายสักกับรูปร่างผู้กู้ชีพแล้ว ก็มีกำลังใจว่าจะรักษาตนให้พ้นภัยไม่เป็นภาระให้เขาเดือดร้อน

 

 

        คืนนี้ มีชายฉกรรจ์ผิวเข้มขับรถกระบะพาเราหายออกจากโรงแรม ลัดเลาะเลี้ยวไปมาในตรอกซอกซอย ฉันเชื่อใจมากตอนโดดขึ้นรถ ตอนนี้ชักหวั่นไหว สักพักใหญ่ เราก็มาถึงห้องแถวชั้นเดียวมีพื้นที่จอดรถด้านหน้าโล่ง ๆ ห้อมล้อมด้วยเหล่าบุรุษผิวเข้มร่างกายกำยำล่ำสัน

 

 

“เชิญครับ” หัวหน้าหน่วยกู้ชีพทักทาย

 “สวัสดีค่ะ”

ฉันกวาดตาดูรอบ ๆ หาผนังที่จะยิงเครื่องฉายภาพได้ รู้สึกจะลำบากสักหน่อย

 “คุณมีจอให้ไหมคะ”

 “มีครับ เดี๋ยวแขวนตรงประตูบ้านนี่แหละ”
“เอางั้นเลยรึ”

 ว่าแล้วท่านหัวหน้าก็กุลีกุจอไปลากจอผ้ามาขึง ฉันก็ตั้งหนังสือรองเครื่องฉายภาพขนาดพกพาคุณภาพคับแก้ว โยก ๆ ขยับ ๆ หมุน ๆ ถอยหน้าถอยหลัง ก็พร้อมสอน

 

 

เหล่ากู้ชีพทยอยกันมาเมื่อใกล้เวลานัดหมาย สอนไปก็มีแซวไปเป็นระยะ ๆ บรรยากาศคนละแบบกับสอนหมอพยาบาลจริง ๆ   

 

 

 สอนเสร็จเงินไม่ต้องพูดถึง ที่มีคุณค่ากว่า ก็คือขนมนมเนยห่อใบตองที่เขาเตรียมให้ด้วยน้ำใจนี่แหละ เยี่ยมสุด ๆ

 

 

          ลงพื้นที่ก็ต้องปรับแผนแก้สถานการณ์กันแบบนี้แหละ ผู้ที่ชอบความแน่นอนมักจะเครียดได้ง่าย ไอ้ฉันมันเป็นประเภทเตรียมให้ดีที่สุด แต่อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด งานลงชุมชนกับคนหมู่มาก บางทีจะควบคุมให้เป็นดั่งใจเรานั้นไม่ได้ ฉันเชื่อว่าทุกอย่างเกิดจากเหตุปัจจัย ยิ่งโวยวายยิ่งเป็นเหตุให้เกิดทุกข์ต่อมา  แก้ปัญหากันไปเป็นเปราะ ๆ ไป มันดีพะยะค่ะ

 

“คืนนี้หมอกับหมอจิ๋มจะประชุมสรุปงานกันหน่อย”
“เออ….”
“ทำไมรึ”
“คือ…คืนนี้ท่านชายจตุรเทพจะอวสาน”

“อะไรนะ? เทพที่ไหน”
“ละครค่ะ อยากดูคุณชายที่สี่ที่ห้า หล่อม๊าก”

“เรื่องนี้มันสนุกเหรอ”

“สนุกม๊าก ดังมาก ที่สำคัญ เจมส์ จิ หล่อม๊ากมาก”

“มันเป็นใครนะ”
“เฮอะ ไม่คุยด้วยละ” สาวก้อยตัดความรำคาญเดินไปกับพี่ขวัญ

 

“จิ๋ม พี่ว่าเราเปิดดูหน่อยไหม ว่าเขาฮิตอะไรกันอยู่”

“ได้ค่ะ มันมีหลายคุณชายหน้าตาหล่อ ๆ ออกมาเป็นตอน ๆ”

“อ๋อนึกออกละ  เคยได้ยินอยู่เหมือนกัน  ดังมากเลยเหรอ”

“ดังมาก”

 

       ฉันหลุดปากออกมาหลังจากดูไปสักพักเห็นแต่ท่านชายผมเรียงเส้นลมพัดไม่กระดิก แต่งตัวเดินคอตั้งไปตั้งมา มิเห็นมีเนื้อหาอันใดไม่

“จิ๋มพี่ทนไม่ไหวละ ขอเปลี่ยนช่องได้ไหม” 

“เอาเลยพี่”

“มันสนุกตรงไหนวะ แล้วมันดังได้ยังไงเนี่ยะ” หญิงแก่อย่างฉันยังบ่นไม่เลิก

 

      รุ่งเช้าลงมาว่ายน้ำแก้ปวดหลังปวดคอโดยไม่ต้องทานยา ฉันชอบพักโรงแรมเล็ก ๆ ที่คนไม่พลุกพล่านวุ่นวาย ห้องพักที่นี้ลงสระได้หมด เสมือนมีคลองอยู่หน้าบ้าน

 

 

 

พื้นสระสีเขียวหม่นเหลือบเขียวอ่อนเกิดภาพแนวลึกดูเป็นธรรมชาติ มีดอกลั่นทมที่ร่วงหล่นจากกิ่งโค้งเหนือสระลอยตัวอยู่ผิวน้ำราวกับสปาหรู

 

 

 

เมื่อต้นปีมีแมงกะพรุนพิษ Portuguese Man-of-War โผล่ที่ภูเก็ต

 

 

(อ่านเพิ่มได้จาก เกาะหมากแดนมหัศจรรย์ ประจัญภัยแมงกะพรุนพิษ ตอนจบ

http://www.oknation.net/blog/peeguay/2012/06/07/entry-1)

 

           กะพรุนหัวขวดแบ่งเป็นชนิดมีหนวดหลายเส้น กับแบบมีเส้นเดียว  ชนิดมีหนวดหลายเส้นนั้น(Physalia physalis) น้ำส้มสายชูช่วยไม่ได้ค่ะ อาจจะทำให้อาการแย่ลงด้วยซ้ำ ควรใช้น้ำทะเลราดเอาหนวดพิษออก  ส่วนชนิดมีหนวดเส้นเดียว นักวิชาการบางท่านให้ใช้น้ำส้มสายชูเทราดลงบนบริเวณที่โดนต่อเนื่องกันนานอย่างน้อยครึ่งนาที เหมือนแมงกะพรุนกล่อง  นักวิชาการบางท่านไม่เห็นด้วย  (http://europepmc.org/abstract/MED/8469205) แต่ถ้าเป็น P. utriculus (multiple bluebottle) ที่อาจจะเจอในบ้านเรา หรือสายเดียวบางสายพันธุ์ซึ่งยังไม่มีรายงานการศึกษาในไทย อาจทำให้ยิงเข็มพิษมากขึ้น   ในชีวิตจริงส่วนใหญ่เห็นแต่สายแปะติดมา ไม่รู้ว่าเป็นชนิดไหน ถ้าเป็นความคิดเห็นส่วนตัวเลือกโอกาสเสี่ยงทีมากกว่า น่าจะราดน้ำส้มสายชูก่อนเพราะน่านนำไทยเท่าที่เก็บข้อมูลมาเจอแมงกะพรุนกล่องมากกว่ากะพรุนหัวขวด     ถ้าไม่มีก็ใช้น้ำทะเล ห้ามใช้น้ำจืดเด็ดขาด  ถ้าแน่ใจว่าเป็นกะพรุนหัวขวด ควรใช้น้ำทะเลราดเอาหนวดพิษออก โชคดีที่เราเจอชนิดนี้ไม่บ่อยในบริเวณท่องเที่ยว แต่พบญาติ ๆ มันมา โผล่แถวหาดกะตะเป็นช่วง ๆ  

           เราตามเรื่องนี้มาตลอดระยะเวลา 3 – 4 ปี และสืบสวนย้อนหลังไปเป็นสิบปีร่วมกับหน่วยงานต่าง ๆ ได้ความรู้ในผู้บาดเจ็บเฉียดตายกับผู้ตายมากขึ้นในเรื่อง แมงกะพรุนกล่อง  แต่เรื่อง แมงกะพรุนหัวขวด (Portuguese Man O' War) นี่ถือเป็นรายแรกของเราเชียวหละ สำหรับในต่างประเทศที่เจอเป็นข่าวใหญ่ ก็คือการแข่งขันกีฬาว่ายน้ำนับร้อยที่ต้องหยุดกะทันหันและช่วยเหลืออย่างโกลาหลเพราะถูกพิษแมงกะพรุนหัวขวด ดูได้จากวีดีทัศน์นี้

http://www.youtube.com/watch?v=PPJTKRJBecc

 

          บรรณาธิการหนังสือพิมพ์ต่างชาติ จาก Big Island Media Co.,Ltd ที่เกาะติดเรื่องนี้มาโดยตลอด มาขอสัมภาษณ์ จึงขอสัมภาษณ์กลับบ้างเนื่องจากสงสัยว่าทำไมเขาสนใจเรื่องนี้นัก  เราประทับใจในคำตอบที่เขาช่วยเผยแพร่ข้อมูลที่มีประโยชน์แก่สาธารณะ เหมือนกับที่ oknation ทำอยู่

         ขอขอบคุณสื่อน้ำดีด้วยน้ำใสใจจริงค่ะ

 

 



อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 18 (0)
เกี้ย วันที่ : 09/11/2013 เวลา : 03.13 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/kiajc

แวะมาบอกว่า ชอบอ่านบล็อกพี่มากครับ เพิ่งเซิร์จเจอไม่นานนี้ อ่านแล้วสนุก ได้ประโยชน์มาก เขียนสนุก เข้าใจง่าย (บล็อกแพทย์หลายบล็อกอ่านแล้วงง ศัพท์แสงยากเกิน) ผมไม่ได้ทำงานวงการแพทย์ แต่ข้อมูลของพี่เป็นประโยชน์ต่อผมมากเลย พี่เขียนต่อเรื่อยๆนะครับ ขอเป็นแฟนบล็อก ^^

ความคิดเห็นที่ 17 (0)
เกี้ย วันที่ : 09/11/2013 เวลา : 03.13 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/kiajc

แวะมาบอกว่า ชอบอ่านบล็อกพี่มากครับ เพิ่งเซิร์จเจอไม่นานนี้ อ่านแล้วสนุก ได้ประโยชน์มาก เขียนสนุก เข้าใจง่าย (บล็อกแพทย์หลายบล็อกอ่านแล้วงง ศัพท์แสงยากเกิน) ผมไม่ได้ทำงานวงการแพทย์ แต่ข้อมูลของพี่เป็นประโยชน์ต่อผมมากเลย พี่เขียนต่อเรื่อยๆนะครับ ขอเป็นแฟนบล็อก ^^

ความคิดเห็นที่ 16 (0)
ลุงชาติ วันที่ : 14/10/2013 เวลา : 12.52 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/loongchat
http://www.facebook.com/lungchati

น่ากลัวจัง
เข้าร้านสุกี้ทีไร
ผมสั่งแมงกะพรุนทุกที

ความคิดเห็นที่ 15 กระเจี๊ยบ ถูกใจสิ่งนี้ (1)
พี่ก๊วย วันที่ : 03/10/2013 เวลา : 14.00 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/peeguay

Wullopp
"เรื่องนี้ดูจะมีรายการอาหารเพียบเลย "
กองทัพเดินด้วยท้องค่ะ

กระเจี๊ยบ

"นาน ๆ จะได้เข้ามาอ่านเรื่องที่พี่ก๊วยเขียนสักที ได้ทั้งสาระและความเพลิดเพลิน "
นาน ๆ เขียนทีค่ะ พยายามให้ได้เดือนละเรื่องเพราะมีงานอยู่เพียบและต้องเขียนวิชาการอีก

"ทำให้ได้รู้ว่าพี่ก๊วยเป็นคนมองโลกในแง่ดีและยืดหยุ่นในการทำงานในสถานการณ์ต่าง ๆ"
ก็ไม่เชิงค่ะ แต่มองแบบอื่นมันเศร้าท้อแท้ไม่มีทางออก
เลยมองแบบนี้ดีกว่าเพราะมีแรงหาทางออก อิ อิ แก่ช้าด้วย

"เรื่องแมงกะพรุนนี่ต้องติดตามค่ะ เพราะเราสองคนดำน้ำกันเป็นประจำ และไม่ใครก็ใครต้องโดนแมงกะพรุนกันทุกครั้ง ที่ลงเล่นน้ำทะเลและดำน้ำ หนหน้าตั้งใจจะไปเกาะลันตา ขออย่าให้เจอเจ้ากะพรุนกล่องและหัวขวดเลย ตัวไหน ๆ ก็อย่าให้ได้เจอ ขอบคุณสำหรับเรื่องราวดี ๆ นะคะพี่ก๊วย "
ต้องขอผีทะเลค่ะ เผื่อท่านเห็นใจ


BlueHill
" แหม..พี่ก๊วย ชิงมุขผมไปเสียแล้ว"
ตอนแรกมิกล้า ข้าน้อยเกรงว่าพี่ท่านจะพิโรจมั๊ย
จะตอบต้มจืดปลาหมึกยัดใส้ ก็กลัวว่าจะสำลักกาแฟ

ความคิดเห็นที่ 14 (0)
BlueHill วันที่ : 03/10/2013 เวลา : 08.28 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/charlee
นักดูนก

แหม..พี่ก๊วย ชิงมุขผมไปเสียแล้ว
5555

ความคิดเห็นที่ 13 (0)
กระเจี๊ยบ วันที่ : 03/10/2013 เวลา : 00.06 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/JinjokJiap
www.oknation.net/blog/QuatschBox (-: ............ :-)

นาน ๆ จะได้เข้ามาอ่านเรื่องที่พี่ก๊วยเขียนสักที ได้ทั้งสาระและความเพลิดเพลิน ทำให้ได้รู้ว่าพี่ก๊วยเป็นคนมองโลกในแง่ดีและยืดหยุ่นในการทำงานในสถานการณ์ต่าง ๆ

เรื่องแมงกะพรุนนี่ต้องติดตามค่ะ เพราะเราสองคนดำน้ำกันเป็นประจำ และไม่ใครก็ใครต้องโดนแมงกะพรุนกันทุกครั้ง ที่ลงเล่นน้ำทะเลและดำน้ำ หนหน้าตั้งใจจะไปเกาะลันตา ขออย่าให้เจอเจ้ากะพรุนกล่องและหัวขวดเลย ตัวไหน ๆ ก็อย่าให้ได้เจอ

ขอบคุณสำหรับเรื่องราวดี ๆ นะคะพี่ก๊วย

ความคิดเห็นที่ 12 (0)
wullopp วันที่ : 02/10/2013 เวลา : 13.23 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/health2you

ขอบคุณครับ... อาจารย์ _______________________________ เรื่องนี้ดูจะมีรายการอาหารเพียบเลย

ความคิดเห็นที่ 11 BlueHill , กระเจี๊ยบ และอีก 1 คนถูกใจสิ่งนี้ (3)
พี่ก๊วย วันที่ : 01/10/2013 เวลา : 20.29 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/peeguay

คนปทุมรักสุขภาพและครอบครัว

“แมงกะพรุนหัวขวด น่ากลัวจริงๆ เลยพี่ก๊วย แต่ที่น่ากลัวกว่าแมงกะพรุนก็คือ แม่ค้า ที่ทำอาหารแล้วลูกค้าไม่ต้องถามว่านานมั๊ย เดี๋ยวยกมาให้เอง 555”

แม่ค้า เสียงดังสั้น ๆ แบบคนใต้ แต่น่ารักมากค่ะ อาหารก็อร่อย ข้าวก็เติมฟรี ใจดีสุด ๆ

สิงห์นอกระบบ

“แผล แมงกะพรุน ครีมวิตามินอีเอาอยู่ครับ ผมเคยโดนที่หัวหิน แผลเป็นขนาดฝ่ามือตรงโคนขา ทาครีมวิตามินอีพักใหญ่”
หมดไปกี่กระปุกคะ ถึงจะขางามได้

“ทุกวันนี้ตต้องค้นหารอยแผล เหลือแค่หัวแม่มือปิดมิด แถมขนตรงหน้าขาบังหมดแล้วครับ.
อาจจะต้องโกนขนหน้าแข็งถ้าจะอวดรอยแผลนะเนียะ…อิอิ

BlueHill

“บู๊จริงๆนะครับพี่ก๊วย”
งานภาคสนามแบบไปแก้ปัญหาเอาดาบหน้าก็งี้แหละค่ะ อันที่จริงพี่ก๊วยก็หวานเป็นนะคะ

“พี่ก๊วยครับ ปลาหมึกในน้ำจืดมีไหมครับ เห็นแต่หมึกในทะเล”
มีค่ะ เอาหมึกทะเลมาล้างในน้ำจืดก่อนทำอาหาร….อิอิ

แม่หมี
“มาอ่านเรื่องราวที่น่าหนักใจ. แต่พออ่านสำนวนแล้วมีอมยิ้ม. มีหัวเราะ อ่านสนุกจังเลยค่ะ. เรื่องหนักเป็นเรื่องเบา. ก็แหงล่ะเรื่องที่คุณก๊วยเจอนี่นา”
ไม่รู้ว่าชีวิตมันตลกไปหรือเปล่า คนอ่านหลายคนเห็นเป็นเรื่องขำไปหมด

“เรื่อง ละครนั่นบอกตรงๆไม่ได้ดูเหมือนกัน ก็เขาบอกมาว่าจะยกคุณชายมาทั้งวัง. อย่างนี้ก็ต้องติดตามกันนานเลยไม่ดูดีกว่ากลัวติดใครว่าเชยก็ช่าง”
ดูขึ้นต้นกับตอนจบก็พอเผื่อเอาไว้คุยโขมงโฉงเฉง หรือเอาไว้สอนค่ะ

INDYLOVE

“แอบไปโหวตให้พี่ก๊วยมาด้วยค่ะ อิอิ.”
ขอบคุณมากค่ะที่ให้กำลังใจเสมอมา คงไม่มีทางติดสักอันดับหรอกค่ะ ฝีมือไม่ถึง แต่อยากร่วมกิกรรมกับชุมชน online ค่ะ
“งานของพี่ก๊วยนี่เดินสายพอๆ กับนักร้องเลยนะคะ”
เหมือน ควายพเนจรมากกว่าค่ะ อิ อิ

“แต่พี่ก๊วยเก่งและแกร่งอยู่แล้ว สู้ๆ ค่ะ ^__^"
เป็นหมอระบาดธรรมดา ๆ นี่แหละค่ะ อาศัยใจรักและอึดค่ะ

“พยายามเพ่งภาพเจ้าแมงกระพรุนหัวขวดแล้ว เห็นไม่ชัดสักทีค่ะพี่ก๊วยขนาดใส่แว่นแล้วนะคะเนี่ย
สงสัยต้องไปตัดแว่นใหม่แล้ววว...อิอิ.”

ตัวมันจริง ๆ ที่เจอในน่านน้ำแถบภูเก็ตก็เล็กค่ะ เท่านิ้วโป้งหรือเล็บมือ ตัวใหญ่ๆ หายากหน่อย กองบรรณาธิการใจดีหาภาพเสริมให้เห็นจะ ๆ อยู่หน้าแรกเลยค่ะ

กองบรรณาธิการ

ขอบพระคุณมากค่ะ สำหรับรูป

ความคิดเห็นที่ 10 กระเจี๊ยบ ถูกใจสิ่งนี้ (1)
INDYLOVE วันที่ : 01/10/2013 เวลา : 17.34 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/loveindy
บันทึกเรื่องราวเกี่ยวกับความทรงจำความประทับใจ ประสบการณ์ในการท่องเที่ยว และอาหาร

งานของพี่ก๊วยนี่เดินสายพอๆ กับนักร้องเลยนะคะ
แต่พี่ก๊วยเก่งและแกร่งอยู่แล้ว สู้ๆ ค่ะ ^__^"
พยายามเพ่งภาพเจ้าแมงกระพรุนหัวขวดแล้ว
เห็นไม่ชัดสักทีค่ะพี่ก๊วยขนาดใส่แว่นแล้วนะคะเนี่ย
สงสัยต้องไปตัดแว่นใหม่แล้ววว...อิอิ

ความคิดเห็นที่ 9 (0)
INDYLOVE วันที่ : 01/10/2013 เวลา : 16.57 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/loveindy
บันทึกเรื่องราวเกี่ยวกับความทรงจำความประทับใจ ประสบการณ์ในการท่องเที่ยว และอาหาร

สวัสดีค่ะพี่ก๊วย...

แอบไปโหวตให้พี่ก๊วยมาด้วยค่ะ อิอิ

ความคิดเห็นที่ 8 (0)
BlueHill วันที่ : 01/10/2013 เวลา : 10.49 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/charlee
นักดูนก

บู๊จริงๆนะครับพี่ก๊วย
พี่ก๊วยครับ ปลาหมึกในน้ำจืดมีไหมครับ
เห็นแต่หมึกในทะเล

ความคิดเห็นที่ 7 กระเจี๊ยบ ถูกใจสิ่งนี้ (1)
แม่หมี วันที่ : 30/09/2013 เวลา : 22.18 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/mamaomme

มาอ่านเรื่องราวที่น่าหนักใจ. แต่พออ่านสำนวนแล้วมีอมยิ้ม. มีหัวเราะ
อ่านสนุกจังเลยค่ะ. เรื่องหนักเป็นเรื่องเบา. ก็แหงล่ะเรื่องที่คุณก๊วยเจอนี่นา
เรื่องละครนั่นบอกตรงๆไม่ได้ดูเหมือนกัน ก็เขาบอกมาว่าจะยกคุณชายมาทั้งวัง. อย่างนี้ก็ต้องติดตามกันนานเลยไม่ดูดีกว่ากลัวติดใครว่าเชยก็ช่าง

ความคิดเห็นที่ 6 กระเจี๊ยบ ถูกใจสิ่งนี้ (1)
คนปทุมรักสุขภาพและครอบครัว วันที่ : 30/09/2013 เวลา : 16.32 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/jarinasa

แมงกะพรุนหัวขวด น่ากลัวจริงๆ เลยพี่ก๊วย แต่ที่น่ากลัวกว่าแมงกะพรุนก็คือ แม่ค้า ที่ทำอาหารแล้วลูกค้าไม่ต้องถามว่านานมั๊ย เดี๋ยวยกมาให้เอง 555

ความคิดเห็นที่ 5 (0)
สิงห์นอกระบบ วันที่ : 30/09/2013 เวลา : 14.56 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/nfedlion

คุณหมอก๊วยไปภูเก็ตตอนไฟดับใหญ่ ผมเคยไปภูเก็ตตอน 19 กันยายน 2549 ไปทำงานกับราชการ แต่เจอวันหยุดพิเศษเอาเสียเลย
แผลแมงกะพรุน ครีมวิตามินอีเอาอยู่ครับ ผมเคยโดนที่หัวหิน แผลเป็นขนาดฝ่ามือตรงโคนขา ทาครีมวิตามินอีพักใหญ่ทุกวันนี้ตต้องค้นหารอยแผล เหลือแค่หัวแม่มือปิดมิด แถมขนตรงหน้าขาบังหมดแล้วครับ

ความคิดเห็นที่ 4 (0)
พี่ก๊วย วันที่ : 30/09/2013 เวลา : 14.44 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/peeguay

hayyana
หัวขวด ยังดีกว่า หัวกล่อง ค่ะ

ความคิดเห็นที่ 3 (0)
hayyana วันที่ : 30/09/2013 เวลา : 14.07 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/hayyana
You are what you is  !   

ถูกเพื่อนเรียก "ไอ้หัวขวด"
บัดนี้ได้ข้อสันนิษฐานถึงที่มาของคำศัพท์แล้ว

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
พี่ก๊วย วันที่ : 30/09/2013 เวลา : 11.38 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/peeguay

sunami
ขอบพระคุณมากค่ะ แก้ให้แล้วค่ะ อาจหลายรอบกว่าจะลงเรื่องยังพลาดอีกจนได้

เลยเพิ่ม link reference ของ Dr. Peter Fenner ที่ให้คำปรึกษาเราประจำค่ะ เผื่ออ่านต่อค่ะ

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
sunami วันที่ : 30/09/2013 เวลา : 10.44 น.

ขอบคุณพี่ก๊วยมากครับสำหรับขัอมูลที่มีประโยชน์
แต่อยากให้แก้ข้อความนี้ครับ" กะพรุนหัวขวดแบ่งเป็นชนิดมีหนวดหลายเส้น กับแบบมีเส้นเดียว ชนิดมีหนวดหลายเส้นนั้น น้ำส้มสายชูช่วยไม่ได้ค่ะ อาจจะทำให้อาการแย่ลงด้วยซ้ำ ควรใช้น้ำทะเลราดเอาหนวดพิษออก ส่วนชนิดมีหนวดหลายเส้น ใช้น้ำส้มสายชูเทราดลงบนบริเวณที่โดนต่อเนื่องกันนานอย่างน้อยครึ่งนาที เหมือนแมงกะพรุนกล่อง ทว่าส่วนใหญ่เห็นแต่สายแปะติดมา ไม่รู้ว่าเป็นชนิดไหน ถ้าเป็นความคิดเห็นส่วนตัวเลือกโอกาสเสี่ยงทีน้อย น่าจะราดน้ำส้มสายชูก่อน ถ้าไม่มีก็ใช้น้ำทะเล ห้ามใช้น้ำจืดเด็ดขาด โชคดีที่เราเจอชนิดนี้ไม่บ่อยในบริเวณท่องเที่ยว แต่พบญาติ ๆ มันมา โผล่แถวหาดกะตะเป็นช่วง ๆ "
ประเด็นอยู่ที่หนวดหลายเส้นกับหนวดเส้นเดียวน่ะครับ
ขอบคุณครับ

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน