• พี่ก๊วย
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • วันที่สร้าง : 2007-09-16
  • จำนวนเรื่อง : 113
  • จำนวนผู้ชม : 304689
  • จำนวนผู้โหวต : 285
  • ส่ง msg :
  • โหวต 285 คน
BrazilMiss

Miss flight in Brasil

View All
<< มิถุนายน 2017 >>
อา พฤ
        1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30  

[ Add to my favorite ] [ X ]


วันจันทร์ ที่ 19 มกราคม 2558
Posted by พี่ก๊วย , ผู้อ่าน : 2664 , 13:52:10 น.  
หมวด : ไดอารี่

พิมพ์หน้านี้
โหวต 9 คน

     ชีวิตหมอระบาดวิทยานั้นต้องเดินทางบ่อยมากจนมีสัญลักษณ์ที่ใช้ในวงการเป็นรูปรองเท้าขาดเป็นรูเหยียบลูกโลก ยานพาหะนะที่ใช้ก็มีหลากหลาย ตั้งแต่ประหยัดสุดด้วยเท้า  รถ รถไฟ เรือเมล์ จนไปถึงเครื่องบิน               ด้วยว่าต้องเป็นนักสืบสวนสอบสวนเวลาเกิดโรคระบาด จึงถูกฝึกให้เป็นคนช่างสังเกต ทำให้เห็นอะไรต่อมิอะไรระหว่างเดินทางซึ่งคนอื่นเขามักไม่เห็น อย่างตอนนั่งรถบัสจากประตูทางออกไปขึ้นเครื่องบิน ....

อ่านต่อ

วันอังคาร ที่ 25 กุมภาพันธ์ 2557
Posted by พี่ก๊วย , ผู้อ่าน : 4233 , 09:01:43 น.  
หมวด : ท่องเที่ยว

พิมพ์หน้านี้
โหวต 9 คน

         ปีนี้เมืองไทยอากาศหนาวจริง ๆโดยเฉพาะทางเหนือ จะว่าไปแล้ว เมื่อก่อนก็เคยเย็นยะเยือกแบบนี้นะ แต่ไม่ได้เป็นข่าวคึกโครมเหมือนปัจจุบัน อดคิดถึงตอนจบปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัย John Hopkins ของอเมริกา (ซึ่งฉันเรียกตามอาการคนไปเรียนว่า‘จอนหอบกิน’) แล้วไปฉลองกันที่อลาสก้าไม่ได้  ใครว่าอลาสก้ามีแต่หนาวเหน็บ ขอเถียงหัวชนฝา หน้าร้อนก็ใช่ย่อยเสียเมื่อไหร่       ครานั้นรวบรวมพรรคพวกได้สามใบเถา....

อ่านต่อ

วันพุธ ที่ 23 ธันวาคม 2552
Posted by พี่ก๊วย , ผู้อ่าน : 3702 , 10:26:11 น.  
หมวด : ไดอารี่

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ไหนๆ ก็ไม่มีปัญญาหาเงินมาเองแล้ว ก็ต้องหาเวลาออกไปศึกษาบ้านเมืองเขาบ้าง  กิจกรรมที่น่าสนใจที่นี่ก็คือท่องป่าดูสัตว์ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ‘Big 5’ หรือ สัตว์ที่ยิ่งใหญ่ทั้ง 5 ชนิด ได้แก่ ช้าง สิงโต เสือดาว ควาย และ แรด   พวกเราตื่นแต่ไก่โห่ ไปรอขึ้นรถที่คล้ายรถคอกหมูบ้านเรา ทรงสูงหน่อย มีม้านั่งเป็นแถว ทั้งสองด้าน ไม่ต้องมีหน้าต่างเพราะมันเปิดโล่งทุกด้าน จะได้เห็นสัตว์ชัด หรือ สัตว์เห็นเราได้ชัดก็มิรู้ได้....

อ่านต่อ

วันศุกร์ ที่ 24 เมษายน 2552
Posted by พี่ก๊วย , ผู้อ่าน : 2376 , 08:25:14 น.  
หมวด : ไดอารี่

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

คิดไม่ถึงเหมือนกันว่าใบหน้าที่ดูฉลาดน้อยของฉันจะมีเรื่องมากมายจนต้องมาเขียนต่ออีก  คราวนี้ไม่ใช่แค่ระดับท้องถิ่นนะ แต่เป็นถึงระดับชาติหรือนานาชาติก็ว่าได้ เริ่มตั้งแต่สมัยทำงานที่กระทรวงสาธารณสุขราวปี พ.ศ. 2538 – 2539 เจ้านายแต่งตั้งให้เป็นที่ปรึกษาจากสำนักปลัดกระทรวงไปดูแลเรื่องโรคที่เกิดจากการดำน้ำแถวภาคใต้ ซึ่งช่วงนั้นมีชาวเลตายเยอะ ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านู้นไม่ค่อยมีใครตาย ฉันเดินทางไปหลายจังหวัดเพื่อ....

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 19 มีนาคม 2552
Posted by พี่ก๊วย , ผู้อ่าน : 4412 , 23:24:07 น.  
หมวด : ไดอารี่

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

‘หน้าไม่ให้แต่ใจรัก’เห็นจะเป็นเอกลักษณ์ประจำตัวฉันไปเสียแล้ว ถึงจะปลื้มในสิ่งที่พ่อแม่ให้มา แต่อาจจะไม่เข้าตาคนทั่วไปดอกนะ รูปร่างหน้าตาบุคลิกภาพที่ดูยังไงๆ ก็ไม่เหมือนหมอหรือ ‘กูรู้ (guru)’ สักเท่าใด เป็นมาตั้งแต่สมัยเรียนแพทย์ ตอนเข้าเรียนหมอปีแรกในวัยสาว สมัยนั้นถือว่าเป็นวัยที่มีลูกมีผัวได้แล้ว แต่ทำยังไงๆ ก็สาวไม่ขึ้น  จำได้ว่ารุ่นพี่พาไปทานอาหารที่ตลาดโต้รุ่งแถวช้างเผือก ก็เหมือนๆ ตลาดทั่วไปที่....

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 4 ธันวาคม 2551
Posted by พี่ก๊วย , ผู้อ่าน : 3280 , 08:41:17 น.  
หมวด : ไดอารี่

พิมพ์หน้านี้
โหวต 2 คน

ฉันมักจะแหงนมองรูปปู่ย่าสีขาวดำบนกระดาษสีตุ่นในกรอบไม้สีน้ำตาลเก่าคร่ำคร่าเต็มไปด้วยริ้วรอยขูดขีดอย่างฉงนฉงาย ย่ามีใบหน้ากลมเก้าผมมวยแบบสาวเหนือ ปากบางเล็กได้รูปวางในตำแหน่งที่ได้สัดส่วนกับคางแหลมเล็ก สายตาอ่อนโยนที่ทอดมาฉายแววอบอุ่น  ส่วนปู่ไว้ผมลองทรงที่ตัดสั้นเกรียน เสริมโครงหน้าซึ่งล้อมกรอบด้วยกรามแข็งแรงให้ดูมีอำนาจน่าเกรงขาม ดวงตาดำขลับจ้องมองผู้ดูราวกับมีชีวิตจิตใจ ช่างเป็นผลงานที่พ่อบรรจงสร้า....

อ่านต่อ

วันจันทร์ ที่ 10 พฤศจิกายน 2551
Posted by พี่ก๊วย , ผู้อ่าน : 2577 , 09:30:13 น.  
หมวด : ไดอารี่

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

วงคาลาไมล์ของเราเริ่มเป็นที่รู้จักมากขึ้นเรื่อยๆ อาจจะเป็นเพราะสมัยนั้นไม่มีแหล่งบันเทิงเริงรมย์ใดๆ ในอำเภอเลยแม้แต่คาราโอเกะ หรืออาจจะเป็นเพราะค่าตัวแสนถูกก็ตามแต่ จึงได้ออกงานหาเงินเล็กๆ น้อยๆ มาซ่อมแซ่มอุปกรณ์ให้คงสภาพใช้งานได้ เรารบกวนเงินสวัสดิการที่มีอย่างจำกัดจำเขี่ยให้น้อยที่สุด ส่วนใหญ่ได้จากการซื้อยามาใช้ ต่างจากโรงพยาบาลอมก๋อยที่เคยอยู่ ที่นั่นฉันซื้อยาขององค์การเภสัชกรรม กระทรวงสาธารณสุขท....

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 16 ตุลาคม 2551
Posted by พี่ก๊วย , ผู้อ่าน : 2201 , 08:03:11 น.  
หมวด : ไดอารี่

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

            คราวที่แล้วเล่าถึงตอนก่อกำเนิดวงคาลาไมล์ของโรงพยาบาล คราวนี้มาว่ากันเรื่องการเปิดตัวอันแสนอลวนกันต่อ เราเล่นเพลงด้วยใจและใช้ความจำเป็นส่วนใหญ่ มีโน้ตเพลงยึกยือบ้าง แต่ไม่ใช่แทบทุกเพลงเหมือนสมัยเป็นนักเรียนแพทย์ ตอนนั้นฉันเป่าแซคโซะโฟนอยู่วงดนตรีคณะ ยิ่งเพลงจีนหินๆ นั้น พี่มือกลองยังต้องมีโน้ตเลย  หนักใจที่ต้องเป่าให้เข้ากับจังหวะกลองแปลกๆ  หลุดก็หลายรอบ โดนด่าว่าควายก็หลายครั้ง ริมฝีปากงี....

อ่านต่อ

วันพุธ ที่ 10 กันยายน 2551
Posted by พี่ก๊วย , ผู้อ่าน : 2680 , 08:19:18 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ถึงแม้จะมีความสุขสนุกสนานในการทำงานที่โรงพยาบาลอมก๋อยสักเพียงใด ถึงเวลาเจ้านายสั่งก็ต้องไป  ตอนมาใหม่ใจใช่ชื่นชอบ พอตอนจากไปใจกลับใจหวิวอย่างบอกไม่ถูก  เป็นสถานที่ทำงานแห่งแรกในชีวิตข้าราชการที่ทำให้ฉันได้เรียนรู้วิถีชีวิตนอกห้องเรียน มีความประทับใจหลายอย่างที่ยังตราตรึงอยู่ในหัวใจหมอบ้านนอกคนนี้ ทั้งมนต์ตราของธรรมชาติที่บริสุทธิ์ ความสงบสวยงามของบรรยากาศ และความอบอุ่นเอื้ออาทรของผู้คนที่พานพบ ‘ไม่มี....

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 10 เมษายน 2551
Posted by พี่ก๊วย , ผู้อ่าน : 2261 , 08:03:21 น.  
หมวด : ศิลปะ/วัฒนธรรม

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

สงกรานต์เชียงใหม่นั้นยิ่งใหญ่นัก แต่สำหรับอำเภออมก๋อยในยุคสมัยนั้น   ไม่ได้คึกคักเหมือนในเมือง ถึงกระนั้นก็เถอะ เรายังคงรักษาประเพณีไว้อย่างดีงาม  ผู้คนที่นี่จะร่วมขบวนแห่รดน้ำดำหัวผู้เฒ่าผู้แก่และคนที่เขาให้ความเคารพนับถือ เจ้ารถดับเพลิงสีแดงที่แทบไม่ได้ใช้งานทั้งปีได้รับการอาบน้ำขัดสีฉวีวรรณเสียเลี่ยมแล้เรไร แล้วลงไปขนน้ำในลำห้วยมาเพื่อมารดน้ำ.... อันที่จริงน่าจะเรียกฉีดน้ำสงกานต์มากกว่าถึงแม้จะอ่อ....

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 27 มีนาคม 2551
Posted by พี่ก๊วย , ผู้อ่าน : 5208 , 08:25:41 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

            12 ชั่วโมงแรกที่แสนจะวุ่นวายผ่านไปอย่างรวดเร็ว มีทั้งเกิดทั้งตาย ทั้งดีใจทั้งเสียใจ ทั้งหัวเราะทั้งร้องไห้ คละเคล้ากันไป มันทำให้เห็นวัฏสงสารของการเกิดแก่เจ็บตายชัดเจนมาก ยากที่จะปฏิเสธได้ ยกเว้นไว้แต่ว่า เราเลือกที่จะ ‘หลอกตัวเอง’  “หมอ ให้ยาใกล้ครบแล้ว ปากมดลูกยังไม่ค่อยเปิดเลย” เสียงพยาบาลดึงฉันละสายตาจากหมู่ญาติที่ร่ำไห้กลับมาสู่โลกปัจจุบัน “มดลูกบีบตัวดีไหม” ฉัน ถามพลางสืบเท้าไปยังซี....

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 13 มีนาคม 2551
Posted by พี่ก๊วย , ผู้อ่าน : 9083 , 08:42:58 น.  
หมวด : ไดอารี่

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

    มีวันมหาโหดอยู่วันหนึ่ง ออกตรวจสั่งยาคนไข้ที่นอนเต็มหอผู้ป่วยแต่เช้า  เพื่อให้ทันออกตรวจผู้ป่วยซึ่งมารอเต็มแผนกผู้ป่วยนอก แน่นขนัดทุกม้านั่งและที่ว่างซึ่งลุงป้าน้าอาล้อมวงทานข้าวเช้าที่หุงหามาจากบ้าน  เนื่องด้วยระยะเดินทางไกลและรถบริการสาธารณะก็มิได้มีให้เลือกมากนัก ประเภทมีให้ก็ถือว่าดีแล้ว บรรยากาศโรงพยาบาลบ้านนอกแบบนี้ฉันชอบนะ ยิ่งได้กลิ่นใบตองตึงห่อข้าวเหนียวที่ปล่อยไออุ่นออกมา หรือคลุกกับงาด....

อ่านต่อ

วันจันทร์ ที่ 18 กุมภาพันธ์ 2551
Posted by พี่ก๊วย , ผู้อ่าน : 3734 , 11:29:16 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ฉันย้ายไปช่วยงานโรงพยาบาลพร้าวชั่วคราวระหว่างที่ทำงานอยู่โรงพยาบาลอมก๋อย เรื่องเล่าขานตำนาน “หมอเมืองพร้าว” ดึงดูดความสนใจของฉันพอควรอยู่  การเดินทางสมัยสิบกว่าปีก่อนไม่ได้ราบรื่นสะดวกรวดเร็วเหมือนสมัยนี้ ยิ่งเดินทางจากอำเภอตอนใต้สู่แดนดินถิ่นเหนือด้วยแล้ว แทบไม่ต้องสาธยายความวิบาก วันที่เท้าย่างเหยียบปฐพีเมืองพร้าวครั้งแรก ก็มีพระพิรุณกับสหายสายฟ้ามาต้อนรับอย่างคึกคะนอง อบอุ่นร้อนแรงชนิดไฟฟ้าดับทั้ง....

อ่านต่อ

วันเสาร์ ที่ 6 ตุลาคม 2550
Posted by พี่ก๊วย , ผู้อ่าน : 2658 , 16:11:41 น.  
หมวด : เรื่องขำขัน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ตำแหน่งที่เจ้าหน้าที่โรงพยาบาลอมก๋อยให้ความสำคัญมากในการสอบคัดเลือก คือตำแหน่งพนักงานขับรถ เนื่องด้วยพื้นที่ทุรกันดารเป็นเทือกเขามีผามีเหว ถนนเลวสุดๆ พวกเราต้องฝากชีวิตไว้กับพนักงานขับรถ นอกจากมีความชำนาญสูง รู้จักภูมิประเทศดีแล้ว ต้องไม่ติดสารเสพติดใดๆ เวลาออกหน่วยแพทย์เคลื่อนที่ต้องมีมีดพร้าจอบเสียมไปทำทางด้วย สมัยนั้นถนนลาดยางดีๆ ก็มีเส้นเดียวในอำเภอ สภาพรถก็ย่ำแย่ ครั้นไปขอจากสำนักงานสาธารณสุขจัง....

อ่านต่อ

วันศุกร์ ที่ 28 กันยายน 2550
Posted by พี่ก๊วย , ผู้อ่าน : 1990 , 10:32:38 น.  
หมวด : ทั่วไป

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

การทำงานของข้าราชการในแดนอันไกลโพ้นบนเทือกเขาแห่งความทุรกันดารเช่นนี้ จะหาวิธีการพักผ่อนหย่อนใจในยามว่างได้ไม่กี่อย่าง เพราะไม่มีสถานบันเทิงใดๆ ปรากฏบนสองข้างทางของถนนลาดยางเส้นเดียวในอำเภออมก๋อยเลย แม้แต่ธนาคารก็ยังไม่มีด้วยซ้ำ แค่คลื่นวิทยุท้องถิ่นยังรับไม่ได้ ยกเว้นต่อเสาอากาศรับคลื่นบนหลังคาบ้านพัก ไม่ต้องพูดถึงโทรทัศน์เลยเชียว เราตกลงเก็บเงินสวัสดิการตามตำแหน่งคือ ซี (ขั้น) ละสิบบาทเพื่อเช่าวิดี....

อ่านต่อ

วันจันทร์ ที่ 24 กันยายน 2550
Posted by พี่ก๊วย , ผู้อ่าน : 2749 , 13:20:48 น.  
หมวด : ทั่วไป

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

   โรงพยาบาลอมก๋อยเป็นโรงพยาบาลขนาดเล็กตั้งอยู่บนเนินเขา มีบ้านพักสำหรับหมอ พยาบาล และเจ้าหน้า ที่เรียงลดหลั่นเป็นขั้นบันไดขึ้นไปด้านหลังจรดทิวสนซึ่งเป็นปราการสีเขียวด่านสุดท้าย ด้านข้างอาคารโรงพยาบาลมี เนินลานดินเล็กๆ ซึ่งเจ้าหน้าที่จะหาฟืนไว้ให้ญาติผู้ป่วยก่อกองไฟคลายหนาวเหน็บของเหมันตฤดู ฉันแอบเรียก มันว่าผาชมดาว  รั้วสีขาวที่รายล้อมอีกสามด้านเหมือนของประดับบ้าน สักแต่ว่ามีเท่านั้นแหละ ขโม....

อ่านต่อ

วันพุธ ที่ 19 กันยายน 2550
Posted by พี่ก๊วย , ผู้อ่าน : 1738 , 17:38:34 น.  
หมวด : ทั่วไป

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ผู้ที่มาโรงพยาบาลส่วนใหญ่ล้วนแล้วแต่แบกทุกข์โศกโรคร้ายมาทั้งนั้นโรงพยาบาลชุมชนขนาดเล็กมีศักยภาพในการรักษาโรคทั่วๆไปเทียบเท่าโรงพยาบาลใหญ่ๆในเมือง แต่ทว่าค่านิยมของชาวบ้านนั้นคิดว่าด้อยกว่า โรงพยาบาลขนาดสิบเตียงอย่างอมก๋อยก็ไม่ได้ ้้้ต่างไปจากโรงพยาบาล ชุมชนอื่นๆ ต้องระมัดระวังในการให้บริการ โรคเดียวกันความรุนแรงพอๆ กันถ้าเสียชีวิตที่โรงพยาบาลในเมือง ชาวบ้านจะให้การยอมรับมากกว่าถ้าเสียชีวิตที่นี่ ....

อ่านต่อ


/1