• รักนันท์
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : krmp9@hotmail.com
  • วันที่สร้าง : 2009-05-20
  • จำนวนเรื่อง : 12
  • จำนวนผู้ชม : 42141
  • ส่ง msg :
  • โหวต 41 คน
กลุ่มคนรักเมืองเพชร
ปันความรู้ ชูความคิด ขอเป็นมิตรกับทุกคน
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/peekung
วันพุธ ที่ 3 พฤศจิกายน 2553
Posted by รักนันท์ , ผู้อ่าน : 2098 , 17:53:00 น.  
หมวด : ไดอารี่

พิมพ์หน้านี้
โหวต 10 คน มะอึก , พันธุ์สังหยด และอีก 8 คนโหวตเรื่องนี้

   ร่วมเปิดกรุของเก่า..เล่าความหลัง กับ..BG..อะหนึ่ง..

                    .........................................

                วันวานนี้..มีผีมารัก…บรื๊อส์ส์ส์.... 

        เมื่อตอนเด็กๆพอเริ่มจำความได้ ก็รู้สึกแล้วว่าชีวิตนี้แสนอบอุ่น

และมีความสุขมากเหลือเกิน  แวดล้อมไปด้วยพ่อแม่ญาติพี่น้องเต็มบ้าน 

  อุดมไปด้วย อาหารการกินที่อุดมสมบูรณ์

          กุ้งหลวงในแม่น้ำท่าจีนที่ไหลผ่านอำเภอที่อยู่ของพวกเรา

                                หัวโตเกือบเท่ากำปั้นผู้ชาย

ยัง ก้ามกุ้งสีน้ำเงินสดใสที่ย่างแล้วเป็นสีแดงแก่ก่ำ  ก้ามเบ้อเร่อเบ้อร่า

เราพี่น้องจะแย่งเอาก้ามกุ้งอันใหญ่สุดมาทุบแกะเนื้อในที่เป็นยวงยาว

กันอย่างสนุกสนานเอร็ดอร่อย  สนนราคากุ้งหลวงตัวเป้งๆนี้  ตอนนั้น

อย่างแพงเลยกิโลละตั้ง  8 บาท  เหอๆๆ...

                        ก็สมัยนั้น ก๋วยเตี๋ยวชามละบาทเดียวเอง

           กุ้งแม่น้ำกิโลละ8บาทนี่สำหรับผู้มีอันจะกินเชียวนะ..อิอิ 

                   พอได้เปิดกรุลุไปถึงความหลังครั้งอดีตเข้า  ความสุขมากมาย

จากไหนไม่รู้ มาไหลอาบซาบเซิบรินรดหัวใจทำให้อิ่มเอิบอย่างบอกไม่ถูก

ทีเดียว  หลายท่านที่มานั่งรำลึกย้อนรอยถอยหลังเมื่อครั้งเยาว์วัยเช่นนี้ก็คง

มีความรู้สึกเดียวกัน  

                นึกไปถึงเมื่อวันวานที่พี่ป้าน้าอาเล่าว่า  สมัยเป็นเด็กเล็กๆผู้เขียน

ซนมาก เกเรเอาเรื่องทีเดียว ผมก็บาง  เขาเรียก  หัวเกาะอยู่หนาย  ผู้เขียน

ก็จะจับหัวตัวเองโยกไปโยกมา 

       เรื่องเกนั้นเป็นที่เล่าลือ  พี่ๆเล่าว่าถ้าปล่อยให้คลานเล่นอยู่หน้าบ้าน

  ลูกบ้านอื่นรุ่นราวคราวเดียวกันที่ว่าแก่นๆอย่างไร ถ้าผ่านมาในรัศมีหน้าบ้าน

จะแพ้พ่ายร้องแงๆงากๆไปเป็นแถว   

         เขาเลยใช้กระดาษแข็งเขียนป้าย  หมาดุ คล้องคอผู้เขียนไว้..  ฮิฮิ..

                                     เสียดายภาพนี้หายไปไหนไม่รู้... 

     พอโตอีกหน่อย..กลายเป็นพวกบ่อน้ำตาตื้น  แม่บอกอะไรนิดอะไรหน่อย 

 ก็ไม่ได้เลยคนนี้  ร้องไห้น้ำตาเป็นเผาเต่า  ไม่ร้องอย่างเดียว คร่ำครวญ

หงุงหงิงออดอ้อนจะเอาสิ่งที่ตัวเองอยากได้พร้อมคลอเคลียป้วนเปี้ยน

   เหมือนแมวสีเจ้าของ

                            แม่เลยตั้งชื่อให้อีกชื่อว่า  เงี้ยวหง่าว…

  ซึ่งพอได้ดังใจปรารถนาแล้วก็จะยิ้มแย้มแจ่มใสอารมณ์ดีไปตลอดวันทีเดียว 

     จำได้ว่าตอนอายุ 7...8 ขวบมีของเล่นคู่กายที่ชอบมากๆอยู่อย่างหนึ่ง

                                 เป็นรถจี๊บเล็กสีเขียวเท่ๆ  

      คันใหญ่พอสำหรับเจ้าของลงไปนั่งขับขี่ได้อย่างสบายๆ 

                 ขับเคลื่อนโดยใช้เท้าทั้งสองถีบดันบันไดที่ใต้พวงมาลัย

 สลับไปมาซ้ายขวารถก็จะวิ่งไปได้  นับเป็นของเล่นที่ภาคภูมิใจของเด็ก

ในวัยนั้นมาก  เพราะบางครั้งให้เพื่อนมานั่งเบียดๆด้วยก็เป็นที่สนุกสนานกัน 

             ไม่แน่ใจว่าเป็นรถรุ่นไหน ยี่ห้ออะไรคงต้องถามคุณอเนก นาวิกมูล

หรือน้องอะหนึ่ง ให้ช่วยหาข้อมูลให้ เพราะรถตัวเอง ไม่เหลือซากเสียแล้ว

เหลือแต่แต่ภาพถ่ายกับรถคู่ชีพที่เป็นประจักษ์พยานความทรงจำอันแสนสุข

ที่ผ่านมาในวัยเยาว์

                                เสียดายที่มีรถสามล้อโบราณแบบล้อโตๆสูง

                                   ท่วมหัวเด็กๆอีกหนึ่งคัน 

                                      ไม่มีภาพและซากเช่นกัน 

        ความทรงจำบางเรื่องแม้เราไม่สามารถจะเก็บภาพไว้ได้ก็ตาม 

                       แต่มันยังพิมพ์ภาพชัดเจนอยู่ในมโนนึก 

 จำได้ว่าสักวัยประมาณชั้นประถมปลายๆเป็นต้นมา  ผู้เขียนจะมีใครก็ไม่รู้ได้..

มาเล่นด้วยเป็นประจำ ซึ่งเป็นการเล่นสนุกที่เราเองมิได้สมยอมด้วย

                 แม้แต่น้อยนิด แถมกลัวอีกต่างหาก..  

                                    เพราะเธอ..มิใช่คนธรรมดา..!!!

   ไม่รู้จะเรียกเธอว่าอย่างไร..นอกจาก  ผอ..สระ..อีจะเป็นผีสางนางไม้หรือวิญญาณบรรพบุรุษ.ที่เกิดเอ็นดู อยากมาเย้าแหย่เล่นก็สุดจะคาดเดา....     แฮ่ะ..แฮ่ะ

                 ก็ต้องขอเท้าความถึงความเป็นมาซักหน่อย...

               บ้านของผู้เขียน เป็นห้องแถวโบราณ 2 ชั้นขนาดใหญ่มีเนื้อที่

  เท่ากับ 3 ตึกแถวเรียงต่อเป็นห้องเดียวกัน แต่แรกผู้เช่าที่อาศัยอยู่ก่อน

เป็นช่างถ่ายรูปที่เป็นเพื่อนรักกันกับบิดาของผู้เขียน ส่วนบ้านเราเอง

เป็นร้านทำทองอยู่ทางหัวตลาดโน่น

           ต่อมาเพื่อนคนนี้ก็จะโยกย้ายถิ่นฐานจากจังหวัดชัยนาท

          ไปอยู่เมืองเพชรบุรีเลยเซ้งกิจการถ่ายรูปให้เพื่อนรัก

                                   คือพ่อของเราทำต่อ

    โดยบอกพ่อผู้เขียนว่า“ไม่ไหวโว้ย...ผีผู้หญิงอีมากวนอั๊วทุกคืน..!!.”

                            “หา...มาทำไงเหรอ...” พ่อถามขำๆ

  “ไม่ทำไงหรอก อีกชอบมานั่งเฉยๆข้างเตียงอั๊ว...ไล่ก็ไม่ยอมไป”

      “ฮ่า ฮ่า ฮ่า... ให้อีมาหาอั๊วเลย...อั๊วชอบ.. แต่อย่านั่งเฉยๆ นา...

เดี๋ยวอั๊วปล้ำเลย... ผีก็ผีเถอะ!!...ฮ่า ฮ่า ฮ่า”               

พ่อของผู้เขียนเป็นหนุ่มหล่อ หน้าตาคมคายซะด้วย แถมเป็นคนร่าเริง

สนุกสนาน ใจกว้าง ใจนักเลง แถมเจ้าเสน่ห์ไม่เบา  เรียกว่า.. สาวๆ

ชอบชม้ายตาให้ก็แล้วกัน...พ่อจึงฟังแล้วหัวเราะอย่างเห็นเป็นเรื่องรื่นรมย์

                               เพราะพ่อไม่กลัวผีเลยสักนิด

              แล้วก็แปลก... เพราะพ่อและลูกน้องพ่อ หนุ่มๆตัวลั่งๆ ทั้งนั้น

                      ที่มาซ้อมมวยกันบ้าง หัดถ่ายรูปบ้าง...

                     ไม่เห็นมีใครพานพบแม่ผีสาวเลยซักคน !

            ตอนที่ผู้เขียนมาตั้งรกรากอยู่ที่เมืองเพชร เคยตามหาเพื่อนของพ่อ

ที่มาอยู่เมืองเพชรนี้จนได้พบกับท่านเสียดายที่ตอนพบท่านชราภาพมากแล้ว   ปัจจุบัน ลูกหลานก็ยังมีร้านถ่ายรูปอยู่ในตลาดเมืองเพชร ขายของขวัญกระจุกกระจิกด้วยน่ารักๆทุกคน

                              คุณลุงยังย้ำกับเราว่า...”.

                       บ้านนั้นผีดุจริงๆ...ฮ่า ฮ่า ฮ่า”

                        เสียดายท่านไปสวรรค์กันหมดแล้ว...

                มาวันหนึ่ง พี่สาวฝาแฝดของผู้เขียนยังเป็นเด็กเล็กๆอยู่  วิ่งเล่น

ไล่จับกันอยู่บนชั้นสองของบ้าน สักครู่ก็ส่งเสียงร้องวี้ดๆ กอดกันกลม

ตัวเนื้อสั่น

                ซักไปซักมาก็ได้ความว่า ระหว่างที่วิ่งเล่นไล่จับกันอยู่นั้น

            มีสาวสวยห่มสไบบางๆสีเปลือกไม้ ออกมาวิ่งเล่นไล่จับด้วย

              เด็กยังงงๆ กันอยู่ว่าใครหว่า...เธอก็หายแว้บเข้าไปที่

เสาต้นหนึ่งที่ตกน้ำมันอยู่ริมบันได  สองพี่น้องเลยร้องวี้ดๆ ๆ

                                  เป็นที่อกสั่นขวัญหาย

                พ่อของผู้เขียนพอได้ฟังก็คว้ามีดดาบยาวมาฟาดฟันไปที่เสานั้น

อย่างเดือดดาล ...ล่อไปหลายที ! จนเสามีแต่รอยอีดาบ

                          ปากก็ร้องว่า...อย่ามายุ่งกับลูกของกูๆ !

            ส่วนแม่ได้นำผู้มีความรู้ด้านการนั่งทางในมาดู ท่านก็บอกว่มีนางไม้

อยู่บนบ้านนี้ แต่ไม่ให้โทษใครหรอก เธอเพียงแต่ออกมาทักทายเพราะเอ็นดู

เด็กๆเท่านั้น... ...รับเธอเสียหน่อย...

                ตั้งแต่นั้นมา ทางบ้านก็เลยทำบ้านหลังน้อยๆ ตั้งไว้บนเสาต้นนั้น

ความที่พ่อมีศิลปะเชิงช่างหลายอย่าง จึงสร้างเป็นห้องเล็กห้องน้อย

ทองหยองตุ้งติ้ง วางไว้บนโต๊ะเครื่องแป้งน้อยๆดูน่ารักน่าเอ็นดู

            ตั้งแต่นั้นมา...ก็ไม่มีใครได้เห็นเธออีก 

                        ไม่มีใครได้สัมผัสเธออีก...

                          นอกจาก...อิอิ...ผู้เขียนคนเดียว...

                                      คนเดียวเท่านั้น !..

                            ต้องขอบอกว่า เป็นสิทธิพิเศษ ที่ไม่อยากได้รับสิทธิ์นี้เลย

         เหตุการณ์มักจะเกิดขึ้นขณะที่นอนใกล้ๆ จะหลับ แต่ยังไม่หลับแน่นอน

จะเริ่มแรกด้วยความรู้สึกที่ซ่าไปทั้งตัวก่อน จากนั้นจะเริ่มชา ขยับแขนขยับขา

ได้ยากลำบาก และทุกครั้งที่เริ่มจะได้ยินเสียงฝนตก. เสียงเม็ดฝนกระทบหลังคาดังกราวๆ  ..ลมพัดอู้.. ถ้าลืมตาดูจะเห็นมุ้งสีขาวที่ครอบตัวเรา โป่งไปโป่งมา

ด้วยแรงลม…มองเลยผ่านหน้าต่างพ้นระเบียงหน้าบ้านไป จะเห็นดวงไฟ

เหลืองนวลที่แขวนอยู๋กลางถนนแกว่งไกวไปมาตามกระแสลมอย่างน่ากลัว..

      จากนั้น...คล้ายกับตัวเราถูกอุ้มไปนอนในเปลญวนผ้านุ่มๆใหญ่ๆ

            แล้ว...โดนไกวไปไกวมา... ท่ามกลางเสียงหัวเราะชอบใจ

  เป็นเสียงหัวเราะคิกคักขบขันอารมณ์ดีของผู้หญิง...มิใช่คนเดียว...!

                                    น่าจะประมาณ 2 คน

                ดูสนุกกันนักหนาเลย..ที่เอาเราไปนอนเปล แล้วแกว่งไปแกว่งมา

              เล่นกันได้ตามอำเภอใจเช่นนี้

                        เราจะหลับตาปี๋  เวลาที่เปลแกว่งไกว  

                              รู้สึกเวียนหัวและกลัวมาก

                     จนรู้สึกว่าเปลหยุดนิ่ง เราก็จะร้องตะโกน..เรียก

                                        แม่...!เสียงดัง

                แม่ก็จะเปิดมุ้งใหญ่ที่มีพ่อและน้องนอนด้วยรับเรา

                เรียกว่า...รู้กัน ! ถ้าได้ยินเสียงเรียกแม่ ! ดังๆ       

 จะไม่มีการไถ่ถามกัน ปล่อยให้เราซุกซบกอดแม่ให้อุ่นใจจนหลับไป...

                     โน่น..ต่อเช้าขึ้นจึงค่อยถามไถ่กัน !

            พอบ่อยเข้า ก็ไม่มีการถามแล้ว เป็นอันว่า “รู้เรื่อง

                      ว่ามี “ผอสระอี...มาหยอกเล่น...

             บ้านรู้กันหมด ..เพราะทั้งบ้านโดนอยู่คนเดียว

                                    คนเดียวจริงๆ..!!

                แม่และพี่ๆ เคยบอกว่า สงสัยผู้เขียนจะนอนทับเส้น หรือนอน

ทับแขนทับขาตัวเอง ผู้เขียนก็เคยลองดูในขณะที่กำลังเกิดเหตุ โดยลอง

ยกแขนยกขาทีละข้างดู  ปรากฎว่าก็ยกได้สะดวกดีไม่ได้นอนทับส่วนไหน

ร่างกายซักกะหน่อย

                แถม..บางครั้งทำใจกล้า ..แอบหรี่ๆ ตาขึ้นมองดู...

                ก็จะเห็น..มุ้งผ้าโปร่งบางของเรามีรอยหน้าคน ดุนเข้ามาชะโงก

มอง เห็นเป็นรูปรอยจมูกแหลมๆ เป็นหน้าเป็นตาเลยทีเดียว...โหย..โหย......

                                    ขนหัวลุก !

                ร้อง แม่ ! คำเดียวก็เผ่นผลุงถึงมุ้งใหญ่...เหอ ๆ ๆ ๆ

                สังเกตตัวเองว่าถ้าเป็นแบบนี้เองประจำ เมื่อไปนอนที่ไหนก็

ต้องเกิดเหตุการณ์แบบนี้ด้วยซี  ก็ปรากฎว่า... ถ้านอนที่อื่นที่ไม่ใช่ที่บ้านนี้

ก็ไม่เคยเจอเลย ไปเป็นเด็กหอพักอยู่ลพบุรี 4 ปี ก็ไม่เคยเป็นเช่นนี้แต่ถ้ากลับบ้านวันใด   คืนแรกรับน้องใหม่เลยทีเดียว.....

                     อะฮ้า ! ...ท่านรอเราอยู่…เรารู้เราเห็น..เจงๆ

                คืนใดที่จะเกิดเหตุการณ์เช่นนี้  เราจะรู้ตัวล่วงหน้าตั้งแต่หัววัน

เดียว  คือความรู้สึกแปลกๆ เย็นๆ โหวงๆ พรั่นๆใจจะเกิดขึ้นกับตัวเรา

ตั้งแต่กลางวันหรือเย็นๆที่บอกให้รู้ว่าคืนนี้... “เธอ”มีนัดมาเล่นกับเราแน่...

                                   เป็นอะไรที่สัมผัสได้จริงๆ  ..

                             แบบนี้กระมังที่เรียกว่ามี.. ซิกส์เซ้นส

              ไม่รู้เหมือนกันว่า...ทามมายมาเอ็นดูผู้เขียนอยู่คนเดียว

                                               พับผ่าซี

ที่เล่ามาตอนท้ายนี้ ..เป็นอีกเรื่องหนึ่งที่ผู้เขียนสุดแสนประทับใจ

                                          ไม่มีลืมเลือน  

                         ...ดีเท่าไรแล้วที่เก็บภาพไว้ไม่ได้   .

.ถ้าเก็บภาพกันได้เจ๋งๆ  ป่านนี้  ผู้เขียนคงต๊กกะใจหัวโกร๋น..

                    ไม่รู้ว่ากี่หนต่อกี่หนกัน    เหอ  เหอ..

.เพราะยังมีอีกหลายครั้งตอนที่โดนผีมาหยอกเล่น  บางที

เห็นกันจะๆไปเลยก็มี...จาบอกให้   เถอะ..!!วันหลังจะเล่าให้ฟัง

          คนน่ารักก็เงี้ยะ แม้แต่  ผะ ..ผะ  ผะ..ผี..ยังเอ็นดู....!~!        

                                     ...ฮี่ ฮี่ ฮี่ !....

                                     ------------------------------------------

รถส่วนตัว

              ภาพที่ 1 :   รถคันนี้ขณะที่ถ่ายรูปน่าจะประมาณปี พศ.2496

                           เจ้าของน่าจะอายุ ประมาณ 7 ขวบ        

                         พ่อรูปหล่อ

ภาพที่ 2:       นี่ละพ่อ..รูปหล่อ  ..ไม่กลัวผีเลย......อิอิ กะลูกสาวที่น่ารัก..

                         ที่ ผะ..ผะ..ผี..รักไง

                   

ภาพที่3:     แม่คนสวย...กับ.... หัวเกาะ..เงี้ยวหง่าว... โอ้...สุขเหลือเกิน

                    ในอ้อมอกแม่..

                      เดี่ยว                   

ภาพที่4 :  หนูชอบถ่ายรูปมาตั้งแต่เด็กๆเลยจ้า...รูปนี้น่าจะประมาณ

                 ปีพศ.2494 อายุประมาณ 5 ขวบ                                       

                      พี่น้อง1

ภาพที่ 5 :                    มอม..ยังก๊ะ  อิอิ....ห..ม...า  น้อยๆ..

                      พี่น้อง2

ภาพที่6 :                พี่ชายสุดหล่อ  และน้องสาวสุดสวย

                          พี่น้อง3

ภาพที่ 7 :    พี่น้องสองศรี...คนพี่ขอลองนุ่งผ้าซิ่น..และชอบมาจนปัจจุบัน....

                     เงี้ยวหง่าว

ภาพที่ 8 :                   โยเย งอแง เงี้ยวหง่าวววว.....

                  แจ่ม

ภาพที่ 9 :                แจ่ม..!!!    อิอิ....

                    แหล่ม

ภาพที่ 10 :                   แหล่ม..!!!....อุ..อุ..อุ

     พี่ๆน้องๆ2

ภาพที่ 11 : พี่ น้อง น้า ที่เป็นทั้งพี่เลี้ยงและญาติสนิท

                              พี่ๆน้องๆ1

ภาพที่ 12 :               แม่ น้อง และ  หนูเอง......

            

รถส่วนตัว2

ภาพที่ 13 :   รถคันนี้ รุ่นไหน ใครประกอบ  ท่านใดทราบ

                      บอก รักนันท์ บ้างนาค้า                 

ภาพที่ 14:  เนี่ยะ...ยังงี้เลยนาจ๊ะ  ที่หนูเจอะเจอ...อยากถามว่า..

                      ทามมายรักแต่หนูคนเดียว....หุ..หุ.. หุ.. 

                       แล้วคืนนี้ไม่ต้องมาตอบหรอกนาค้า..

                         ..หนูไม่อยากรู้แล้วจ้า า า า.....

                                        

                                        --------------------------

 

    

                           

     

 

 





อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 33 (0)
รักนันท์ วันที่ : 17/07/2011 เวลา : 12.01 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/peekung


Kruhnoi คะ คิดถึงเช่นกันเลยค่ะ นานๆมีเพื่อนผองน้องพี่มาแวะเยี่ยม รู้สึกดีมากๆเลยค่ะ หมู่นี้พี่ไม่ค่อยว่างเลย อยากมาโพสต์อีกตั้งหลายเรื่อง รอคิวว่างอยู่ค่ะ ขอบคุณนาค้า...ที่คิดถึงกัน...

ความคิดเห็นที่ 32 (0)
kruhnoi วันที่ : 16/07/2011 เวลา : 11.50 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/kruhnoi
You're my destiny !!!.        (kruhnoi ครูหน่อย)...


คิดถึงเลยแวะมาอ่านเรื่องผีๆที่น่ารักค่ะ

ความคิดเห็นที่ 31 (0)
รักนันท์ วันที่ : 12/06/2011 เวลา : 23.54 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/peekung


คุณวิตามินบีคะ พี่ไปเยี่ยมตอบที่บานคุณแล้วแต่ลืมมาขอบคุณตรงนี้ วันนี้มาแวะดู อิอิ หลังจากห่างหายไปนาน ช่วงนี้ไม่ค่อยว่างเลย คิดถึงทุกคนจริงเลยค่ะ ขอบคุณอีกครั้งนาค้า...

ความคิดเห็นที่ 30 (0)
วิตามินบี วันที่ : 09/03/2011 เวลา : 00.18 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/babymind
VitaMin B @ OK Nature  Save Nature Save Life  


อยากมีรูปตอนเด็ก
หลายๆรูปแบบนี้บ้างจังค่ะ
รูปบีตอนเด็กมีอยู่แค่รูปเดียว
แถมเป็นรูปฉี่แตกกางเกงในเปียก
น่าอายจริงๆ อิอิ

เล่าเรื่องผีได้น่ารักมาก
แต่บีไม่อยากให้ผีมารัก

ความคิดเห็นที่ 29 (0)
รักนันท์ วันที่ : 08/03/2011 เวลา : 10.38 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/peekung

หวัดดีค่ะป้าตุ้ย ขอบคุณนาค้าที่แวะมา น้ำผึ้งขวดนั้นยังหวานชื่นใจอยู่จนเดี๋ยวนี้เลยค่ะ แวะไปเยี่ยมไปโหวตที่บ้านป้ามาแล้วค่ะ อิจฉาคนได้ไปเที่ยวมีความสุข ตาร้อนผ่าวๆ อิอิ

ความคิดเห็นที่ 28 (0)
รักนันท์ วันที่ : 08/03/2011 เวลา : 10.38 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/peekung

หวัดดีค่ะป้าตุ้ย ขอบคุณนาค้าที่แวะมา น้ำผึ้งขวดนั้นยังหวานชื่นใจอยู่จนเดี๋ยวนี้เลยค่ะ แวะไปเยี่ยมไปโหวตที่บ้านป้ามาแล้วค่ะ อิจฉาคนได้ไปเที่ยวมีความสุข ตาร้อนผ่าวๆ อิอิ

ความคิดเห็นที่ 27 (0)
Patui วันที่ : 07/02/2011 เวลา : 12.18 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/aparat



ตามหาบ้านนี้ซะนาน...
สุขสันต์เดือนแห่งความรักนะคะคุณกุ้ง
ป้าตุ้ยก็เคยมีผีมารักเหมือนกันนะ...
บอกใครไม่ได้...555


ความคิดเห็นที่ 26 (0)
รักนันท์ วันที่ : 21/01/2011 เวลา : 22.36 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/peekung


สวัสดีปีใหม่ค่ะคุณมะอึก เมื่อกี้ตามไปดูในบล็อกคุณแล้วค่ะ โห...อ่านแล้วอยากกินแหนมเนืองขึ้นมาทันทีเลยค่ะ..
ขอให้มีความสุขมากๆนาคะ

ความคิดเห็นที่ 25 (0)
รักนันท์ วันที่ : 21/01/2011 เวลา : 22.32 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/peekung


หวัดดีปีใหม่จ้ะน้องอะหนึ่ง พี่ตามไปดุรูปเด็กแว้นขับรถเก๋าๆแล้วจ้า ฮี่ฮี่ แหมฝ่ายศิลปของ คมชัดลึก นี่เขาตาถึงจริงๆนะ 555 เสียดายจังไม่ได้ซื้อเก็บไว้สักเล่ม อิอิ ได้ลงหนังสือพิมพ์ทั้งที รูปพี่อยู่ตรงคำว่า เปิดกรุ พอดิ๊บพอดี๋เล้ยยยย ขอบคุณมากจ้า...ดูแล้วงานมอบรางวัลคงอบอุ่นมากๆๆเลย ปีหน้าชวนพี่อีกเน้อ เอ...เอาไรดีอะ....

ความคิดเห็นที่ 24 (0)
รักนันท์ วันที่ : 21/01/2011 เวลา : 22.26 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/peekung

สวัสดีปีใหม่ค่ะคุณพันธุ์ สังหยด
ขอบคุณสำหรับคำอวยพรปีใหม่ที่แสนไพเราะ เดี๋ยวจะตามไปที่บล็อกนะคะ เขียนกลอนเก่งจริงๆเลย ขอให้มีความสุขมากๆเช่นกันเลยนะคะ

ความคิดเห็นที่ 23 (0)
มะอึก วันที่ : 21/01/2011 เวลา : 16.30 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/panakom

สวัสดีปีใหม่ครับอาจารย์

ความคิดเห็นที่ 22 (0)
อะหนึ่ง วันที่ : 08/01/2011 เวลา : 00.56 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/mindhand
  อะหนึ่ง    คิ ด เ ขี ย น...พ อ สั ง เ ข ป  

เห็นรูปเด็กขี่รถ แว๊บๆแว้นๆ อยู่ใน คมชัดลึก ด้วย
ขออนุญาตย้อนหลัง ด้วยนะครับพี่รักนันท์

คมชัดลึก บันทึกเปิดกรุฯ...ร้อยเรื่องราวจากบล็อก สู่ล้านเรื่องเล่า คุณค่าของสิ่งสะสม
http://www.oknation.net/blog/mindhand/2011/01/02/entry-1

ความคิดเห็นที่ 21 (0)
พันธุ์สังหยด วันที่ : 01/01/2011 เวลา : 18.31 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/sawnoyzi


สวัสดีปีใหม่ครับ

ขอพระพุทธรัตน์กำจัดทุกข์
ประสบสุขโชคดีทุกสมัย
ขอพระธรรมรัตน์กำจัดภัย
ให้ห่างใกลอย่ามีมาบีฑา
ขอพระสังฆรัตน์กำจัดโศก
ให้ห่างโรคโชคดีทุกทิศา
ให้โชคลาภมั่งมีจงมีมา
ดั่งคงคาไหลลงท่าสู่วารี
มิตรที่เคยแหนงหน่ายกลายเป็นรัก
ใครพบใครก็รักเสริมศักดิ์ศรี
ขอชีวิตพบเจอแต่สิ่งดี
ตั้งแต่นี้และต่อไปสมใจเทอญ

ขออวยพร
ข้าพเจ้าบล้อกเกอร์
พันธุ์ สังหยด

ความคิดเห็นที่ 20 (0)
รักนันท์ วันที่ : 18/11/2010 เวลา : 20.08 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/peekung

คุณพันธุ์สังข์หยดค้า...
แหมได้คนชอบผี..เอ๊ย..ผีชอบเข้าอีกคนแล้วซี
เหอๆๆๆๆ ตลกจังเลย ทั้งคนทั้งผีไปคนละทิศละทาง
ผี..ก้คงตกใจ ที่เห็นคนมาบ่นว่าผีเช้ยเชย ม่ะรู้จักนุ่งสายเดี่ยว ขอบคุณเหลือเกินค่ะ ที่อ่านแล้พลอยขำไปด้วย แต่เข้าใจว่าคืนนั้นคงขำกันไม่ออกแน่ ฮี่ ฮี่
พ่อ หล่อและกรุ้มกริ่มได้เรื่องทีเดียว ปากหวานอีกต่างหากค่ะ สาวเคลิ้มใจจักกะแหล่นจะตกลง ร้อนถึงลูกต้องสะกิด พ่อ... น้อยๆหน่อย ฮ่า ฮ่า ฮ๋า

ความคิดเห็นที่ 19 (0)
พันธุ์สังหยด วันที่ : 17/11/2010 เวลา : 16.06 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/sawnoyzi

พ่อคุณรูปหล่อจริง ๆครับ พระเอกหนังไทยได้เลยนะเนี่ย
แล้วเรื่องผี ทำไมไม่ทำใจกล้าขอหวยวะเลยอิอิแต่ถ้าซื้อไม่ถูกอย่าว่ากันนะ เพราะผีอาจหลอกเอาได้ ฮา
เขาคงเอ้นดูนะครับ ไม่ลองชวนไปเที่ยวเล่นที่โรงเรียนให้เพื่อน ๆได้สนุกกันบ้างอิอิ ห่มสไบด้วย
มีเรื่องมาเล่า
วันก่อนไปพักที่วัดป่าที่วังตะโกดกพิจิตร เจอเหมือนกันครับ
พระดดนผีหลอกกันเพียบเลย วิ่งกันจ้าละหวั่น เพราะเป็นดง ตะเคียนเก่าแก่ ป่าช้าเก่าฝังทั้งผีตายท้องกลอม และผีต่าง ๆ เพียบ เรารึก็ไม่เคยเจอ ก็ไปพักในงานปฏิบัติธรรม
พอกลางคืนพวกมาล้อมที่พักเลยครับห่มสใบมา ผมเ้ลยบอก ผีอะไรเชยชะมัด น่าจะนุ่งสายเดี่ยวมา ปรากกตัวให้คนดูมันต้องรู้จักแต่งตัวให้ดุดีหน่อยเซ่ เชย ๆ แบบนี้ มาทำไมอิอิ
ปรากกว่าคืนเดียว ทั้งคนทั้งผี ไปคนละทิศคนละทาง ทำไงได้ละครับ หลับไม่ได้เลย พวกกวนตลอด เข้าฝันมั่ง ทำให้ร้อน ๆ หนาว ๆ มั่ง ขนาดกลัว ๆ กล้า ๆ นะ ไม่ได้กลัวร็อกกก แต่ร้ำคาญคนจะหลับจะนอนอิอิ เราก็นึกว่าเราเจอคนเดียวที่ไหนได้ เจอกันทั้งป่า วิ่งกันทั้งบางฮา
พระบางรูปไปกางกลดทับหลุมผีตายทั้งกลมด้วยซ้ำ อิอิ เช้ามาตาลึกโหลกันหมดทั้งพระทั้งโยม พระท่านอยู่ปริวาสกรรม10ราตรี หนีไปไหมไม่ได้
แต่โยมขอกลับก่อนละ อิอิิอิ

ความคิดเห็นที่ 18 (0)
รักนันท์ วันที่ : 12/11/2010 เวลา : 18.31 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/peekung

ขอบคุณคุณสมโชคค่ะ อิอิ....ดูแล้วขำกลิ้งเลยซีค้า...

ความคิดเห็นที่ 17 (0)
ว่าที่ร.ต.สมโชคเฉตระการ วันที่ : 12/11/2010 เวลา : 14.16 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/somchoke101

สวัสดีครับคุณรักนันท์

มาชมภาพแห่งประวัติศาสตร์ครับ

ความคิดเห็นที่ 16 (0)
รักนันท์ วันที่ : 09/11/2010 เวลา : 22.21 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/peekung

น้องโคมทองคะ..พี่ชอบนุ่งผ้าซิ่นมากค่ะ

ทุกวันนี้ก็นุ่งเวลาไปทำงาน สลับกับกระโปรงบานรูดรอบตัวแบบโบราณอีก 555 คงเป็นคนโบราณมาเกิด นานๆจะนุ่งกางเกงสักทีค่ะ...ดีใจที่น้องชอบเรื่อง และ อยากเชิญชวนให้นุ่งผ้าซิ่นค่ะ วันหลังลงให้ดูค่ะ ไม่เชยรับรอง มีคนชอบชมซ้ำว่า นุ่งเปิง ห่มเปิง แปลว่านุ่งผ้าซิ่นได้สวยค่ะ..5555

ความคิดเห็นที่ 15 (0)
โคมทอง วันที่ : 08/11/2010 เวลา : 21.47 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/ji2551

มีภาพน่ารักๆทั้งนั้นเลยค่ะ แอบบติดใจนิดหนึ่งคงที่พี่ชอบนุ่งผ้าถุง และชอบนุ่งมาจนถึงปัจจุบัน..

ความคิดเห็นที่ 14 (0)
รักนันท์ วันที่ : 08/11/2010 เวลา : 00.25 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/peekung

คุณ 1Ctone ค้า..อ่านว่าไงเนี่ย...
ความหลังทำให้เรามีความสุขจริงๆค่ะ แต่ ที่ ผะ ผะ ผะ ผีมาหลอก ตอนไหนก็ไม่ค่อยสนุกค่ะ เคยโดนไหมคะ..ผะ..ผี น่ะ

ความคิดเห็นที่ 13 (0)
รักนันท์ วันที่ : 08/11/2010 เวลา : 00.21 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/peekung

คุณJoseh คะ...ชอบช่ายม้ายล่ะ
ถึงมายิ้มให้อะ

ความคิดเห็นที่ 12 (0)
รักนันท์ วันที่ : 08/11/2010 เวลา : 00.18 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/peekung

ขอบคุณ คุณ Feng_Shui มากค่ะ แม่เล่าว่าพ่อเจ้าชู้ไม่เบาค่ะ อิอิ..แม่เรียกไอ้ตาคม ส่วรถจี๊บ..คิดถึงมันจังเลยค่ะ

ความคิดเห็นที่ 11 (0)
รักนันท์ วันที่ : 08/11/2010 เวลา : 00.12 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/peekung

อิอิ..น้องอะหนึ่ง...ชอบจริงของรกของหวง
แล้วพี่จะตามไปอ่านของคนอื่นๆขอบคุณมากจร้า...

ความคิดเห็นที่ 10 (0)
1ctone วันที่ : 05/11/2010 เวลา : 14.55 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/chaichana

ความหลังที่รู้สึกดีสินะครับ รวมทั้งเรื่องผีด้วยรึเปล่า ฮิๆ

ความคิดเห็นที่ 9 (0)
Joseph วันที่ : 05/11/2010 เวลา : 14.42 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/Joseph
God Bless You, Michael Joseph


ความคิดเห็นที่ 8 (0)
feng_shui วันที่ : 05/11/2010 เวลา : 13.01 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/buzz
feng_shui

ชอบรถจี๊ป มากค่ะ เท่ จริงๆ และคุณพ่อก็หล่อมาก


อิอิ
โหวตเรื่องค่ะ

ความคิดเห็นที่ 7 (0)
อะหนึ่ง วันที่ : 05/11/2010 เวลา : 01.55 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/mindhand
  อะหนึ่ง    คิ ด เ ขี ย น...พ อ สั ง เ ข ป  

ขอบคุณอย่างสุดหัวใจครับ พี่รักนันท์

เปิดกรุของรกของหวง ส่วนตัวจริงๆ +1
ผมนำเรื่องรวมลิงค์หมวด รับเชิญแล้วครับ

ช่วงนี้เงียบๆนิดหนึ่งนะครับ เปิดทางให้ข่าวน้ำท่วมทั่วไทย
ส่วนเปิดกรุ เห็นว่าเดินทางมาถึงใกล้ปิดโครงการแล้ว
เลยต้องดำเนินกิจกรรมต่อไปอีกนิด

ความคิดเห็นที่ 6 (0)
รักนันท์ วันที่ : 04/11/2010 เวลา : 19.57 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/peekung

น้องเอกสิทธิ์คะ...
โห..มีรูปน้อยจัง..เกบเป็นความทรงจำหมดเลยเหรอ รูปพี่ มีเพียบเลย ....ชอบๆๆ
555...วัย 2..3 ขวบ พี่ก็ยังจำความไม่ได้หรอกจ้า..แต่ พี่ป้า น้า อา เขาคุยให้ฟัง ว่าเราน่ะ เกขนาด..! ลูกใครผ่านมา จับกัดหมด อิอิ ..เลยต้องมีป้ายแขวนคอว่า หมาดุไง อิอิ...แต่พอโตหน่อย 5..6 ขวบนี่พี่จำได้แล้วนะ
เหอ เหอ ..แต่ตอนโดนผีมาเล่นด้วยนี่ ประมาณ 12 ขวบได้แล้วจ้า...น้องจ๋า ขำกลิ้งเลย พวกดาราจำตอน 2 ขวบได้ ฮี่ ฮี่...กร๊ากๆๆๆ

ความคิดเห็นที่ 5 (0)
รักนันท์ วันที่ : 04/11/2010 เวลา : 19.49 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/peekung

น้องSriNapa คะ..
ความหลังครั้งเราเยาว์วัย กระจ่างสดใสอยู่ในความทรงจำเสมอ ขอบคุณค่ะที่ชมเรื่องว่าน่ารัก และ ชมพ่อหล่อ อิอิ..เหมือนกันเลยค่ะ เวลาดูรูปเก่าๆ มักจะมีเรื่องราวหลายหลากย้อนมาหาเรา มาโอบกอดเราและให้กำลังใจเราเสมอ แม้ว่าบางครั้งเราจะเศร้าเหลือเกินที่อยากให้ท่าน ยังคงอยู่กับเรา...

ความคิดเห็นที่ 4 (0)
รักนันท์ วันที่ : 04/11/2010 เวลา : 19.42 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/peekung

คุณสนิมกฤชคะ..
ขอบคุณค่ะ..อิ่มอะไรก็ไม่สุขเท่า อิ่มใจในการได้แบ่งปัน..จริงแท้แน่นอนเลยค่ะ..

ความคิดเห็นที่ 3 (0)
เอกสิทธ์ วันที่ : 04/11/2010 เวลา : 19.12 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/vasit
นายอ้วน - Study?& Learn

มีรูปสมัยเด็กด้วยอ่ะ แถมจำความได้อีก
ผมเองสมัยเด็กพ่อแม่ไม่ได้ถ่ายรุปเท่าไหร่เลย มีไม่ถึง 5 รูปด้วยซ้ำ เลยจำความได้ตั้งแต่ 6 ขวบขึ้นไป ก่อนหน้านั้น จำไม่ได้เลยครับ นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก ก็งง ๆ เหมือนกันที่ดาราหลายคนจำสมัย 2-3 ขวบได้ด้วยอ่ะ

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
SriNapa วันที่ : 04/11/2010 เวลา : 15.45 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/SriNapa
สักวันความจริงมันต้องปรากฎ

เรื่องราวที่เขียนอ่านแล้วน่ารักดีคะ ...

คุณพ่อรูปหล่อสมคำล่ำลือจริงๆ ...

รูปเก่าๆ ดูแล้วชื่นใจดีคะ เวลาหนูกลับบ้านนอกชอบเอารูปเก่าๆ ของที่บ้านมานั่งดูคะ บางทีดูแล้วน้ำตาจะไหล ... คิดถึงคนที่ท่านเสียๆ ไปแล้ว ...


ความคิดเห็นที่ 1 (0)
สนิมกฤช วันที่ : 04/11/2010 เวลา : 09.53 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/sanimkrit


ยินดีด้วยครับ

.................
"..เรามีของอร่อยอยู่ชิ้นหนึ่ง เราแบ่งให้เพื่อนกิน เพื่อนมันอิ่มอยู่ในหัวใจเราไปนานแสนนาน.."

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน