• ไพฑูรย์ธัญญา
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : phaitoon.thanya@gmail.com
  • วันที่สร้าง : 2008-01-11
  • จำนวนเรื่อง : 35
  • จำนวนผู้ชม : 53984
  • ส่ง msg :
  • โหวต 44 คน
โดยวิธีของเราเอง
เรื่องของเรา เราต้องเล่าโดยวิธีของเราเอง
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/phaitoon
วันจันทร์ ที่ 22 ธันวาคม 2551
Posted by ไพฑูรย์ธัญญา , ผู้อ่าน : 601 , 22:59:53 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน


พ่อค้ารถพุ่มพวง จอดรถพุ่มพวงของเขาไว้ที่หน้าร้าน รถพุ่มพวงมีสินค้าสารพัดใส่ถุงพลาสติกแขวนห้อยย้อยเป็นพุ่มเป็นพวง เมื่อเขาเดินเข้ามาในร้าน ทุกคนที่นั่งอยู่ก็หันไปมองแทบพร้อมกัน  อย่างว่า เขาหายหน้าไปนานหลายวัน หลังจากกวาดสายตาไปทั่วตามแบบที่ชอบทำเป็นประจำ พ่อค้ารถพุ่มพวงก็เอ่ยขึ้น

        “เขาว่านายกรัฐมนตรีจะมา” 

        ทุกคนหันไปมองหน้ากันแบบโง่ ๆ ก่อนจะหันไปมองเขาอีกที พ่อค้ารถพุ่มพวงยิ้มแบบเจ้าเล่ห์ พลางถือวิสาสะไปนั่งร่วมโต๊ะ

        “ล้อเล่นกันใช่ไหม” มีเสียงเคร่งขรึมถามขึ้นจากหัวหน้ารักษาความสงบประจำหมู่บ้าน

        “ก็แล้วแต่จะคิด” พ่อค้ารถพุ่มพวงเล่นสำนวน พลางหันไปร้องสั่งกาแฟดำจากเจ้าของร้านกาแฟแก้วหนึ่ง

        “นี่ไม่ใช่เรื่องที่จะมาล้อเล่น” หัวหน้าหมู่บ้านตำหนิ แกขยับคอเสื้อที่กลัดกระดุมไม่ตรงรังดุมให้เข้าที่ “เรื่องนายกรัฐมนตรีจะไปไหนมาไหนมันต้องมีกำหนดการ พวกแกว่ามั้ย” ตอนท้ายแกหันมาถามคนข้างๆ

        “ก็มีเหตุผลอยู่” มีเสียงสนับสนุนขึ้นเบาๆ

        คนขายกาแฟร่างอ้วน เดินเหวี่ยงพุงยวบย้วยมาพร้อมแก้วกาแฟดำ กลิ่นตัวเหม็นหืนของเขาโชยนำมาก่อน บางคนยกมือป้องจมูกอย่างลืมตัว  ก็อย่างที่รู้กันนั่นแหละ คนอ้วนมักมีเหงื่อและกลิ่นตัวเป็นธรรมดา

        “ไปได้ข่าวมาจากไหนกันอีกล่ะ” คนขายกาแฟถามยิ้มๆ เวลายิ้ม ลูกตาสองข้างของเขาหายไปในกลีบเนื้อย่นๆ ชั่วขณะ  “หายไปนานหลายวัน  กลับมาก็มีข่าวมาทุกที”

        พ่อค้ารถพุ่มพวงยักไหล่ในแบบที่เรียกกันว่า’แอ็คอาร์ต’ “ก็อย่างที่เห็น” เขาพูด “งานของฉันอยู่ติดที่ได้เสียเมื่อไหร่ มีแต่คนที่เดินทางท่องโลกกว้างเท่านั้นแหละ ที่จะรับรู้ข่าวสารก่อนคนอื่น”

        พูดจบเขาก็ปรายตาไปทางหัวหน้าหมู่บ้าน ก็อย่างที่รู้ เขาชอบมีเรื่องมาพูดข่มหัวหน้าหมู่บ้านอยู่เสมอ หมอดูเคยบอกว่า เขาเป็นพวกอวดหยิ่ง มันเป็นนิสัยที่ไม่มีวันแก้ได้ แต่ก็หาใช่สิ่งที่น่ารังเกียจนักหรอก เพราะรัฐมนตรีบางคนก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน

        ทุกคนเงียบไปอย่างตรึกตรอง พวกเขานั่งกันที่โต๊ะหินขัดรูปวงกลม ซึ่งเป็นโต๊ะที่ดูพิเศษเพียงโต๊ะเดียวในร้านกาแฟแห่งนี้  มันเป็นโต๊ะที่หัวหน้าหมู่บ้านสั่งให้คนขายกาแฟซื้อมาโดยเฉพาะ ว่ากันว่าที่แกชอบนั่งโต๊ะกลมก็เพราะไม่อยากเป็นเจ้ามือจ่ายค่ากาแฟนั่นเอง  โต๊ะกลมทำให้แกเลือกนั่งตรงไหนก็ได้ตามอำเภอใจ เพราะถึงอย่างไรก็ไม่มีใครมองว่าแกนั่งอยู่หัวโต๊ะได้หรอก

ถ้าไม่นับพ่อค้ารถพุ่มพวงที่มาใหม่ พวกเขามีด้วยกันสี่คน ทั้งหมดคือกรรมการประจำหมู่บ้าน  เริ่มจากหัวหน้าหมู่บ้านผมสีดอกเลาที่ไม่ชอบไปไหนมาไหน ติดกันเป็นหัวหน้าฝ่ายรักษาความสงบ ที่เวลาเมาแล้วชอบทำเรื่องไม่สงบเสียเอง ถัดไปเป็นหมอดูประจำหมู่บ้านซึ่งเคยเป็นนักเล่นหวยมาก่อน  อีกคนเป็นฝ่ายอนามัยของหมู่บ้านที่คอยผุดลุกผุดนั่งแบบคนอยู่ไม่สุข  อันที่จริงแกก็เหมาะสมกับตำแหน่งอยู่ไม่น้อย นี่ก็อีกนั่นแหละ หมอดูเคยแอบกระซิบนินทาว่า  แกรักษาอนามัยสมหน้าที่ ขนาดเวลาจะนอนกับเมีย ยังสั่งให้หล่อนไปอาบน้ำขัดสีฉวีวรรณอยู่เป็นชั่วโมง กระนั้นก็เถอะ แกก็ยังมีโรคประจำตัวกับเขาอยู่เหมือนกัน ก็อย่างที่รู้ โรคริดสีดวงทวารมันไม่เลือกหรอกว่าใครเป็นหมอเป็นอนามัย มันก็เป็นของมันไปทั่วนั่นแหละ

หลังจากหยั่งท่าทีอยู่เป็นครู่ พ่อค้ารถพุ่มพวงก็พูดขึ้นอีก “ฉันได้ข่าวมาจากพวกแม่ค้าในตลาดอีกทีหนึ่ง เขาว่านายกรัฐมนตรีจะมาเปิดตลาดสดแห่งใหม่ของเทศบาลตำบล ในอีกไม่กี่วันนี่แหละ”

หัวหน้าหมู่บ้านเชิดหน้าขึ้นมาทันควัน “นายกรัฐมนตรีนั่นรึจะมาเปิดตลาด” แกพูดแล้วหัวเราะหยัน ๆ

“ล้อเล่นกันใช่ไหม” ฝ่ายรักษาความสงบเสียงขรึมกว่าเดิม

“ก็แล้วแต่จะคิด” พ่อค้ารถพุ่มพวงแอ็คอาร์ตมากขึ้นไปอีก “มันจะแปลกตรงไหน ถ้านายกรัฐมนตรีจะไปตลาด”

“แต่เราไม่เคยได้ข่าวมาก่อน” หัวหน้าหมู่บ้านแย้ง แกหันไปจ้องหมอดูเหมือนจะขอความเห็น

“คงมาตรวจราชการ” หมอดูแบ่งรับแบ่งสู้ “ก็ดี นายกฯจะได้เห็นเสียทีว่าชาวบ้านร้านตลาดเขาอยู่กินกันยังไง”

“แต่มันก็ยังไง ๆ อยู่ดี” หัวหน้าหมู่บ้านยังไม่แล้วใจ “ตลาดสดไม่น่าจะใช่ที่ที่คนอย่างนายกรัฐมนตรีจะไปเดินเล่น เว้นเสียแต่ว่าเขาจะไปหาใครบางคนล่ะมากกว่า”

“เขาจะไปหาใครละ” อนามัยหมู่บ้านถาม

“เมียน้อยละมั้ง” พ่อค้ารถพุ่มพวงพูดหยันๆ “เขาอาจมีเมียน้อยเป็นแม่ค้าขายปลาก็ได้ ใครจะไปรู้”

คำพูดของพ่อค้ารถพุ่มพวง ทำเอาคนขายกาแฟร่างอ้วนหัวเราะพุงกระเพื่อม เขาก็เป็นแบบนี้แหละ ได้ยินอะไรสักหน่อยก็จะหัวเราะได้เป็นวรรคเป็นเวร ว่ากันอีกเหมือนกันว่า เหตุที่เมียของเขาหนีไปเพราะทนเสียงหัวเราะบ้าๆ แบบนี้ไม่ไหว เขาหัวเราะแม้แต่ตอนที่กำลังเอาอยู่กับหล่อน แต่เรื่องทำนองนี้เราจะไปเชื่อมากก็ไม่ได้ ทุกวันนี้เขาว่าเป็นยุค’ลับลวงพราง’ อะไรๆ ก็ดูไม่น่าวางใจไปเสียทั้งหมด

ฝ่ายรักษาความสงบกระแอมขึ้นเบาๆ เหมือนจะเตือนทุกฝ่ายว่าให้จริงจังกันหน่อย นั่นหละ ทำให้ทุกคนค่อยสำรวมขึ้น พ่อค้ารถพุ่มพวงจิบกาแฟในท่าทีชวนหมั่นไส้ แล้วเอ่ยอย่างเป็นการเป็นงาน “ฉันได้ข่าวมาแบบนี้จริงๆ มันก็เป็นไปได้ว่า ทางการเขาอาจเกณฑ์ชาวบ้านในละแวกใกล้เคียงให้ไปต้อนรับ ก็อย่างที่เห็น เวลาพวกเจ้านายมาตรวจราชการ พวกเราก็ถูกเกณฑ์อยู่บ่อยๆ มิใช่รึ”

“ก็มีเหตุผลอยู่” หมอดูพยักหน้าเห็นด้วย

“งั้นเราก็ต้องเตรียมการอะไรสักอย่างแล้วละ” ถึงตอนนี้ฝ่ายรักษาความสงบก็ตื่นเต้นขึ้นมาทีเดียว อย่างว่า เขาเป็นฝ่ายรักษาความสงบเรียบร้อยของหมู่บ้าน เคยผ่านการฝึกในหลักสูตรอะไรสักอย่างจากค่ายทหารมาก่อน   เขาหันไปพูดกับหัวหน้าหมู่บ้านเป็นเชิงหารืออยู่พักหนึ่ง จากนั้นหัวหน้าหมู่บ้านที่ไม่ค่อยได้ไปไหนมาไหนก็หันมาพูดกับทุกคน

“เอาล่ะ ๆ” เขาเริ่มต้นด้วยคำพูดที่ชอบใช้ในการประชุมชาวบ้าน “เรื่องที่ว่า จะจริงเท็จแค่ไหนก็ยังไม่แน่ชัด แต่เราคงต้องเตรียมการเอาไว้ก่อน อย่างน้อยเราก็เตรียมคนเอาไว้ หากมีแจ้งอย่างเป็นทางการมาเราจะได้ไม่ฉุกละหุก”

“ให้ฉันไปด้วยสักคนไหมล่ะ” คนขายกาแฟตะโกนข้ามโต๊ะมาถาม “ฉันอยากเห็นนายกรัฐมนตรีกับเขามั่ง”

หัวหน้าหมู่บ้านหันไปมองคนรอบโต๊ะอย่างขอความเห็น  ฝ่ายรักษาความสงบมองไปทางคนขายกาแฟด้วยสายตาแบบผู้รักษาความสงบ “ใครจะเฝ้าร้านให้แกล่ะ” เขาถาม

“ฉันก็ปิดร้านสิ”

“แกไม่ควรทำอย่างนั้น” ฝ่ายรักษาความสงบเสียงขรึมขึ้นอีกเล็กน้อย “เรื่องการไปต้อนรับนายกรัฐมนตรีใช่ว่าใครต่อใครจะไปกันได้เสียทุกคน ยิ่งบ้านเมืองตอนนี้ไม่น่าไว้วางใจอยู่เสียด้วย มันก็ต้องพิจารณากันให้รอบคอบสักหน่อย”

“ก็มีเหตุผลอยู่” หมอดูว่า

คนขายกาแฟปลดสีหน้าระรื่นลงชั่วขณะ กระนั้นก็ตาม เขาก็ไม่ถึงกับสิ้นหวังไปเสียทีเดียวหรอก

“ก็ยังไม่สรุปว่าใครจะได้ไปหรือไม่ได้ไป” หัวหน้าหมู่บ้านแทรกขึ้น ดูแกจะถนอมน้ำใจคนขายกาแฟอยู่ในที ก็อย่างที่รู้ พวกพ่อค้ามักจะได้รับความเกรงใจจากฝ่ายต่างๆ อยู่เสมอ

“ก็แล้วแต่จะพิจารณากันละนะ” พ่อค้ารถพุ่มพวงพูด “ฉันเพียงแค่มาแจ้งข่าว ตามประสาคนรักใคร่ชอบพอ แต่ถึงอย่างไรเรื่องนี้ก็นับว่าไม่ธรรมดา จริงมั้ย”

กล่าวจบ  พ่อค้ารถพุ่มพวงก็เอ่ยปากลา เขาเรียกคนขายกาแฟมาคิดเงิน แต่หัวหน้าหมู่บ้านอาสาว่าจะเป็นฝ่ายรับผิดชอบเอง นัยว่าเพื่อเป็นการตอบแทนสำหรับข่าวสารที่นำมาบอก พ่อค้ารถพุ่มพวงออกปากขอบคุณ ก่อนจะเดินแบบแอ็คอาร์ตไปที่รถของเขาอีกครั้งหนึ่ง  สักครู่เสียงสตาร์ทรถก็ดังกระหึ่มขึ้น พุ่มพวงประดามีที่ห้อยโตงเตงอยู่ทั่วรถแก่วงไกวไหวสั่น คนขับรถพุ่มพวงยังไม่วายหันมาโบกมือและส่งยิ้มให้พวกที่อยู่ในร้าน จากนั้นก็ยัดเกียร์ออกรถไปตามถนนเส้นหลักของหมู่บ้าน ปล่อยควันรถและฝุ่นที่เกิดจากล้อตะกายดินไว้หน้าร้านของคนขายกาแฟก้อนใหญ่

“ไม่ได้ล้อเล่นกันใช่มั้ย” ฝ่ายรักษาความสงบถามขึ้นอย่างเป็นการเป็นงาน เมื่อพ่อค้ารถพุ่มพวงออกจากร้านไปแล้ว

        “ไม่รู้สิ” หัวหน้าหมู่บ้านแบ่งรับแบ่งสู้ “ถึงอย่างไรเราก็ควรตรวจสอบข้อเท็จจริงอีกทีหนึ่ง”

“มันเป็นไปได้ทีเดียวแหละ” ฝ่ายอนามัยพูดบ้าง นาน ๆ ที่เขาจะได้ออกความเห็นสักครั้งหนึ่ง ก็อย่างที่รู้ โรคริดสีดวงทวารแทบจะไม่เปิดโอกาสให้เจ้าของของมันได้อยู่เป็นสุขนักหรอก และเพื่อให้ดูหนักแน่นขึ้นเขาอ้างถึงหนังสือแจ้งอย่างเป็นทางการจากอนามัยประจำอำเภอที่ได้รับเมื่อสองวันก่อนว่า ให้กวดขันรักษาเรื่องความสะอาดตามร้านค้าและตลาดสดเป็นพิเศษ

“ว่ากันว่า นายกรัฐมนตรีคนนี้ให้ความสำคัญกับตลาดสดเอามากๆ” เขากล่าวตบท้ายและรีบผุดลุกจากที่นั่งตามแบบที่คนเป็นริดสีดวงทวารโดยทั่วไปมักทำกัน

ข่าวสารของพ่อค้ารถพุ่มพวงไม่ใช่เรื่องล้อเล่นอย่างที่คิด หลังจากที่ได้ออกไปไหนมาไหนกับเขาบ้าง หัวหน้าหมู่บ้านก็แน่ใจว่าข่าวเรื่องนายกรัฐมนตรีจะมาเปิดตลาดนั้นเป็นความจริง ที่ตลาดสดแห่งใหม่ของเทศบาลตำบลซึ่งอยู่ห่างออกไปสามกิโลเมตรมีการเตรียมการกันยกใหญ่ ถนนหนทางและที่จอดรถถูกปรับให้สะอาดกว้างขวาง ถนนในเขตเทศบาลขึ้นป้ายต้อนรับ ฯพณฯ นายกรัฐมนตรีอยู่ทุกสาย  อีกสองวันต่อมา หนังสือแจ้งอย่างเป็นทางการจากอำเภอก็มาถึง หัวหน้าหมู่บ้านเรียกกรรมการทุกฝ่ายมาประชุมโต๊ะกลมที่ร้านกาแฟอีกครั้งหนึ่ง

        “ขอดูกำหนดการซิ” ฝ่ายรักษาความสงบเอ่ยอย่างเคร่งขรึมกับหัวหน้าหมู่บ้าน ก็อย่างที่รู้ เขาเป็นคนที่ให้ความสำคัญกับกำหนดการเป็นพิเศษ

        หัวหน้าหมู่บ้านยื่นหนังสือจากอำเภอให้ฝ่ายรักษาความสงบ เขารับไปเปิดอ่านอย่างจดจ่อ พลางพยักหน้าหงึกๆ ไปด้วย กำหนดการทำให้เขาดูผ่อนคลายขึ้นกว่าเดิม

        “ไม่มีอะไรต้องหนักใจ” เขาเงยหน้าขึ้นแล้วว่าอย่างปลอดโปร่ง “พวกเราแค่หาคนไปร่วมต้อนรับเท่านั้นเอง”

        “ให้ฉันไปด้วยสักคนไหมละ” คนขายกาแฟตะโกนข้ามโต๊ะมาอีก ดูเหมือนเขาจะได้ยินไปเสียทุกเรื่องที่ใครก็ตามคุยกันในร้านของเขา

        “แล้วแต่ฝ่ายรักษาความสงบจะพิจารณา” หัวหน้าหมู่บ้านยกสิทธิ์ให้อีกฝ่าย อึดใจเดียว ตรงหน้าของฝ่ายรักษาความสงบก็มีกาแฟร้อนๆ มาวางถึงที่ คราวนี้คนขายกาแฟยังแถมขนมกรุบกรอบที่ซื้อจากรถของพ่อค้าพุ่มพวงให้อีกซองหนึ่ง

        เนื่องจากหมู่บ้านของพวกเขาไม่ใช่พื้นที่เป้าหมายในการตรวจเยี่ยมโดยตรง การพิจารณาคัดเลือกคนไปร่วมต้อนรับ ฯพณฯ นายกรัฐมนตรีจึงทำกันแบบไม่เคร่งเครียดมากนัก ทางการกำหนดมาว่าต้องการคนหมู่บ้านละยี่สิบ  ฝ่ายรักษาความสงบตัดสินใจอย่างรวดเร็ว ในที่สุดก็ได้คนที่จะไปร่วมต้อนรับดังนี้

        กรรมการหมู่บ้านทั้งสี่ฝ่ายพร้อมด้วยภริยารวมเป็นแปด  ผู้อาวุโสอดีตผู้นำหมู่บ้านหนึ่งคน คณะครูในโรงเรียนสาม ตัวแทนกลุ่มแม่บ้านห้าคน คนขายกาแฟกับเจ้าของโรงสีพี่ภริยาหัวหน้าหมู่บ้านอีกสอง ที่เหลืออยู่หนึ่ง พวกเขาเว้นไว้ให้พ่อค้ารถพุ่มพวง เพื่อเป็นการให้เกียรติในฐานะผู้นำข่าวมาบอกเป็นคนแรก  แต่ครั้นพ่อค้ารถพุ่มพวงมาส่งสินค้าที่ร้านกาแฟอีกครั้งในวันต่อมา เขาก็บอกปฏิเสธในสิทธิ์นั้น  เขาพูดแบบแอ็คอาร์ตว่า เอาสิทธิ์ที่ว่าไปให้คนอื่นเถอะ สำหรับคนที่ท่องโลกกว้างอย่างเขาจะไปนั่งตรงไหน เมื่อไหร่ก็ได้อยู่แล้ว

        ถึงตอนนี้กรรมการทั้งสี่ฝ่ายก็ต้องมาประชุมโต๊ะกลมกันอีกที การหารือครั้งนี้ค่อนข้างเคร่งเครียดกว่าครั้งก่อน ก็อย่างที่รู้ คนที่มาตรวจราชการเป็นถึงนายกรัฐมนตรี ใครต่อใครก็อยากไปต้อนรับกันทั้งนั้น หลังจากกินกาแฟหมดไปคนละแก้ว จึงได้ข้อสรุปว่าให้กิ๊กของฝ่ายรักษาความสงบเป็นผู้ได้รับสิทธิ์นี้

        “อย่าให้เกิดเรื่องไม่สงบขึ้นก็แล้วกัน” หัวหน้าหมู่บ้านหันมากำชับกับฝ่ายรักษาความสงบด้วยความเป็นห่วง

        แล้ววันที่รอคอยก็มาถึง  ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นไปด้วยดีและตามกำหนดการทุกขั้นตอน คณะของหัวหน้าหมู่บ้านไปถึงก่อนเวลาตามคำแนะนำของฝ่ายรักษาความสงบ นัยว่าเพื่อช่วยให้งานเป็นไปด้วยความเรียบร้อยมากขึ้น คนที่ไม่ค่อยจะอยู่เป็นสุขนักคือฝ่ายอนามัยนั่นเอง ก็อย่างที่รู้ โรคประจำตัวของเขาไม่ได้ใส่ใจกับกำหนดการสักเท่าไหร่

        บริเวณตลาดสดดูคึกคัก แต่สะอาด ถูกหลักอนามัยและเป็นไปด้วยความเรียบร้อย บรรดาข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ นายกเทศมนตรี คณะเทศมนตรีพร้อมด้วยภริยามากันครบถ้วนทุกหน่วยงาน ตำรวจทหารที่นาน ๆ จะโผล่มาให้เห็นสักครั้งหนึ่งก็เต็มพรืดไปหมด เหล่าแม่ค้าพ่อค้าในตลาดสดแต่งตัวเป็นระเบียบและดูมีอนามัย ด้วยชุดกั้นเปื้อนและหมวกผ้าสีขาวสะอาดตา พวกเขาดูตื่นตัวพร้อมต้อนรับ ฯพณฯ ท่านและคณะทุกขณะจิต ฝ่ายโฆษกและพิธีกรเตรียมพร้อมจะปฏิบัติหน้าที่ ทุกสิ่งที่อย่างดำเนินไปอย่างเรียบร้อยและตามกำหนดการ

        มีความเคลื่อนไหวเกิดขึ้นในแถวของทหารและตำรวจหน้าปะรำพิธี  สักพักรถฉลามบกนำขบวนก็เปิดหวอวิ่งเ้ามาเป็นคันแรก ตามติดมาด้วยรถตู้และเมอร์ซิเดสเบนซ์คันหรูพร้อมขบวนรถติดตามอีกหลายคัน  พิธีกรส่งสัญญาณให้ทุกคนอยู่ในความสงบ แต่มันถูกทำลายลงด้วยเสียงฮือฮาทันทีที่ ฯพณฯ นายกรัฐมนตรีก้าวลงจากรถเบนซ์คันใหญ่  แถวของข้าราชการชั้นผู้ใหญ่และคณะผู้มีเกียรติค้อมลู่ลงเหมือนพงอ้อถูกพายุเมื่อนายกรัฐมนตรีเดินผ่านหน้า พิธีการต้อนรับเป็นไปอย่างเรียบร้อยและราบรื่นกว่าที่คิด   เห็นได้ชัดว่า ฯพณฯ คนนี้มีท่าทีที่เป็นกันเองจนน่าแปลกใจ

        กำหนดการดำเนินไปตามขั้นตอนไม่ผิดพลาด หลังจากพิธีเปิดผ่านไปชั่วครู่  อยู่ ๆ นายกรัฐมนตรีก็ลุกจากที่นั่งเดินตรงไปในตลาด คนติดตามในชุดเครื่องแบบเต็มยศพร้อมตะกร้าในมือสองสามคนเดินตามไปกระชั้น  นักข่าวโทรทัศน์แบกกล้องไล่ตามไปติดๆ  บรรดาแม่ค้าพ่อค้าส่งเสียงกรี๊ดกร๊าดจนลืมกำหนดการไปชั่วขณะ

“นายกรัฐมนตรีกำลังจะจ่ายตลาด” เสียงพิธีกรที่ประกาศมาก็ตื่นเต้นพอกัน ตัวแทนของชาวบ้านที่มาต้อนรับแตกฮืออกจากที่นั่ง ทุกคนตีวงเบียดเสียดมาดูนายกรัฐมนตรีจ่ายตลาดแบบลืมตัว แต่ทุกอย่างก็ยังเป็นไปด้วยความสงบและเรียบร้อย

        “ล้อเล่นกันใช่ไหม” ฝ่ายรักษาความสงบหันไปกระซิบถามหัวหน้าหมู่บ้านด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด

        “ไม่รู้สิ” หัวหน้าหมู่บ้านกระซิบตอบ “แต่ทุกอย่างก็เป็นไปตามกำหนดการ ว่ามั้ย”

        นายกรัฐมนตรีเดินจ่ายตลาดอย่างมีความสุข  ใบหน้าอวบอูมของท่านอาบรอยยิ้มอยู่ตลอดเวลา คณะผู้ติดตามอยู่เป็นพรวนก็ทำหน้าแบบเดียวกับท่านนายกฯ ไปถ้วนทั่ว  นายกรัฐมนตรีเดินไปซื้อของจากแผงโน้นไปแผงนี้ พูดคุยหยอกล้อกับเหล่าแม่ค้า เหมือนลูกค้าขาประจำอย่างไรอย่างนั้น

        “ดูสิ..ท่านนายกฯ ซื้อปลาทู ซื้อกะปิ มะนาวและพืชผักผลไม้” ฝ่ายภริยาของคณะกรรมการจากหมู่บ้านพากันตื่นเต้นเสียยกใหญ่ “เห็นไหมท่านยังต่อรองกับแม่ค้าอีกด้วย”

        “เค็มน่ะไม่ว่า” ใครคนหนึ่งสอดขึ้นจากข้างหลัง ฝ่ายรักษาความสงบหันไปมองด้วยความไม่พอใจ แต่เขาไม่พบใคร นอกจากกิ๊กของตัวเองที่กำลังส่งยิ้มหยดย้อยมาให้

        สักพักการจ่ายตลาดก็เสร็จสิ้นลง พิธีกรประกาศว่า ต่อไปท่านนายกฯ จะให้เกียรติทำกับข้าวเลี้ยงแขกที่มาต้อนรับ ทุกคนเข้าประจำที่ตามกำหนดการอีกครั้ง

        “ล้อเล่นกันใช่ไหม” ฝ่ายรักษาความสงบยังติดใจอยู่ไม่หาย สายตาเคร่งขรึมของเขาจับจ้องที่ท่านนายกฯไม่คลาดคลา

        “ก็แล้วแต่จะคิด” อยู่ๆ พ่อค้ารถพุ่มพวงก็โผล่หน้าเข้ามาให้เห็นเป็นครั้งแรก

        “ดูตามรูปการณ์แล้วท่าจะเอาจริง” หัวหน้าหมู่บ้านอ่านสถานการณ์

        “ก็มีเหตุผลอยู่” หมอดูยังเห็นด้วยอยู่เสมอ

        สถานที่ทำกับข้าวถูกจัดไว้อีกด้านของปะรำพิธี อุปกรณ์เครื่องทำครัววางพร้อมพรัก  อยู่บนโต๊ะปรุงอาหารขนาดใหญ่  ท่านนายกฯเดินเข้าประจำที่พร้อมรับชุดกันเปื้อนและหมวกสำหรับพ่อครัวมาสวมใส่อย่างทะมัดทะแมง ครู่เดียว ฯพณฯ ก็ดูเหมือนพ่อครัวใหญ่ประจำภัตตาคารที่ไหนสักแห่ง  ท่านนายกฯ หยิบโน่นจับนี่มือเป็นระวิง จมูกขนาดใหญ่ของท่านก็คล้ายจะพะเยิบๆ สูดกลิ่นอาหารอยู่ตลอดเวลา คนขายกาแฟร่างอ้วนเห็นแล้วพยายามนึกถึงอะไรสักอย่างที่เคยเห็น แต่ด้วยความแปลกใจกับภาพที่เห็นเบื้องหน้า เขาเลยยังนึกไม่ออก

        “คนที่ทำกับข้าวนี่นะ คือนายกรัฐมนตรี” เขาหันไปถามพ่อค้ารถพุ่มพวงอย่างกังขา

        “ก็แล้วแต่จะคิด” พ่อค้ารถพุ่มพวงพูดแล้วยักไหล่แบบแอ็คอาร์ตอีกหนึ่งที ดูเหมือนเขาไม่ค่อยจะตื่นเต้นสักเท่าไหร่ อย่างว่า คนที่ท่องโลกกว้างแบบเขาคงได้เห็นอะไรแปลกๆ มาไม่น้อย

        ทุกอย่างยังคงดำเนินไปตามกำหนดการและด้วยความเรียบร้อย นายกรัฐมนตรีทำกับข้าวไปบ่นไปและชิมไปอย่างมีความสุข  จมูกอวบอ้วนของท่านก็ยังคงพะเยิบอยู่ตลอดเวลาที่ชิมไปบ่นไป  ไม่นาน กับข้าวทุกอย่างก็เสร็จเรียบร้อย ส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วตลาดสด ทำเอาบรรดาคนที่มาต้อนรับพลอยจมูกพะเยิบไปถ้วนหน้า

 พิธีกรเริ่มประกาศแจ้งรายชื่ออาหารแบบไทย ๆ ฝีมือท่านนายกฯ อันประกอบไปด้วย แกงคั่วหอยขมใส่ชะอม หมูผัดหวานแฉล้ม ต้มจืดซี่โครงไก่ใส่ฟัก น้ำพริกปลาทูและเครื่องเคียงอีกสองสามอย่าง บรรดาแขกคนสำคัญพร้อมด้วยภริยาเริ่มตั้งแถวทยอยเข้าไปชิมอาหารมื้อพิเศษอย่างตื่นเต้น จากนั้นก็ถึงคิวของบรรดาชาวบ้านที่ร่วมไปต้อนรับ  อาหารของท่านนายกฯ อร่อย สะอาด ถูกหลักอนามัยและมีปริมาณมากพอให้ชิมอย่างทั่วถึง

“เป็นไง ท่านนายกรัฐมนตรีของเรา” พ่อค้ารถพุ่มพวงหันมาถามพ่อค้าขายกาแฟด้วยน้ำเสียงชื่นชมอยู่ในที เมื่อพวกเขาทยอยชิมอาหารเสร็จ

เจ้าของร้านกาแฟร่างอ้วนยังทำจมูกพะเยิบอยู่ไม่หาย เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบคำถามอย่างมั่นใจตามแบบคนอ้วนโดยทั่วไปว่า

“ฮืม ! ก็แค่คนทำกับข้าวที่ฝีมือพอกินได้คนหนึ่ง”.

 

22 มิถุนายน 25541

 





อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 3 (0)
naitiwa วันที่ : 23/12/2008 เวลา : 18.53 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/naitiwa
...ที่เห็น ที่เป็นไป ใช่ ไม่ใช่ ไม่สำคัญ...

สวัสดีครับ

ครั้งก่อนโน้น แค่คนทำกับข้าว
ครั้งก่อนนี้ แค่น้องเขย
ครั้งนี้ นักเรียนนอก

แหะ แหะ
ผ่านมาแล้วก็ผ่านไปครับ
สวัสดีครับผม

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
ChaiManU วันที่ : 22/12/2008 เวลา : 23.22 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/chaimanu
   ทำงานให้สนุก  เป็นสุขกับการทำงาน    

ทำกับข้าว(สมควร)โดนปลด

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ วันที่ : 22/12/2008 เวลา : 23.08 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/cottonhut
 เธอเคยไหมฟังเสียงในใจร่ำร้อง  ถ้วนทั่วทุกท่วงทำนองของถ้อยคำ 

ก็บอกแล้วไงครับว่า
ประชาชนต้องมาก่อน



สวัสดีครับพี่
สบายดีนะครับ
สายคำครับ

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน

อย่าลืมยากลาย

ลูกทุ่งปักษ์ใต้

View All
<< ธันวาคม 2008 >>
อา พฤ
  1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31      



[ Add to my favorite ] [ X ]