• ไพฑูรย์ธัญญา
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : phaitoon.thanya@gmail.com
  • วันที่สร้าง : 2008-01-11
  • จำนวนเรื่อง : 35
  • จำนวนผู้ชม : 53836
  • ส่ง msg :
  • โหวต 44 คน
โดยวิธีของเราเอง
เรื่องของเรา เราต้องเล่าโดยวิธีของเราเอง
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/phaitoon
วันพฤหัสบดี ที่ 9 ธันวาคม 2553
Posted by ไพฑูรย์ธัญญา , ผู้อ่าน : 1511 , 05:51:10 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 3 คน ก่อพงษ์ , เจริญขวัญ และอีก 1 คนโหวตเรื่องนี้

จดหมายฉบับที่ ๑

 

มหาสารคาม

๙ ธันวาคม ๒๕๕๓

 

ไพวรินทร์ ที่รัก

 

 ทันทีที่ผมลงมือเขียนจดหมายนี้ ความตั้งใจของเราที่เคยพูดคุยกันไว้นานแล้วน่าจะได้เป็นจริงเสียที ผมไม่ทราบว่าคุณเป็นเหมือนผมบ้างไหม ที่ในรอบหลายปีมานี้มักเป็นโรคผัดวันประกันพรุ่ง  ผมมีโครงการและความใฝ่ฝันที่จะทำอะไร ๆ ตั้งหลายอย่าง แต่เอาเข้าจริงก็ไม่ได้ลงมือทำ หรือถ้าทำก็เป็นแบบสะเปะสะปะไม่เป็นชิ้นเป็นอัน กลับมาตั้งสติได้อีกทีเวลาก็ผ่านไปปีแล้วปีเล่า

 นี่นับเป็นข้อเสียอย่างหนึ่งของผมที่ยังแก้ไขไม่ได้สักที แต่นับจากนี้ไป ผมให้สัญญากับตัวเองว่า จะพยายามเขียนถึงคุณให้ได้อย่างน้อยอาทิตย์ละครั้ง และผมหวังว่าคุณคงไม่ปล่อยให้ผมเขียนถึงคุณฝ่ายเดียวเป็นแน่นอน

 คุณคิดเหมือนผมไหม?  เมื่อวันเวลาเปลี่ยนไป เรามักพากันหลงลืมอะไรบางอย่าง เหมือนชื่อเรื่องสั้นของ”วัชระ สัจจะสารสิน” มากขึ้นทุกที แน่ละ หนึ่งในนั้นคือการเขียนจดหมาย คนทุกวันนี้แทบไม่มีเวลาเขียนจดหมายกันอีกแล้ว ผมหมายถึงจดหมายในหน้ากระดาษ ที่ครั้งหนึ่งมันเคยเป็นช่องทางในการติดต่อสื่อสารของผู้คน ทุกวันนี้เรายิ่งติดต่อสื่อสารกันมากขึ้น แต่เราไม่ได้เขียนจดหมายกันเสียแล้ว จริงอยู่..คุณอาจแย้งว่าก็เขียน จดหมายอีเล็กทรอนิกส์หรือ อีเมล์อย่างไรละ ก็ถูกของคุณ แต่สำหรับผมการเขียนจดหมายในอีเมล์มันไม่ต่างอะไรไปจากการส่งข้อความสั้นหากันนั่นแหละ เวลาเราเขียนอีเมล์ เราจะพูดกันสั้น ๆ เอาแต่เรื่องธุระที่จำเป็น ไม่มีสีสันบรรยากาศอะไรแบบที่เราเคยทำกันในขณะเขียนจดหมายในวิถีแบบเก่า ที่เขียนเสร็จแล้วก็พับใส่ซองจ่าหน้าเอาไปส่งที่ไปรษณีย์ แล้วรอคอยว่าจะได้รับการตอบรับจากปลายทางหรือไม่ เรารออย่างใจเย็น ปล่อยให้ขบวนการรับส่งเป็นเรื่องราวของทางไปรษณีย์ แต่วันหนึ่ง เมื่อมีจดหมายตอบมา เราก็ตื่นเต้นที่ได้เปิดมันอ่าน ยิ่งถ้าเป็นจดหมายจากสาวคนรัก เรายิ่งตื่นเต้นและมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก

 เขียนมาแบบนี้ อย่าเพิ่งเข้าใจว่าผมกำลังเป็นคนย้อนยุค เข้าทำนองพวก nostalgia หรือพวกโหยหาอดีต อันที่จริงเราต่างโหยหาอดีตกันทั้งสิ้น  เราเลยต้องรื้อฟื้นบางสิ่งบางอย่างที่มันผ่านเลยไปแล้วให้กลับมาอีก เราโหยหาอดีต เพราะเราไม่มั่นใจกับสภาพปัจจุบัน ตอนที่เราไปหลวงพระบางเราก็ได้แลกเปลี่ยนกันในเรื่องนี้ หลายคนที่ไปหลวงพระบางต้องการกลับไปสู่ยุคอดีตอันรุ่งเรื่อง ง่ายงามของเมืองหลวงพระบาง เพียงเพื่อเก็บเป็นภาพประทับใจ โดยที่เราพากันหลงลืมไปอีกนั่นแหละว่า หลวงพระบางก็มีชีวิตของมัน มีการเติบโต เปลี่ยนแปลง ไปตามเงื่อนไขของสังคมและยุคสมัย ยิ่งเมื่อได้รับการยกย่องตีทะเบียนให้เป็น “เมืองมรดกโลก” หลวงพระบางก็พลิกผันจากหน้ามือเป็นหลังมือ หลายคน (ซึ่งอาจรวมทั้งคุณ) อาจรู้สึกผิดหวังว่า มันไม่ได้เป็นแบบที่นักเขียนสารคดีท่องเที่ยวหลายคนเคยพูดว่า หลวงพระบาง “เหมือนเชียงใหม่เมื่อ ๕๐ ปีที่แล้ว”

 ผมไม่เคยเห็นเมืองเชียงใหม่เมื่อ ๕๐ ปีที่แล้ว เลยไม่รู้ว่ามีสภาพเช่นไร แต่ผมโชคดีอยู่บ้างที่เคยเห็นหลวงพระบางเมื่อ ๑๐ กว่าปีที่แล้ว ตอนที่เมืองเก่าแก่นี้ยังไม่ได้รับการสถาปนาให้เป็น “เมืองมรดกโลก” ประมาณปี ๔๐ – ๔๔ ผมมีโอกาสไปหลวงพระบางในช่วงสั้นๆ อยู่สองสามครั้ง ตอนนั้นหลวงพระบางยังไม่มีนักท่องเที่ยวมากขนาดนี้ ยังไม่มีโรงแรมผุดเหมือนดอกเห็ดและยังไม่มีเกส์ตเฮาส์อยู่ทุกตรอกซอกซอยเหมือนที่เราเคยไปเดินย่ำสำรวจกันมาเมื่อไปหลวงพระบางคราวล่าสุด นักท่องเที่ยวหลายคนอยากแช่แข็งหลวงพระบางให้อยู่กับคืนวันในอดีต ที่ซอมซ่อ เงียบเหงา และงดงามตามสภาพของเมืองในอดีต ทุกคนมักคาดหวังให้หลวงพระบางเป็นแบบนั้น

 ผมไปหลวงพระบางครั้งแรกเป็นตอนที่กระแสการท่องเที่ยวยังไม่บูมเหมือนทุกวันนี้ เป็นช่วงต้นๆ ที่รัฐบาลของสปป.ลาว เพิ่งเปิดประเทศ ยามเช้า หลวงพระบางเอียงอายอยู่ในสายหมอก ยามค่ำหลวงพระบางซ่อนเร้นอยู่ภายใต้แสงไฟเลือนสลัว การเดินทางทางหลวงพระบางในตอนนั้นทำได้สะดวกเพียงทางเดียวคือนั่งเครื่องบินจากเวียงจันทน์มาลงที่สนามบินหลวงพระบาง ไม่ใช่นั่งรถทัวร์หรือรถตู้เลาะเลียบมาทางถนนบนขอบฟ้าเหมือนที่เราไปกันมาครั้งล่าสุด

 ไพวรินทร์ที่รัก คุณคิดเหมือนผมหรือเปล่าไม่รู้ แต่ผมมักคิดเสมอว่ามีคนจำนวนหนึ่งมองหลวงพระบางแบบหญิงสาวชาวบ้านป่า ที่สวยงามอย่างธรรมชาติ สงบเสงี่ยมภายใต้เครื่องแต่งกายพื้นเมืองของชาวไตลื้อ ในขณะเดียวกันเจ้าหล่อนก็คงเสน่ห์อันลึกลับ ชวนให้ค้นหา สายตาเช่นนี้เป็นสายตาของผู้บุกรุกใช่หรือไม่ ? สายตาแบบนี้ก็คงไม่ต่างจากสายตาของนักสำรวจอาณานิคมชาวตะวันตกในอดีต ที่มองโลกและสรรพสิ่งทุกอย่างซึ่งต่างไปจากวัฒนธรรมคนผิวขาวของพวกเขาว่าเป็นสิ่งที่ล้าหลัง ชวนให้ค้นหาและต้องเข้าไปครอบครองจัดการ

 ผมอาจคิดครุ่นวุ่นวายไปนอกเรื่อง  เลยทำให้เนื้อความในจดหมายของผมไม่ค่อยเป็นเอกภาพ แต่ผมคิดว่าการเขียนจดหมายไม่ใช่การเขียนเรียงความ ที่จะต้องวางโครงเรื่องแล้วเขียนไปตามเค้าโครงนั้น สำหรับผม จดหมายเป็นอะไรก็ได้ที่เราเขียนถึงใครสักคน เล่าเรื่องเกี่ยวกับความรู้สึกนึกคิดของเราให้คนอื่นได้รับรู้ เมื่อผมเขียนจดหมายถึงคุณ ผมควรแวะเวียนชมนกชมไม้หรือแอบนินทาใครบางคนย่อมไม่ผิดหรอกนะ ตราบใดท่ผมไม่ก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของพวกเขา

 เรื่องบางเรื่องผมอาจเกริ่นขึ้นมาพอให้คุณอยากรู้ แล้วผมก็หยุดเอาเสียดื้อ ๆ หรือไม่ก็ไพล่ไปพูดเรื่องอื่นอีก คุณก็อย่าเพิ่งรำคาญเสียก่อนก็แล้วกัน ตอนนี้ผมพาคุณย้อนไปหลวงพระบาง แล้วก็เฉไปพูดเรื่องอื่น ก่อนจบผมก็อยากวกกลับไปที่หลวงพระบางอีกสักหน่อย

 ตอนที่คุณกับคณะกำลังเดินชมความงามของวัดเชียงทองมรดกล้ำค่าของหลวงพระบางอยู่นั้น ผมเดินเตร่ออกมาจากกลุ่ม เลาะเลียบริมน้ำของที่เต็มไปด้วยร้านกินดื่มสารพัดประเภท ผมเคยเดินมาแล้วครั้งหนึ่งเมื่อหลายปีก่อน ตอนนั้นริมแม่น้ำของในหลวงพระบางมันไม่ได้พลุกพล่านไปด้วยผู้คนร้านค้าแบบนี้ แต่มีเพียงลานพักของชาวบ้าน แคร่ไม้ไผ่ที่พวกเขามานั่งจับกลุ่มพักผ่อนกันในยามเที่ยงวัน ชีวิตดูเหมือนไม่ได้ขึ้นอยู่กับเข็มนาฬิกา เวลาไม่มีค่าและความหมายอันใดมากนัก แต่ทุกวันนี้ภาพทีว่านี้แทบไม่หลงเหลือยู่อีกต่อไป...

 กระนั้นก็ตาม ผมก็ยังได้พบภาพ ๆ หนึ่งที่มันงดงามยิ่งนักในสายตาของผม ขณะเดินทอดน่องไปบนฟุตบาทแคมของ ผมเห็นเด็กหญิงสองคนนั่งอยู่บนเสื่อข้างร้านกินดื่ม ทั้งสองกำลังมีความสุขกับการได้อ่านหนังสือ ใช่พวกเธออ่านหนังสือแบบเรียนภาษาลาว ผมได้ยินเด็กหญิงคนหนึ่งนั่งท่องบทเรียนอย่างมีความสุข ผมเลยอยากบอกคุณว่า ภาพที่งามที่สุดที่ผมได้พบเมื่อไปหลวงพระบางครั้งล่าสุดก็คือภาพนี้...ภาพของเด็กๆ นั่งอ่านหนังสือ ช่างเป็นภาพที่งดงามและน่าทัศนาเสียนี่กระไร...

 สำหรับฉบับแรก นี่คงเป็นจดหมายที่ไม่ค่อยเป็นเรื่องเป็นราวอะไรนัก แต่ผมหวังอย่างยิ่งว่า เมื่อคุณได้รับจดหมายของผม ผมอาจได้รับจดหมายตอบของคุณบ้าง ส่วนต่อไปเราจะเขียนถึงกันอีกหรือไม่ ก็ขอให้เป็นไปตามที่มันควรจะเป็นเถิด....

 ระลึกถึงคุณ และดูแลสุขภาพด้วยนะครับ

 

 

ไพฑูรย์ ธัญญา





อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 6 (0)
ก่อพงษ์ วันที่ : 21/12/2010 เวลา : 10.29 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/gorbhong

ขอบคุณครับ

ความคิดเห็นที่ 5 (0)
อณูทิพย์ธารทอง วันที่ : 20/12/2010 เวลา : 23.44 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/Anutip

แอบมาอ่านจดหมายวรรณกรรมครับอาจารย์...

ความคิดเห็นที่ 4 (0)
ไพวรินทร์ วันที่ : 10/12/2010 เวลา : 12.32 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/paiwarinkhaongam
มือเปื้อนดิน  จะปั้นดิน  เป็นดวงดาว  ใจเหน็บหนาว  จะเคี่ยวหนาว  เป็นเปลวไฟ

ขอบคุณครับพี่
ได้รับจดหมายแล้ว
กำลังตอบอยู่ครับ
ตื่นเต้นจังเลย

ไพวรินทร์

ความคิดเห็นที่ 3 (0)
เจริญขวัญ วันที่ : 09/12/2010 เวลา : 21.26 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/charoenkwan

ขอบคุณอาจารย์มากค่ะ ที่แวะไปที่บล็อคอันเกือบจะร้างของบี เพื่ออ่านงานเขียนเรื่อยเปื่อยไปตามอารมณ์เลยถือแวะมาขอบคุณที่บ้านอาจารย์ พลันเจอจดหมายที่ไม่ได้ใส่ซองฉบับนี้

แม้จะจ่าหน้าถึงพี่ไพ แต่ก็ขอแอบอ่านตามประสาไทยมุงที่ดี..55

แค่ย่อหน้าแรกก็เหมือนโดนหมัดตะบันหน้าเลยค่ะ เพราะตัวเองก็เป็น เรื่องนึกคิดอยากทำโน่นนี่มากมาย สุกท้ายก็ปล่อยเวลาให้ผ่านเลย แล้วมาเจ็บใจตัวเองทีหลัง ปล่อยเวลาผ่านไปนับสิบปี เพราะเรื่องไร้สาระบางเรื่องในชีวิต น่าเสียดายจริงๆ มาตอนนี้เลยหันกลับมาทำในสิ่งที่ควรจะทำต่อจากเมื่อนานมาแล้วอย่างเต็มตัว

อ่านจนจบแล้ว ทำให้นึกอยากเห็นภาพที่อาจารย์เล่านะคะ ภาพเด็กน้อยสองคนท่องหนังสือลาว คงจะเป็นภาพที่ตราตรึงมาก

เคยไปเมืองลาว แต่ไปแค่เวียงจันท์ แม่หญิงสาวนุ่งซิ่นขี่จักรยาน สวยแปลกตาแบบที่คนเกิดในเมืองและโตในเมืองอย่างบีไม่เคยเห็น เหมือนเราย้อนอดีตจริงๆ

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
ไพศาล_เหล็มสัน วันที่ : 09/12/2010 เวลา : 12.07 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/TePee
ก ลุ่ ม ค น ไ ม่ บ า ย

มาหย๊อบอ่านด้วยคนครับ อาจารย์


ความคิดเห็นที่ 1 (0)
ไพฑูรย์ธัญญา วันที่ : 09/12/2010 เวลา : 06.45 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/phaitoon

ฉันกับไพวรินทร์ ขาวงาม กวีซีไรต์(ม้าก้านกล้วย) เคยคิดจะเขียนจหมายโต้ตอบกัน แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่เขียนสักที วันนี้ฉันเกิดความคิดที่จะสานต่อเรื่องนี้ให้เป็นจริง เลยเขียนไปหาเขาเป็นครั้งแรก ขณะเดียวกันก็ถือโอกาสเอามาลงไวในพื้นที่นี้ เผื่อมิตรรักนักอ่านที่สนใจจะเข้ามาเยี่ยมชมกันบ้าง และหากมีจดหมายตอบจากกวีหนุ่ม ฉันก็จะนำมาลงไว้ในที่เช่นกัน-ขอบคุณ

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน

อย่าลืมยากลาย

ลูกทุ่งปักษ์ใต้

View All
<< ธันวาคม 2010 >>
อา พฤ
      1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 31  



[ Add to my favorite ] [ X ]