• ลิลิตดา
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • วันที่สร้าง : 2008-02-25
  • จำนวนเรื่อง : 42
  • จำนวนผู้ชม : 79724
  • ส่ง msg :
  • โหวต 69 คน
บันทึกจากซานฟราน-เบย์แอเรีย
บันทีกเรื่องราวน่าสนใจในอเมริกา และเรื่องอ่านเล่น
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/phenvipa
วันพุธ ที่ 23 กรกฎาคม 2551
Posted by ลิลิตดา , ผู้อ่าน : 1565 , 03:23:58 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

เรื่องสั้น 4 ตอนจบ

เขาสั่งให้ทะเบียนสมรสฉัน…เป็นโมฆะ

โดย “ลิลิตดา”

ตอนที่ 2



     ตีหนึ่งกว่าแล้ว แต่กำไลก็ยังไม่สามารถข่มตาหลับลงได้ทั้งๆที่เหนื่อยสายตัวแทบขาด เจ้าเปี๊ยกลูกชายคนเดียวหลับปุ๋ยไปพร้อมกับเปรียวตั้งแต่ยังไม่ถึงสองทุ่ม นายไตรสามีหลับคาโซฟาหน้าจอโทรทัศน์ไปเมื่อห้าทุ่ม โดยที่ยังมีจานขนมและกระป๋องเบียร์วางทิ้งไว้เละเทะทำให้กำไลต้องเสียเวลานำไปล้างเก็บทั้งๆ ที่เพิ่งเก็บอาหารและจานชามไปล้างก่อนหน้านั้นไม่นานเท่าไร

     ต่อให้เบื่อต่อให้เหนื่อยเพียงใดกำไลก็จำทน บ่นไปก็เท่านั้น รังแต่จะเป็นที่รำคาญใจเพราะสามีไม่สนใจจะฟัง แถมยังจะเป็นเรื่องก่นด่ากันให้ลูกหลานตกใจ และเป็นเรื่องอับอายชาวบ้านแถบนี้อีก ชาวบ้านที่วันๆชอบสอดส่องแต่เรื่องพลาดท่าเสียทีของเพื่อนบ้านเพื่อนำไปติฉินนิทาเพื่อลบปมด้อยของตัวเอง เช่นเรื่องของดวงงามน้องสาวคนเดียวของกำไลที่เคยตกเป็นขี้ปากของชาวบ้านมาแล้ว

     ดวงงาม...น้องสาวแท้ๆของกำไล เจ้าของจดหมายเมื่อช่วงบ่าย เป็นน้องสาวที่กำไลรักและสงสารยิ่งเพราะเกิดมายามแม่กับพ่อต้องแยกทางกัน เมื่อเมียหลวงของพ่อทราบเรื่องที่พ่อมาได้แม่เป็นเมียอีกคน พ่อเขาจึงจำใจต้องเลิกกับแม่และที่แม่เจ็บและช้ำใจมากก็คือพ่อเขาไม่กล้าช่วยแม่เลยทั้งๆ ที่ตอนนั้นแม่ตั้งท้องลูกคนที่สองได้เกือบหกเดือน พ่อกลัวคำขู่ของเมียหลวงที่จะฟ้องผู้บังคับบัญชาและประกาศจะริบเงินเดือนพ่อทั้งหมด

     แม่ก็เลยพาลูกๆมาอยู่กับ “น้าเข้ม” น้องชายของแม่ น้าเข้มมีเมียชื่อ “น้าหมวย” น้าหมวยเป็นลูกสาวเจ้าของโรงน้ำแข็ง เมื่อคลอดดวงงามแล้วแม่ก็ออกไปขายผลไม้อยู่ที่ตลาด และไม่กี่ปีต่อมาแม่ก็พบกับผู้ชายคนใหม่ และผู้ชายคนนั้นที่เธอเรียกเขาว่า “ลุงหนาน” ก็กลายมาเป็นพ่อเลี้ยงของเธอและดวงงาม

     “ลุงหนาน” มีอาชีพขับรถตู้ระหว่างมุกดาหารกับกรุงเทพฯ ไม่มีใครรู้ว่านอกจากขับรถตู้แล้ว “ลุงหนาน” ทำอะไรอีกจึงมีเงินทองให้แม่ใช้จ่ายมากมาย ทำให้แม่เริ่มมีฐานะดีขึ้น ถึงกับสามารถเช่าร้านขายขนมในตลาดได้ แต่แม่ก็ไม่ได้รับกำไลและดวงงามไปอยู่ด้วย

     ประการแรกก็คือ “ลุงหนาน” ไม่ชอบเด็กประการที่สอง “ลุงหนาน” ดื่มเหล้าจัด แม่กลัวว่าจะทำร้ายลูกๆหากเขาเกิดเมามายและอาละวาด

     ประการสุดท้ายก็คือน้าเข้มและน้าหมวยซึ่งไม่มีลูกของตัวเองก็เลยรักและเอ็นดูกำไลกับดวงงามมากๆ แม่จึงเห็นด้วยประการทั้งปวงที่จะทิ้งกำไลกับดวงงามไว้ให้อยู่กับน้าเข้ม


     กำไลกับดวงงามเติบโตขึ้นมาพร้อมกับความสะดวกสะบายพอสมควรด้วยความเมตตาจากน้าเข้มและน้าหมวย กำไลเรียนจบมัธยมและเข้าศึกษาต่อที่วิทยาลัยครูของจังหวัด ส่วนดวงงามนั้นเรียนหนังสือไม่เก่งและไม่ชอบเรียนหนังสือ แต่ความที่ดวงงามเป็นสาวน้อยที่มีหน้าตาสวยรวมทั้งผิวพรรณขาวนวล น้องสาวของกำไลจึงเป็นที่หมายปองจากหนุ่มๆนักเรียนชายในโรงเรียนมากมาย ดวงงามชอบออกไปนั่งอยู่กับแม่ที่ร้านภายหลังโรงเรียนเลิกบ่อยๆ ซึ่งแม่ก็ชอบใจเพราะทำให้มีลูกค้าหนุ่มๆมาอุดหนุนขนมของแม่มากขึ้น

     และแล้ววันที่ดวงงามเริ่มตกเป็นขี้ปากของชาวบ้านก็มาถึง ตอนนั้นกำไลกำลังเรียนอยู่ชั้นปีที่สองของวิทยาลัยครู ดวงงามเพิ่งเรียนจบชั้นมัธยม และกำลังประจบแม่เต็มที่เพื่อจะขอไปเรียนต่อในกรุงเทพฯซึ่งแม่ไม่สนับสนุนเลย

    

     กำไลจำเหตุการณ์ของวันคืนเหล่านั้นได้ทุกบริบท...ไม่เคยลืมทั้งๆที่ไม่อยากจะจำเลย..

     วันที่เกิดเหตุนั้นเป็นเดือนธันวาคม เป็นช่วงที่ชาวมุกดาหารต่างพากันประดับประดาถนนหนทางและร้านรวงเพื่อต้อนรับเทศกาลปีใหม่กันอย่างเบิกบานใจ กำไลกลับจากวิทยาลัยมาถึงบ้านก็ตรงไปยังห้องทำงานน้าหมวย กำไลมีหน้าที่ช่วยน้าหมวยปิดบัญชีรายรับรายจ่ายประจำวัน เมื่อเเห็นเธอน้าหมวยก็รีบลุกจากที่นั่งและปราดเข้ามาจับแขนเธอไว้

“ไล..มาแล้วเหรอ..เร็วเถอะ ไปหาแม่เขาที่ร้านด่วน เขาว่าดวงมันเข้ากรุงเทพฯไปแล้ว...”

“ตายจริง...” กำไลตกใจเป็นที่สุด ใจก็ภาวนาอย่าให้เป็นเรื่องจริง

“แม่เธอเขามาบอกพี่เข้มเมื่อกลางวันนี้ เขาว่ามีคนเห็นดวงหิ้วกระเป๋าเสื้อผ้าขึ้นรถตู้เข้ากรุงเทพฯ..แม่เขาว่า...”

     กำไลไม่รอฟังน้าหมวยเล่าต่อ เธอเปิดประตูห้องทำงานออกวิ่งไปจากที่นั่น มุ่งหน้าไปร้านแม่ที่ตลาดโดยไม่รอช้า
ใจก็คิดติเตียนน้องสาวว่าดวงมันทำอย่างนี้ได้อย่างไร ไม่รักดีเลย บอกแม่ตั้งหลายทีแล้วให้ไล่ดวงกลับบ้านเวลาไปนั่งเล่นอยู่ที่ร้าน

     ดวงงามหายไปจริงๆโดยไม่มีใครได้รู้เรื่อง ทุกคนปักใจเชื่อว่านายหนานบิดาเลี้ยง น่าจะมีส่วนรู้เห็นเป็นใจ เพราะรถตู้ที่ดวงงามโดยสารไปเป็นรถตู้บริษัทที่นายหนานทำงานอยู่ ทว่านายหนานยืนกรานปฏิเสธว่าไม่รู้เรื่อง เขาโทษแม่ว่าเลี้ยงดวงให้ใจแตกเอง

     ปีต่อมานายหนานประสบอุบัติเหตุจากการขับรถไปชนรถกะบะ ทำให้กระดูกขาหัก เขาต้องเลิกทำงานและยิ่งดื่มเหล้าเมามายและทะเลาะกับแม่เป็นประจำ ทั้งๆที่สงสารแม่แต่ทั้งกำไล น้าเข้มและน้าหมวยก็ไม่อยากเข้าไปยุ่ง เพราะต่อให้เป็นปากเสียงจนแม่หนีมาอาศัยอยู่กับน้าเข้ม แต่พอนายหนานมาตามแม่ก็ใจอ่อนกลับไปหาเขาทุกที

     สองปีต่อมา... กำไลแต่งงานกับไตรซึ่งเป็นครูสอนหนังสือชั้นมัธยมอยู่ที่โรงเรียนเอกชนของฝรั่งในตัวเมือง ตัวเธอได้งานเป็นครูสอนเด็กชั้นประถมของโรงเรียนประจำจังหวัด ดวงงามก็กลับมาเป็นข่าวให้ชาวบ้านซุบซิบถึงอีก เมื่อเธอหอบลูกสาวอายุหกเดือนกว่ากลับมาบ้าน ดวงงามร้องห่มร้องไห้ขอโทษแม่และน้าเข้มและน้าหมวยด้วยอาการเสียอกเสียใจจนทุกคนใจอ่อนด้วยความสงสาร

     ดวงงามเล่าว่าเธอหนีออกจากบ้านไปกรุงเทพฯกับพ่อค้าผ้าไหมจากกรุงเทพฯชื่อขจร ทั้งสองรู้จักกันเพราะขจรมักจะแวะมาซื้อขนมที่ร้านของแม่ทุกครั้งที่เขามามุกดาหาร

     ดวงงามสารภาพว่าเธอไปดูหนังกับเขาบ่อยๆโดยที่แม่ไม่เคยรู้เพราะนึกว่าเธอกลับไปบ้านแล้ว ดวงงามคบหากับขจรอยู่หลายเดือนและเมื่อเขารู้ว่าดวงงามอยากไปกรุงเทพฯ เขาก็ไม่รอช้าที่จะวางแผนให้เธอขึ้นรถุตู้ไปและไปรับเธอที่ปลายทาง

“ตอนแรกๆคุณจรเขาดีกับฉัน
จริงๆ เขาพาฉันไปเช่าห้องในหอพักให้อยู่อย่างสะดวกสะบาย แต่พอฉันตั้งท้องเขาตกใจมากๆ ตอนนั้นเองเขาก็สารภาพกับฉันว่าเขามีลูกมีเมียอยู่แล้ว จากนั้นเขาก็ค่อยๆหายไป..ยังดีที่เขายังเอาเงินใส่บัญชีไว้ให้ใช้จ่าย ฉันต้องดูแลตัวเองตอนท้องแก่ โชคดีที่มีพี่ผู้หญิงเจ้าของหอพักมาช่วยดูแลฉัน”

     ทั้งกำไลและแม่อดร้องไห้ตามไปด้วยไม่ได้เมื่อได้ยินดวงงามเล่าถึงความลำบาก

“วันที่ฉันเจ็บท้องพี่
ที่เป็นเจ้าของหอพัก..เขาชื่อปรารถนา..เป็นคนพาฉันไปโรงพยาบาล หลังคลอดลูกได้สักพักพี่ปรารถนาก็ช่วยฉันก็สืบจนรู้ว่าบ้านคุณจรเขาอยู่ที่ไหน ฉันไปหาเขาที่บ้านแต่กลับโดนแม่เขากับเมียเขาด่ากลับมา"

    

     และคราวนี้ดวงงามถึงกับร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่นานกว่าจะเอ่ยประโยคต่อไปได้ว่า

  “พวกเขาบอกไม่เชื่อว่าลูกฉันเป็นลูกคุณจร เขาไม่ให้ฉันพบคุณจรเลย..ฉันลำบากมาก.น้าเข้ม..ขอฉันกับลูกมาอยู่ด้วยนะ..ฉันกลัวที่จะอยู่กรุงเทพฯแล้วจ้ะ..”

     แม่ฟังจบก็ได้แต่รำพันว่าชีวิตของดวงกับแม่ช่างคล้ายกันเสียจริงๆ แม่ผ่านเรื่องรันทดมาก่อนจึงสงสารดวงมาก ส่วนน้าเข้มและน้าหมวยนั้นเคยเอ็นดูดวงงามอย่างไรก็ยังรู้สึกอย่างนั้น น้าเข้มเอ่ยปากอนุญาตให้ดวงงามกลับมาอยู่ด้วยดังเดิม

“เอาล่ะ ..กลับมาอยู่ด้วยกันเหมือนเดิม ดีเหมือนกันดวงจะได้มาชวยน้าหมวยเขาดูแลกิจการด้วยอีกแรงหนึ่ง พ้กนี้น้าหมวยเขาไม่ค่อยสบายนัก ...ส่วนลูกของดวง..ก็จะได้มีชีวิตที่ดีขี้นเสียที..ลูกมันชื่ออะไรล่ะ”

“พี่ปรารถนาเขาช่วยตั้งชื่อให้ว่า “เปรียว” พี่คนนี้เขาดีกับฉันมาก เขาจะให้ฉันย้ายไปอยู่ห้องเดียวกับเขาด้วยซ้ำ แต่นี่...ฉันหนีเขามา..เพราะ..เอ้อ..เพราะ..เขามีทีท่าแปลกๆกับฉันยังไงก็ไม่รู้ ฉันกลัว..”

     ดวงงามกลับมาเป็นหัวแรงสำคัญให้กับโรงน้ำแข็งของน้าหมวยได้เพียงปีเดียว น้าหมวยก็จากไปด้วยโรคมะเร็งที่ปากมดลูก จากนั้นอีกไม่นานกำไลก็ตั้งท้อง

     ดวงงามเริ่มสนใจเรียนวิชาภาษาอังกฤษจนถึงกับออกไปหาโรงเรียนพิเศษในตัวเมืองและได้งานใหม่ทำที่โรงแรมหรูสุดของอำเภอเมือง ดวงงามได้ตำแหน่งพนักงานต้อนรับและประชาสัมพันธ์ น้าเข้มนั้นถึงแม้จะเสียดายความสามารถของดวงงามแต่เขาก็มิสามารถหน่วงเหนี่ยวเธอไว้ได้ เพราะเขาไปได้ผู้หญิงใหม่มาเป็นเมีย
แต่ไม่ได้จดทะเบียนสมรสด้วย 

 

     น้าสนองเมียใหม่ของน้าเข้มไม่ค่อยถูกชะตากับดวงงามนัก นี่ก็เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ดวงงามตัดสินใจออกไปหางานข้างนอกทำ ซึ่งน้าสนองก็ยินดีเพราะต้องการจะคุมบัญชีของโรงน้ำแข็งเอง ดวงงามพาลูกย้ายออกไปอยู่ที่เรือนพักพนักงานที่เจ้าของโรงแรมปลูกไว้ด้านหลังของโรงแรม และช่วงกลางวันดวงงามพาเปรียวไปฝากไว้กับแม่


     แล้ววันหนึ่งดวงงามก็ได้พบกับคุณสุธัญย์หรือ “พี่แจ๊ด” ตอนนั้นเปรียวอายุได้ห้าขวบ และลูกชายของกำไลอายุหนึ่งขวบพอดี

     สุธัญย์มาเป็นแขกพักอยู่ที่โรงแรมที่ดวงงามทำงาน เธอเกิดถูกใจในอัธยาศัยของดวงงามเป็นพิเศษ ถึงกับกลับมาพักอีกเป็นรอบที่สองและที่สาม หลังจากครั้งที่สามดวงงามก็ทำหน้าระรื่นมาหากำไลที่บ้านทันทีพร้อมกับเล่าให้เธอฟังว่า

“พี่ไลจำพี่แจ๊ดคนที่ฉันเคยเล่าให้พี่ไลฟังได้ไหม ที่ว่าเขามาพักที่โรงแรมสองหนแล้วเขาติดใจการต้อนรับของฉัน เขาสนิทกับคุณนายเจ้าของโรงแรมด้วยนะ เขาไปชมฉันมากมายจนคุณนายเรียกฉันเข้าไปขอบใจเป็นการใหญ่”

     ครั้นเธอพยักหน้ารับ ดวงงามจึงเล่าต่อด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

“พี่แจ๊ดเขารวยมากนะ เขามีร้านอาหารในกรุงเทพฯ และเพิ่งไปเปิดร้านอาหารไทยที่อเมริกาด้วย พอดีเขากำลังหาคนไปทำงานกับเขาที่อเมริกา เขาชวนฉันไปทำงานกับเขาด้วยล่ะ..ฉันอยากไปมากๆ ใครจะนึกว่าฉันจะได้ไปอเมริกา พี่ไลดีใจกับฉันด้วยมั้ย...”

     กำไลและไตรไม่ได้ดีใจอย่างที่ดวงงามคาดไว้ ทั้งเธอและไตรช่วยกันตักเตือนดวงงามให้ตรวจตราเรื่องของสุธัญย์ให้ดีด้วยเกรงว่าดวงงามจะโดนคนหลอกเอาอีก ไตรถึงกับตราหน้าว่า

“ฉันว่าแกโดนเขาหลอกอีกแน่ๆ รู้จักกันแค่สองสามครั้งถึงกับชวนไปอเมริกา..ไหน..ไปขอสัญญามาเป็นลายลักษณ์อักษรให้ดูหน่อย..เอาชื่อร้านอาหารของมันมาด้วย ฉันจะขอให้เพื่อนที่อยู่กรุงเทพฯไปสืบให้ว่ามีจริงหรือเปล่า”

     เดือนหนึ่งต่อมาเพื่อนของไตรก็ตอบมาว่า ร้านอาหารของสุธัญย์เป็นร้านแบบสวนอาหารมีระดับดี สุธัญย์เป็นลูกของเศรษฐีจริงๆ ต่อมาดวงงามได้นำสัญญาว่าจ้างมาให้
เธอและไตรดู รวมทั้งเงินสดหน้าหมื่นบาทจากสุธัญย์มามอบให้เพื่อดูแลเปรียวอีกด้วย กำไลเห็นประกายตาของสามีก็เดาออกว่าดวงงามเป็นต่อแล้ว และดวงงามก็ไม่รีรอที่จะรุกต่อว่า


“เห็นไหม..ฉันบอกพี่กับพี่ไตรแล้วว่าพี่แจ๊ดเขาอยากให้ฉันไปอเมริกาด้วยจริงๆ เรื่องเงินนี่น่ะฉันจะส่งมาให้พี่อีกทุกๆ เดือน ฉันรู้ว่าพี่ก็มีภาระเลี้ยงลูกของพี่เองเหมือนกันแต่รับรองว่าฉันไม่เอาเปรียวมาฝากพี่ไว้ฟรีๆ ขอให้พี่ไตรรับปากกับฉันด้วยว่าจะเลี้ยงลูกฉันให้ดีที่สุด..”

     ดวงงามไม่ค่อยถูกชะตากับไตรนักด้วยเหตุผลที่ว่าไตรมีนิสัยเปลี่ยนไปจากตอนที่เป็นคู่รักกับกำไลดังหน้ามือเป็นหลังมือ

“หากพี่รังแกลูกฉันเมื่อไร..ฉันจะหาคนอื่นมาเลี้ยง เงินขนาดนี้น่ะ หาคนเลี้ยงไม่ยากหรอก ว่าไง..พี่ไตร..รับปากกับฉันซิ” ดวงงามคาดคั้นพี่เขยด้วยน้ำเสียงขึงขัง

     ไตรรับปากกับดวงงามไปอย่างนั้นเอง กำไลรู้ดีว่าสามีไม่ได้อยากให้เปรียวมาอยู่ด้วยเท่าไร แต่เขาก็คงไม่โง่ให้คนอื่นได้เงินค่าเลี้ยงดูเด็กหรอก

     สามเดือนจากนั้นสุธัญย์ก็มารับดวงงามไปซานฟรานซิสโก นับถึงวันนี้ก็เกือบสองปีแล้ว

___________________________


    





อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 22 (0)
เรือนข้าหลวง วันที่ : 21/08/2008 เวลา : 05.51 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/banklangtung

อ่านตอนที่หนึ่งจบไปนานแล้ว
ใช้saveไปอ่านใน note pad
เพราะอยากศึกษาการบรรยายเรื่องอารมณ์และตัวละคร
ไว้เรียนรู้..อ่านแล้วคิดว่ายกให้เป็นครู
อยากเริ่มต้น..งานที่รัก
และไม่เคยคิดว่าจะสายเกินไป
กับการเริ่มต้น..ทำในสิ่งที่เรารัก

ความคิดเห็นที่ 21 (0)
ทิวสน วันที่ : 01/08/2008 เวลา : 22.47 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/tewson
ทิวสน ชลนรา

มาตามอ่านต่อครับ

เหตุการณ์ที่ยกมาเสมือนจริง
เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นได้กับผู้หญิงไทย
เป็นเรื่องที่ไม่ไกลตัวเกินไป
แต่ในเรื่องแต่งเสมือนจริงนี้ก็แฝงความสนุก
ชวนติดตามครับ

ตามไปอ่านตอนต่อไปครับ...

ความคิดเห็นที่ 20 (0)
สุรศักดิ์ วันที่ : 29/07/2008 เวลา : 10.35 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/surasakc
เชิญอ่านบทความใหม่ "พลาดไม่ได้เด็ดขาด...รวมข้อคิดดีๆ จากเจ้าสัวธนินท์ถึงนักธุรกิจไทย !!" กรุณาคลิกลิงก์บรรทัดบนได้เลย 

สวัสดีครับ คุณลิลิตดา

ต้องขออภัยด้วยครับ ที่มาช้าไปหน่อย เพราะเข้าอินเตอร์เน็ตไม่ได้มาหลายวัน
ผมกำลังติดตามชีวิตของดวงงาม ว่าจะเป็นอย่างไรต่อไป มีทุกข์มาตลอด จะสมหวัง
ตอนไปอยู่อเมริกาหรือไม่ และเปรียว ลูกสาวของดวงงามจะเป็นอย่างไร
น่าสนใจและติดตามมากครับ เขียนได้ดีมาก ลื่นไหล อ่านไม่สะดุดเลย
ทั้ง ๆ ที่ตัวละครมีมากพอสมควร ผมจะรออ่านตอนต่อไปครับ

ความคิดเห็นที่ 19 (0)
เจริญขวัญ วันที่ : 28/07/2008 เวลา : 21.12 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/charoenkwan

คุณเจริญขวัญคะ
กลับมาอ่านบทกวีนี้อีกครั้ง ชอบจริงๆค่ะ ..รวมทั้งหญิงสาวในเงาพลบด้วย จะทะยอยเข้ามาอ่านเอ็นทรี่ก่อนๆของคุณนะคะ เขียนดีจริงๆขอชมด้วยใจจริง
ดิฉัน(หรือจะเรียกตัวเองว่าพี่ ดีกว่ามั๊ย) ชอบอ่านกวีนิพนธ์ แต่ตัวเองเขียนบทโคลงกลอนไม่ได้เลย แม้จะเคยเรียนมาเพราะอยู่สายอักษร แต่ก็ไม่เป็นเรื่อง ..ขอบคุณที่เข้าไปเยี่ยมอีกครั้ง ที่จริงโพสต์ตอนต่อไปเสร็จแล้วแต่ยังไม่ได้กดเผยแพร่ เอาไว้อาทิตย์หน้าจะดีกว่าเพราะเห็นทางโอเคเขาจะปรับปรุงเซิฟเวอร์ก็เลยคิดว่าเก็บไว้ก่อนค่ะ good night ค่ะ

.......

ถ้าพี่เป๊ปซี่เรียกคุณลิลิตดาว่า พี่ งั้นขออนุญาตเรียก "พี่" เหมือนกันนะคะ เพราะคุณพีเป๊ปซี่ถือเป็นผุ้ทรงคุณวุฒิ แหะๆ

หนูเรียนจบสายภาษาเหมือนกันค่ะ แต่อาจจะคนละมหาวิทยาลัย เพราะมหาวิทยาลัยที่จบมา เค้าใช้คำว่า คณะศิลปศาสตร์

สมัยก่อน ก็มีไม่กี่แห่งหรอกค่ะ ย่านสามย่านกับทับแก้ว (มั้ง) เรียก อักษรศาสตร์ ย่านท่าพระจันทร์ เรียก ศิลปศาสตร์

อยากเขียนเรื่องสั้นกับนวนิยายค่ะ แต่เขียนไม่ได้ อะไรที่ต้องทำต่อเนื่อง จะทำไม่ได้เลย

เลยได้แต่เขียนบทกวีมั่ง สารคดีมั่ง

คนที่เขียนนิยายได้สิคะ เก่ง เขียนได้ยาวและเยอะ

หนูเขียนไมได้ค่ะ พี่ บอกตรงๆ เศร้าเลย

ช่วงนี้ อาจจะไม่ค่อยได้เข้าเนชั่น หากพี่แปะบทใหม่แล้ว หนุรบกวนพี่ไปเรียกหน้าบ้านได้มั้ยคะ

ช่วงนี้วุ่นๆ ค่ะ เรื่อนกรีนการ์ดสิบปี พี่คงผ่านขั้นตอนมานานแล้ว แต่หนูเนี่ย กำลังจ้าละหวั่นกับการต่อกรีนการ์ดอยู่

ค่าธรรมเนียมตอนนี้ เกือบหกร้อยดอลล์แน่ะค่ะ ลมจะใส่


ความคิดเห็นที่ 18 (0)
เจริญขวัญ วันที่ : 27/07/2008 เวลา : 23.44 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/charoenkwan

มารอบทต่อไปค่ะ

ความคิดเห็นที่ 17 (0)
หญิงน้อย วันที่ : 27/07/2008 เวลา : 23.11 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/lifeon
สุขสราญชีวี ชาติเรามีเสรีมานาน แต่มีแดงงงงงงใจพาลคิดรุกรานแผ่นดินแดนไทย อย่าให้มันราวี

สวัสดีค่ะมี๊(ขออนุญาติเรียกเลยค่ะ)

ลุ้นไปด้วยตลอด...อยากอ่านตอนต่อไปเร็วๆแล้วอ่ะค่ะ
เพราะมีความรู้สึกว่าน่าจะยิ่งเข้มข้นขึ้นแล้ว
รอๆๆๆๆนะคะมี๊

เตงๆๆๆคห.๑๕-๑๖ ไหนอ่ะถั่วต้ม หมดแล้วจิ

ด้วยความเคารพ
หญิงน้อย ณ ภูเก็ต

ความคิดเห็นที่ 16 (0)
วิตามินบี วันที่ : 27/07/2008 เวลา : 20.45 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/babymind
VitaMin B @ OK Nature  Save Nature Save Life  


แม่แมวคะ..
บีพาเพื่อนรักมารู้จักค่ะ

ความคิดเห็นที่ 15 (0)
วิตามินบี วันที่ : 27/07/2008 เวลา : 17.15 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/babymind
VitaMin B @ OK Nature  Save Nature Save Life  


บีหาหนังสือเรื่องที่แม่รักเจอแล้วนะคะ
ได้รับจากเพื่อนมาเรียบร้อย
หลังแก้งานบทเสร็จอีก3ตอน
จะเริ่มอ่านค่ะ

ความคิดเห็นที่ 14 (0)
เป๊ปซี่ วันที่ : 27/07/2008 เวลา : 14.56 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/Pepsi8

....อือมมม์...พี่แต่งได้ดีนะครับนี่...ตัวละครหลายครแต่ก็มีที่ไปที่มา...ยังกะเรื่องจริง...!!!

....มุกดาหาร...ผมเคยไปทำงานอยู่ที่นั่นสองปีครับ....2547-2548....เป็นเมืองเล็กๆแต่ก็สงบดี...แต่ตอนนี้คงกำลังเริ่มจะขยับขยายแล้ว....เพราะสะพานข้ามแม่น้ำโขง มุกดาหาร-สะหวันนะเขตเสร็จแล้ว....

ความคิดเห็นที่ 13 (0)
veerin วันที่ : 26/07/2008 เวลา : 17.57 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/veerin

สวัสดีวันเสาร์ค่ะคุณพี่ลิลิตดา
วีรินย้อนกลับไปอ่านทั้งสองตอนรวบอีกครั้ง..
ต้องชื่นชมพี่ลิลิตดาที่คิดพล็อตและตัวละครได้เก่งมากๆ
เหมือนเป็นเรื่องจริงเลยค่ะ อ่านแล้วเหมือนอยู่ในเหตุการณ์ด้วยเลย
เรื่องสั้นคงจะเขียนยากกว่านะคะ..ต้องมีพล๊อตและการดำเนินเรื่องที่ชัดเจน
แต่พี่ลิลิตดาเขียนได้ดีจริงๆค่ะ..วันนี้แวะมาโหวตอีกคราว

ขอให้วันพักผ่อนนี้มีความสุขมากๆนะคะ

ความคิดเห็นที่ 12 (0)
ซันตะวันยิ้ม วันที่ : 26/07/2008 เวลา : 13.25 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/suntawanyim

+โหวต

ความคิดเห็นที่ 11 (0)
ซันตะวันยิ้ม วันที่ : 26/07/2008 เวลา : 13.24 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/suntawanyim

ชีวิตของคนในสังคมที่พบเห็นก็คล้ายกับนวนิยาย
หรือนวนิยายเขียนขึ้นจากความจริงของสังคม

เขียนได้ดีน่าติดตามอ่านมากเลยครับ
ถ้ามีเวลาจะมาติดตามอ่านต่อจนจบครับ

ความคิดเห็นที่ 10 (0)
ลิลิตดา วันที่ : 26/07/2008 เวลา : 04.30 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/phenvipa

คงต้องขอบอกอีกครั้งหนึ่งนะคะ ขอบคุณด้วยใจจริงที่เพื่อนๆน้องๆโอเคเข้ามาอ่านกันค่ะ
หนูบี..ขอบคุณที่ีเข้ามาให้กำลังใจสม่ำเสมอ

คุณรัตติกาล.. ชอบสรุปของคุณมากๆเลย เขียนย่อบทให้อย่างใจพี่เลย..เก่งมาก สงสัยตอนเรียนหนังสือต้องสอบวิชาย่อความได้ทอปแน่ๆ..ถ้าไม่ใช่ ก็ขอมอบคะแนนให้ในบล็อกนี่แหละค่ะ

คุณยายนิด..ขอบคุณค่ะที่ชอบอ่าน บ่นเถอะค่ะ เรื่องจริงสมควรบ่น..ดอกไม้ที่เห็นเป็นดอกไม้จาก silk tree ค่ะ ซัมเมอร์นี้เบ่งบานทั่วปาร์กแคลิฟอร์เนียร์เลยค่ะ สวยนะคะ ชอบเหมือนกัน ภาพนี้ได้มาจากโปสการ์ดตอนไปเที่ยว Yosimite National Park มาหลายปีแล้วค่ะ

คุณทิวสน..
ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ขอบคุณที่ไปเยี่ยมเยียนและอ่านเรื่องสั้น..เขินนะคะ..เพราะไม่คิดว่าตัวเองมืออาชีพขนาดนั้น โดยเฉพาะเรื่องสั้น..เขียนยากค่ะ ชอบเขียนเรื่องยาวมากกว่า แต่ด้วยความที่ชอบอินกับ talk of the town เรื่องที่คุณเข้ามาอ่านจึงเกิดขึ้นค่ะ

น้องวีริน
ค่ะ..ความสวยงามกับความรู้เท่าไม่ถึงการเป็นภัยเสมอ เห็นด้วยค่ะ ขอบคุณที่ชอบค่ะ ว่างเมื่อไรค่อยเข้ามาอ่านก็ได้ค่ะ

คุณเจริญขวัญคะ
ขอบคุณมากๆนะคะที่เข้ามาเยี่ยมเยียนและแนะนำเรื่องตัวอักษร ทำให้ได้ความรู้ และจะนำไปลองใช้นะคะ ยินดีที่ได้รู้จักและดีใจที่ทราบว่าเราอยู่ใกล้กันแค่นี้่ ขอบคุณที่ไปทิ้งความเห็นไว้ในบทที่ ๑ ดีใจที่ึคุณชอบเรื่องนะคะ

ความคิดเห็นที่ 9 (0)
KonLangKow วันที่ : 25/07/2008 เวลา : 22.34 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/konlangkow
เที่ยว Melbourne..ที่นี่  Love U..OK?..รักนะ..ได้มั้ยล่ะBy..Yai_Nid

สวัสดีค่ะ พี่ลิลิตดา
อ่านโดยไม่แตะเบรคเลยค่ะ ช้ดเจน ลื่นไหล กระชับฉับไว
ชวนให้ติดตาม และรอคอย ค่ะ

เห็นด้วยกับกำไลค่ะที่ว่า..
...ชาวบ้านที่วันๆ ชอบสอดส่องแต่เรื่องพลาดท่าเสียทีของเพื่อนบ้านเพื่อนำไปติฉินนินทาเพื่อลบปมด้อยของตัวเอง..
...
ดวงงาม..ตัวแทนสาวรุ่นหน้าตาดีที่รักความสบายไม่สนใจจะเล่าเรียน แต่อยากใช้ทางลัด...มีเยอะขึ้นในปัจจุบันนะคะ..บ้านเมืองเราก็ย่ำแย่ลงทุกวัน ซึ่งเดี๋ยวนี้ก็ไม่ได้เป็นแต่ผู้หญิงเท่านั้น...เด็กผู้ชายรุ่นๆ ก็พอๆ กันเลยค่ะ

ค่านิยมคนรุ่นใหม่...เอ้อ!...มาบ่นอะไรก็ไม่รู้นะคะเนี่ย

พี่คะ..รูปข้างบนสวยค่ะ..ชอบ..ดอกอะไรเล็กๆ น่ารักดีค่ะ

ความคิดเห็นที่ 8 (0)
veerin วันที่ : 25/07/2008 เวลา : 11.05 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/veerin

อ่านเพลินเสียจนไม่อยากให้จบแน่ะค่ะ..
สนุกมากๆและน่าติดตามมากค่ะ

ความสวยงามเป็นภัยเสมอค่ะ..หากแต่ดวงงามจะรู้จักใช้ความคิดและระวังตัวให้มากขึ้น
แต่ประสบการณ์ที่ผ่านมาคงจะทำให้เธอเข้มแข็งขึ้นได้นะคะ

ทำไมไตร..ถึงเปลี่ยนไปได้นะคะ น่าสงสารกำไลจัง
เธอเป็นพี่สาวที่ดี เป็นภรรยาและแม่ที่ดีมากค่ะ

อยากอ่านต่ออีกค่ะ..ขอโทษนะคะที่มาใช้ไปนิดค่า

ความคิดเห็นที่ 7 (0)
เจริญขวัญ วันที่ : 25/07/2008 เวลา : 08.14 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/charoenkwan

แวะมาตอบ ก่อนปิดคอม แหะๆ

ไม่ได้อยู่ซานฟรานค่ะ อยู่รัฐบ้านนอกกว่านั้น ฮ่าๆ

อยู่รัฐอินเดียนาค่ะ แต่ไปซานฟรานซิสโกบ่อยมาก

สามีเรียนจบที่นั่น University of California Santa Cruz

เธอเลยสิงและทำานอยู่ที่ซานฟรานเป็นสิบปี

เพิ่งย้ายกลับบ้านเกิดที่อินเดียน่าไม่นานมานี้เองค่ะ

แต่คงไม่เหมือนคนที่อาศัยที่นั่น

ไว้จะไปรบกวนถามข้อมูลนะคะ คราวหน้า ถ้าไปที่นั่นอีก

ได้แต่ไปเที่ยว ไม่กล้าอยู่ ค่าครองชีพแพงจริงๆ แถวนั้น


ความคิดเห็นที่ 6 (0)
เจริญขวัญ วันที่ : 25/07/2008 เวลา : 05.39 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/charoenkwan

ดิฉันเข้ามาอ่านตอนสอง เดี๋ยวว่าจะไปอ่านตอนแรกด้วย

เรื่องขนาดตัวอักษร ลองใช้ตัวขนาดสามดุนะคะ

แล้วพิมพ์ใส่ notepad มันจะจัดหน้าง่ายกว่าใน word

ตอนแรกๆ มีปัญหาเหมือนกันค่ะ เวลาจะขึ้นบรรทัดใหม่

ดิฉันใช้เคาะ

.
.

ใช้แบบนี้เอา มันจะได้มีช่องห่าง ไม่ติดกันเกินไป


ความคิดเห็นที่ 5 (0)
รัตติกาลแห่งราตรี วันที่ : 25/07/2008 เวลา : 04.53 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/happyIateekan
มีความสุขกับเวลาที่เป็นกลางคืนแห่งราตรีกาลไปบ้านหลังที่ 2" บ้านนิยายทั้งเรื่องสั้นและเรื่องยาว. ( ก๊อปลิ้งค์ข้างล่างนี้ได้เลยครับ ) http://www.oknation.net/blog/happylateekan

โห้พี่ตอนนี้ยาวมากเลยครับ 555 แต่ผมก็ตั้งใจอ่านจนจบละครับ แต่คงไม่เมนต์ยาวเหมือนเดิมนะครับ 555 เอาเป็นว่าเข้าใจแล้วว่าที่มาที่ไปตั้งแต่ต้นนะครับ ตั้งแต่แม่เป็นเมียเล็กของพ่อแล้วมีลูกสองคน กำไลกับดวง แม่เลิกกับพ่อไปเพราะเมียหลวงของพ่อไม่ยอม แม่ไปมีสามีใหม่เป็นเจ้าของกิจการรถตู้ มีรายได้ดีกับกิจการรถตู้ มีร้านขายขนม กำไลกับดวงมาอยู่กับน้าหมวยน้องสาวของแม่ ดวงไม่ค่อยขยันเรียนเลย ชอบไปช่วยแม่ขายขนมอยู่ที่ตลาดมีหนุ่มๆเกาะแกะเยอะ...

แล้วดวงก็ทำเรื่องไม่งามนักหนีตามผู้ชายขึ้นรถตู้ไปอยู่กรุงเทพฯแล้วก็เกิดท้องกับคุณจร ซึ้งมารู้ที่หลังว่ามีเมียมีลูกแล้วและก็เกิดทิ้งดวงในขณะที่ท้องอยู่จนกระทั้งเธอคลอดลูกออกมา เจ้าของหอพักสงสารเธอสืบหาที่อยู่จรให้จนตามไปเจอบ้านแต่โดนกีดกันไม่ให้พบจรจากเมียและแม่ของเธอ กับบอกว่าลูกของดวงนั้นไม่ใช่ลูกของจร ดวงเสียใจกับเรื่องครั้งนี้มาก จึงหอบลูกกลับไปบ้านที่มุกดาหาร..

น้าหมวยและกำไลและแม่ฟังเรื่องจากที่ดวงเล่าให้ฟังแล้วก็สงสารดวงและหลาน รวมถึงแม่ด้วย น้าหมวยจึงให้ดวงและลูกอยู่ด้วยน้าหมวยให้ดวงช่วยทำบัญชีอยู่โรงน้ำแข็งจนกระทั้งน้าหมวยเสียชีวิตไปเพราะมะเร็งในปากมดลูก น้าสนองน้าเขยได้ภรรยาใหม่คือน้าเข็ม ดูเขาไม่ค่อยชอบดวงงามเลย ดวงก็เลยออกจากงานและมาอาศัยอยู่กับพี่สาวคือกำไลและพี่เขยคือไตร.....

เธอชอบภาษาอังกฤษและได้ไปเรียนภาษาจนได้ไปทำงานที่โรงแรมแห่งหนี่งและก็ไปเจอกับสุธัญย์หรือว่าพี่แจ๊ดนั้นเอง ที่มาพักที่โรงแรมนี้ประจำและติดใจชอบในตัวดวงและชวนไปทำงานร้านอาหารที่หรูๆของเธอในกรุงเทพฯ จนกระทั้งชวนเธอไปอยู่ที่อเมริกาที่ ซานฟรานซิโกด้วยกันกับแจ็ดเพราะแจ็ดนั้นร้านอาหารไทยอยู่ที่นั่นด้วย เมื่อดวงได้ไปอยู่อเมริกาแล้วดวงก็เสนอให้กำไลและไตรเลี้ยงลูกคือเปี้ยวให้ด้วย ซึ้งก็ไม่ได้ให้ดูฟรีๆและพร้อมจะเสนอเงินส่งเสียมาให้ด้วยและก็จะให้เงินเลี้ยงดูลูกของกำไลไปด้วยกันด้วย......

ซึ้งต้วไตรเองก็ไม่ค่อยชอบดวงเท่าไหร่และลูกด้วยแต่ชอบเงินมากกว่า เพราะว่าดวงนั้นเอาเงินมาโชว์ให้ดูได้จริงๆเขาจึงรับดูแลเปี้ยวเองเพราะเกรงว่าถ้าให้คนอื่นเอาไปเลี้ยงนั้นเขาจะไม่ได้เงินค่าเลี้ยงดูเด็กจากดวงครับ... เย้ๆๆ...5555วิเคราะห์จนจบแล้วครับอิอิอิ

"พี่ครับชีวิตคนเรานั้นเอาอะไรแน่นอนไม่ได้เลยนะครับ ดวงก็เป็นคนหนึ่งที่ต้องสู้ชีวิตเหมือนกันครับ เพียงแต่ว่าเธอเลือกที่จะเริ่มต้นตั้งแต่แรกแล้วที่ไม่ยอมเรียนและก็หนีตามผู้ชายไปจนเกิดเป็นเรื่องราวขึ้นมานี่ไงครับ ก็ต้องดูกันต่อไปครับว่าชีวิตของเธอและลูกจะเป็นอย่างไรต่อไปนั้นผมจะมาตามอ่านต่อนะครับพี่"

"เขียนได้เนียนมากเลยครับพี่อ่านแล้วไม่มีสะดุดกับการใช้คำเลยครับ ตรงจุดนี้ผมต้องเรียนรู้จากพี่อีกเยอะเลยครับว่าทำอย่างไรนั้นจะเขียนอย่างไรนั้นให้เนื้อหาไหลลื่นน่าอ่านไม่มีสดุดกับคำที่อ่านและก้ใช้คำพูดที่ไม่เปลื่องด้วยครับ นับว่าได้ประโยชน์และความรู้มากเลยที่เดียวครับ ดีครับพี่ผมจะได้นำไปใช้และปรับปรุงในนิยายของผมต่อไปครับ ขอบคุณพี่สาวที่น่ารักของผมมากครับพี่"

จาก.รัตติกาลแห่งราตรี.1 และ 2 ครับ.

ปล.บ้านหลังที่1นั้นอัพใหม่ด้วยเช่นกันครับพี่...ไปทางลัดเลยครับพี่ข้างล่างนี้ครับ อิอิอิ

(http://www.oknation.net/blog/happyIateekan/2008/07/24/entry-1)

ความคิดเห็นที่ 4 (0)
ทิวสน วันที่ : 24/07/2008 เวลา : 13.09 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/tewson
ทิวสน ชลนรา

แวะมาเรียนรู้การเขียน-ต่อเนื่อง จากมืออาชีพครับ

ขอบคุณครับ

ความคิดเห็นที่ 3 (0)
วิตามินบี วันที่ : 23/07/2008 เวลา : 22.50 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/babymind
VitaMin B @ OK Nature  Save Nature Save Life  


อ่านจบแล้วค่ะแม่แมว
ได้รู้ล่ะ...ว่าทำไมดวงได้ไปอยู่ถึงซานฟรานฯ
เกิดเป็นคนหน้าตาดีก็อันตรายเหมือนกันนะคะ
เหมือนอย่างดวง พอมีหนุ่มมาติดก็โดนหนุ่มหลอกซะนี่
ความสวยจึงต้องคู่กับความฉลาด ถึงจะเอาตัวรอดได้ในสังคมน่ากลัว
แต่ก็นั่นแหละค่ะ...อายุยังน้อย ประสบการณ์ชีวิตก็น้อยตามไปด้วย

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
วิตามินบี วันที่ : 23/07/2008 เวลา : 22.23 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/babymind
VitaMin B @ OK Nature  Save Nature Save Life  


ฉุบๆ

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
ลิลิตดา วันที่ : 23/07/2008 เวลา : 21.29 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/phenvipa

ขออภัยผู้อ่านด้วยนะคะ ไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวอักษร แก้หลายทีแล้ว คงไม่ว่ากันนะคะ..อ่านที่เนื้อเรื่องอย่าดูเนื้อภาพนะคะ ผู้เขียนไม่ค่อยสันทัดการสร้างบล็อกและ word program เท่าไร
มีเวลาจะเข้ามาแก้นะคะ
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่ะ

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน

<< กรกฎาคม 2008 >>
อา พฤ
    1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 31    



[ Add to my favorite ] [ X ]