• ภูพานลานดาว
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • วันที่สร้าง : 2009-07-20
  • จำนวนเรื่อง : 42
  • จำนวนผู้ชม : 40247
  • ส่ง msg :
  • โหวต 31 คน
ภูพานลานดาว
เพียงมองหา จึงมองเห็น
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/phupanlanjai
วันเสาร์ ที่ 7 พฤษภาคม 2554
Posted by ภูพานลานดาว , ผู้อ่าน : 2175 , 11:57:43 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 3 คน มะอึก , ปราณชลี และอีก 1 คนโหวตเรื่องนี้

นกก้อนหิน

บินหลา สันการาคีรี

ปีหนึ่งมี่ฤดู ต่อให้อีกสี่ปีก็แค่สี่ฤดู ฉันไม่ได้รอเธอนานกว่านี้

 ฉันอ่านหนังสือเล่มนี้ครั้งแรกเมื่อฤดูหนาว ปีห้าสอง ด้วยบรรยากาศ สถานที่และแม่น้ำโขง ทำให้ฉันหลงรักหนังสือเล่มนี้โดยพลัน การอ่านครั้งแรก รายละเอียดเพียงรู้ว่าหลงรัก เดินตามทางที่ผู้เขียนนำพา

อมยิ้มในความรักของอังโตน ผาฝนและเยจิน หนังสือถูกส่งต่อสู่มือเพื่อน ให้ได้อ่านและกลับมาอยู่ในชั้นเช่นเดิม

ปลายเมษายน ปีห้าสี่ ฤดูร้อนที่มีฝนพร่ำทุกค่ำคืน

 ฉันหยิบ “นกก้อนหิน” กลับมาอ่านอีกครั้ง ด้วยไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่คงเป็นฟ้าที่บอกว่าให้เราอ่านในวันนี้และคืนนี้อีกคราว 

“รู้ไหม ถ้าไม่ชอบถูกปฏิเสธ วิธีที่ดีคืออย่าถามหามัน” ประโยคของอังโตน (ชายหนุ่มตัวละครหลักของเรื่อง)

เราเพียงสังเกตตัวเองว่าช่วงนี้ เราพูดน้อยลง ปล่อยให้ความว่างทำงานมากขึ้น ด้วยไม่แน่ใจว่าเรายังไม่รู้ในคำตอบ ไม่สนใจอนาคต หรือกลัวถูกปฏิเสธกันแน่ เป็นความยากที่เราจะจำแนกความรู้สึกตัวเอง จึงยังคงปล่อยให้เป็นความว่าง เพียงลำพัง

 ฝนยังคงตกพร่ำอย่างสม่ำเสมอ ไอร้อนจากพื้นดินที่สะสมแสงแดดในช่วงกลางวัน ปล่อยไอร้อนและกลิ่นหอม ฉันยังคงนั่งอ่านหนังสือ

“ฉันอยู่กับเธอที่นี่ ผาฝน เคยมีคนพูดกับคุณเช่นนี้ไหม ผมไม่เคยรู้ว่าคำง่ายๆแบบนี้มีความหมายแค่ไหน แต่นาทีนั้นเหมือนว่า นี่คือคำที่รออยู่ชั่วชีวิต ผมเดินเข้าไปหาเยจิน สวมกอดเธอ ร้องไห้ก่อนเธอเสียอีก (นกก้อนหิน หน้า ๑๘๖)

 ฉันปิดหนังสือ เพราะม่านน้ำตาเต็มในดวงใจ อังโตน ฉันเคยได้ยินประโยคนี้ คำง่ายๆที่ไม่ค่อยมีใครจะพูด หากไม่ใช้หัวใจพูด ฉันเหมือนคุณเลย ร้องไห้ด้วยความปิติ คำต่อจากนั้นฉันแทบจะไม่ได้ยินอะไร รู้เพียงว่า ฉันเชื่อ เชื่อหมดหัวใจ

 ฉันมองออกไปนอกหน้าต่าง ที่มีเพียงความมืด เม็ดน้ำฝนเกาะกระจก ใบไม้นิ่งไม่ไหวติง เสียงฝนกระทบหลังคาเบาๆ ฉันถอนหายใจ ลุกขึ้นเดินไปห้องน้ำ ฉันไปเพียงล้างมือ

“เธอต้องเชื่อสิว่าตัวเธอเป็นอิสระ ปลดปล่อยตัวเองจากคำสัญญาที่ให้แก่กันเถอะ ในวันหน้าถ้าเธอจะกลับมาหาฉัน ก็เพราะอยากจะกลับมา ไม่ใช่ต้องกลับมาเพราะคำสัญญา ถ้าเธอพบว่าสามารถรักใครบางคนได้มากกว่าฉัน เธอจงรักและเลือกอยู่กับเขา ฉันก็จะเป็นสุขไปกับความรักของเธอ” (นกก้อนหิน หน้า ๒๑๙)

 ตีหนึ่งกว่าแล้ว ฉันวางหนังสือ ปิดไฟ แต่จะมีประโยชน์อะไร อีกเพียงไม่กี่หน้าก็จะอ่านจบแล้ว ฉันเปิดไฟ อ่านหนังสือต่อ

“ใช่ไหม ในความหมายของเยจิน ความรักที่แท้ไม่ใช่ความซื่อสัตย์ ยิ่งไม่ใช่การเรียกหาความซื่อสัตย์ ความรักไม่ใช่คำสัญญา ความรักคือโอกาสไม่ใช่การจำกัดโอกาส ความรักมีอิสระเสรี ความรักคือกำลังใจจากคนไกล” (นกก้อนหิน หน้า ๒๒๐)

 ฉันรู้ว่าฉันกำลังสะอื้น สะอื้นไห้ตอนตีสอง ในคืนที่ฟ้ามืดและฝนเริ่มตกหนักขึ้น ฉันรู้สึกอย่างนั้นมาตลอด ความรักกับเสรีภาพ ฉันไม่สามารถจำกัดความฝันของใครได้ หากหัวใจของคนนั้นมิได้มีเราในความฝันนั้นด้วย ยิ่งมิได้ใหญ่ หากการอยู่ด้วยกันต้องทิ้งบางอย่างไป และของที่ทิ้งอาจจะหนักเหมือนทิ้งศรัทธาที่มีต่อตัวเอง ฉันจึงไม่เคยห้ามใครที่จะจากไป

“ฉันอยากเห็นเธอโบยบินไปในโลกกว้าง อย่าให้เวลาสี่ปีข้างหน้าไร้ความหมายเหมือนหลายเดือนที่ผ่านมานะคะ เธอต้องเติบโตขึ้น เปิดหัวใจมากขึ้น เฝ้าดูหัวใจตัวเอง ถ้าหัวใจเธอรักใครจงบินไปหามัน” (นกก้อนหิน หน้า ๒๕๖)

 หลายเดือน หลายปี ที่ฉันนึกว่า ฉันปลดปล่อยตัวเองแล้ว  ฉันเดินทาง เรียนรู้ที่จะรู้ในหลายๆสิ่ง เดินทางที่จะเรียนรู้ข้างในตัวเอง แต่ก็ยังไม่เติมสักที ยังคงมีเสียงวนเวียนว่า “ฉันต้องเรียนเพิ่ม ฉันต้องเปิดใจเรียน” จนฉันไม่แน่ใจว่า ฉันเคยเรียนรู้ตัวเองหรือเปล่า

จักรยานคันนั้นหมุนวงล้อออกจากเชียงใหม่เพียงลำพัง หลายเดือนต่อมามีคนพบเห็นมันบริเวณทางใต้ของประเทศอินเดีย กระทั่งปีรุ่งขึ้น ไกลออกไปบนถนนสายเล็กๆ เลียบฝั่งทะเลตะวันตกของทวีปอเมริกาใต้ ที่ซึ่งแม้แต่นักเดินทางฉกรรจ์ยังขยาดที่จะมาแค่สองหรือสามคน จักรยานคันนั้นท่องไป อาจด้วยอะไรบางอย่างในตัวเธอที่ทำให้นักตอแยริมถนนครั่นคร้าม (นกก้อนหิน หน้า ๒๕๗)

 ผาฝนเลือกที่จะออกเดินทาง ในบางค่ำคืนคงเหมือนฉันในค่ำคืนนี้ ที่อยู่ตรงกลางระหว่างชื่นชมและเศร้าใจ ยินดีและคิดถึง ห่วงใยและโหยหา ยิ้มกับอดีตและอยู่กับความฝันในปัจจุบัน ฉันไม่เคยกล้าบอกตัวเองเลยสักครั้งว่า “คิดถึง” เมื่อฉันบอกตัวเองได้ดังๆว่า “คิดถึง” ฉันได้ปลดปล่อยตัวเองจากคำสัญญาต่อกัน ตีสามกว่า ก่อนนอนฉันเลือกที่จะนั่งภาวนา ขอให้ทุกอย่างที่เลือกและเกิดขึ้นได้เกิดมิติแห่งความงดงามงอกเงย ปัจจุบัน ณ ตอนนั้น ฉันกำหนดลมหายใจ เพียงลมหายใจ ต่อลมหายใจ

ขอบคุณ นกก้อนหิน ที่บินกลับมาให้อ่านอีกครั้ง










 





อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 9 (0)
วุฐิศานติ์ วันที่ : 20/05/2011 เวลา : 08.19 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/wutisant

บรรจงยิ้มให้อดีต และมีอยู่กับความฝันในปัจจุบัน นะน้องเอ๊ย

ความคิดเห็นที่ 8 (0)
ภูพานลานดาว วันที่ : 13/05/2011 เวลา : 10.49 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/phupanlanjai

ขอบคุณนะคะ พี่ชาย

ความคิดเห็นที่ 7 (0)
มะอึก วันที่ : 12/05/2011 เวลา : 08.28 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/panakom

ผมนั่งอ่านเรื่องนี้ช้า ๆ
พบว่า....ตัวอักษรสื่อสารบอกกล่าวความรู้สึกของผู้ระบายความ...ได้ดี

ขอชมแบบพี่ย่องด้วยคนนะครับ

ความคิดเห็นที่ 6 (0)
ผีเสื้อพเนจร วันที่ : 09/05/2011 เวลา : 22.34 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/ontheway
บอกเล่าเรื่องราวผ่านภาพถ่าย http://www.oknation.net/blog/vagrant

ผมอ่านเล่มนี้ไป สองรอบ แล้วครับ
หลายๆคำ หลายๆประโยคก็โดนใจเหมือนกัน

ความคิดเห็นที่ 5 (0)
tengpong วันที่ : 08/05/2011 เวลา : 03.07 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/tengpong

เห็นพี่ย่องชมน้อง ก็ปลื้มใจไปด้วย

สมราคาที่ห่างหายไปนานนะน้อง

ความคิดเห็นที่ 4 (0)
ปราณชลี วันที่ : 07/05/2011 เวลา : 22.34 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/narapong-sak
  นัยน์ตา...มีตีน   ในตีน...มีแก่นชีวิต   

เยี่ยม !! 'พัฒนา' ทั้ง 'ตัวหนังสือ' และ 'หัวใจ'

ความคิดเห็นที่ 3 (0)
เคียงดิน วันที่ : 07/05/2011 เวลา : 15.05 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/keangdin
รั ก แ ค่ ว า ท ก ร ร ม  อำ พ  ร า ง

เยี่ยมเลยเล่มนี้ ช่วงนี้ไมได้อ่านงานวรรณกรรมเสพอรรถรสใด ชีวิตจริงกล้ำกลืนอ่านหนักค่ะ

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
เด็กหญิงหว่านกล้า วันที่ : 07/05/2011 เวลา : 14.13 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/weed
V.-บทเพลงหัวใจของเด็กเดินทาง-.V : กลุ่มเขียนข้าว

:)

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
BlueHill วันที่ : 07/05/2011 เวลา : 12.21 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/charlee
นักดูนก

นกบางชนิด อพยพไปกลับระหว่างแหล่งทำรังกับแหล่งทำกิน ระหว่างเส้นทางบินข้ามเขาข้ามทะเล ฝูงนกไม่เคยหยุดยั้งแม้ต้องผ่านระยะทางนับพันไมล์

เหล่านี้ ล้วนเป็นธรรมชาติ
ที่ผ่านมา เป็นเช่นนี้
อนาคต คงเป็นเช่นนี้อีก
หากว่า ปัจจุบันนั้น นกยังมีเรี่ยวแรงและกำลังใจอยู่

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน