• phuyama
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • วันที่สร้าง : 2008-02-13
  • จำนวนเรื่อง : 7
  • จำนวนผู้ชม : 20234
  • ส่ง msg :
  • โหวต 7 คน
ความทรงจำคือหีบสมบัติที่วิเศษสำหรับคนที่รู้จักเก็บ
Memory is a wonderful treasure chest for those who know to pack it.
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/phuyama
วันอาทิตย์ ที่ 19 เมษายน 2552
Posted by phuyama , ผู้อ่าน : 1412 , 10:52:35 น.  
หมวด : ท่องเที่ยว

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

เมื่อมีโอกาสได้ไปเรียนที่ประเทศญี่ปุ่น ก็มีความใฝ่ฝันว่าจะต้องไปปีนฟูจิซังสักครั้ง

For climbing Mount Fuji, someone will probably quote:  "You are wise to climb Fuji once and a fool to climb it twice."

เมื่อได้มีโอกาสไปปีนมาแล้วก็เริ่มเห็นด้วยกับคำกล่าวข้างต้น เพราะทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความเหน็ดเหนื่อย ตั้งแต่จุดเริ่มต้นคือชั้น 5 ของฟูจิซัง ผ่านชั้น 6 ก็ยังเดินสบายๆ แต่เมื่อเริ่มขึ้นชั้น 7 เส้นทางเริ่มแคบและเต็มไปด้วยโขดหินน้อยใหญ่ หน้าผาสูงชัน ชั้น 7 ยังแบ่งออกเป็นฐานย่อยๆ อีก 9 ฐาน ตั้งแต่ 7.1 ถึง 7.9 ก่อนจะถึงชั้น 8, 9, 10 ตามลำดับ  การปีนฟูจิซัง  จะต้องปีนให้ถึงชั้น 8 ถึงจะมีทางลง ฉะนั้นใครที่คิดจะไปปีนฟูจิซัง  ก่อนที่จะก้าวเดินผ่านชั้น 5 ไปนั้น ขอให้ตัดสินใจให้แน่วแน่ว่า ไม่ว่าจะเจออะไรข้างหน้าก็จะต้องปีนให้ถึงชั้น 8 เพราะถ้าผ่านชั้น 5 ไปแล้ว จะไม่สามารถย้อนกลับมาได้อีก ต้องก้าวไปข้างหน้าอย่างเดียวเท่านั้น


ในคืนวันเสาร์ที่ 26 สิงหาคม 2549 เวลาประมาณ 21.00น.  พวกเราก็เริ่มเดินออกจากชั้น 5 ผ่านชั้น 6 และเมื่อถึงชั้น 7 ฝนเริ่มตกปรอยๆ พวกเราก็เริ่มแบ่งกลุ่มไปตามสมรรถภาพทางร่างกายของแต่ละคน ซึ่งก็แน่นอนว่า ผมก็ต้องอยู่ในกลุ่มรั้งท้าย โดยมีกอล์ฟ เพื่อนร่วมชะตากรรม น้องพลัง พี่นก เบน ต่าย และเปิ้ล คอยดูแลและเป็นกำลังใจ เนื่องจากสภาพร่างกายไม่อำนวยก็เลยปีนไปได้ช้ามาก ต้องพักอยู่เป็นระยะๆ


เมื่อปีนไปถึงชั้น 7.3 ขณะที่นั่งพักอยู่ ก็เริ่มหายใจติดๆ ขัดๆ มือเย็นเฉียบ ชาวอินเดีย ที่นั่งอยู่ข้างๆ สังเกตเห็นอาการ ก็เลยเข้ามาถามว่า เป็นอะไรหรือเปล่า? และช่วยถูฝ่ามือของผมเพื่อให้ความอบอุ่นและบอกให้เพื่อนของเขาเข้ามาช่วยถูมืออีกข้างของผมด้วย แต่อาการก็ยังทรงๆ อยู่ ชาวอินเดียเลยให้เพื่อนของเขาไปเอาอ๊อกซิเจนมาให้ผม แต่ผมบอกว่า ของผมก็มีแต่อยู่ในกระเป๋าเป้ เขาพยายามหาก็หาไม่เจอเพราะมืดมาก  ตอนนั้นผมพอจะอาการดีขึ้นมาบ้างก็เลยมีสติ เรียกให้พี่นกมาช่วยหยิบอ๊อกซิเจนให้  เมื่อพักอีกสักครู่ก็เริ่มปีนต่อ แต่เมื่อดูเวลาแล้ว ถ้ายังปีนด้วยความเร็วขนาดนี้คงไปไม่ถึงชั้น 10 แน่ๆ  น้องพลังก็เลยให้พี่นก เบน ต่าย และเปิ้ล ล่วงหน้าไปก่อน ณ วินาทีนั้น ผมประมาณตัวเองแล้วว่า ผมจะปีนให้ถึงชั้น 8 ก็พอแล้ว (ปีนให้ถึงทางลง) ยึดตามคำกล่าวที่ว่า

DO NOT feel bad if you have to call it quits, for any reason, before you reach the top.


ราตรีนี้อีกยาวไกล

ขณะที่ปีนผ่านในแต่ละฐานของชั้น 7 ผมกับกอล์ฟก็ผลัดกันหยุดพักบ้าง ล่วงหน้าไปบ้าง โดยมีน้องพลังคอยเป็นกองเชียร์  พอปีนมาถึงชั้น 7.5 ผมก็เลยบอกให้น้องพลัง เดินล่วงหน้าไปรอที่ชั้น 7.6 แล้วพวกผมจะค่อยๆ ปีนกันไป 2 คน ขณะที่ปีนกันไป พอผมรู้สึกเหนื่อยก็จะนั่งพัก นอนพักตามโขดหิน โดยที่ไม่ได้คำนึงเลยว่ามันจะสกปรกหรือชื้นแฉะแค่ไหน? จะมีสัตว์ร้ายหรือเปล่า? ขณะที่นั่งพัก นอนพักอยู่นั้นฝนก็ยังคงตกปรอยๆ เพื่อนร่วมทางที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน คนแล้วคนแล้วที่เดินผ่านผมไป มีทั้งชาวญี่ปุ่น ชาวต่างชาติอื่นๆ วัยรุ่นหนุ่มสาว เด็กๆ ที่มากับพ่อแม่ หรือคนมีอายุ บ้างก็มองแล้วเดินผ่านไป เพราะเห็นเป็นเริ่องคุ้นตาที่มีคนหยุดพักข้างทาง บ้างก็เข้ามาถามว่า เป็นอะไรมากหรือเปล่า?  ไปไหวไหม?  บ้างก็เข้ามาให้กำลังใจว่า พยายามเข้านะ สู้ๆ ทั้งภาษาญี่ปุ่น ภาษาอังกฤษ ภาษาฝรั่งเศส (เท่าที่ฟังออก) ทำให้รู้ได้ว่ามีผู้คนมากมายจากทั่วทุกมุมโลกที่มาพิชิตฟูจิซัง และต่างก็เข้าใจความรู้สึกเหนื่อยล้าของเพื่อนร่วมทางแต่ละคน แล้วจะมีสักกี่คนที่ได้สมหวังก้าวไปถึงชั้น 10 ของฟูจิซัง?

พระอาทิตย์ยอแสงท่ามกลางทะเลหมอกยามเช้า

หลังจากความพยายามปีนป่ายอยู่หลายชั่วโมง ผมก็สามารถปีนมาถึงชั้น 7.9  และได้ทันดูพระอาทิตย์ยอแสงท่ามกลางทะเลหมอกยามเช้าที่ชั้น 7.9  ได้เห็นแล้วก็ทำให้คลายความเหนื่อยล้าลงมาบ้าง

พระอาทิตย์ยอแสงที่ชั้น 7.9

ขณะที่กำลังถ่ายรูปอยู่นั้นก็ได้เจอต่ายกับเปิ้ลออกมาจากโรงแรมที่ชั้น 7.9 ได้พักเหนื่อยสักครู่ก็ต้องปีนไปที่ชั้น 8  เพื่อที่จะเดินลงไปที่ชั้น 5 พอไปถึงชั้น 8  ก็ได้เจอน้องบอลกับน้องต้นออกมาจากโรงแรมที่ชั้น 8 ก็เลยเดินลงไปที่ชั้น 5 ด้วยกัน ในที่สุดผมก็เดินลงมาถึงชั้น 5 เวลา 9.45น. ของวันอาทิตย์ที่ 27 สิงหาคม 2549 โดยสวัสดิภาพ

หน้าโรงแรมที่ชั้น 7.9

ถ่ายรูปเก็บความประทับใจและความทรงจำที่ดีที่ชั้น 7.9

ต้องปีนขึ้นไปชั้นที่ 8  (ทางลง)

เดินลงมาจากชั้นที่ 8

ผู้คนกำลังปีนขึ้นฟูจิซังขณะที่ผมเดินลงมา


ความงดงามของฟูจิซังยังคงรอคอยให้ทุกคนได้ไปพิสูจน์ และจะเป็นความทรงจำที่ดีๆ ของผมตลอดไป แต่สิ่งที่อยู่เหนือความงดงามทั้งปวงก็คือ ความงดงามของจิตใจที่โอบอ้อมอารีและมิตรภาพความเป็นเพื่อนที่คอยช่วยเหลือดูแล เป็นกำลังใจซึ่งกันของเพื่อนร่วมทางทั้งที่รู้จักและไม่รู้จักกันมาก่อน

ภู  ยะมะ

Mini player HTML Code by feng_shui





อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 5 (0)
chatchoi วันที่ : 23/04/2009 เวลา : 16.24 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/crm2you

อืม ความทรงจำอยู่ที่ไหน สิ่งดีๆ ก็จะรอเราอยู่ที่นั่น

นั่งอ่านแล้วก็อยากจะไปสัมผัสกับตัวเองสักครั้ง แต่คงไม่ไหวด้วยประการทั้งปวง แต่ที่สัมผัสได้คือ ความสุขใจของคุณ โดยเฉพาะเมื่อพระอาทิตย์ฉายแสงแรกของวันบนขอบฟ้าเหนือฟูจิซัง

ความคิดเห็นที่ 4 (0)
อาจารย์วิลาสินี วันที่ : 20/04/2009 เวลา : 09.44 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/wilasinee
ของดีอาชีวะชลบุรี...ห่อหมกทะเลรวมมิตร 24/8/2011

ภาพสวยจังเลย อยากลองไปซักครั้ง ขอบคุณที่นำภาพมาฝากกันนะคะ

ความคิดเห็นที่ 3 (0)
นาฬิกาลืมเวลา วันที่ : 20/04/2009 เวลา : 07.59 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/dreamline

เคยอ่านแต่การ์ตูนที่ขึ้นไปพิชิตยอดฟูจิกัน
ไม่เคยเห็นภาพจริงแบบนี้เลย สวยงามมากครับ
นั่นคือยืนอยู่ในเมฆเลยใช่ไหมครับ

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
blackmagicwoman วันที่ : 20/04/2009 เวลา : 03.20 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/blackmagicwoman

ฟูจิยามะ ภูเขาที่ใฝ่ฟันอยากเห็นสักครั้ง
ขอบคุณมากค่ะ ที่นำประสบการณ์มาบอกกล่าว
ได้เที่ยวผ่านภาพถ่ายสักครั้งก็โอเคแล้ว

สวยมาก เหมือนชั้นเมฆแห่งสวรรค์เลย
ปล. ชอบเพลงค่ะ เพราะดี ไม่ทราบเพลงอะไรเหรอคะ

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
tatuk วันที่ : 19/04/2009 เวลา : 15.12 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/tatuk
เรานี่แหละ ผู้ปกป้องชาติและราชบัลลังก์! 

ขอบคุณสำหรับเรื่องราวจากประสบการณ์ชีวิต
ที่แลกมาด้วยความลำบาก
แต่...ได้ภาพงดงามครับ


แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน