• pierra
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : ploy9petch@yahoo.com
  • วันที่สร้าง : 2007-02-13
  • จำนวนเรื่อง : 356
  • จำนวนผู้ชม : 772948
  • จำนวนผู้โหวต : 253
  • ส่ง msg :
  • โหวต 253 คน
<< พฤษภาคม 2011 >>
อา พฤ
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31        

[ Add to my favorite ] [ X ]


วันพฤหัสบดี ที่ 19 พฤษภาคม 2554
Posted by pierra , ผู้อ่าน : 2174 , 15:35:00 น.  
หมวด : ศาสนา

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

แสดงความตาย ๔ ประการ (๑)

ตามนัยแห่งอภิธัมมัตถสังคหะบาลี มีแสดงว่า...

"อายุกฺขเยน กมฺมกฺขเยน อุภยกฺขเยน อุปจฺเฉทกกมฺมุนา เจติ จตุธา มรณปฺปตฺติ นาม ฯ"

แปลความว่า ชื่อว่า มรณุปปัตติ คือ เหตุที่ทำให้ความตายปรากฏขึ้นนั้น มี ๔ อย่าง คือ...

๑. อายุกขยมรณะ   ได้แก่   ตายเพราะสิ้นอายุ

๒. กัมมักขยมรณะ   ได้แก่   ตายเพราะสิ้นกรรม

๓. อุภยักขยมรณะ   ได้แก่   ตายเพราะสิ้นอายุ และสิ้นกรรม

๔. อุปัจเฉทกมรณะ  ได้แก่   ตายเพราะกรรมเข้าไปตัดรอน

อธิบาย

๑. อายุกขยมรณะ ตายเพราะสิ้นอายุ มีวจนัตถว่า

อายุโน ขยํ - อายุกุขยํ

ความสิ้นแห่งอายุขัย ชื่อว่า อายุกขยะ

อายุกฺขเยน มาณํ - อายุกฺขยมรณํ

ความตายเพราะสิ้นอายุ ชื่อว่า อายุกขยมรณะ

อายุ เมื่อว่าโดยสภาวธรรมนั้น ได้แก่ ชีวิตรูป ในที่นี้มุ่งหมายเอาอายุขัย ซึ่งเป็นการกำหนดขอบเขตแห่งการตั้งอยู่ของชีวิตรูปนั่นเอง

เมื่อกล่าวโดยบุคลาธิษฐาน การตายเพราะสิ้นอายุนั้น หมายถึงตายเมื่อแก่ หรือแก่ตาย คือถึงความชราแล้วจึงตาย

ในสมัยพุทธกาล มนุษย์มีอายุขัยได้ ๑๐๐ ปี โดยประมาณ นับแต่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าปรินิพพานแล้ว อายุขัยก็ลดน้อยลงในอัตราส่วนประมาณ ๑๐๐ ปี ต่อ ๑ ปี คือเวลาล่วงไปแล้ว ๑๐๐ ปี อายุขัยของมนุษย์ลดน้อยลง ๑ ปี จนปัจจุบันล่วงปรินิพพานของพระผู้มีพระภาคเจ้าไปแล้ว ๒๕๐๐ ปี มนุษย์จึงมีอายุขัยประมาณได้ ๗๕ ปี

สำหรับอายุขัยของพรหม,เทวดา, ต่างก็มีขอบเขตอายุตามภูมิของตนที่เกิดอยู่

สำหรับมนุษย์ในชมพูทวีปนั้น กำหนดอายุขัยไม่แน่นอน มีขึ้นๆลงๆ เมื่อเวลาอายุขัยขึ้นก็ขึ้นสูงถึงอสงไขยปี เมื่อเวลาอายุขัยลงต่ำสุดก็ต่ำลงจนถึง ๑๐ ปี ในปัจจุบันนี้กำหนด ๗๕ ปี เป็นอายุขัย จึงแสดงว่า แม้สัตว์ทั้งหลายในโลกนี้ ยังมีอำนาจของกรรมอุปภัมภ์ค้ำำจุนอยู่ก็จริง แต่เมื่อครบอายุขัยแล้ว ก็จะต้องถึงแก่ความตายไปเป็นส่วนมาก ผู้ที่จะมีอายุขัยเกินกว่ากำหนดไว้ก็มีอยู่บ้าง ซึ่งต้องอาศัยอดีตกรรมที่เกี่ยวกับการฆ่าสัตว์, เบียดเบียนสัตว์ไว้ไม่มี และต้องอาศัยปัจจุบันกรรมในฝ่ายที่มีการทำบุญ ให้ทาน รักษาศีล บำเพ็ญภาวนาให้ใจบริสุทธิ์ ตลอดจนรักษาสุขภาพพลานามัยไว้อย่างดี

เหตุเหล่านี้ จะช่วยอุปถัมภ์ให้มีอายุอยู่นานได้เกินอายุขัยได้บ้าง ดังในปัจจุบันนี้ มีผู้มีอายุยืนเกินกว่า ๗๕ ปี ก็มีบ้าง ในสมัยพุทธกาลก็มีอยู่หลายท่าน เช่น พระอานนท์, พระมหากัสสป, นางวิสาขา เหล่านี้ อายุเกินกว่า ๑๐๐ ปี ดังนี้ เป็นต้น

(คู่มือการศึกษา พระอภิธัมมัตถสังคหะ รวบรวมโดย อาจารย์วรรณสิทธิ ไวทยะเสวี)


http://www.oknation.net/blog/boy-girl


 



เรื่องวันนี้ปิดแสดงความคิดเห็น