• ปลายมนัส
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • วันที่สร้าง : 2007-05-13
  • จำนวนเรื่อง : 21
  • จำนวนผู้ชม : 40718
  • ส่ง msg :
  • โหวต 177 คน
หญิงสาวผู้ติดอยู่ในโลกหนัง(สือ)
ดูหนังแล้วไม่คิด ไม่มีอะไรติดในหัว ไม่ดูอาจจะดีกว่า เดินทางเพื่อเพิ่มหลักไมล์ แต่หัวใจยังคับแคบเหมือนเดิม บางทีการนอนอ่านหนังสือที่บ้านอาจจะมีความหมายมากกว่า
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/plymanas
วันศุกร์ ที่ 19 ตุลาคม 2550
Posted by ปลายมนัส , ผู้อ่าน : 1124 , 18:40:56 น.  
หมวด : ไดอารี่

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

 

“ถ้าเลือกได้ว่าจะตายก่อนหรือหลังคนรัก จะเลือกอะไร” เพื่อนคนหนึ่งตั้งกระทู้ขึ้นที่เวปไซต์ส่วนตัวของแก็งค์เรา อย่างไม่ลังเล ฉันพิมพ์เลือกให้ตัวเองตายหลังคนรัก ไม่ใช่เพราะเคยผ่านการสูญเสียคนรักจากความตายมาแล้วฉันจึงเลือกเช่นนั้น หากความตายของเขาบอกฉันว่า คนอยู่นี่แหล่ะที่ทนทุกข์ทรมานกับการจากไปยิ่งกว่านัก

ฉันคิดถึงภาพหนึ่งที่สายตาเคยบันทึกเอาไว้... 

ในระยะชัดลึกภาพชายหนุ่มรูปร่างผอมสูง หน้าตาหล่อเหลา ผิวขาวอมชมพูเหมือนเด็กอ่อน ผมดำยาวถูกรวบง่ายๆ มาทางฝั่งซ้ายของใบหน้า นอนลืมตาหายใจระรินท่ามกลางสายระโยงระยางของเครื่องช่วยหายใจ

ฉันฝืนกลืนน้ำตาลงคอ   ‘ความตายไม่ใช่จุดสิ้นสุดของชีวิต หากแต่มันคือการเริ่มต้นใหม่’ ฉันเรียนรู้อย่างนี้จากตำรา คนรักของฉันกำลังจะไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ในที่ที่ฉันยังไม่อาจตามไป ความรักของเราเดินหน้าต่อไปในโลกที่มีเพียงเราสองคน มือที่เคยจับพู่กันสร้างสรรค์งานศิลปะนิ่งสงบข้างลำตัว เรี่ยวแรงหนีหายไม่อาจสร้างกระทั่งลมหายใจให้ตนเอง

แผ่นหลังของชายอีกคนหนึ่ง ยืนมองลูกชายที่กำลังจะตายไปในไม่ช้า อยู่ในระยะชัดตื้นของสายตาฉันที่ยืนมองเบื้องหลัง ไหล่เขาลู่ลงด้วยความรู้สึกหนักอึ้งของคนเป็นพ่อ หลังค้อมไปข้างหน้าเล็กน้อยคล้ายว่าได้แบกสิ่งหนึ่งซึ่งหนักหนาสาหัสเอาไว้

เพื่อนพยาบาลมองฉันอย่างแปลกใจ เพราะขณะที่แม่และน้าเขาพากันร่ำไห้ ฉันกลับยืนสงบนิ่งเหมือนไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น นอกจากเสียงร่ำไห้ไม่มีสรรพสำเนียงใดเล็ดลอดจากห้องพิเศษหมายเลขสาม กระทั่งแม่บอกให้ฉันกลับบ้านไปเอาเสื้อผ้ามาไว้เปลี่ยนให้เขา คืนนี้เราจะพาเขากลับบ้าน

เสื้อยืดสีขาวลายแปลกตาที่เขาเคยบอกว่ามันคือเครื่องหมายของสันติภาพ แจ๊คเก็ตเนื้อดีสีเทา กางเกงยีนส์ตัวสวยที่ฉันซื้อให้ เข็มขัดหนังสีน้ำตาล และรองเท้าหนังสีน้ำตาลคู่โปรด ถูกลำเลียงใส่กระเป๋าผ้า ฉันหยิบกระเป๋าเดินไปที่รถด้วยสายตาว่างเปล่า ขับรถสวนกับพ่อเขาที่ปากทางเข้าหมู่บ้าน ฉันนึกห่วงชายสูงวัยที่ฉันรักเท่าๆ กับรักพ่อตนเอง ภาวนาในใจขอให้พ่อเข้มแข็ง และเข้าใจความตายด้วยเถิด

สองทุ่มเศษ หลังจากเพื่อนพยาบาลดูแลคนไข้คนอื่นเรียบร้อยแล้ว กลับเข้ามาอยู่เป็นเพื่อนฉันอีกรอบ “ทำใจไว้นะปลาย ชีพจรอ่อนขนาดนี้คงเหลือเวลาอีกไม่นานแล้วล่ะ” เสียงเพื่อนกระซิบที่ข้างหูลอยแผ่วมาแล้วจากไป ฉันบีบมือที่จับเพื่อนไว้แสดงถึงการรับรู้ แม่กับน้าออกไปจัดการธุระข้างนอก ฉันเดินไปนั่งข้างเตียงจับมือซ้ายเขาขึ้นมากุมไว้ สายตาเขายังเต็มไปด้วยความรักที่มีต่อฉัน ฉันก้มลงกระซิบคำ ‘รัก’ เบาๆ ก่อนถามกลับว่ารักฉันไหม แรงที่เหลือเพียงน้อยนิดบีบมือตอบ น้ำตาเขาและน้ำตาฉันไหลรวมเป็นสายเดียว

“โอยังมีสติดีอยู่เลยเปิ้ล แบบนี้จะเป็นอย่างที่เปิ้ลบอกได้ไง” ฉันบอกเพื่อนทั้งที่น้ำตายังไหล เพื่อนเดินมาโอบไหล่ปลอบใจบอกบางอย่างก่อนเดินออกไป “ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกดกริ่งเรียกเปิ้ลแล้วกันนะ” ฉันพยักหน้ารับโดยไม่ละสายตาจากชายหนุ่มตรงหน้า

“โอเคยสัญญาว่าจะไม่มีวันทิ้งปลาย โอจะไม่หนีไปไหนใช่ไหม” ฉันบอกเขาที่ร่างกายคงล้าอย่างที่สุด มีเพียงแววตาที่บ่งบอกได้ว่าความรู้สึกยังคงอยู่

สามทุ่มเศษ  ชีพจรแผ่วลงเรื่อยๆ แม่และน้าร้องไห้หนักขึ้น แม่ถอดสร้อยพระจากคอไปใส่มือเขา ทั้งแม่และน้ากุมมือเขาไว้พลางบอก “พุทธโธ นะลูก ท่องพุทธโธไว้ ไม่ต้องห่วงอะไร แม่จะดูแลหนูปลายให้ลูกเอง” เหมือนแม่จะรู้ว่าเขาส่งสายตามองฉันจึงเรียกให้ไปลาเขา

“โอไปเถอะ ไม่ต้องห่วงปลาย ปลายรู้ว่าโอไม่ไปไหนหรอก โอแค่ทิ้งร่างกายที่มันอยู่ต่อไม่ไหว ปลายจะไปรอโอที่บ้านนะ คืนนี้กลับบ้านด้วยกันนะ” พูดจบไม่กี่นาที เครื่องจับชีพจรก็ส่งเสียงร้องยาวบ่งบอกถึงการหมดลมหายใจของผู้ชายตรงหน้า

“ไม่ต้องห่วงลูก ไม่ต้องห่วง หลับให้สบายนะลูก”แม่พูดพลางเอามือลูบเปลือกตาเขาปิดลง เขายังนอนลืมตา

“น้าจะดูแลพ่อแม่แล้วก็หนูปลายแทนเอง ไปเถอะนะลูก” น้าเดินมาบอกพลางช่วยปิดตาขาอีกที เขาคงลืมตาเช่นเดิม

“หลับนะคะโอ ปลายจะเข้มแข็ง จะไม่ร้องไห้ โอตื่นขึ้นมาอีกทีแล้วเราไปเจอกันที่บ้านนะคะ” ฉันห้ามน้ำตาตัวเองก่อนยื่นมือไปลูบเปลือกตานั้นให้ปิดลง เขาหลับตาแล้ว ฉันก้มลงหอมเปลือกตาของคนที่แสนรักใคร่เป็นครั้งสุดท้าย

“ญาติออกไปจัดการเรื่องใบมรณะบัตรได้เลยนะคะ เดี๋ยวจะอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ศพค่ะ” พยาบาลที่เดินเข้ามาหลังจากได้ยินเสียงกริ่งเรียกบอกทุกคนที่อยู่ในห้อง ฉันกระซิบบอกเพื่อนขออยู่ด้วยคน อยากอาบน้ำให้เขาเป็นครั้งสุดท้าย เพื่อนพยักหน้ารับและบอก “อย่าให้น้ำตาโดนตัวเขานะ ไม่อย่างนั้นเขาจะมีห่วง”

ฉันรูดม่านปิดรอบเตียง ค่อยๆ ถอดเสื้อสีเขียวที่มีชื่อโรงพยาบาลออก นี่ไงแผ่นอกที่ฉันชอบซุกไซ้หาไออุ่น จากวันนี้...ไม่มีแล้ว ฉันเอาผ้าชุบน้ำบิดพอหมาดเริ่มเช็ดที่ใบหน้า คิ้วเข้มที่เด่นบนวงหน้าขาวๆ ดวงตาแสนเศร้าที่เขาเคยบอกว่าในนี้มีเพียงฉัน จมูกสวยได้รูป กับปากบางเฉียบที่เคยเอ่ยปากบอกรักกัน ต่อแต่นี้ไม่มีให้จุมพิตอีกแล้ว

ฉันขอทำความสะอาดเขาเป็นครั้งสุดท้ายด้วยตัวฉันเอง ผู้ช่วยพยาบาลจึงมองอยู่ห่างๆ คอยช่วยจับเขาพลิกตัว เขาชอบทาแป้งเย็น  หากฉันทาให้ทั้งแป้งเย็นและแป้งเด็ก เพราะเขาเคยบอกว่า แก้มฉันหอมเป็นที่สุด และฉันชอบทาแป้งเด็ก กลิ่นแก้มของฉันจะติดตามเขาไปในทุกที่ที่เขาไปเยือน

ฉันใส่ผ้าอ้อมผู้ใหญ่ให้กับเขา เพื่อนพยาบาลบอกว่าจำเป็นต้องใส่ เพราะไม่งั้นอีกสักพักจะมีบางอย่างออกจากทวารจึงต้องป้องกันไม่ให้กางเกงยีนส์ตัวสวยที่ฉันบรรจงใส่ให้นั้นเลอะ แต่งตัวให้เขาเสร็จแล้วฉันบรรจงฉีดน้ำหอมพรมไปทั่วร่างกาย น้ำหอมกลิ่นที่เขาชอบ น้ำหอมกลิ่นที่ฉันใช้ บางส่วนของวิญญาณฉันจะติดตามเขาไปทุกที่ ฉันขอแรงผู้ช่วยพยาบาลให้จับเขานั่งก่อนที่ฉันจะโดดขึ้นไปนั่งหัวเตียง หวีผมยาวสวยที่เขาไว้มันเพื่อฉันเป็นครั้งสุดท้าย ผู้ช่วยพยาบาลคนเดิมหยิบสำลีมาอุดหู จมูก และปากของเขา ฉันส่งเสียงเศร้าร้องขอ อย่าได้ไหม...อย่าเอาสำลีไปอุดทางเดินหายใจเขาเช่นนั้น ฉันกลัว...กลัวว่าเขาจะตายเพราะหายใจไม่ออก พูดแล้วฉันก็คิดขึ้นได้ ชายที่อยู่ในอ้อมกอดฉันตอนนี้ไม่มีลมหายใจอีกต่อไปแล้ว

สี่ทุ่มกว่า ตึกพิเศษตกอยู่ในความเงียบ มีเพียงห้องพิเศษหมายเลยสามเท่านั้นที่มีเสียงเพลงเหมือนลอยมาจากที่ไกลแสนไกล หากใครมองผ่านกระจกใสเข้ามาจะเห็นภาพชายหนุ่มร่างสูงหลับตานอนสงบนิ่งในอ้อมกอดหญิงสาวร่างเล็กที่ใบหน้าระบายไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข

 มันคือภาพสุขสุดท้ายในความทรงจำของฉัน!!!

 

 

 





อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 16 (0)
จืด วันที่ : 23/11/2007 เวลา : 17.51 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/jued

ไปเถอะเจ้าไปสบายให้หายห่วง

ก็ชีพล่วงลาลับไม่สับสน

ก็เส้นทางสุดท้ายปลายทางคน

ได้หลุดพ้นโซ่ห่วงทุกข์สุขนิรันดร์

จืด บางจาก

ความคิดเห็นที่ 15 (0)
powerbeer วันที่ : 21/11/2007 เวลา : 13.45 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/bullshit

เข้ามาอ่านครับตามที่แนะนำครับ ความรู้สึกแบบนี้ไม่ได้มีแค่ผมคนเดียว เขียนถ่ายทอดความรู้สึก ได้ดีมากเลยครับ

ความคิดเห็นที่ 14 (0)
tatuk วันที่ : 24/10/2007 เวลา : 07.35 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/tatuk
เรานี่แหละ ผู้ปกป้องชาติและราชบัลลังก์! 

อืม...เรื่องนี้น่าจะมีความเป็นเรื่องสั้น
กว่าสองเรื่องที่แล้วนะจ้ะ

ความคิดเห็นที่ 13 (0)
Bon วันที่ : 22/10/2007 เวลา : 16.31 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/impel

มันเป็นความจริงที่เราต่างต้องยอมรับ ไม่ว่าจะรักและผูกพันแค่ไหน เป็นเรื่องราวที่ชัดเจนและแจ่มชัดในความหมายของคำว่ารักและการจากลา คุณเป็นผู้หญิงที่เข้มแข็ง และเรื่องนี้คงทำให้ใครอีกหลายคนให้ความสำคัญกับรักที่มีอยู่มากขึ้น

ความคิดเห็นที่ 12 (0)
หนุมานชาญสมร วันที่ : 22/10/2007 เวลา : 15.53 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/wintawan
บนเส้นทางการเดินทาง มีเรื่องให้ค้นห มีความงามให้จดจำ มีมิตรภาพที่ล่องลอยอยู่รายทาง

ภาพนี้มีเรื่องราว
เรื่องราวนี้มีภาพปรากฏ

ความคิดเห็นที่ 11 (0)
อาโต้ วันที่ : 21/10/2007 เวลา : 08.57 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/rtoto

พี่มาบ้านนี้ทำไมนะปลาย..
(แอบปีนรั้วเข้ามาเลยตกรั้ว) ลืมเลยอะ
(ฮา.....)

ความคิดเห็นที่ 10 (0)
ก้อนหินรำพัน วันที่ : 20/10/2007 เวลา : 19.17 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/LOSTGEO

จงเข้มแข็งที่จะอยู่ต่อไป...

คุณบรรยายถึงผู้ชายคนนั้น...ได้อย่างแจ่มชัด

จนผมอยากให้เค้ามีลมหายใจขึ้นมาอีกครั้ง....

เพื่อหญิงสาวร่างเล็กจะได้มีรอยยิ้มแห่งความสุข...

ตลอดไป...

ความคิดเห็นที่ 9 (0)
แพรจารุ วันที่ : 20/10/2007 เวลา : 18.47 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/parjaru
มาช่วยกันไล่เซฟรอนออกจากทะเล

เศร้าจังเกินกว่าจะตอบคำถามได้
เวลามากหรือน้อยไม่สำคัญเท่าเวลาที่อยู่ด้วยกันแล้วเราดีต่อกันแค่ไหน

ความคิดเห็นที่ 8 (0)
ปลายมนัส วันที่ : 20/10/2007 เวลา : 18.26 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/plymanas


ใช่...เราทำอะไรไม่ได้เลยพี่พู
ชีวิตมันสั้นนัก
พี่คนนึงบอกว่าเมื่อไม่อาจทำอะไรกับความยาวของชีวิต
เราจึงควรทำชีวิตสั้นๆ ของเราให้กว้างและลึกเข้าไว้

สิ่งใดเกิดขึ้นแล้วสิ่งนั้นดีเสมอ
นี่เป็นอีกคำที่พี่คนเดิมใช้ปลอบปลาย
ตลอดหลายปีมานี้ปลายจึงใช้ชีวิตแบบ
แม้นว่าวันนี้จะเจ็บปวดขนาดไหน
ก็จะพยายามมองหาแง่งามที่มันซ่อนอยู่
แล้วยิ้มให้ความงามเล็กๆ นั่น
เท่านี้หัวใจก็ไม่บอบช้ำเกินไปนัก
ขอบคุณสำหรับกำลังใจค่ะ

...

พี่สัญญา...ขอบคุณสำหรับแรงใจในมิตรภาพค่ะ

ความคิดเห็นที่ 7 (0)
uruda วันที่ : 20/10/2007 เวลา : 16.08 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/uruda

พี่เคยคิดว่า
อยากให้เราตายพร้อมๆ กัน หรืออย่างน้อยก็ปีเดียวกัน
จริงๆ นะ ปลาย
พี่เคยคิดอย่างนั้น
แต่ความตายเป็นเรื่องของพระเจ้า
สุดแท้แต่ท่านจะเลือก
เราทำอะไรไม่ได้เลย
.........
ขอให้น้องเข้มแข็งนะจ๊ะ
เพราะพี่เชื่อว่า ทั้งพี่และปลาย
เราจะต้องสูญเสียอะไรอีกเยอะเลย
จริงมั้ย

ความคิดเห็นที่ 6 (0)
ยโสธรโพนทัน วันที่ : 20/10/2007 เวลา : 10.27 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/sanya

เป็นภาพความรักที่งดงามและสร้างให้สะเทือนอารมณ์ได้ราวับเข้าไปนั่งอยู่ในเหตุการณ์จริง แม้ว่าจะเป็นภาพแห่งรักแต่ก็เศร้าสร้อยและไม่อยากให้เกิดขึ้น แม้ว่าการจากพรากนั้นจะมีอยู่จริง ส่งกำลังใจมาระลึกถึงและเป็นแรงใจครับ

ความคิดเห็นที่ 5 (0)
สาวโรงงาน วันที่ : 20/10/2007 เวลา : 01.07 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/mootong

ถ้านึกถึงตัวเอง เราขอไปก่อน แต่ถ้านึกถึงความรับผิดชอบเราขอไปหลัง

ความคิดเห็นที่ 4 (0)
Supawan วันที่ : 19/10/2007 เวลา : 20.08 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/supawan

การมีชีวิตคือความสุข .. ความตายคิอความสงบค่ะ ...

ความคิดเห็นที่ 3 (0)
somkid วันที่ : 19/10/2007 เวลา : 18.57 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/kiddee

อ่านแล้วเศร้าจังเลย
"ใดใดในโลกล้วนอนิจจัง"

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
แม่มดขาว วันที่ : 19/10/2007 เวลา : 18.50 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/superme
<<<< เ ส ม อ ม า แ ล ะ ต ล อ ด ไ ป >>> 


หวังว่ามันคงไม่มีภาพนี้บ่อยๆ น่ะท่าน

แม่มดขาว......

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
วิกูล วันที่ : 19/10/2007 เวลา : 18.42 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/wikulponang

มาเยี่ยมครับ...

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน

<< ตุลาคม 2007 >>
อา พฤ
  1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31      

[ Add to my favorite ] [ X ]