*/
ดร.สนอง กับ ทไวไลท์โชว์ (ITV ๘ มกราคม ๒๕๕๐)

ธรรมบรรยาย

View All
<< มิถุนายน 2008 >>
อา พฤ
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30          

[ Add to my favorite ] [ X ]


เพื่อสร้างกำลังใจให้สู้ต่อ คุณนึกถึงใครคนแรก เมื่อล้มละลายในชีวิต
พระพุทธเจ้า
10 คน
พระเจ้าอยู่หัว
0 คน
พระอรหันต์ในบ้าน
6 คน
คู่ชีวิตคุณเอง
1 คน
หรือ คุณอายะ
0 คน

  โหวต 17 คน
วันพุธ ที่ 11 มิถุนายน 2551
Posted by ปรากฏการณ์หลังม่านสีฟ้า , ผู้อ่าน : 3081 , 17:49:12 น.  
หมวด : ไดอารี่

พิมพ์หน้านี้
โหวต 1 คน ni_gul โหวตเรื่องนี้

คุณครับ คุณเหนื่อยไหม สับสนไหม ถ้าคิดว่า ใช่ ทุกข์มาก อยากฆ่าตัวตาย ผมขอเวลาสัก 5 นาทีเถอะ ใช้สติอ่านมันสักนิด...ก่อนที่คุณจะเลือกทำมัน

พื้นที่ข้างล่างนี้ เป็นเพียงบางส่วนของความรู้สึกที่คุณอายะและทุกคนในเรื่อง เขียนมันไว้ใน บันทึกน้ำตา 1 ลิตร ทางทีวีไท ใช้ใจอ่านมันนะครับ

คำคมในเรื่อง

ตอนที่ 1 เริ่มต้นสู่วัยรุ่น
“ชีวิตของฉันก็เปรียบเหมือนดอกไม้ที่ยังตูมอยู่ ช่วงเริ่มต้นวัยรุ่นของฉัน อยากใช้ชีวิตอย่างที่ไม่ต้องมานั่งเสียใจภายหลัง”

ตอนที่
2 อายุ 15 ปี โรคปิศาจที่แฝงมา
“แม่คะ ในใจของหนูมีคุณแม่ที่คอยเชื่อในตัวหนูอยู่ตลอด หลังจากนี้ก็ขอฝากตัวด้วยนะคะ ขอโทษที่ทำให้ลำบากอยู่เสมอ”

ตอนที่
3 โรคนี้…ทำไมถึงเลือกฉันนะ
“โรคนี้ทำไมถึงเลือกฉันนะ ถึงจะบอกว่าก็เพราะโชคชะตา แต่ก็ยังทำใจให้ยอมรับไม่ได้”

ตอนที่
4 ความโดดเดี่ยวของสองคน
“ฉันอยากสร้างเครื่องย้อนเวลาและกลับไปในอดีต ถ้าไม่ได้เป็นโรคนี้ก็คงจะมีความรักได้ อยากจะคุกเข่าขอร้องให้ใครสักคนมาช่วย ฉันจะทนต่อ…ไม่ไหวแล้ว”

ตอนที่
5 หนังสือประจำตัวคนพิการ
“จะไม่พูดว่าอยากกลับไปวันนั้นอีกแล้ว จะยอมรับตัวเองตอนนี้และมีชีวิตอยู่ต่อไป”

ตอนที่
6 สายตาที่เย็นชา
“บางครั้งรู้สึกเหมือนถูกสายตาที่เย็นชาทำร้าย แต่ก็ได้รู้ว่ายังมีสายตาที่อ่อนโยนอยู่ด้วยเหมือนกัน เพราะฉะนั้น ฉันจะไม่หนีเด็ดขาด ถ้าเป็นอย่างนั้น สักวันหนึ่งก็คง…”

ตอนที่
7 ที่อยู่ของฉัน
“ถึงแม้ว่าจะเป็นอย่างนั้น แต่ฉันก็ยังอยากอยู่ที่นี่ เพราะนี่คือที่ที่ฉันอยู่”

ตอนที่
8 1 litre of tears
“ถึงจะล้มกี่ครั้งก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวก็ลุกขึ้นใหม่ได้ ถ้าล้มแล้วมองไปบนท้องฟ้าที่สดใส ฟ้าก็ยังคงกว้างอย่างหาที่สุดมิได้เหมือนเดิม และยังคงยิ้มให้กับเราเสมอ…ฉันยังมีชีวิตอยู่”

ตอนที่
9 ชีวิตในตอนนี้
“คงไม่ใช้ใช้ชีวิตในอดีต แต่ต้องใช้ชีวิตในตอนนี้เท่าที่จะทำได้ก็พอ”

ตอนที่
10 Love Letter
“ความเป็นจริงช่างโหดร้ายเหลือเกิน แม้แต่จะฝันก็ยังทำไม่ได้ และเมื่อคิดถึงอนาคต น้ำตาก็จะไหลออกมาอีก”

ตอนสุดท้าย ไปแสนไกล สู่ที่น้ำตาเลือนหาย

“มีชีวิตอยู่ต่อไปนะ”

ข้อความข้างล่างนี้อยู่ในตอนสุดท้ายที่อายะตาย ชื่อ ตอนว่า “มีชีวิตอยู่ต่อไปนะ”

บางคำพูด บางความรู้สึกที่อายะมีต่อตัวเอง

“...ดีจังที่ได้มา...ทำให้ฉันนึกถึงในวันที่ฉันอายุ 15 ปี ฉันเคยมีชีวิตอยู่ที่นี่ จริง ๆ...

...ฉันดีใจนะ...ที่ได้รู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อวาน...ก็เชื่อมโยงมาสู่วันนี้...

...ถ้าตอนนี้ไม่เขียนสิ่งที่คิดเอาไว้...พรุ่งนี้หนูก็คงจะลืมมันไปหมดเลยนะคะ...ไดอารี่  เป็นสิ่งที่แสดงว่า  หนูยังมีชีวิตอยู่ได้...และแม่บอกกับหนูเองใช่หรือเปล่าละค่ะ  ว่าอายะยังเขียนได้  ไม่ใช่เหรอค่ะ...แม่เป็นคนที่ค้นพบคุณค่าในการมีชีวิตของหนู…

...ทุกคนมีน้ำตาซึม...เหมือนจะร้องไห้...บางที...ฉันอาจต้องตายเพราะเรื่องเล็กน้อยแค่นี้ละมั้ง...

...สัตว์และพืช...ต่างก็รู้อายุขัยของตนเอง...ก็ตั้งแต่เกิดแล้ว   มีแต่คนเท่านั้น  ที่เลือกจะมีชีวิตอยู่ให้นานขึ้น...

...แต่ว่า...ถ้าเกิดว่า...เอาร่างของหนูไปใช้นะคะ...หาสาเหตุของโรคให้พบด้วย...นะจะเป็นประโยชน์กับคนที่ป่วยเหมือนหนู...หมายถึงบริจาคร่างกายเหรอ?...หนูอยาก...มีประโยชน์กับ...คุณหมอ...อายะจัง  ตอนนี้เธอยังแข็งแรงออกอย่างนี้  เพราะฉะนั้น  ห้ามคิดถึงเรื่องแบบนี้อีก...เป็นอันขาดนะ...

...อะโกะ ฮิโระ ริกะ...ขอโทษนะ...ที่พี่เอาเวลาของแม่มาซะหมด...

...พอมือแตะที่หน้าอก ฉันได้ยินเสียงดัง ตึก ตัก...ดีใจจังเลย...ที่ฉันยังมีชีวิตอยู่...

...อย่ารีบร้อน  อย่าโลภมาก  อย่าล้มเลิกกลางคัน...เพราะเราทุกคนกำลังก้าวเดินไปทีละก้าว...

...ไม่ใช่เพียงตัวเราที่เจ็บปวด...การไม่มีใครเข้าใจและการไม่ยอมเข้าใจใคร...ไม่ว่าอย่างไหน...ก็น่าสงสารพอกัน...

...แม่ค่ะ...ภายในใจของหนู...ยังมีแม่ที่เชื่อมั่นในตัวของหนูอยู่เสมอ...จากนี้ต่อไป  ช่วยดูแลหนูอีกนะคะ...ขอโทษนะคะ  ที่ทำให้แม่เป็นห่วง...

...ทำไมโรคนี้ต้องเกิดกับฉันด้วย   โชคชะตานะ ไม่อาจจะบรรยายเป็นคำพูดได้หรอก...อยากสร้าง ไทม์ แมชชีน... แล้วย้อนเวลากลับไป...ถ้าฉันไม่เป็นโรคนี้...ก็คงมีความรักเหมือนคนอื่นได้...อยากได้อิงแอบใครสักคนบ้างเหลือเกิน...ไม่พูดอีกแล้วว่า...อยากย้อนเวลากลับไปในวันนั้น...จะยอมรับมัน...ฉันจะยอมรับตัวตนในวันนี้และจะมีชีวิตต่อไป...อาจทำให้ฉันเจ็บปวดบ้าง...ถึงจะอย่างนั้น...ฉันก็อยากอยู่ที่นี่...สายตาที่แสนเย็นชา...อาจทำให้ฉันต้องเจ็บปวดบ้าง...แต่ฉันก็รู้ได้ว่า...สายตาที่อ่อนโยนก็มีอยู่มาก ๆ พอกัน...ถึงจะอย่างนั้น  ฉันก็อยากอยู่ที่นี่...ก็ที่นี่เป็นที่ของฉันนะสิ...ถึงจะหกล้มก็ไม่เห็นเป็นอะไรหนิ...ฉันยังลุกขึ้นยิ้มได้อีกนี่นา...ถ้าหกล้มแล้วได้แหงนหน้ามองท้องฟ้า...วันนี้ท้องฟ้าสีคราม ก็กำลังส่งยิ้มให้ฉันเหมือนเช่นเคย...คนเราไม่ควรมีชีวิตที่ติดอยู่กับอดีต...แต่ควรจะพยายามทำสิ่งที่พอทำได้ในตอนนี้...แม่ค่ะ...หนูสามารถแต่งงานได้ไหมค่ะ ๆ ...

บางบทสนทนาระหว่างแม่ของอายะกับพ่อของมารูโตะ

แล้วอาการของลูกสาวคุณนะ...เป็นอย่างไรบ้าง ?        

ฉันสมเพชตัวเองค่ะ...ทั้ง ๆ ที่เห็นอายะแย่ลงทุก ๆ วัน...แต่ก็ช่วยอะไรแกไม่ได้เลย…      

...6 ปี ก่อน  ผมต้องเสียลูกชายคนโตไปด้วยอุบัติเหตุ...นะครับ...เค้าเปรียบเหมือนดวงอาทิตย์ที่ทำให้คนรอบข้างแจ่มใสได้  ขนาดพ่ออย่างผม  เห็นแล้วก็ยังเบิกบาน...คุณ...ตัวผมเองยังไม่มีเวลาแม้แต่จะได้ร่ำลาเค้าเลย...เพราะฉะนั้น   อย่านึกเสียใจไปเลยครับ...ทำให้เวลาที่อยู่กับลูกในตอนนี้...มีค่ามากที่สุด...          

...ค่ะ...

และ

...มารูโตะนะ แต่ไหนแต่ไร...ก็ไม่เคยฟังที่ผมพูดอยู่แล้ว...เป็นเด็กคิดอะไรเองและก็ทำอะไรเองมาโดยตลอดนะครับ...

...คุณหมอค่ะ...เคยคิดไหมค่ะว่า...การเลี้ยงลูกนะ...มีส่วนทำให้เราเริ่มต้นคิดอะไรได้...ฉันเอง...ถึงจะเจ็บปวดแทนลูกไม่ได้...แต่ก็พยายามจะเข้าใจความรู้สึกของแกค่ะ...ไม่รู้ว่าอายะจะโกรธหรือเปล่า...ถ้าฉันได้มาย้อน...อ่านไดอารี่ของแก...ระหว่างที่ฉันเอาแต่คร่ำครวญว่า...ทำไมต้องเป็นอายะด้วย...แต่ว่าอายะนะกลับต่อสู้ด้วยตัวเองและก็คอยหาคำพูดมาให้กำลังใจ...ตัวเองเสมอด้วย...เลยละค่ะ...ที่บอกว่าพ่อแม่สั่งสอนลูก  มันอาจจะกลับกันก็ได้...บางทีทุกวันนี้เนี้ย  อายะกับน้อง ๆ ของเขานะ...อาจจะเป็นฝ่ายที่สอนฉันมากกว่าซะอีกค่ะ...

บางความหวังดีที่อาจารย์หมอคนหนึ่งมีต่อนักศึกษาแพทย์

...คนไข้ที่เคยนั่งอยู่ตรงนี้อะ  เคยให้กำลังใจฉันว่า...โรคนี้นะ...ไม่ทำให้คนไข้เสียชีวิตในทันทีหรอก   แล้วระหว่างนั้น  การวิจัยก็ก้าวหน้าไปเรื่อย ๆ ...มาพยายามด้วยกัน...อย่าเพิ่งหมดหวังนะ...ที่ฉันพูดว่า  ฉันไม่เคยสิ้นหวังเลยที่จะรักษาโรคนี้ให้หาย...มันก็คงจะโกหก...แต่ฉัน...ก็ไม่คิดจะท้อถอย...ขนาดคนไข้ยังไม่ท้อเลย...แล้วหมอจะยอมแพ้ได้ยังไง...เธอเองก็เป็นเหมือนตัวอ่อนของหมอ...ฉันอยากให้เธอสู้ต่อไป...

บางบทสนทนาระหว่างแม่ของอายะกับหมอที่ดูแลอายะ

...หนูอายะนะ เป็นคนที่ยอดมาก...เค้าไม่เคยท้อแท้ จวบจนวินาทีสุดท้าย...
...อายะก็เป็นเพียงเด็กผู้หญิงเท่านั้นค่ะ...
...หนูอายะเป็นคนที่ยอดเยี่ยมจริงด้วยครับ...

ความรู้สึกเดียวกันที่เค้าคนนั้นเป็นแบบเดียวกับคุณอายะ

...ฉันเคยคิดอยากจะตาย ๆ ไปซะ...ฉันก็เป็นโรคเดียวกับคุณอายะ...หมอบอกว่า  ไม่มีทางรักษา...ร้องไห้แทบตาย...ฉันเดินลำบากขึ้น...ที่โรงเรียนมีแต่คนจ้องมอง...แฟนที่คบกันอยู่ก็ห่างเหินไป...ทำไมฉันต้องเจอเรื่องแบบนี้ด้วย...ฉันเฝ้าถามแม่อย่างนั้น อยู่ทุกวัน...แต่พอ  แต่ว่าพ่อได้อ่านบทความของคุณอายะ...ทำให้ฉันรู้ว่า  คนที่ทุกข์ไม่ได้มีแค่ฉันคนเดียว...ตั้งแต่ฉันป่วย ก็รู้สึกว่า...ตัวเองเอาแต่ก้มหน้ามองพื้น  ร้องไห้เสมอ...จะเข้มแข็งเหมือนคุณอายะ...ต่อจากนี้ไปให้ฉันเจ็บปวด  จะร้องไปไห้สักแค่ไหน ...จะเป็นแรงผลักดันให้ฉันมุ่งไปข้างหน้า...ในเมื่อคุณอายะ...ทำให้ฉันคิดได้อย่างนี้...

คำพูดของเพื่อนสนิทที่ดีที่สุดของอายะ

...เธอเก่งมากเลย...ที่พยายาม...มีชีวิตมาโดยตลอด...น่าภูมิใจจังเลยนะ...

บางคำพูดที่แม่มีต่อลูก

...หนูอายะ...แม่ไม่ได้เจอกับลูกมา...ปี 1 แล้วนะจ๊ะ  อายะ...กำลังเดินอยู่หรือเปล่าจ๊ะ...ทานข้าวได้หรือเปล่า...ลูกพูดคุย...และหัวเราะเสียวดัง ๆ ได้หรือเปล่าลูก...ถึงแม่จะไม่ได้อยู่ข้าง ๆ ลูก...แต่ลูกก็ยังทำอะไรได้ใช่ไหมละ...

...แต่ว่านะอายะ  เพราะลูกแท้ ๆ ทำให้ผู้คนมากมาย...เริ่มรู้จักคุณค่าของการมีชีวิตอยู่...พวกเค้าคิดได้ว่า  ชีวิตที่ผ่านไปแต่ละวันนะ...เป็นสิ่งน่าดีใจและก็อบอุ่นมาก...ทำให้ผู้คนที่ป่วยเป็นโรคแบบเดียวกัน...ก็รู้ว่า  ไม่ได้มีแต่ตัวเค้าเพียงคนเดียว...การที่ลูกต้องเสียน้ำตาไปมากมายขนาดนั้นนะ...คำพูดที่กลั่นออกมาจากส่วนลึกในจิตใจของลูกเอง...ได้เข้าไปถึงจิตใจของผู้คนมากมายนัก...นี่อายะ  ลูกคงไม่ร้องไห้อีกแล้วใช่ไหมนะลูกฮึ...แม่นะอยากจะเห็นใบหน้าที่ยิ้มแย้มของลูกอีกสักครั้งหนึ่ง...ได้ไหมลูก...ฉันจะมีชีวิต

 

ถึง...คุณอายะ

...ผมโชคดีที่ได้รู้จักคุณครับ คุณอายะ คุณคือผู้สร้างแรงบันดาลใจชั้นยอด คุณได้ทำให้อีกหลายคนรู้ว่า คุณมีชีวิตอยู่เพื่ออะไร ทั้ง ๆ ที่ความตายกำลังเข้าใกล้คุณมากขึ้นทุกที น้ำตาจากความเศร้าของคุณ คือ ทรานสคริปต์การเรียนรู้ชีวิตที่มีคุณค่า เพราะว่าคุณได้เปลี่ยนมัน เป็นแรงผลักดัน ทำให้อีกหลายคนที่ไร้ความหวัง เลือกที่จะมีชีวิตอยู่และสู้ต่อ เพียงเพราะบันทึกธรรมดาเล่มนั้น  บันทึกเล่มที่อายะเขียนมันแทนการมีชีวิตอยู่ คุณอายะครับ บันทึกน้ำตา 1 ลิตร นอกจากจะบันทึกวิธีคิดดี ๆ วิธีการสร้างกำลังใจสำหรับคนท้อถอย ท้อแท้และหมดหวังในชีวิตแล้ว มันยังบันทึกถึงความมุ่งมั่นของตัวคุณเอง ในการมีชีวิตอยู่เพื่อเอาชนะคะคานโรคร้ายทางกายจนถึงที่สุด คือ ความตายซึ่งมาพรากชีวิตคุณไป ใช่ ถึงแม้คุณจะแพ้ในสนามรบของร่างกาย แต่ทว่าในสนามรบของจิตใจนั้น คุณชนะมันได้อย่างราบคาบ คุณอายะครับ รู้ไหมว่า ขณะนี้ คุณได้กลายเป็นอีก 1 กำลังใจดี ๆ ที่มีต่อคนในปลักของความทุกข์ คนที่หลงทุกข์ เป็นทุกข์  นั่นก็เพราะ 5 กำลังใจจากคนในครอบครัวของคุณรวมกันเป็นหนึ่งกำลังใจที่สามารถอยู่รอดได้ ซึ่งก็คือ ตัวคุณเอง 1 กำลังใจในตัวคุณ บวกเข้ากับความมุ่งมั่นและกล้าหาญที่คุณมี ณ ตอนนี้ มันทำให้ทุกคนที่รู้จักคุณ เข้าใจได้เลยว่า ในสนามชีวิต คุณนั่นแหละที่เป็นตัวจริง...

ด้วยจิตคารวะ

จาก...ผม

เรียบเรียง รวบรวม ถอดเทปเรื่องราวทั้งหมด โดย พ.ไพรพฤกษ์

ขอบคุณครับ สำหรับทุกการตัดสินใจที่ถูกต้อง ผมเพียงแต่หวังว่าคุณจะคิดได้

LYRICS

Only Human
K

Kanashimi no mukou kishi ni
Hohoemi ga aru toiu yo

Kanashimi no mukou kishi ni
Hohoemi ga aru to iu yo
Tadori tsuku sono saki ni wa
Nani ga bokura wo matteru?

Nigeru tame ja naku yume ou tame ni
Tabi ni deta hazusa tooi natsu no ano hi

Ashita sae mieta nara tame iki mo nai kedo
Nagare ni sakarau fune no you ni
Ima wa mae he susume

Kurushimi no tsukita basho ni
Shiawase ga matsu toiu yo
Boku wa mada sagashite iru
Kisetsu hazure no himawari

Kobushi nigirishime asahi wo mateba
Akai tsume ato ni namida kirari ochiru

Kodoku ni mo nareta nara
Tsuki akari tayori ni
Hane naki tsubasa de tobi tatou
Motto mae he susume

Amagumo ga kireta nara
Nureta michi kagayaku
Yami dake ga oshiete kureru
Tsuyoi tsuyoi hikari
Tsuyoku mae he susume

-----------------------------------------------------

ฟากหนึ่งของความเศร้า
จะมีฝั่งที่มีความสุขรออยู่
แต่หนทางข้างหน้าที่จะไปถึง
ไม่รู้จะมีอะไรรออยู่
ไม่ใช่เพื่อต้องการวิ่งหนี
แต่เพื่อต้องการวิ่งตามความฝัน
จึงเดินทางในวันหนึ่ง
ในฤดูร้อนที่ผ่านมาแสนนาน
ถ้าได้เห็นแค่เพียงพรุ่งนี้
คงไม่ต้องทอดถอนใจ
ดั่งเรื่อที่ลอยทวนสายน้ำ
ตอนนี้มีเพียงแต่ต้องก้าวเดินไปขางหน้า
เมื่อเมฆฝนจางหายไป
เส้นทางที่เปียกก็จะสว่างแวววับ
มีเพียงความมืด ที่ช่วยนำทาง
สอนให้ฉันเข้มแข็ง
เข้มแข็งดุจแสงแรงกล้า
ให้ฉันมีแรงก้าวไปข้างหน้า
อย่างเข้มแข็งต่อไป


ขอบคุณมาก ๆ สำหรับวิทยาทาน http://www.oknation.net/blog/Goojoe/2008/05/01/entry-2
ขอบคุณภาพดีดี จาก http://www.1litreoftears.com/ บันทึกน้ำตา 1 ลิตร



อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 14 (0)
กวีจร_ณ_โคราชา วันที่ : 12/06/2008 เวลา : 10.55 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/kaweejorn

มีผลงนออกมาเรื่อย ๆ ติดตามอ่านเสมอครับ...

ความคิดเห็นที่ 13 (0)
กวีจร_ณ_โคราชา วันที่ : 12/06/2008 เวลา : 10.55 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/kaweejorn

มีผลงนออกมาเรื่อย ๆ ติดตามอ่านเสมอครับ...

ความคิดเห็นที่ 12 (0)
Zento วันที่ : 12/06/2008 เวลา : 10.14 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/Zento

ดูแล้ว มีพลัง

เรามีกำลังแขนขา ควรจะทำอะไรได้

เราต้องเอาจิตใจชน่ะ ร่างกายที่ขี้เกรียจ

ความคิดเห็นที่ 11 (0)
wullopp วันที่ : 12/06/2008 เวลา : 10.00 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/health2you

สนับสนุนให้ใช้ชีวิตให้มีค่าทุกวัน เช่น บริจาคเลือดเป็นประจำ ชื่นชมคนรอบข้างให้ได้อย่างน้อยวันละ 1 ครั้ง ฯลฯ ไม่สนับสนุนให้ฆ่าตัวตายครับ

ความคิดเห็นที่ 10 (0)
wullopp วันที่ : 12/06/2008 เวลา : 09.59 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/health2you

โหวตให้อีก 1 คะแนนครับ // น้ำตานี่... ออกวันละเท่าไรไม่รู้ ทว่า... คนเรา (ขนาดฝรั่ง 70 กิโลฯ) กลืนน้ำลายวันละ 1.5 ลิตรครับ กลืนแล้วดูดซึมน้ำไปใช้ใหม่ ย่อยโปรตีนและแป้งที่มีนิดหน่อยไปใช้ใหม่เช่นกัน //

ความคิดเห็นที่ 9 (0)
มหาออด วันที่ : 11/06/2008 เวลา : 23.48 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/mahaodd
กัลยาณมิตร คือ เพื่อนที่จริงใจ และให้ความอบอุ่นเสมอ

เคยดูแล้ว แต่ว่าดูแล้วมีความรู้สึกแปลก ๆ
ผมก็เลยเลิกดู เพราะสงสารเค้าครับ

ความคิดเห็นที่ 8 (0)
kikuno วันที่ : 11/06/2008 เวลา : 22.16 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/konbini

ดูตอนจบพอดีค่ะวันนั้น
วันอื่นไม่เคย

เศร้าไปเลย

ความคิดเห็นที่ 7 (0)
ญาใจ วันที่ : 11/06/2008 เวลา : 20.27 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/yahyy


ปกติก็ไม่ค่อยชอบดูละครค่ะ
แต่พอดีบล็อกเกอร์ ลูกเสือหมายเลข9 เขียนแนะนำไว้
ว่าควรติดตามชมละครเรื่องนี้

http://www.oknation.net/blog/chai/2008/04/26/entry-1

เลยได้ชมและติดตามจนจบเลยค่ะ
เธอคือผู้หญิงที่สุดยอดของชีวิตจริงๆค่ะ

ความคิดเห็นที่ 6 (0)
วาสนา วันที่ : 11/06/2008 เวลา : 18.45 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/wassa

ขอชื่นชมเธอค่า

ความคิดเห็นที่ 5 (0)
จอมโจร วันที่ : 11/06/2008 เวลา : 18.27 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/JomJone
ทุกเรื่องที่อยากเขียน เรื่องราวมากมายในชีวิต ทั้งด้านดีและด้านเลว

เป็นเรื่องที่งดงามในความเจ็บปวดมากจริงๆ

เธอไม่ยอมแพ้ต่ออุปสรรคและความยากลำบากที่เธอได้รับ ทั้งยังคอยหากำลังใจให้กับตัวเองและคนรอบข้าง

ฉะนั้นอุปสรรคเพียงธุลี อย่าเพิ่งตัดสินทำร้ายตัวเอง

.

จงมีชีวิตอยู่ต่อไปนะ

.

.

ชีวิตที่งดงาม

.

ความคิดเห็นที่ 4 (0)
ลูกเสือหมายเลข9 วันที่ : 11/06/2008 เวลา : 18.03 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/chai
<<==แวะไปทัก..แล้วคุณจะรักหนุ่มคนนี้

ขอบคุณมากครับ...

ความคิดเห็นที่ 3 (0)
มัคคุเทศก์ทางวิญญาณ วันที่ : 11/06/2008 เวลา : 18.01 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/guide007
ฉันถอดเสื้อสีแล้ว!!!! คุยกับฉันได้ไหมเพื่อนมนุษย์!!!!

เรื่องของคุณดีจังครับ ยาวดี ต้องตตั้งใจอ่านหน่อย
ว่าแต่ว่า ถ้านามปากกาของคุณ
ทำให้ผมรู้ว่า เราอาชีพเดียวกันเลยนะครับ
มาทักทายก่อน
เป้นเพื่อนกันครับ

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
ไทอุบล วันที่ : 11/06/2008 เวลา : 17.58 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/sasicha

ไม่เคยดูค่ะ
แต่
ชอบตรงที่ว่า
ตอนที่ 8 1 litre of tears
“ถึงจะล้มกี่ครั้งก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวก็ลุกขึ้นใหม่ได้ ถ้าล้มแล้วมองไปบนท้องฟ้าที่สดใส ฟ้าก็ยังคงกว้างอย่างหาที่สุดมิได้เหมือนเดิม และยังคงยิ้มให้กับเราเสมอ…ฉันยังมีชีวิตอยู่”

โหวตนี้แทนการขอบคุณที่นำเสนอเรื่องราวดีๆค่ะ

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
apooh วันที่ : 11/06/2008 เวลา : 17.55 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/bedtaled
Reduce..Re-use..Re-cycle

นับถืออายะ
และเคารพการตัดสินใจของทุกคน แต่ เสียดายค่ะ

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน