• อิสรทัศน์
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : webmaster@falconbbs.com
  • วันที่สร้าง : 2012-12-07
  • จำนวนเรื่อง : 70
  • จำนวนผู้ชม : 207616
  • ส่ง msg :
  • โหวต 5 คน
Poetry Park
เสนอบทกวีที่โดนใจ
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/poetry-park
วันศุกร์ ที่ 28 มิถุนายน 2562
Posted by อิสรทัศน์ , ผู้อ่าน : 395 , 00:13:19 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 2 คน รักแห่งสยามประเทศ , นายยั้งคิด โหวตเรื่องนี้

วันนี้ผมขุดบทกวีเก่าๆ เอามาให้อ่านกันเล่นครับ เขียนไว้นานมากแล้ว แต่ความไพเราะของภาษา ถ้อยคำและสัมผัส ทั้งสัมผัสสระและสัมผัสอักษร ก็ยังคงมีอยู่อย่างเดิม ไม่ล้าสมัยไปตามกาลเวลา ภาษาอังกฤษเขาว่า "Poetry is language at its most distilled and most powerful" แปลว่า "บทกวีคือภาษาที่ได้รับการกลั่นกรองแบบสุดๆ และทรงพลังสูงสุด" และต่อไปนี้ก็คือ คำร้อยกรองที่ได้รับการกลั่นกรองเป็นอย่างดีที่สุด เท่าที่จะทำได้แล้วครับ ผมรวบรวมได้ 38 ชิ้น มีทั้งกาพย์ยานี 11 กวีวัจนะ กลอน 8 และกลอน 6 เขียนเป็นภาษาไทย 33 ชิ้น และเป็นภาษาอังกฤษ 5 ชิ้น โดยผมจะโพสต์เป็น 2 เอนทรี่ เพราะมันยาวมาก วันนี้ขอเสนอบทกวี ชิ้นที่ 1-18 เป็นภาษาไทยล้วนๆ ครับ (พรุ่งนี้จะมาโพสต์ชิ้นที่ 19-38):

1. ค ว า ม ห่ า ง ไ ก ล

อิทธิพลล้นหลามแห่งความรัก
วัฏจักรหัวใจอันไหวหวาน
ความปราโมทย์โลดดิ้นในวิญญาณ
ความต้องการซึ่งไม่มีใดแทน
ความคิดถึงซึ้งทรวงซึ่งหน่วงรัด
รอยประหวัดในห้วงความหวงแหน
ความอาวรณ์อ่อนโยนแห่งโพ้นแดน
ความแร้นแค้นลำเค็ญอันเป็นไป
ความไกลห่างอย่างที่ยังมีอยู่
ความหดหู่คำอ้อนอาวรณ์ไหว
อุปสรรคกักกั้นกลางวันวัย
ความอาลัยซาบซึ้งซึ่งตรึงตรา
อิทธิพลล้นหลามแห่งความรัก
วัฏจักรแห่งใจหวนไห้หา
ความปราโมทย์โลดดิ้นในวิญญา
คำบัญชาแห่งรักแรงผลักดัน
ความงุนงงสงสัยซึ่งไม่สร่าง
สิ่งบางอย่างความงามและความฝัน
ความเป็นจริงสิ่งเก่าที่เหงางัน
ความสัมพันธ์ลับเร้นที่เป็นไป
ความใฝ่ฝันมั่นหมายที่ทายท้า
ความเหว่ว้าคืนวันความหวั่นไหว
ความเหงาหงอยรอยรั่วแห่งหัวใจ
ความห่างไกลและผู้รอดูเธอ/
-----------------------------------

2. โ อ เ ค น ะ จ๊ ะ

รักจะจริงหรือหลอก ใครก็บอกได้ว่าจริง
แล้วหลอกเล่นเหมือนลิง รักไม่จริงคล้ายลิงลม
ไม่รักก็บอกรัก เพราะสมัครอยากจักชม
ล่อลวงด้วยคารม คำว่ารักอันเลื่อนลอย
กี่คนที่หลงคำ กี่คืนค่ำที่หลงคอย
คำลวงยังซ้ำรอย และหลอกคนให้หลงคำ
รักแท้ถ้าดูที่ ท่วงท่าทีการกระทำ
นักรักคงร่ายรำ ด้วยทีท่าไร้เทียมทาน
จะดูได้จากใด ว่ารักไหนคือรักนาน
คำตอบก็คือกาล- (ะ)เวลาอย่าสงสัย
รักหลอกย่อมโรยร่วง เมื่อคำลวงไร้ดวงใจ
รักแท้ย่อมเป็นไท และสืบทอดอุดมการ
อุดมการแห่งรัก แจ้งประจักษ์เป็นหลักฐาน
กล้าท้าและกล้าทาน ภารกิจที่ติดมา
ป่วยการที่จะกล่าว เชิญเจ้าสาวผู้โสภา
ร่วมพิธีวิวาห์ กันยายนนะคนดี
------------------------------------

3. ว อ น เ ท วี

กำลังยืนอยู่ระหว่างทางสองแพร่ง
ร้อนด้วยแรงอาลัยถ่านไฟเก่า
ไฟซึ่งเคยดับได้ด้วยปลายเท้า
โชนเชื้อเร้าอีกแล้วกลางแววตา
เพราะเทวีสีทองของความหลัง
จุดไฟหวังครั้งใหม่ให้ฝันหา
จึงกระพือเพลิงโชนฉาบโพ้นฟ้า
ด้วยความว้าเหว่เท่าที่เราครอง
ไฟคิดถึงอาวรณ์อันอ่อนไหว
เริ่มลุกไหม้ขึ้นมาเหนือฟ้าหมอง
หวนอาลัยความหลังอันรังรอง
รอละอองเสน่หาจากตาดาว
แต่รอยยิ้มจากเทวีในที่มืด
ช่างจืดชืดปานจะเหน็บให้เจ็บหนาว
ยิ้มนั้นฝากจากฝันอันยืนยาว
หรือจากคาวความแค้นซึ่งแน่นทรวง
อยากจะเมินดอกไม้จากชายป่า
ลืมแววตารอยยิ้มจากริมสรวง
แต่ไฟแรงแห่งรักคอยทักท้วง
จึงเหนี่ยวหน่วงไฟหวังรั้งรอมา
กำลังยืนอยู่ระหว่างทางสองแพร่ง
ร้อนด้วยแรงอาลัยร่ำไห้หา
ถ้าไฟรักดับแล้วในแววตา
เทวีอย่ายิ้มเย้าหยันเราเลย/
---------------------------------

4. -=< คือมัน..วรรณศิลป์ >=-

ณ นิรันดร์วรรณศิลป์มิสิ้นแสง
ยังร้อนแรงแฝงไฟความใฝ่ฝัน
ฝากรอยจูบลูบไล้โลมวัยวัน
และผูกพันลึกซึ้งซึ่งหัวใจ
อาณาจักรอักขระวรรณศิลป์
ยังหลั่งรินมธุรสอันสดใส
ความอ่อนโยนบนทางที่ย่างไป
ประทับในจินตนามาช้านาน
บนเส้นทางกว้างไกลไฟความรัก
มีหรือวรรคเว้นตอนความร้อนร่าน
ความใฝ่ฝันวรรณศิลป์หลอมวิญญาณ
ให้จรดจารผจงถ้อยทำร้อยกรอง
ในความหลังครั้งนั้นวรรณศิลป์
ยังเป็นถิ่นซึมเซาซ่อนเงาหมอง
แต่มันซุกทุกรสให้ทดลอง
เลยลำพองเพ้อฝันกับมันมา
วรรณศิลป์ถิ่นทาบอาบอาถรรพณ์
หลอนนิรันดร์ให้ดิ้นรนเพื่อค้นหา
ให้ปลาบปลื้มลืมเล่ห์วันเวลา
ราวดวงตามืดสนิทถูกปิดตาย
ณ นิรันดร์วรรณศิลป์มิสิ้นแสง
ยังเร้นแฝงแรงฝันจุดมั่นหมาย
เราย่อยยับกับมันรอวันวาย
สิ้นลวดลายที่จะฝากรอยภาคภูมิ
-------------------------------------

5. กวีวัจนะ
-=< วสันตฤดู >=-

ฝนมาฟ้ามืดครึ้ม เสียงครืน
ฟ้าลั่นราวเสียงปืน แตกเปรี้ยง
ฝนหยาดราดรดผืน พสุ ธาเฮย
โลมหลั่งน้ำหล่อเลี้ยง โลกแล้วฤาฝน

สาดสายระบายอุทกหนุน พระพิรุณก็โปรยชล
ทั่วไปและใต้มหสกล ทะนุสรรพพฤกษา

ชนชินยินดี เวลาฟ้ามี
ฝนโปรยโรยมา
พืชผักผลไม้ สดใสทันตา
ไม่เสียเวลา รดน้ำตามเคย

เมื่อสายฝนสั่งฟ้าลงมาเยี่ยม
ดินก็เปี่ยมความชื้นชุ่มชื่นเฉย
ก่อนวสันต์ฤดูเดือนจะเลื่อนเลย
ขอชื่นเชยฝนฉ่ำให้หนำใจ
----------------------------------------

6. เ ท วี

ฉันรักเธอเทวีที่แสนสวย
รักเธอด้วยหัวใจคนวัยฉัน
ถ้ารักคือสิ่งแสนดีในชีวัน
ทุกสิ่งนั้นเธอครองเป็นของเธอ
ฉันกังวลวุ่นว้ามานานแสน
เฝ้าหวงแหนเสน่หามาเสมอ
จึงอยากถามความจริงใจที่ได้เจอ
ฝันเลิศเลอที่เธอถือคืออะไร
ก็เมื่อเธอทำให้หัวใจหวาม
จึงอยากถามเธอสั้นสั้น..รักฉันไหม?
โปรดอย่าล้อเล่นคำอำพรางนัย
แต่เหยียบย่ำน้ำใจอยู่ในที
ฉันคือคนคนนี้นี่แหละฉัน
คนช่างฝันผู้ยากไร้แสงไฟสี
เพียงหัวใจเท่านั้นที่ฉันมี
นอกจากนี้ถ้าเธอหวังโปรดรั้งรอ
ตอบฉันเถิดเทวี ที่ฉันถาม
ตามข้อความถ้อยคำที่ย้ำขอ
เธอขัดขวางหมางเมินมาเกินพอ
ฉันทุกข์ท้อทรมาทุกนาที
ฉันรักเธอด้วยหัวใจคนวัยฉัน
ด้วยความฝันด้วยรักด้วยศักดิ์ศรี
บอกเถิดถ้าเธอไม่มีไยดี
เพื่อเทวี..ฉันจะได้ไม่รักเธอ/
------------------------------------

7. ค ว า ม พ่ า ย แ พ้

เคยอยากมีชีวิตอิสระ
พ้นพันธะในชีวันอันน่าหน่าย
สุขประสานักสู้ลูกผู้ชาย
และท้าทายทุกสิ่งอย่างหยิ่งพอ
แต่โดยบ่วงบาศก์อันคล้องพันธะ
เป็นภาระซึ่งตนต้องทนต่อ
โดยเสน่ห์แห่งเยาว์เนาพะนอ
ชีวิตก็เปลี่ยนแปลงแรงดาลใจ
ยอมเป็นทาสเวลาชะตาโลก
รอรับโชคอย่างแล้งแรงฝันใฝ่
คงช่วงชีพที่เหลือเพื่อสิ่งใด
หรือเพื่อใครก็พูดยาก แต่อยากคง
ก็แสวงเสน่หามานานแสน
และหวงแหนด้วยหัวใจที่ใหลหลง
ลึกลงในความรู้สึกซึ่งลึกลง
คือพะวงกังวลปนระแวง
ซึ่งความมืดคลี่ม่านคลุมลานหมอก
และระลอกสายเลือดรอเหือดแห้ง
สายเลือดของความใฝ่ฝันอันร้อนแรง
จะเริ่มแล้งโดยหมอกแห่งดอกไม้
ถัดออกไปเบื้องหน้าคือป่าดิบ
แฝงรสทิพย์แห่งชีวันความหวานไหว
และทุกทุกช่วงเท้าจะก้าวไป
พร้อมช่วงวัยแต่ละช่วงซึ่งร่วงโรย
ไม่มีแล้วชีวิตอิสระ
หัวใจจะบาดรอยละห้อยโหย
แรงดาลใจจะสิ้นลงดิ้นโดย
เสียงโอดโอยจะกระอักแทบตักเธอ
--------------------------------------

8. โ ด ย เ ดี ย ว ด า ย

จากที่นี่ที่เก่าที่เรานั่ง
ชีวิตยังยืดยาวรอเราอยู่
อดีตแสนแค้นเคืองชำเลืองดู
ความหดหู่เหี่ยวแห้งแห่งหัวใจ
สิ่งที่เห็นเป็นไปในอดีต
ช่างเซียวซีดโสดสลดมิสดใส
เพราะความรักหนักหน่วงเหน็บทรวงใน
ความเป็นไปปวดปร่าแปลบอารมณ์
ความผิดพลาดคาดคั้นเอาทัณฑ์โทษ
เป็นไฟโรจน์ลามลุกความสุขสม
ความผิดหวังสั่งสอนซุกซ่อนปม
ให้โง่งมเงียบงันนิรันดร์มา
จากที่นี่ที่เก่าที่เรานั่ง
ชีวิตยังยาวยืดแต่ชืดปร่า
ไฟยังโรจน์โชติช่วงโชนดวงตา
วันเวลาประจานประหารใจ
อดีตฝากซากรักซึ่งหักร้าง
คอยกีดขวางทางฝันของวันใหม่
อนาคตหดหู่เมื่อดูไป
จะบอกใครให้เชื่อยากเหลือเกิน
คนเสเพลเร่ร่ายและหลายรัก
ใครเล่าจักเชื่อใจโดยไม่เขิน
เราไม่อาจคาดหวังว่าบังเอิญ
คงด้นเดินโดดเดี่ยวโดยเดียวดาย/
---------------------------------------

9. ใ น น า ม ข อ ง ค ว า ม รั ก

วางชีวิตวิญญาณบนลานหญ้า
ดับดวงตาแวววาวความกร้าวแกร่ง
ซับโลหิตหัวใจซึ่งไหลแรง
ด้วยมือแห่งความเลวแหลกเหลวนั้น
ยิ้มทักทายพรายดาวที่พราวสรวง
ทิ้งความหวงแหนไว้ในม่านฝัน
หยุดโลกของความจริงให้นิ่งงัน
ลืมคืนวันพลัดพรากจากดอกไม้
สูดเอากลิ่นดินทรายสู่สายเลือด
ระเหยเหือดน้ำค้างกลางความใคร่
อิ่มหนำจนสำรากความยากไร้
ฝังรักไว้ในท่ามกลางความแค้น
หัวเราะกับดวงจันทร์อันแจ่มจ้า
จูบยอดหญ้าด้วยรักที่หนักแสน
สัมผัสรู้ซึ่งรสสิ่งทดแทน
หยุดแรงแล่นโลดทะยานไปนานเนา
เอาม่านเมฆมืดดำอำมหิต
มาปกปิดอาวรณ์อันร้อนเร่า
สอนหัวใจให้กร้านการเรียกเร้า
ย้ำรอยเท้าทาบระหว่างความห่างไกล
วางชีวิตวิญญาณบนลานหญ้า
แล้วน้ำตาหนึ่งหยาดอาจรินให้
ให้ความหลังครั้งเรายังเยาว์วัย
โดยอาลัย..ในนามของความรัก/
----------------------------------------

10. ฝ า ก

เด็ดดอกไม้ให้ฟ้าหอบมาฝาก
ดอกไม้จากหัวใจมอบให้ขวัญ
ฝากสายรุ้งรุ่งหล้าและตาวัน
กับดวงจันทร์แจ่มช่วงให้ดวงใจ

จะสอยดาวสาวเดือนที่เคลื่อนคล้อย
นำมาร้อยรวมรวีรังสีใส
เป็นลำนำคำฝันแห่งวันวัย
กล่อมฤทัยปิยมิตรยามนิทรา

จะรินร่ำส่ำศัพท์เพื่อขับกล่อม
ให้อุ่นอ้อมอาทรอาวรณ์หา
เราอาจงงหลงลำนำน้ำตา
เมื่อเธอมาหมางคำให้ลำเค็ญ

เด็ดดอกไม้ให้ฟ้าหอบมาฝาก
ดอกไม้จากความจริงใจเพื่อให้เห็น
ฝากรังสีรพีพรรณและจันทร์เพ็ญ
มอบมาเป็นอภินันทน์นิรันดร์กาล

ถึงดวงดาววาววับจะดับดิ้น
สูรย์เสื่อมสิ้นแสงสรวงอันช่วงฉาน
พลังแรงแห่งถวิลในวิญญาณ
ยั่งยืนนานผ่านเล่ห์วันเวลา

ฝากสายลมพรมจูบโลมลูบไล้
ฝากฟ้าไห้โหยหวนโอดครวญหา
ฝากฝนโปรยโรยรินโลมวิญญา
ฝากดวงตามาหวงแหนดวงใจ
--------------------------------------

11. อั น เ ป็ น นิ รั น ด ร์

ที่ซึ่งไฟได้ฉานฉาบลานฟ้า
เหนือเนินหญ้าสีแดงแห่งโลหิต
จากที่นั่นจรดที่นี่คือชีวิต
ในช่วงนิทราอันนิรันดร
หยุดลีลาอาลัยดับไฟรัก
นิ่งพำนักในนามความเหนื่อยอ่อน
ความสงบเงียบงันอันสุนทร
กล่อมบทกลอนบทเก่าซึ่งเนานาน
ร้างกิเลสโรยแรงแสวงหา
เมื่อศรัทธาที่ถือคือเถ้าถ่าน
ทุกทุกจุดหยุดยั้งพลังงาน
มอบมวลสารสู่ทะเลแห่งเวลา
ปฏิกรซึ่งกระทำแรงสัมพัทธ์
พบอนัตตาอันอนันต์ค่า
ปล่อยวางซึ่งสิ่งบาปชั่วหยาบช้า
สิ้นสุดอารยธรรมดำทมิฬ
ปลดแอกทรรศน์ลัทธิปริเฉท
ถือครองเขตขอบแดนโดยแผ่นหิน
(จารึกนาม,ความดีในชีวิน)
เหนือพื้นดินดาลสะอื้นกับฟื้นฟ้า
น้ำค้างและดอกไม้ได้แห้งเหือด
โดยจุดเดือดเยือกแข็งแห่งไฟป่า
ศูนย์วิเคราะห์ข่าวสารม่านดวงตา
เนาอาณาจักรอันนิรันดร/
---------------------------------------

12. แ ล ะ ฉั น ห ม ด...

ฉันเป็นคนหยิ่งมากเมื่ออยากหยิ่ง
หยิ่งอย่างยิ่งทรนงอย่างคงที่
แม้ค่าแห่งหัวใจจะไม่มี
ยังรักดีที่จะหยิ่งอย่างจริงใจ
สิ่งที่เธอกระทำคือย่ำเหยียบ
เห็นฉันเปรียบกับหาค่ามิได้
ยิ่งทบทวนพฤติกรรมเธอทำไป
ยิ่งซึ้งในความดื้อรั้นถือดี
ไม่มีวันเธอจะละพยศ
และฉันหมดความอดทนทุกหนที่
ความรักความเข้าใจจะไม่มี
วินาทีนี้เมื่อหมดเยื่อใย
ไม่มีความเข้าใจอะไรอีก
เดินเลี่ยงหลีกไปโดยความโหยไห้
เพราะรู้สึกเสน่หาจนสาใจ
จึงต้องไปแล้วหนอต้องขอลา
เธอจะไม่เสียใจอาลัยฝัน
ในเมื่อฉันคนนี้ไม่มีค่า
แต่ฉันเสียใจมากเมื่อจากมา
เพราะรู้ว่าเธอไม่เสียใจเลย
ฉันเป็นคนหยิ่งมากถ้าอยากหยิ่ง
ไม่มีสิ่งอื่นใดที่ใคร่เผย
ขณะความหมางเมินมากเกินเคย
ทำเฉยเมย,เฉยมากเมื่อจากมา/
-------------------------------------------

13. แ ก้ ว ร้ า ว

แม้รักมากเพียงใดเจียนใจขาด
ก็ไม่อาจครองใจแก้วได้แน่
ความรู้สึกดึกดำบรรพ์ถูกผันแปร
ความเหลียวแลร้างแล้วจากแก้วใจ
เคยใกล้แก้วเพียงใดในอดีต
แก้วมีมีดคารมคมเพียงไหน
ทั้งทั้งรักแต่แล้ว,ปล่อยแก้วไป
เหินห่างไกลห่างแก้วและแคล้วกัน
เราสำนึกลึกนักว่ารักแก้ว
รักแน่แน่วซื่อตรงใจคงมั่น
เมื่อพบแก้วอีกครั้งจึงนั่งงัน
เสียดายวันเก่าเก่าเราสองคน
ฟังเรื่องราวแก้วเล่าแล้วเศร้าสุด
แก้วจะหลุดลอยเร้นไม่เห็นหน
ต่อไปนี้ไม่มีแล้วแก้วกมล
การดิ้นรนหยุดแล้วเมื่อแก้วลา
อาวรณ์แววแก้วเก้าที่เรารัก
อกกระอักอาดูรโดยหวนโหยหา
เห็นแก้วพรากจากไปจนไกลตา
เต็มตื้นอาวรณ์เสน่ห์ว้าเหว่นาน
แต่ถึงรักมากเพียงใดเจียนใจขาด
เราก็อาจต้องเมินเมื่อเดินผ่าน
เพราะภาพแก้วแวววาวรอยร้าวราน
ทรมานเหมือนมีดมากรีดใจ/
---------------------------------------

14. เ ท พี

เสน่ห์เทวีลี้ลับ
ราวดับดวงดาวหาวหน
เสน่ห์เทวีมีมนต์
ทาสทนทุกข์ทั่วหัวใจ
เสน่ห์เทวีที่หว่าน
วาบหวานอาวรณ์อ่อนไหว
เสน่ห์เทวีมีใน
หทัยแห่งทาสสวาทเธอ
อาลัยในเสน่ห์เล่ห์ลิ้น
ทาสดิ้นโดยหามาเสมอ
ชีพพร้อมน้อมนำบำเรอ
ปรนเปรอภักดินิรันดร์
เสน่ห์เทวีที่ซ่อน
ออดอ้อนอาลัยใฝ่ฝัน
ร้อนรุมลุ่มหลงงงงัน
คือทัณฑ์ที่ทาสอาจทาน
เสน่ห์เทวีหรี่ดับ
เธอกลับสู่สรวงล่วงศานติ์
ทิ้งทาสสวาทตรมซมซาน
บนลานแหล่งหล้าราตรี
อาทิตย์อุทัยไขแสง
รุนแรงในพลังรังสี
ทำลายสายเสน่ห์เทวี
เทพีปรากฏทดแทน/
---------------------------------

15. เทพธิดากลางป่าเปลี่ยว

เมื่อสองเท้าก้าวเผชิญเดินกลางป่า
รู้สึกว่าดินแดนมันแสนกว้าง
ระหว่างโขดหุบเขาทอดเงาราง
และท่ามกลางเสียงร้องของนกไพร

แลลิบลิ่วทิวไม้ในเบื้องหน้า
และเนินหญ้าสีเขียวเรียวไศล
มุ่งสู่จุดจุดหนึ่งซึ่งห่างไกล
เราจะไปถึงที่นั่นค่ำวันนี้

แล้วตะวันก็ดับลงตรงเหลี่ยมเขา
มองเห็นเงาใบไม้ไหวเรื่อยรี่
ม่านสีดำคลุมฟ้าเริ่มราตรี
และเทพีปรากฏร่างเพียงรางเลือน

ทุกท่วงทีสรีร์ร่างราวนางฟ้า
และดวงตาสวยไม่มีใครเหมือน
แฝงรอยเศร้าเพราพริ้มยามยิ้มเยือน
ถ้อยที่เอื้อนคือเพลงทิพย์กรรซิบใจ

มีดอกไม้ไมตรีที่สวยสด
ที่เธอปลดช่อชื่นยื่นมาให้
มีรอยยิ้มน่าหวงน่าห่วงใย
ประทับในแวดวงความทรงจำ

เมื่อสองเท้าก้าวออกนอกแนวป่า
ความเหว่ว้ารุกเงียบเข้าเหยียบย่ำ
กับหัวใจดวงที่เป็นสีดำ
เราได้ทำหล่นที่นั่นแห่งนั้นเอง/
----------------------------------------

16. แ ร ก รั ก เ ธ อ

เพียงครั้งเดียวครั้งหนึ่งซึ่งได้พบ
ก็อุ่นอบอัดอั้นความฝันใฝ่
เพียงครั้งเดียวได้เจอก็เผลอใจ
แอบอาลัยไม่สร่างเมื่อห่างกัน
ถึงเธอร้างห่างไกลไปสุดกู่
เธอก็อยู่ใกล้ใกล้หัวใจฉัน
ถึงฉันเร้นร่างไกลในวัยวัน
ใจฉันมันอยู่ใกล้กับกายเธอ
ถึงห่างไกลใจครอบคลุมขอบหล้า
ข้ามขอบฟ้ามาสู่อยู่เสมอ
ความรู้สึกลึกล้นมอบปรนเปรอ
เช่นบำเรอนิรันดร์ทุกวันมา
ฉันรักเธอคนดีเท่าชีวิต
นิ่งสนิทแนบในความใฝ่หา
ฉันหวังในใยดีชั่วชีวา
จะพยายามยิ่งไม่นิ่งนอน
คนสุดท้ายปลายทิศทางคิดถึง
เธอผู้ซึ่งตรึงใจไม่ไถ่ถอน
ฉันหวาดหวั่นเหว่ว้าห่วงอาวรณ์
แผ่นดินดอนร้อนเดือดเลือดกระเด็น
ภาพเธอเจิดประจำจิตสำนึก
ฉันรู้สึกเสน่หาทุกคราเห็น
จะฝ่าข้ามหนามขวากแม้ยากเย็น
หวังเธอเป็นมิ่งขวัญนิรันดร/
------------------------------------------

17. ค ว า ม เ ข้ า ใ จ

ฉันคือฉันฉันรู้อยู่เสมอ
กลัวแต่เธอจะไม่เข้าใจฉัน
และเพราะอยากจะให้เข้าใจกัน
จึงยืนยันใยเยื่อมีเพื่อเธอ
เธอคือผู้อยู่ในหัวใจฉัน
คือไฟฝันอันสว่างพร่างเสมอ
ไม่เสียทีที่เทิดเธอเลิศเลอ
เพราะได้เจอน้ำใจเธอใยดี
คนบางคนไม่เคยจะเอ่ยปาก
ได้แต่ฝากหัวใจไว้ที่นี่
คนบางคนไม่เคยเอ่ยพาที
ได้แต่มีความคะนึงคิดถึงคน
คนอย่างฉันนั้นเล่าก็เท่านี้
คือคนที่เที่ยวไปในทุกหน
หาความสุขสนุกให้หัวใจตน
จนต้องทนทุกข์ทั่วทั้งหัวใจ
เพราะฉันรู้อยู่เสมอ..รักเธอมาก
หัวใจอยากรักเธอ เสมอ,ใช่
พร้อมที่จักรักเธอเสมอไป
พร้อมให้ไฟเสน่หาพร่าชีวี
ถ้าฉันรักมากไปใจคงขาด
ฉันไม่อาจรักมากได้ไปกว่านี่
ฉันเข้าใจว่าเข้าใจเธอได้ดี
นอกจากนี้ฉันไม่เข้าใจเลย/
---------------------------------

18. เ ธ อ ข อ ง ฉั น

เมื่อไม่มีผู้ใดเข้าใจฉัน
เมื่อความฝันวูบลับดับสลาย
มีชีวิตอยู่อย่างเจ็บปางตาย
เธอช่วยคลายความหมองของวิญญา
ฉันอยู่อย่างเหว่ว้ามาแสนนาน
ทรมานเมื่อขาดปรารถนา
ความเชื่อมั่นหมดไปในเวลา
เธอช่วยมาสร้างใหม่ให้อีกที
เมื่อฉันอยู่อย่างทุกข์ทนไร้คนรัก
ขาดแหล่งพักพิงใจในทุกที่
มีความหลังคอยหลอนรอนชีวี
เธอให้ศรีศักดิ์สำหรับล้างอับอาย
เธอมาเป็นความหวังฉันทั้งหมด
สร้างโลกสดสวยงามมีความหมาย
ด้วยและโดยรอยยิ้มที่พริ้มพราย
และประกายเกล็ดแก้วในแววตา
ที่ฉันยืนอยู่ได้ในวันนี้
พร้อมทั้งมีแรงจะย่างไปข้างหน้า
เพราะมีเธอยืนหยัดร่วมศรัทธา
ให้เวลาสำหรับการปรับตน
ถึงไม่มีผู้ใดเข้าใจฉัน
ก็ไม่หวั่นสิ่งใดในทุกหน
เพราะทุกก้าวกันดาร..การดิ้นรน
มีเธอบนดวงใจจุดไฟรัก /
------------------------------------





อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
อิสรทัศน์ วันที่ : 28/06/2019 เวลา : 23.52 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/poetry-park

ขอบคุณ นายยั้งคิด และ รักแห่งสยามประเทศ มากครับ ที่โหวตให้

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน