• ปุณณดา
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : poon_na_da@yahoo.com
  • วันที่สร้าง : 2007-07-07
  • จำนวนเรื่อง : 78
  • จำนวนผู้ชม : 120684
  • ส่ง msg :
  • โหวต 253 คน
งอกงาม...ในความคิด
ในช่วงชีวิตสั้นๆ ของการเป็นอยู่ ผ่านวันคืน...เรื่องบางเรื่องผ่านเลยไป บางเรื่องยังเก็บไว้... เก็บเป็นเมล็ดพันธุ์ในความคิด...(^-^)?
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/poonnada
วันอาทิตย์ ที่ 22 กุมภาพันธ์ 2552
Posted by ปุณณดา , ผู้อ่าน : 2729 , 21:02:05 น.  
หมวด : ไดอารี่

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

คุณๆ ชอบหนังสือเด็กกันไหม...
ช่วงนี้ฉันยังไม่ได้วาดอะไรใหม่ เอาของคนเก่งๆ ที่วาดๆ มาแบ่งกันดูนะค่ะ



แล้วอย่าพึ่งหาว่าเพราะฉันมีเจ้าตัวเล็กนะ ถึงได้สนใจหนังสือเด็กๆ
ฉันหลงไหลเรื่องราวเรียบง่าย เส้นสายน่ารักที่ตั้งใจสื่อสารกับคนตัวน้อยๆ อยู่แล้ว
เด็กมักมีโลกอีกใบที่พวกเขาสร้าง โลกใบเล็กในมุมมองของเขา ที่บางทีพวกผู้แก่อย่างเราอาจเข้าไม่ถึง

วันนี้..ฉันมีหนังสือนิทานเด็กที่น่ารักมากมาฝาก

เรื่องแรก...the Ghost Family meets Its Match
ลายเส้นอาจไม่ได้สวยงามที่สุด แต่ฉันก็ชอบ เรื่องราวที่สื่อสารก็โดนใจซะเหลือเกิน ปกติฉันสนใจเรื่องของภูติผีปีศาจในตำนานไม่น้อย เล่มนี้เลยโดนเป็นพิเศษ ตลกดีที่เรื่องของปีศาจกลับเอามาทำนิทานเด็กๆ ได้... สุดยอดมากเลย

ฉันเจอหนังสือเล่มนี้ตอนเดินเล่นคลองถม (อีกแล้ว) สายตาฉันมักสอดส่ายมุมหนังสือเก่าๆ 20 บาท 50 บาท บางเล่มสภาพยังดี  ถูกด้วย ที่สำคัญกว่านั้น ถูกใจ  ฉันซื้อมาราคา 50 บาท มันเป็นหนังสือเก่าๆ ที่คงปลดเกษีรณมาจากห้องสมุดโรงเรียนนานาชาติที่ไหนสักแห่ง ถึงมันจะกองสะเปะสะปะอยู่แทบเท้าดูน่าสงสาร แต่คุณค่าของมันก็ยังไม่หายไปไหน



the Ghost Family meets Its Match...????  เอ๊..ครอบครัวปีศาจเขาไปแมทกับอะไรนะ
สงสัยมั้ย สงสัยตามมา

เล่าแบบรวบรัดนะ

เปิดเรื่อง  ภาพครอบครัวปีศาจ Ghost Family กำลังล่องลอยมาเป็นทีม รวมทั้งแมว (ผี) ด้วย พวกเขาลอยไปที่บ้านหลังใหญ่ ที่ถูกทิ้งร้างเพราะเจ้าของหายไปไม่กลับจากการไปแอฟริกา  Ghost Family เข้ามาอยู่ในบ้านเนิ่นนาน ผ่านทศวรรษ  มีผู้คนหมุนเวียนมา ต้องการจะซื้อบ้านเหมือนกัน แต่ก็โดนหลอกจนต้องเผ่นแน่บไป พวกเขายังอยู่อย่างสุขสบายในบ้าน (ผีสิง) หลังนั้น


จนกระทั่งวันหนึ่ง มีครอบครัวรายใหม่เข้ามาดู ถูกใจและตกลงย้ายเข้ามาอยู่ Ghost Family พยายามหลอกหลอน แกล้งสารพัดให้พวกเขาย้ายออกไป แต่ครอบครัวใหม่ก็ไม่มีท่าทีหวาดกลัว แตกตื่นแต่อย่างใด...น่าสงสัย?  เพราะอะไรกัน?

แล้วค่ำคืนหนึ่ง ...วันที่พระจันทร์เต็มดวง

พวกเขาก็ได้รู้



เรื่องราวจบลงแบบแฮปปี้เอนดิ้ง ทั้งสองครอบครัวอาศัยในบ้านหลังใหญ่อย่างมีความสุข ตราบนานเท่านาน และไม่มีใคร (กล้า) ไปรบกวนพวกเขาอีกเลย...555

ฉันอ่านจบด้วยรอยยิ้ม (ถึงภาษาอังกฤษจะอ่อนแรงมากก็เหอะ)
 “น่ารักเป็นบ้า” ฉันหลงรักหนังสือเก่าๆ เล่มนี้หมดใจเลย
ทำไมนะหรือ...

ความน่ารักหลายๆ อย่างที่เห็น  Nicole Rubel  ใช้เส้นสายที่ดูง่ายๆ สีสดใส มีลวดลายมากมายปรากฏ อย่างภาพบ้านตกแต่งสไตล์ซาฟารี ของสะสมรูปเกราะอัศวิน หีบศพมัมมี่ ของแอนทีค ชันเดอเลียร์ บ่งบอกถึงอารมณ์+รสนิยมของเจ้าบ้านคนก่อน ให้บรรยากาศของการหลุดเข้าไปในปราสาทผีสิง ซึ่งอันนี้ปลุกเร้าจินตนาการนักผจญภัยมาก 555  ฉันโครตจะชอบ เธอใส่เรื่องราวในนิทานภาพแต่ละหน้า ฉันว่ามันไม่ง่ายเลยสักนิด ภาพยังบ่งบอกที่มาที่ไป เหตุและผลในภาพภาพเดียวได้ ถ้าเราค่อยๆ จ้องมองมัน อย่างช้าๆ

อิอิ ฉันพูดถึงหนังสือเด็กเหรอนั้น...มันเป็นหนังสือเด็กจริงๆนะ สำหรับเด็กอายุ 3-8 ปีเท่านั้น มันถูกเขียนขึ้นมาเมื่อปี 1992 นานเหมือนกัน ส่วนเธอคนเขียน Nicole Rubel  เธอเกิดเมื่อเมื่อปี 1953 ตอนนี้อายุน่าจะราวๆ 50 กว่าแล้ว ผลงานเธอเล่มอื่นๆ ก็น่าสนใจมาก ถ้าสนใจลองเข้าไปอ่านดู หนังสือยังหาซื้อได้ใน amazon จ้า

สำหรับเรื่องนี้ Nicole Rubel เธอแอบกระซิบบอกเด็กๆ นานแล้ว ว่าทำไมครอบครัวใหม่รายนี้ ถึงไม่กลัว Ghost Family ข้าวของที่ถูกขนเข้ามาตกแต่ง ตั้งแต่หน้ากลางๆ ของเล่ม สังเกตดีๆ เด็กๆ อาจจะถึงบางอ้อก่อนเรา (555)



ฉันชื่นชมลายเส้น ฉันอมยิ้มกับเรื่องราว ฉันทึ่งกับวิธีแอบคุยกับเด็กๆ ของเธอ อยากจะเขียนหรือสร้างสรรค์เรื่องราวแบบนี้ได้บ้าง 555 ไม่ง่ายเลยขอบอก และมันยังเป็นวิธีการที่ทำให้เด็กๆ ได้ครุ่นคิด ถ้าเขาได้ฝึกในการสังเกตสิ่งต่างๆ หาเหตุและผลของมัน บางทีมันจะนำไปสู่คำตอบ ก่อนเรื่องราวจะเฉลยในตอนท้าย

ให้ความรู้สึกแบบนักสืบมั้ย...มันเยี่ยมเลยหล่ะ ฉันว่า


(ผลงานบางส่วนของเธอ)

 
ฉันชอบภาพประกอบมาก เป็นภาพประกอบที่ดูอิสระ ดูธรรมชาติ จริงใจดี  ตัดเส้นรอบให้ความรู้สึกแบนๆ เหมือนจะวาดง่ายแต่ก็ไม่ง่าย ที่ผู้รู้บอกว่านักวาดมักแอบคุยกับเด็กๆ ผ่านรูปเล็กๆตัวน้อยๆ  จริงเลย เด็กมักรับรู้และสนใจสิ่งเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ในภาพ พวกเขาแอบคุยกันโดยที่พ่อแม่ไม่รู้ (555)  ผู้ใหญ่เมื่อผ่านพ้นวัยเด็ก สิ่งเล็กๆน้อยๆ ผ่านเข้ามาเราอาจมองข้ามมันไป เพราะมัวให้ความสำคัญกับตัวเด่นหลักๆ เท่านั้น



(เธอและผลงานอีกส่วนจ๊ะ)
 
ลองมาสังเกตดูกับต้นฝ้าย หลายๆ ครั้ง มันใช่จริงด้วย ตอนฉันเปิดอ่านเล่มนี้ให้เจ้าฝ้ายฟัง เขาชี้มือเล็กๆ ไปที่กระต่าย จิ้งจก หนู ที่โผล่ในภาพ เด็กๆ ตาดีกว่าเราเยอะ พวกเขามักสังเกตสิ่งเล็กๆ เหมือนตัวเขา หนังสือภาพประกอบที่คนวาดสนใจสิ่งเหล่านี้ ดูจะทำให้หนังสือเล่มนั้นมีเสน่ห์ไม่น้อย จริงที่ว่า แม้จะไม่ได้วาดหรือตัดออกไป เรื่องราวเมนหลักๆ ก็ไม่ได้ผิดเพิ้ยน  แต่หลังๆ ฉันพอใจที่จะเลือกหนังสือที่เห็นว่าคนวาดกำลังแอบคุยกับเด็กๆ เป็นส่วนมาก คงไม่เป็นไรที่ผู้ใหญ่อย่างฉันก็อยากจะรู้เรื่องราวที่เขาแอบคุยบ้างเหมือนกัน  ลองๆ แอบดูนะ




นอกจากเรื่องนี้แล้ว

ยังมี The Giant Story  ผู้แต่ง Beqtrice Schenk de Regniers และวาดภาพโดย Maurice Scndak
เรื่องนี้เอาความรู้สึกของเด็กๆ มาเล่าให้ฟัง เมื่อครั้งเรายังเป็นเด็กเล็กๆ เราอยากจะเป็นคนโตใหญ่ อยากทำโน่นนี่ อยากเป็นฮีโร่ นิทานเล่าเรื่องของทอมมี่ ที่กลายเป็นเด็กยักษ์ เป็นฮีโร่ เขาได้ช่วยเหลือผู้คนมากมาย แต่ท้ายที่สุด ฮีโร่ของเราก็หมดแรงหลับไหลอยู่ในอ้อมกอดอบอุ่นของแม่นั่นเอง น่ารักดี  เรื่องนี้เป็นภาพ 2 สี ฉันทึ่งอีกเช่นเคย ลายเส้นดูเหมือนง่าย (แต่ฉันวาดไม่ได้นะ 55) ใช้สีน้อย แต่มีเสน่ห์มากเหมือนกัน มุมภาพก็สวย  ชอบเลย เป็นอีกหนึ่งเล่มหนังสือเด็กที่ลงตัวสำหรับฉัน




เรื่องสุดท้ายสำหรับตอนนี้
The Tyrannosaurus Game  คนแต่ง  Steven kroll  คนวาดภาพ Tomie de paola
เรื่องนี้น่ารักตรงที่มันเป็นเรื่องเล่าของเด็กๆ ที่หาเกมมาเล่นในวันฝนตก พวกเขาเล่าเรื่องต่อกันทีละคน ทีละคน สุดแต่จะจินตนาการ ในเรื่องเด็กคนแรกเล่าว่า เขานั่งกินอาหารเช้าอยู่  ก็มีไดโนเสาร์พังหน้าต่างเข้ามาในบ้าน....555  น่าตื่นเต้นมากเลย เรื่องราวสนุกสนานเป็นไปตามจินตนาการของแต่ละคน ภาพประกอบเล่าเรื่องตามที่เด็กๆ เล่า...สนุกดี

หนังสือเด็ก ชื่อมันอาจจะเป็นของเด็ก แต่เรื่องราวมันไม่ได้เด็กๆ อย่างที่คิด
กว่าจะเป็นหนังสือแต่ละเล่ม สำหรับหนังสือเด็ก (ที่ดีๆ) ต้องทุ่มเทความคิด
ความสามารถของคนเขียนเรื่อง คนวาดภาพ ไม่น้อยเลยว่ามั้ย

ฉันชื่นชมพวกเขาเหล่านั้นจัง คนไทยก็น่าจะมีไม่น้อย
หนังสือเด็กดีๆ จะช่วยให้จินตนาการของคนตัวเล็กกว้างไกล คาดหวังว่าคนทำหนังสือเด็กคงตระะหนักในเรื่องนี้ดี

ท้ายที่สุดตรงนี้...อยากชวนมาเล่น The Tyrannosaurus Game กันบ้าง
สนใจมั้ย....เริ่มเลยนะคุณคห.ที่ 2  อิอิอิ  จะมีใครบ้าจี้กะฉันมั้ย

ลงชื่อ แล้วเล่าเรื่องของคุณเลยนะ เล่าต่อใครก็ก๊อปปี้ของเขาติดมาด้วยล่ะ

ชักอยากรู้...The story Game ของเราจะเป็นไง..

ปล.เม้นท์ไม่ออก บอกไม่ถูก ก็แต่งกันเล่นๆได้เลยนะ

ขอบคุณที่แวะร่วมสนุกกันนะคะ


ขอบคุณเพลงนี้ และภาพจากอินเตอร์เนตด้วยจ้า...







 




อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 193 (0)
Yamalee วันที่ : 27/03/2009 เวลา : 13.48 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/MusicAndMovie
S-S-Say Say Say Say what you wanna say ^^   

ชอบภาพของเรื่อง The Tyrannosaurus Game
น่ารักดี ภาพเด็กเหมือนกะลังนินทาอะไรอยู่เลย

ความคิดเห็นที่ 192 (0)
GPEN วันที่ : 17/03/2009 เวลา : 23.06 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/comicbook

มาอ่านช้า เลยต้องโหลดนานนนน

หนังสือแต่ละเล่มของคุณปุณณคลาสสิคมากๆเลยครับ
ชอบมากครับ รู้สึกว่าหนังสือเด็กของฝรั่งจะมีเรื่องอะไรลึกๆแปลกๆแอบซ่อนอยู่มาก และภาพก็ฟรีๆอย่างบอกไม่ถูก
ชอบ The Giant Story มากๆ (ไว้วันหลังขอยืม )

คุณปุณณน่าทำสักเล่มนะ อยากอ่าน แบบลองวาดเปลี่ยนสไตล์ ทดลองวาดอะไรแบบแปลกๆแบบนี้ดู


ป.ล. นึกขึ้นมาได้ว่ารออ่านอะไรหลายเรื่องของบล็อกนี้แล้วนะ 5555
แล้วเมื่อไหร่จะเขียนเรื่องโรแมนติกของคนข้างห้องต่อล่ะ
รอนานแล้วนะ...

ความคิดเห็นที่ 191 (0)
lumpao วันที่ : 13/03/2009 เวลา : 19.09 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/lumpao
 

แวะมาขำ

แม่ปุณช่างเข้าใจเล่น
แต่แม่ลำเพาก็ยั้งไม่กล้าเล่น
ขอขำอยู่ห่างๆ ละกัน



ความคิดเห็นที่ 190 (0)
ChaiManU วันที่ : 12/03/2009 เวลา : 22.11 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/chaimanu
   ทำงานให้สนุก  เป็นสุขกับการทำงาน    

แวะมาทักทาย จะได้คลายความคิดถึง จึงดูไม่ห่างเหิน ครับ

ความคิดเห็นที่ 189 (0)
ปุณณดา วันที่ : 09/03/2009 เวลา : 22.51 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/poonnada

สวัสดีค่ะ อิอิ แวะบอกว่าสวัสดีทุกท่านและขอบคุณมากที่แวะเวียนนะค่ะ
ช่วงนี้ของหมกตัวอีกพัก ทำอะไรยังไม่เสร็จเลย 555

แม่หมีค่ะได้เลยค่ะ นั่นซิโปสการ์รูปอะไรก็ไม่รู้ 555
อยู่ๆ กลายเป็นซิมโบลลิคได้ ปัญหาใหญ่เลยนะนั่น รูปแม่หมีในป่าใหญ่ น่าจะดีค่ะ


ความคิดเห็นที่ 188 (0)
แม่หมี วันที่ : 08/03/2009 เวลา : 02.40 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/mamaomme

อ่านทุกเม้นท์จนจบ ไม่ง่วงแถมตาสว่าง งอนนะ The end ไปแล้ว ยังไม่ได้ต่อเรื่องสักกะแอะ สมน้ำหน้า อยากมาช้าเอง แต่ไม่เป็นไร โปสการ์ดของพู่กันสัญจร ไม่ได้บอกว่าวาดรูปอะไร ขอเป็นรูปแม่หมีในป่าใหญ่ ก็เลี้ยวกัง แบบอยากมีส่วนร่วมน่ะ ทีเอเจยังขอเป็นกระต่ายในดวงจันทร์เลย นะ....นะ...

ความคิดเห็นที่ 187 (0)
แม่หมี วันที่ : 08/03/2009 เวลา : 02.09 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/mamaomme

มาแล้วค่ะ หาเม้นท์ที่ 18 ก่อนนะ น้ำนมถั่วเหลืองทำให้หายหิวดีนะ ( เม้นท์แบบเสื่อมมาก )

ความคิดเห็นที่ 186 (0)
แม่หมี วันที่ : 08/03/2009 เวลา : 02.06 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/mamaomme

คืนนี้ไม่ง่วง เข้ามาช้า ซวยแว้ววววว เอ็นทรี่มันก็ยาว แต่เม้นท์มันยาวกว่า ต๊ะ...ไว้ที่เม้นท์ที่ 18 เดี๋ยวมาอ่านต่อ ทำไมต้องอ่าน ก้มันน่าสนุกนี่นา แต่ที่ต๊ะไว้ จะไปหยิบไวตามิลค์แบบใส่งาดำ อร่อยดีนะ เดี๋ยวมา

ความคิดเห็นที่ 185 (0)
กู่ วันที่ : 06/03/2009 เวลา : 13.30 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/shadowy
 ขอบคุณค่ะสำหรับทุกถ้อยคำแห่งน้ำมิตร ขอบคุณจริงๆ   

โอย ๆ ๆ ๆ ๆ ตาลาย

อ่านตอนจบเลยทีเดียวดีกว่า
ใจขาด..ลุ้น

แหม น้องเจ๊ยบเฉียบจริงๆ พี่อาเตี้ยก็เจ๋ง
แต่ชอบประโยคนี้อะ
"คุณ จ่ายค่าโรตีให้ที มือไม่ว่าง"
กรั่กๆๆๆ เป็นธรรมชาติจริงๆ


ความคิดเห็นที่ 184 (0)
คนโทใส่น้ำ วันที่ : 05/03/2009 เวลา : 11.30 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/konto
It's not where you start. It's where you finish.

มาตามเก็บให้จบ แล้วรอรูป

ไม่ได้เร่งนะ แต่เร็วๆ หน่อย

ความคิดเห็นที่ 183 (0)
กู่ วันที่ : 03/03/2009 เวลา : 15.18 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/shadowy
 ขอบคุณค่ะสำหรับทุกถ้อยคำแห่งน้ำมิตร ขอบคุณจริงๆ   

วู้ !!!!!!! wow !!!

เอนทรีนี้สเป็ค

ขอเวลาไปทำงานตากแดดก่อนนะคะ
แล้วจะกลับมาเขียนต่อ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ

...
คิดถึงนะคะ

อากาศร้อน จนเป็นไข้ เพิ่งจะหาย
ก็เริ่มทำงานเป็นควายอีกแล้ว

ดูรูปที่ไปฟังเพลงพี่อารักษ์ ในบล็อกมุกกี้แล้วชื่นใจ
ต้นฝ้ายตาคม จนดูแรงกล้าเหลือเชื่อ

มาจากบ้านมุกกี้นะเนี่ย ไปแอบดูรอบสองว่าเค้าหายจากอาการหิว "แต่เพียงลำพัง" หรือยัง

อ้อ อีกนิด กำลังต่อความฝันเรื่องหนังสืออยู่ใช่ไหม
ทำเถอะ ทำไปทีละนิด เดี๋ยวเดียวก็เสร็จเอง



ฝากความรักไปหาน้องต้นฝ้ายด้วย
ฝากพลังใจไปถึงคนเป็นพ่อ...

คิดถึงจ้ะ

ความคิดเห็นที่ 182 (0)
Wachi วันที่ : 02/03/2009 เวลา : 17.40 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/Phuritchaya

ครูเจี๊ยบให้ลิ้งค์ลองเข้ามาอ่าน เลยติดใจตามอ่านตั้งแต่เรื่องแรก ขออนุญาตเก็บไว้อ่าน จะได้เอานิทานไปเล่าให้ลูกสาวฟังบ้าง...

ความคิดเห็นที่ 181 (0)
ปุณณดา วันที่ : 01/03/2009 เวลา : 16.28 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/poonnada

ขอบคุณมากค่ะที่แวะมา
สำหรับข้อเสนอแนะ จะรับไว้พิจารณาทุกข้อนะค่ะ
โปรดรอสักนิดค่ะ คาดว่าจะต้องใช้เวลาไม่น้อย
สำหรับนิทานเรื่องนี้

ความคิดเห็นที่ 180 (0)
ครูเก๋ วันที่ : 27/02/2009 เวลา : 21.26 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/clear
www.facebook.com/callmeclear

ขึ้นเอ็นที่ใหม้ให้อ่านเลยค่า อ่านในนี้ตาลาย งงเล็กน้อยค่ะ


ความคิดเห็นที่ 179 (0)
ธนาคารออมจุ๊บ วันที่ : 27/02/2009 เวลา : 21.19 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/PunchBerry

เราคนหนึ่งล่ะ ที่ชอบหนังสือเด็ก
แล้วตอนเด็กๆก็เคยเล่นเกมต่อนิทานเรื่องราว
สนุกดีนะ แต่วันนี้เหนื่อยอยู่ สมองยังไม่ไบรท์
......
ถูกใจมากเลย เรื่องนี้น่ะ

ความคิดเห็นที่ 178 (0)
ChaiManU วันที่ : 27/02/2009 เวลา : 21.09 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/chaimanu
   ทำงานให้สนุก  เป็นสุขกับการทำงาน    

อ้อ .... ขอต่ออีกนิด (เล่นไม่เลิก)

#165 GPS ไม่ใช่ GPSR ครับ

GPS : "Global Positioning System" คือระบบบอกพิกัดผ่านทางดาวเทียม ใช้กับระบบแผ่นที่ เพื่อการบอกตำแหน่งหรือช่วยนำทาง

GPRS : "General Packet Radio Service" คือ การความสามารถของระบบโทรศัพท์เคลื่อนที่ ใช้เพื่อการเชื่อมต่อเข้าสู่โลกอินเตอร์เน็ต ผ่านสัญญาณโทรศัพท์มือถือ

ความคิดเห็นที่ 165 ต้นฝ้าย
... ขอให้ตาครก กับ ตาชัย กำลังยืนดู gprs กัน 2 คนในป่าได้ป่ะ...

ซึ่งนั่นก็หมายความว่า ขณะตาครก กับตาชัย กำลังหลงป่า ก็ยังหา Internet เพื่อตอบ comment ใน OK Nation แสดงว่ามันบ้ากันไปแล้ว

ความคิดเห็นที่ 177 (0)
ChaiManU วันที่ : 27/02/2009 เวลา : 20.57 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/chaimanu
   ทำงานให้สนุก  เป็นสุขกับการทำงาน    

ใครๆ ก็คงอยากจะเก็บความทรงจำที่ดีงามเอาไว้
ก่อนร่างจะสลาย
ก่อนลมหายใจจะแผ่วเบา
เรื่องราวหลากหลาย การเดินทางของชีวิต
ได้พบ ได้รู้จัก ได้รัก ได้ประทับใจ
เก็บมันเอาไว้....ความงามของชีวิต
ที่กาลเวลาไม่อาจพราก........

THE END

ขอให้จบลงตรงนี้นะครับ โปรดอย่าได้ นำส่วนแก้ไข ใน คห. 165 เข้ามาเพิ่มเติม เพราะไม่ได้เสริมอรรถรสใดๆ และด้วยเหตุผลที่ว่า

ผมกับนายครกไม่เคยพบหน้ากันมาก่อน เกรงว่า ถ้าหลงป่าด้วยกันสองคน จะคุยกันรู้เรื่องมั๊ย และผมไม่ทราบว่าแกเป็นคนอย่างไร ธรรมะ ธรรมโม เหมือนผมไหม ยังข้องใจอยู่ครับ

ความคิดเห็นที่ 176 (0)
ChaiManU วันที่ : 27/02/2009 เวลา : 20.53 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/chaimanu
   ทำงานให้สนุก  เป็นสุขกับการทำงาน    

ว้า.....จบซะแหระ

ความคิดเห็นที่ 175 (0)
นายครก วันที่ : 27/02/2009 เวลา : 11.55 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/naykrok
เมื่อมั่งมีมากมายมิตรหมายมอง  เมื่อมัวหมองมิตรมองเหมือนหมูหมา  เมื่อไม่มีมิตรเมินไม่มองมา  เมื่อมอดม้วยแม้หมูหมาไม่มามอง

อ้ายพ่อทินเฟ้ย

แล้วไมคนที่หลงทางต้องเป็นช้านกะตาชัยด้วยฟระ

ม่ะยอมเฟ้ย มันม่ะสมเหตุผล มันม่ะช่ายตัวตนที่แท้จริงของดาว..
อ้ายพ่อทินม่ะเข้าใจ อ้ายพ่อทินม่ะเซ้นซิทีฟ...

ถ้าจะให้เข้าที มันต้องเป็นตาป๋าคนโทกะเฮียหนุ่มจะเหมาะสมกว่านะจ๊ะ พลีสสสส...


ความคิดเห็นที่ 174 (0)
พระจันทร์รำพึง วันที่ : 27/02/2009 เวลา : 11.34 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/completefeeling
พระจันทร์ไกลไหม...จะไปพระจันทร์ เสี่ยวง๊วย นางมารพระจันทร์น้อย

ความคิดเห็นที่ 173
kamolnum
เห็นด้วยค่ะ
อิอิ

ความคิดเห็นที่ 173 (0)
kamolnum วันที่ : 27/02/2009 เวลา : 10.45 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/kamolnum

เอ่อ ฝากเติมประโยคนี้ลงไปหน่อย ที่ไหนก็ได้ ตามสมควร


"ไอ้อ้วน มายืนแพร่มอะไรอยู่ตรงนี้"


((มิอาจตกหล่นวรรคทองวรรคนี้ได้เลย))

ความคิดเห็นที่ 172 (0)
อริยชน วันที่ : 27/02/2009 เวลา : 08.59 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/khunyaiting

ปุณณดา ....
"..ว๊าววว สวยมากเลยค่ะ ชอบๆ ..."

...บอกแล้วว่าบ้ายออออ (ยิ้ม)
....................................................................
....เมนต์สำหรับเรื่องที่เข้ามาพบเห็นวันนี้.....
หนังสือนิทานน่ารักจริงๆ (ชอบการ์ตูนสไตล์ The Ghost Family.... และ... The Giant Story ครับ)+1
...และขอเอาเมนต์ที่ 164 ไปนั่งอ่านก่อน...ยาวมาก

ความคิดเห็นที่ 171 (0)
พระจันทร์รำพึง วันที่ : 26/02/2009 เวลา : 22.59 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/completefeeling
พระจันทร์ไกลไหม...จะไปพระจันทร์ เสี่ยวง๊วย นางมารพระจันทร์น้อย

ลืมไป
มาเสนอว่า...
ให้ทำเป็นนิทานมาจำหน่ายให้รู้แล้วรู้รอดเลย
เพื่อเป็นที่ระทึกเอ้ยระลึก อิอิ

ความคิดเห็นที่ 170 (0)
ครูเจี๊ยบ วันที่ : 26/02/2009 เวลา : 22.52 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/baan-koo-kai
หัวใจ...ของฉัน..เป็นนักเดินทาง..อักษรของฉัน...เป็นนักเดินทาง หัวใจของฉัน...ไร้ซึ่งพันธนาการอักษรของฉันถูกพันธนาการด้วยหัวใจฉันเอง

ความคิดเห็นที่ 167
AJ.p
อุแหม..เชียวเลยนะยะ

ความคิดเห็นที่ 169 (0)
ครูเจี๊ยบ วันที่ : 26/02/2009 เวลา : 22.51 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/baan-koo-kai
หัวใจ...ของฉัน..เป็นนักเดินทาง..อักษรของฉัน...เป็นนักเดินทาง หัวใจของฉัน...ไร้ซึ่งพันธนาการอักษรของฉันถูกพันธนาการด้วยหัวใจฉันเอง

ความคิดเห็นที่ 165
ต้นฝ้าย อุแหม...เอาเลยนะ

ความคิดเห็นที่ 168 (0)
ครูเจี๊ยบ วันที่ : 26/02/2009 เวลา : 22.49 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/baan-koo-kai
หัวใจ...ของฉัน..เป็นนักเดินทาง..อักษรของฉัน...เป็นนักเดินทาง หัวใจของฉัน...ไร้ซึ่งพันธนาการอักษรของฉันถูกพันธนาการด้วยหัวใจฉันเอง


ความคิดเห็นที่ 167 (0)
AJ.p วันที่ : 26/02/2009 เวลา : 22.39 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/TheTaleOfFourTribes
- - " หูยาว จ้าวป่า " - - (นะจ๊ะ)

พ่อฝ้าย...งั้นขอกระต่ายบนจันทร์ด้วย...แบบขอมีเอี่ยว

ความคิดเห็นที่ 166 (0)
ครูเจี๊ยบ วันที่ : 26/02/2009 เวลา : 22.34 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/baan-koo-kai
หัวใจ...ของฉัน..เป็นนักเดินทาง..อักษรของฉัน...เป็นนักเดินทาง หัวใจของฉัน...ไร้ซึ่งพันธนาการอักษรของฉันถูกพันธนาการด้วยหัวใจฉันเอง

กรีสสสสสสสสสส
เผลอแป๊บเดียว
อ่านก่อนๆ

ความคิดเห็นที่ 165 (0)
ต้นฝ้าย วันที่ : 26/02/2009 เวลา : 22.04 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/123shoot
“If we are to teach real peace in this world, and if we are to carry on a real war against war, we shall have to begin with the children.” Mahatma Gandhi

ตรง end credit ขอให้ตาครก กับ ตาชัย กำลังยืนดู gprs กัน 2 คนในป่าได้ป่ะ... แล้วถามกันว่า บ้านไอ้ทินมันไปทางไหนเนี่ย...555 (ประมาณว่าหลง...) เพิ่มอีกนิดตรงมีพระจันทร์รำพึง อยู่บนฟ้าด้วยนะ...

ความคิดเห็นที่ 164 (0)
ปุณณดา วันที่ : 26/02/2009 เวลา : 21.33 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/poonnada


มาต่อให้จบค่ะ...ทุกท่านคิดเห็นประการใด เสนอแนะมาได้นะ
ก่อนจะลงมือกวาดเส้น อิอิ

1
แสงแดดอ่อน สาดเข้ามาทางหน้าต่าง ส่องหน้าคนนอนหลับอยู่ข้างๆ...
เขาตื่นมาพร้อมกับความหิว โอ๊ยเช้านี้กินอะไรดี...
แล้ว ทาเคชิ ตื่นขึ้นมา ก็เลยชวน อาโออิ ให้ไปกิน "จิ้มจุ่ม" ปรากฏว่า "เนื้อ" ต่างๆ ที่ใช่ทำจิ้มจุ่มหายไปเหลือเพียงแต่ ผักบุ้ง ผักกาด และที่สำคัญ ถ่าน ที่ใช้ก่อเตาจิ้มจุ่ม ก็หายไปหมด ทาเคชิจึงเปลี่ยนใจ ไม่กินแล้วจิ้มจุ่ม เค้าเดินเข้าไปในครัวไปหยิบขนมปังมาหนึ่งก้อน แล้วมานั่งหน้าคอมฯ...
เขาไล่เช็คเมล์ใหม่ๆ ที่เข้ามาในเช้าวันนี้
‘เอ๊ะ นั่นใครส่งเมล์มาหาเรา ชื่อคุ้นๆแฮะ....เอ๊ะนี่มันเพื่อนเก่าของเรานี่หว่า...
มันจะแต่งงานหรือนี่...อยากรู้จังคู่ของมันคือใคร....ช่างโชคร้าย’ เขารำพึงในใจ
แล้วจะแต่งชุดอะไรไปงานดีนี่...
เขานั่งคิดอยู่นาน คิดอย่างไรก็ไม่ออก จึงหันหลังกลับไป ปลุกคนข้างๆ "ที่แสงแดดแยงตา" ก็ยังไม่ตื่นขึ้นมาเสียที

ขณะนั้นพอดีมีรถโรตีผ่านหน้าบ้าน เธอทำจมูกฟุดฟิด เพราะกลิ่นโรตี
เธอรู้สึกตัว “ฉันจะกินอะไรดี จะกินโรตีเช้านี้ดีไหม” ปากไวเท่าความคิด
“โรตี ใส่ไข่สองใบ กรอบๆ หนึ่งอันค่ะ”
เขา รู้สึกเสียใจมากที่เธอ สั่งโรตีเพียงแค่อันเดียว เพราะขนาดขนมปังหนึ่งก้อนที่เขาหยิบมาจากครัว ยังถูกแบ่งครึ่ง ถึงแม้ว่าครึ่งของเขาจะดูเยอะกว่าคนข้างๆ
เธอโดดผลุบจากเตียงเพื่อวิ่งไปชงกาแฟ ระหว่างรอน้ำเดือด เธอตะโกนถามว่า
“ที่รักเอาโอวัลตินมั้ยจ๊ะ”
ยิ่งพาลให้เขาก็นึกน้อยใจมากขึ้นไปไปอีก ทำไมไม่จำซักทีฉันดื่มแต่กาแฟ
“เฮ้อ...”
โรตีมาส่งพอดี ตอนที่เธอยกกาแฟกับโอวัลตินเข้ามาให้
“ที่รักจ๊ะ โอวันตินไม่หวานของคุณค่ะ...”
แม้จะไม่ใช่ กาแฟอย่างที่ควรจะเป็นแต่เขาก็ยินดีจะรับมันมา...เพราะคำว่ารัก...
“ที่รัก ช่วยจ่ายเงินค่าโรตีให้หน่อยสิคะ เค้ามือไม่ว่าง”

อืมห์... กินก็ไม่ได้กิน แล้วยังต้องมาจ่ายเงินอีกหรือนี่ เขาคิดเบาๆ ในใจ แล้วก็ก้มหน้าก้มตาควักจ่ายค่าโรตีไปเหมือนที่เคยก้มหน้าก้มตาทำให้เธอทุก เรื่องเลย

2
ระหว่างที่นั่งกินกาแฟกับโอวัลตินคู่กันนั้น เมื่อเธอแกะโรตีใส่ไข่สองใบใส่จาน กลิ่นหอมของโรตีลอยกรุ่นมาแตะจมูกเขายิ่งย้ำความน้อยใจขึ้นไปอีกเป็นสองเท่า ตัว เขาก้มหน้าก้มตา หยิบขนมปังครึ่งที่เยอะ จุ่มลงไปในกาแฟ ก่อนใส่ปากเผื่อจะมีรสชาติที่ดีขึ้นกว่าเดิม

แสงแดดอ่อนๆ ที่นอกหน้าต่างยังคงทำหน้าที่ของมันอยู่ และดูเหมือนกาลเวลาทำให้เราหลงลืมบางอย่าง ว่าครั้งหนึ่งเราต่างแอบมองกันและกันในโต๊ะอาหารอย่างเขินอาย
เขาเงยหน้าจากขนมปังจุ่มกาแฟที่กำลังจะเข้าปาก
พลางนึกสงสัย....ทำไมวันนี้หนังสือพิมพ์ไม่มาส่ง

ขณะนั้นเขาสังเกตได้ว่าเธอกำลังมองมาที่เขา
เขา มองเห็นร่องรอยความคิดจากแววตาของเธอที่มองมา ทำให้เขารู้ได้ว่าสิ่งที่กำลังโลดแล่นอยู่ในใจเธอนั้นต้องเป็นความหลังที่ แสนงดงามระหว่างสองเราแน่เลย
“คุณรอหนังสือพิมพ์อยู่ใช่มั้ย...ชั้นบอกให้เค้างดมาส่งแล้วเดือนนี้ เศรษฐกิจอย่างประหยัดอะไรได้ก็ต้องประหยัด"
‘แล้วความรักล่ะ ผมต้องประหยัดด้วยหรือเปล่า’ เขานึกอยู่ในใจ...
“ดู อย่างโรตีนี่สิ ที่ฉันสั่งไข่สองใบไม่ใช่อะไรนะที่รัก จะได้แบ่งกันคนละครึ่งยังไงล่ะจ๊ะ จริงๆ แล้วถ้าแป้งไม่กรอบ เราก็จะได้ปริมาณมากกว่าเดิม แต่ฉันเห็นคุณชอบโรตีกรอบๆ ก็เลยอดไม่ได้ ที่จะตามใจคุณ ไหนล่ะจานใส่โรตีของคุณ”

เมื่อเขาได้ยิน ความคิดน้อยใจต่างๆ ก็หายออกไปจากหัวสมอง มีแต่ความรู้สึกตื้นตันเข้ามาแทนที่ และดีใจที่เลือกคู่ชีวิตได้ถูกต้อง
“ขอบใจนะจ๊ะ ที่รัก ที่นึกถึงผมเสมอ ขอบใจสำหรับ กาแฟ ขนมปัง โรตีของผม และ ความรักทีรอบคอบของคุณ”
ก่อนที่ทั้งสองจะทันได้ซาบซึ้งและหวนคืนสู่ความหวานชื่นเหมือนเมื่อนานมาแล้ว


“ว่าแต่ว่านะ โรตีเนี่ย สู้ร้านมาบูบา ไม่ได้เลยนะ ว่ามั๊ยจ๊ะที่รัก"
“ก็จริงนะ เจ้านั้นเค้ากรอบนอก นุ่มใน แป้งเนียนละเอียดจริงๆ ยิ่งถ้าจิ้มกับแกงนะ อร่อยสุดยอดเลย”
“อืมม์ วันไหนไปทานกันดีกว่า เห็นว่าปรับปรุงใหม่ เปลี่ยนโลโก้ เปลี่ยนเมนูด้วยล่ะ ออกแบบโดยไอเฮียเตี้ยเลยนะเนี่ย”
พลางสบตากันหวานซึ้ง ยิ่งกว่าโรตีนมน้ำตาลเบิ้ลช๊อคไซรัป
ฉับพลันเสียงเล็กๆ ก็ดังขึ้น
.
.
.
พ่อ...แม่...หิวนม (ง่ะ...ลูกตื่น)
“..คุณ!!...” ทั้งสองพูดเสียงดังขึ้นมาพร้อมกัน
ทั้งคู่ส่งสายตาผสานกัน...

3
เป็นที่รู้กันว่าวันไหนเป็น วันคู่..เมื่อลูกร้องหิวนม ฝ่ายชายจะเป็นคนชงนมให้แก่ลูกน้อย
ถ้าหากว่าวันไหนเป็น วันคี่.. ฝ่ายหญิงจะเป็น คนชงให้แก่ลูกน้อย
“วันนี้วันคู่ หรือ วันคี่ ล่ะคุณ” ฝ่ายชายถาม
“วันนี้ 23 กพ. วันคี่ ฉันต้องเป็นคนชงสินะ” เธอตอบ
“ที่รักวันนี้ ดูคุณเพลียๆ นะ งั้นวันนี้ผมชงให้คุณล่ะกัน” เขาเอ่ยขึ้น
“ที่รักคุณน่ารักทีสุดเลย” ฝ่ายหญิงเอื้อนเอ่ยพร้อมกับโผลไปหอมแก้มฟอดใหญ่
“เอ่อ...ที่รักจ๊ะ ผมรู้ว่าเราต้อง ประหยัด กันแต่ว่า...เห็นทีคุณต้องใช้ “เดนทิสเซ่” แทน “ดอกบัวคู่” หลังตื่นนอนบ้างก็ดีนะจ๊ะ”
เขาทิ้งคำพูดปริศนาไว้ให้ คนที่เขาเรียกว่าที่รักก่อนผละไปชงนมให้ลูกน้อยกลอยใจ
ระหว่าง ที่เขาไปชงนมให้ลูกน้อย เขาก็ได้ยินเสียง โฮ่ง ๆๆ ที่มาของเสียงนั้นก็คือ เจ้าหมาน้อยน่าย่นสุดที่รักที่เค้าเลี้ยงไว้นี่เอง มันเข้ามาประจบ เลียขาเค้าอย่างเอาการเอางาน ยิ่งกว่านักการเมืองเลียเจ้านายบางคนเสียอีก
“ที่รัก ทำไรอยู่ " เสียงของฝ่ายหญิงจากในบ้านก็ดังขึ้น
“อืม เล่นกับเสี่ยวป้อ อยู่ นี่แม่รู้มั้ย ว่า หมาเรานี่ มันฟังภาษาอังกฤษ ออกด้วยนะ”
“หาจริงหรือ พ่อ ไหน ลองโชว์ให้แม่ดูซิ”
“ไหน เสี่ยวป้อ รูม (room) แปลเป็นไทยว่าอะไร”
“โฮ่งๆๆ (ห้อง ๆๆ) "
“เห็นมั้ยแม่ เสี่ยวป้อมันยังรู้เลยว่า รูม แปลว่า ห้อง”
“พ่อ ช่างกล้าเนอะ...."
“แหม แป๊กวันละนิดจิตแจ่มใสน่า" ว่าแล้วฝ่ายชายก็จับหมาหน้าย่นสุดที่รักของเขามายีหน้า เหมือนให้รางวัลเจ้าหมาน้อย
“เออ แม่พ่อว่าจะเอาเจ้าป้อไปไว้ที่กระชังปลาที่เสม็ดซะหน่อย แม่ว่าไงล่ะ...เผื่อมันจะได้ช่วยเฝ้าตอนกลางคืน”
“แล้วมันจะได้เรื่องเหรอพ่อ...กลัวแต่มันจะไปเหล่แต่สาวๆ ยิ่งพวกใส่บิกินี่ มันยิ่งชอบ เห็นปุ๊บเป็นน้ำลายหก…”
“แล้วไหนนมลูกล่ะคุณ...”



4
ฮ่าๆๆๆๆ
เสียงหัวเราะที่ราวกับว่ากำลังจะหมดลม ดังมาจากในบ้าน
บทสนทนาแห่งการรำลึกความหลังของเหล่าผู้ชรา เป็นไปอย่างสนุกสนาน จนกระทั่ง
“ต้นฝ้าย ปีนี้อายุเท่าไหร่แล้วล่ะลูก” ยายมุกกี้ เปลี่ยนเรื่องคุย
“ 33 ปีแล้วจ้าป้า”
“เวลาผ่านไป ไวเหมือนโกหกจริงๆนะ แล้วเมื่อไหร่จะเป็นฝั่งเป็นฝาซะทีล่ะลูกเอ๊ย”
................
“เฮ้อ.... หญิงสาวถอนหายใจ(ในใจ) แต่ยังคงไว้มารยาท ไม่ย้อนถามคุณป้า ว่าทำไมคุณป้าก็ยังรักษาความเป็นโสดมาจนทุกวันนี้ล่ะ”
ขณะ ที่เหลือบตามองเฒ่าผู้พ่อ ผู้ได้ชื่อว่าเป็นคนที่รักและหวงลูกสาวเป็นที่สุด พร้อมๆกันนั้น ในใจก็คิดไปถึง นักการเมืองหนุ่มรุ่นใหม่ ไฟแรงคนนั้น

“แล้วเจ้า เคนโด้ ลูกลุงชัยล่ะ ได้ข่าวว่ารักใคร่ชอบพอกันอยู่ไม่ใช่รึ” ยายมุกเอ่ย พร้อมกับหลับตาพริ้ม หวนรำลึกถึงรอยจูบนั้น ในวันวาเลนไทน์เมื่อสามสิบปีที่ผ่านมา
“ก็พ่อน่ะสิยาย คอยกีดกันมาตลอด” หญิงสาวฟ้องยาย พร้อมหันไปทางคุณแม่ คล้ายขอเสียงสนับสนุน
“เอ็งไปรังเกียจอะไรเขานักหนาล่ะไอ้ทิน” ยายมุกยังไม่ลดละ
“ลูก ลุงชัย เขาก็เป็นนักการเมืองหนุ่มอนาคตไกลนะ” ยายมุกเอ่ยถึง นักการเมืองหนุ่มหน้าใหม่ ซึ่งได้ชื่อว่าเป็นนักการเมืองน้ำดี มีความซื่อสัตย์ จนมีคนทำนายเอาไว้ว่า เขาน่าจะเป็นนายกฯ คนต่อไป ถัดจากนายอภิสิทธิ์ ที่ครองตำแหน่งมายาวนานกว่า สามสิบปี
“พี่มุกก็รู้นี่ ว่าผมไม่ชอบพวกนักการเมือง” เฒ่าชราเผยวาจา แต่ใบหน้าไม่อาจซ่อนความในใจ
“เฮ้อ...เอ็งจะไปตั้งความหวัง นั่งรออะไร กับลูกชายตาลำภาวะ” ยายมุกเอ่ยดักคออย่างรู้ทัน
“ขานั้น ตั้งแต่เขาร่ำรวยเป็นเศรษฐีใหญ่ เขาเคยหันมามองพวกเราซะที่ไหนล่ะ”
ยาย มุกเอ่ยด้วยสีหน้าไม่พอใจ พลางนึกไปถึง อดีตนักดนตรีหาเช้ากินค่ำ “ลำภา ณ สุพรรณ” ปัจจุบันเป็นเศรษฐีใหญ่ ซึ่งไม่ใช่จากการขายเครื่องดื่มชูกำลังเช่นนักร้อนรุ่นพี่ แต่ที่ร่ำรวยขึ้นมา จากการขาย “สเปรย์พริกไทยไล่ขี้หมา ตราคนแบกกีต้าร์” ซึ่งทันทีที่ได้ไปจดทะเบียนลิขสิทธิ์ตามคำแนะนำของ เฒ่าฉุย และลงมือผลิตขาย จนกลายเป็นสินค้าฮิตติดตลาด สร้างความร่ำรวยให้ ภายในเวลาอันรวดเร็ว

“ตั้งแต่แกร่ำรวยมาจากขี้หมา แกก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลยล่ะ” มุกกี้ยังเอ่ยต่อด้วยอารมย์เดือดดาล

“แก มีเมียเป็นสิบคน หลังจากเป็นเสี่ยขึ้นมา เข้าใจว่าน่าจะต้องการชดเชยให้ชีวิตก่อนหน้านั้น แล้วแกจะหวังลูกชายคนที่เท่าไหร่ จากเมียคนไหนของพี่เขาล่ะ”

“ทิน เอ๊ย...ข้ารู้ว่าแกชื่นชมพี่เขา แต่วันนี้เราต้องทำใจแล้วนะ แกไม่ใช่น้าลำภาคนเก่าอีกแล้ว” ยายมุกยังคงใส่ไฟ ในขณะที่ เฒ่าทินนั่งนิ่งเงียบอย่างคนยอมจำนน พลางคิดในใจว่า
“พรุ่งนี้ จะลองโทรหาพี่ชัย เพื่อปรับความเข้าใจกัน แต่ก็ไม่รับรองนะว่าทุกเรื่องจะเป็นไปอย่างที่กำลังคิดกันอยู่...ยังไงมันก็ ต้องขึ้นอยู่กับลูกมัน เพราะก็เห็นมีหนุ่มๆ มายื่นใบสมัครมันเยอะแยะ” เขาถอนหายใจ


5
เวลาผ่านไป และผ่านไป

“เสร็จหรือยังจ๊ะที่รัก"
“เรียบร้อยแล้วค่ะ ชุดที่เราเลือก สวยน่าดูเลยนะ”
“แหม คุณใส่อะไร ก็สวย ดูลงตัวไปหมดนั่นแหล่ะ”
“ปากหวานจริงนะ ขอให้เป็นอย่างนี้ตลอดไปนะคะ”
“เดี๋ยวผมเอากาแฟกับโรตีไปเสริฟท่านนะ เอ๊ะ ว่าแต่ว่า เค้าทำอะไรกันอยู่น่ะ”
“555 กิจวัตรประจำวันน่ะจ้ะ อย่าไปรบกวนนะ เค้าเขียนเรื่องกับเพื่อนๆมาเป็นสิบปีแล้ว เห็นบ่นๆว่ายังจบไม่ลงเลย”
“อ๋อ อย่างที่ฝ้ายเล่าให้ฟังนั่นเองผมไม่รบกวนท่านหรอก แต่จะกระซิบนิดเดียวว่า อีกยี่สิบนาทีก็จะได้ฤกษ์รดน้ำแล้ว”
“จริงสินะ ต๊าย แม่ยังไม่ได้แต่งตัวเลย ไม่ได้ล่ะ เดี๋ยวฝ้ายเดินไปบอกเอง เดี๋ยวมานะจ๊ะ"
“จ้ะ ที่รัก”


6
ในเช้าวันหนึ่งเมื่อเวลาผ่านไปอีก 5 ปี (ไวเหมือนโกหก)
ในขณะที่ชายชราผู้พ่อกำลังงกๆ เงิ่นๆ เดินออกไปหน้าบ้านพร้อมด้วยถ้วยกาแฟในมือ
“พ่อ.. จะออกไปไหน.. หนูบอกแล้วว่าอย่าออกไปไหนไง.. อยากได้อะไรให้บอกหนู”
เสียงตะโกนจาก "ต้นฝ้าย" ที่กำลังจูงลูกสาววัย 2 ขวบอยู่ภายในรั้วบ้าน
“คราวก่อนก็ครั้งหนึ่งแล้ว... พ่อออกไปแล้วกลับมาบ้านไม่ถูก เดินไปเข้าบ้านคนอื่นเค้า... ดีนะที่ไม่ไปไกล"

“แล้วหนูบอกตั้งกี่ครั้งแล้วว่าไม่ให้พ่อดื่มกาแฟ... ให้ดื่มนมที่หนูวางไว้บนโต๊ะน่ะ”
“อืมม.. พ่อว่าพ่อดื่มไปแล้วนะลูก” ชายชราตอบลูกสาวไปด้วยความมั่นอกมั่นใจ
“นั่นเมื่อคืนนะพ่อ... นี่มันเช้าแล้วนะคะ" ลูกสาวทบทวนให้ผู้เป็นพ่อฟัง
“ตาเฮ้ยย.!!. จะกินหรือเปล่าล่ะ.. หมากน่ะ.. เรียบร้อยแล้วนะ”
เสียงตะโกนจากหญิงชราที่อยู่ภายในบ้าน
“แม่ แกเรียกแล้ว.. พ่อลืมไปว่าพ่อฝากแม่แกช่วยตะบันหมากให้คำหนึ่ง.. น่าจะได้แล้ว.. งั้นพ่อไปกินหมากก่อนนะลูก” แล้วชายชราก็ค่อยๆ หันหลังกลับเข้าบ้านเพื่อรับหมากจากยายอ้อยคู่ชีวิต
“เออ..ตา.. วันก่อนยายมุกทางไกลมาบอกว่า จะนัดไปทบทวนความหลังที่เขาพะเนินทุ่งอีกอ่ะ..ตาว่าไง คราวนี้เห็นบอกว่าจะนัดกันมาทั้งหมดเลย ทั้งตาหนุ่ม ตาเตี้ย ตาชัย ตาครก ตะโม ยายหมี แล้วใครอีกอ่ะ ตาจำได้มั้ย?”

“จำไม่ค่อยได้แล้ว.. อืมแต่ก็ดีนะ.. ว่าแต่เราจะไปกันไหวมะเนี่ย” ชายชราเริ่มกังวลใจ
“ช้า นน่ะ.. ไม่เท่าไหร่หรอก.. ว่าแต่ตาเหอะ.. เออ!! ตา.. แล้วยายมุกน่ะเค้ายังซิ่งมอไซด์อยู่หรือเปล่าก็ไม่รู้นะ” ยายอ้อย ฟื้นความทรงจำในอดีตเมื่อสมัย 30 ปีที่แล้ว

“ข้าได้ข่าวมาว่าเดี๋ยวนี้เค้าเปลี่ยนเป็นรถพ่วงสามล้อแบบรถไอ้มดแดงแล้วหว่ะ... ยังจ๊าบ!! ... เหมือเดิม”
แล้ว หมากมื้อเช้านั้นก็เป็นมื้อหมากที่มีความหมายทีเดียวเมื่อสองตายายได้นั่ง ทบทวนความหลังด้วยกัน พร้อมๆ กับที่ผ้าเช็ดน้ำหมากที่ต่างคนต่างยกขึ้นเช็ดปากครั้งแล้วครั้งเล่าด้วยความ เมามัน

7
โฮ่งๆๆ แฮ่ๆ โฮ่งๆๆ
เป็นเวลาเดียวกับที่เสียงเห่า อย่างมีพลังของเจ้าชอลิ้วเฮียง หมาประจำบ้านของพวกเขาดังขึ้น (เจ้าชอลิ้วเฮียง เป็นทายาทรุ่นถัดๆ มาของเจ้าเสี่ยวป้อนั่นเอง)
“ฝ้ายเอ้ย!!... ดูซิลูกว่าลิ้วเฮียงมันเห่าใครน่ะ” พ่อเฒ่าทินร้องบอกลูกสาว ด้วยเสียงแหบพร่า
“พ่อทิน...แม่อ้อย... คุณป้ามุก กะคุณลุงฉุย มาค่ะ” น้ำเสียงตื่นเต้นแกมสังเวชของต้นฝ้ายดังมาจากหน้าบ้าน
ยังไม่ทันที่อาคันตุกะทั้งสองจะยักแย่ยักยันผ่านเข้าประตูมาได้ ผู้เฒ่าเจ้าของบ้านก็ลากสังขารมานั่งรออยู่หน้าบ้านเรียบร้อยแล้ว
“อ่ะ ต้นกล้า ยายมุกเอาโปสการ์ดโครงการพู่กันสัญจรมาฝากจ้ะ”
ว่าพลางส่งโปสการ์ดสีกระดำกระด่างให้เหลนตัวน้อย ในแววตาของอดีตหัวหน้าวินมอ'ไซต์บ่งบอกได้ถึงความหวังอะไรบางอย่าง
.
.
8
“ป้ามุกจ๋า....ทำไมมันกะดำกะด่างอย่างนี้ละจ๊ะ” ต้นฝ้ายถาม ในขณะที่ต้นกล้ารับมาอมยิ้มกว้าง “ก๊าด ๆๆ จ๋วยๆๆ”
“ฝ้ายเอ้ย...แต่มันก็ยังงดงามอยู่ไม่ใช่เหรอลูก” “อืมมมม...” ต้นฝ้ายพลิกโปสการ์ดกลับไปกลับมา “จ๊ะป้า มันยังสวยอยู่จริงๆ ถึงจะเก่าไปหน่อย”
“มันก็เหมือนชีวิตคนเรานั่นหละลูก เราไม่อาจฉุดรั้งความเยาววัย ไม่อาจหยุดช่วงเวลาที่สวยสด งดงามได้ตลอด” แม่อ้อยพูดต่อ
“สิ่งที่ยังหลงเหลืออยู่ ก็คือความงาม ความดี เป็นความทรงจำที่มีคุณค่าของการมีชีวิต” ลุงฉุยเสริม
“ใช่...ถึงมันจะผ่านกาลเวลาเนิ่นนาน เหมือนชีวิตของป้าๆลุงๆ แต่มันก็คงเปื่ยมไปด้วยคุณค่า และความทรงจำที่งดงามนะลูก” ยายมุกพูดพลางหลับตาซาบซึ้งกับภาพอดีตที่วนเวียนกลับมา

“อืมมม..” เสียงจากพ่อทิน “อะไรพ่อ..” “กำลังนึก อยากจะพูดอะไรคมๆ ให้ลูกให้หลานมันฟังบ้าง” ตนทินพูดหน้าตาเคร่งเครียด

“โห่..ฮิ้ว ฮ่าๆๆๆๆๆๆ” เสียงโห่ปนเสียงหัวเราะดังมาจากในบ้าน..“อ๋อ..ปกติแกพูดไม่คมหรือไงฟ่ะ ปากยังกะกรรไกร...”
ฮาๆๆๆๆ เสียงหัวเราะดังประสานเสียงกันออกมา บรรดาเฒ่าชรา 6-7 คนก็โผล่หน้ากันสลอน
“โอ..ก๊อดดดด” ตาฉุยกะยายมุกอุทาน “มันอยู่กันครบเลย นี่มันบ้านพักคนชราอ่ะป่าว่ะ 555”
เฒ่าชรา 6-7 คนที่แอบอยู่ในบ้านออกมาสมทบพร้อมเสียงหัวเราะ

“มาร่วมระลึกความหลังกันดีกว่าเนอะ...สหาย..ขนมายาดอง ยาโด๊บ ไม่น๊อกไม่กลับนะเฟ้ย”

ต้นกล้าหยิบพู่กันออกมาปาดสีลงบนโปสการ์ดแผ่นนั้น “จ่งยายมุกๆๆ จ๋วยๆๆๆ”

---------------

ใครๆ ก็คงอยากจะเก็บความทรงจำที่ดีงามเอาไว้
ก่อนร่างจะสลาย
ก่อนลมหายใจจะแผ่วเบา
เรื่องราวหลากหลาย การเดินทางของชีวิต
ได้พบ ได้รู้จัก ได้รัก ได้ประทับใจ
เก็บมันเอาไว้....ความงามของชีวิต
ที่กาลเวลาไม่อาจพราก........

THE END

ขอได้รับความขอบคุณจาก ปุณณเอนเตอร์เทนเม้นท์
และผู้สนับสนุนหลัก อย่างเป็นทางการ มาบูบา

ความคิดเห็นที่ 163 (0)
โฟล์คเหน่อ วันที่ : 26/02/2009 เวลา : 19.49 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/folkner
..เขียนเพลง เขียนกวี ชีวิตนักดนตรีบ้านนอก..


:::แวะมาขายพริกไทยครับ::::

ความคิดเห็นที่ 162 (0)
kamolnum วันที่ : 26/02/2009 เวลา : 19.45 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/kamolnum


ไปกันยาววววเลยย

ความคิดเห็นที่ 161 (0)
nilsamai วันที่ : 26/02/2009 เวลา : 18.24 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/nilsamai
.

ดีจริงเชียว...

ความคิดเห็นที่ 160 (0)
คนโทใส่น้ำ วันที่ : 26/02/2009 เวลา : 16.35 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/konto
It's not where you start. It's where you finish.

จะรอดูผลงานการวาดของแม่เฒ่านะ

ทำขายเมื่อไหร่บอกด้วย ยินดีอุดหนุนจ้า

ความคิดเห็นที่ 159 (0)
คนโทใส่น้ำ วันที่ : 26/02/2009 เวลา : 16.33 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/konto
It's not where you start. It's where you finish.

โห...หายไปแค่วันสองวัน

กลายเป็นพ่อเฒ่าทิน แม่เฒ่าอ้อยไปแล้ว อือม..เวลามันไม่ปรานีสองคนนี้เลยนะ แก่เร็วผิดมนุษย์มนา 555

...

"...คุณป้ามุก กะคุณลุงฉุย มาค่ะ” น้ำเสียงตื่นเต้นแกมสังเวช

นี่ต้นฝ้ายเพิ่งทำท่าทางไปเมื่อเจอคราวล่าสุดนี้เองไม่ใช่เหรอ..ไอ้ตรง...สังเวชเนี่ย 555

ความคิดเห็นที่ 158 (0)
ปุณณดา วันที่ : 26/02/2009 เวลา : 14.06 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/poonnada


ได้ค่ะพี่ครก ละเอียดละออมากเลย
เดี๋ยวจะจัดการแปะป้าย The end ให้เองค่ะ ค่ำๆ 555 แบบว่ากลัววาดไม่ได้น่ะ

ขอบคุณพี่ครก พี่ชัยด้วยนะค่ะ มาสร้างสีสันให้วรรณกรรมชิ้นเอก (ช่างกล้า) ชิ้นนี้มากเลย 555 เยี่ยมที่สุด

ขอบคุณทุกท่านที่แวะมาแจมด้วยค่ะ สุดยอดความฮามากๆ แล้วรอหน่อยนะค่ะ ไม่รู้จะวาดเสร็จเมื่อไหร่ อิอิ

ความคิดเห็นที่ 157 (0)
นายครก วันที่ : 26/02/2009 เวลา : 13.39 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/naykrok
เมื่อมั่งมีมากมายมิตรหมายมอง  เมื่อมัวหมองมิตรมองเหมือนหมูหมา  เมื่อไม่มีมิตรเมินไม่มองมา  เมื่อมอดม้วยแม้หมูหมาไม่มามอง

ลป. แม่อ้อยช่วยแก้นิสนึง

ต้นกล้าต้องเป็นเหลนสินะ ม่ะช่ายหลาน

"ว่าพลางส่งโปสการ์ดสีกระดำกระด่างให้เหลนตัวน้อย"

ความคิดเห็นที่ 156 (0)
นายครก วันที่ : 26/02/2009 เวลา : 13.25 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/naykrok
เมื่อมั่งมีมากมายมิตรหมายมอง  เมื่อมัวหมองมิตรมองเหมือนหมูหมา  เมื่อไม่มีมิตรเมินไม่มองมา  เมื่อมอดม้วยแม้หมูหมาไม่มามอง

เออ งั้นเอาต้นกล้าไปแทรกไว้หลังจากเคนนี่ กะต้นฝ้าย สะหวีวี่วีกันแล้วกะได้ฟระ แต่รบกวนเจ้าของบ้านดำเนินการเองนะ ตรูงอลลลล

ความคิดเห็นที่ 155 (0)
ต้นฝ้าย วันที่ : 26/02/2009 เวลา : 13.24 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/123shoot
“If we are to teach real peace in this world, and if we are to carry on a real war against war, we shall have to begin with the children.” Mahatma Gandhi

edit ตามคำเรียกร้องครับ.... (เวอร์ชั่นแจ้งเกิดนักการเมืองเลือดใหม่...555)
.
.
1
แสงแดดอ่อน สาดเข้ามาทางหน้าต่าง ส่องหน้าคนนอนหลับอยู่ข้างๆ...
เขาตื่นมาพร้อมกับความหิว โอ๊ยเช้านี้กินอะไรดี...
แล้วทาเคชิ ตื่นขึ้นมา ก็เลยชวน อาโออิ ให้ไปกิน "จิ้มจุ่ม" ปรากฏว่า "เนื้อ" ต่างๆ ที่ใช่ทำจิ้มจุ่มหายไปเหลือเพียงแต่ ผักบุ้ง ผักกาด และที่สำคัญ ถ่าน ที่ใช้ก่อเตาจิ้มจุ่ม ก็หายไปหมด ทาเคชิจึงเปลี่ยนใจ ไม่กินแล้วจิ้มจุ่ม เค้าเดินเข้าไปในครัวไปหยิบขนมปังมาหนึ่งก้อน แล้วมานั่งหน้าคอมฯ...
เขาไล่เช็คเมล์ใหม่ๆ ที่เข้ามาในเช้าวันนี้
‘เอ๊ะ นั่นใครส่งเมล์มาหาเรา ชื่อคุ้นๆแฮะ....เอ๊ะนี่มันเพื่อนเก่าของเรานี่หว่า...
มันจะแต่งงานหรือนี่...อยากรู้จังคู่ของมันคือใคร....ช่างโชคร้าย’ เขารำพึงในใจ
แล้วจะแต่งชุดอะไรไปงานดีนี่...
เขานั่งคิดอยู่นาน คิดอย่างไรก็ไม่ออก จึงหันหลังกลับไป ปลุกคนข้างๆ "ที่แสงแดดแยงตา" ก็ยังไม่ตื่นขึ้นมาเสียที

ขณะนั้นพอดีมีรถโรตีผ่านหน้าบ้าน เธอทำจมูกฟุดฟิด เพราะกลิ่นโรตี
เธอรู้สึกตัว “ฉันจะกินอะไรดี จะกินโรตีเช้านี้ดีไหม” ปากไวเท่าความคิด
“โรตี ใส่ไข่สองใบ กรอบๆ หนึ่งอันค่ะ”
เขารู้สึกเสียใจมากที่เธอ สั่งโรตีเพียงแค่อันเดียว เพราะขนาดขนมปังหนึ่งก้อนที่เขาหยิบมาจากครัว ยังถูกแบ่งครึ่ง ถึงแม้ว่าครึ่งของเขาจะดูเยอะกว่าคนข้างๆ
เธอโดดผลุบจากเตียงเพื่อวิ่งไปชงกาแฟ ระหว่างรอน้ำเดือด เธอตะโกนถามว่า
“ที่รักเอาโอวัลตินมั้ยจ๊ะ”
ยิ่งพาลให้เขาก็นึกน้อยใจมากขึ้นไปไปอีก ทำไมไม่จำซักทีฉันดื่มแต่กาแฟ
“เฮ้อ...”
โรตีมาส่งพอดี ตอนที่เธอยกกาแฟกับโอวัลตินเข้ามาให้
“ที่รักจ๊ะ โอวันตินไม่หวานของคุณค่ะ...”
แม้จะไม่ใช่ กาแฟอย่างที่ควรจะเป็นแต่เขาก็ยินดีจะรับมันมา...เพราะคำว่ารัก...
“ที่รัก ช่วยจ่ายเงินค่าโรตีให้หน่อยสิคะ เค้ามือไม่ว่าง”

อืมห์...กินก็ไม่ได้กิน แล้วยังต้องมาจ่ายเงินอีกหรือนี่ เขาคิดเบาๆ ในใจ แล้วก็ก้มหน้าก้มตาควักจ่ายค่าโรตีไปเหมือนที่เคยก้มหน้าก้มตาทำให้เธอทุกเรื่องเลย

2
ระหว่างที่นั่งกินกาแฟกับโอวัลตินคู่กันนั้น เมื่อเธอแกะโรตีใส่ไข่สองใบใส่จาน กลิ่นหอมของโรตีลอยกรุ่นมาแตะจมูกเขายิ่งย้ำความน้อยใจขึ้นไปอีกเป็นสองเท่าตัว เขาก้มหน้าก้มตา หยิบขนมปังครึ่งที่เยอะ จุ่มลงไปในกาแฟ ก่อนใส่ปากเผื่อจะมีรสชาติที่ดีขึ้นกว่าเดิม

แสงแดดอ่อนๆ ที่นอกหน้าต่างยังคงทำหน้าที่ของมันอยู่ และดูเหมือนกาลเวลาทำให้เราหลงลืมบางอย่าง ว่าครั้งหนึ่งเราต่างแอบมองกันและกันในโต๊ะอาหารอย่างเขินอาย
เขาเงยหน้าจากขนมปังจุ่มกาแฟที่กำลังจะเข้าปาก
พลางนึกสงสัย....ทำไมวันนี้หนังสือพิมพ์ไม่มาส่ง

ขณะนั้นเขาสังเกตได้ว่าเธอกำลังมองมาที่เขา
เขามองเห็นร่องรอยความคิดจากแววตาของเธอที่มองมา ทำให้เขารู้ได้ว่าสิ่งที่กำลังโลดแล่นอยู่ในใจเธอนั้นต้องเป็นความหลังที่แสนงดงามระหว่างสองเราแน่เลย
“คุณรอหนังสือพิมพ์อยู่ใช่มั้ย...ชั้นบอกให้เค้างดมาส่งแล้วเดือนนี้ เศรษฐกิจอย่างประหยัดอะไรได้ก็ต้องประหยัด"
‘แล้วความรักล่ะ ผมต้องประหยัดด้วยหรือเปล่า’ เขานึกอยู่ในใจ...
“ดูอย่างโรตีนี่สิ ที่ฉันสั่งไข่สองใบไม่ใช่อะไรนะที่รัก จะได้แบ่งกันคนละครึ่งยังไงล่ะจ๊ะ จริงๆ แล้วถ้าแป้งไม่กรอบ เราก็จะได้ปริมาณมากกว่าเดิม แต่ฉันเห็นคุณชอบโรตีกรอบๆ ก็เลยอดไม่ได้ ที่จะตามใจคุณ ไหนล่ะจานใส่โรตีของคุณ”

เมื่อเขาได้ยิน ความคิดน้อยใจต่างๆ ก็หายออกไปจากหัวสมอง มีแต่ความรู้สึกตื้นตันเข้ามาแทนที่ และดีใจที่เลือกคู่ชีวิตได้ถูกต้อง
“ขอบใจนะจ๊ะ ที่รัก ที่นึกถึงผมเสมอ ขอบใจสำหรับ กาแฟ ขนมปัง โรตีของผม และ ความรักทีรอบคอบของคุณ”
ก่อนที่ทั้งสองจะทันได้ซาบซึ้งและหวนคืนสู่ความหวานชื่นเหมือนเมื่อนานมาแล้ว


“ว่าแต่ว่านะ โรตีเนี่ย สู้ร้านมาบูบา ไม่ได้เลยนะ ว่ามั๊ยจ๊ะที่รัก"
“ก็จริงนะ เจ้านั้นเค้ากรอบนอก นุ่มใน แป้งเนียนละเอียดจริงๆ ยิ่งถ้าจิ้มกับแกงนะ อร่อยสุดยอดเลย”
“อืมม์ วันไหนไปทานกันดีกว่า เห็นว่าปรับปรุงใหม่ เปลี่ยนโลโก้ เปลี่ยนเมนูด้วยล่ะ ออกแบบโดยไอเฮียเตี้ยเลยนะเนี่ย”
พลางสบตากันหวานซึ้ง ยิ่งกว่าโรตีนมน้ำตาลเบิ้ลช๊อคไซรัป
ฉับพลันเสียงเล็กๆ ก็ดังขึ้น
.
.
.
พ่อ...แม่...หิวนม (ง่ะ...ลูกตื่น)
“..คุณ!!...” ทั้งสองพูดเสียงดังขึ้นมาพร้อมกัน
ทั้งคู่ส่งสายตาผสานกัน...

3
เป็นที่รู้กันว่าวันไหนเป็น วันคู่..เมื่อลูกร้องหิวนม ฝ่ายชายจะเป็นคนชงนมให้แก่ลูกน้อย
ถ้าหากว่าวันไหนเป็น วันคี่.. ฝ่ายหญิงจะเป็น คนชงให้แก่ลูกน้อย
“วันนี้วันคู่ หรือ วันคี่ ล่ะคุณ” ฝ่ายชายถาม
“วันนี้ 23 กพ. วันคี่ ฉันต้องเป็นคนชงสินะ” เธอตอบ
“ที่รักวันนี้ ดูคุณเพลียๆ นะ งั้นวันนี้ผมชงให้คุณล่ะกัน” เขาเอ่ยขึ้น
“ที่รักคุณน่ารักทีสุดเลย” ฝ่ายหญิงเอื้อนเอ่ยพร้อมกับโผลไปหอมแก้มฟอดใหญ่
“เอ่อ...ที่รักจ๊ะ ผมรู้ว่าเราต้อง ประหยัด กันแต่ว่า...เห็นทีคุณต้องใช้ “เดนทิสเซ่” แทน “ดอกบัวคู่” หลังตื่นนอนบ้างก็ดีนะจ๊ะ”
เขาทิ้งคำพูดปริศนาไว้ให้ คนที่เขาเรียกว่าที่รักก่อนผละไปชงนมให้ลูกน้อยกลอยใจ
ระหว่างที่เขาไปชงนมให้ลูกน้อย เขาก็ได้ยินเสียง โฮ่ง ๆๆ ที่มาของเสียงนั้นก็คือ เจ้าหมาน้อยน่าย่นสุดที่รักที่เค้าเลี้ยงไว้นี่เอง มันเข้ามาประจบ เลียขาเค้าอย่างเอาการเอางาน ยิ่งกว่านักการเมืองเลียเจ้านายบางคนเสียอีก
“ที่รัก ทำไรอยู่ " เสียงของฝ่ายหญิงจากในบ้านก็ดังขึ้น
“อืม เล่นกับเสี่ยวป้อ อยู่ นี่แม่รู้มั้ย ว่า หมาเรานี่ มันฟังภาษาอังกฤษ ออกด้วยนะ”
“หาจริงหรือ พ่อ ไหน ลองโชว์ให้แม่ดูซิ”
“ไหน เสี่ยวป้อ รูม (room) แปลเป็นไทยว่าอะไร”
“โฮ่งๆๆ (ห้อง ๆๆ) "
“เห็นมั้ยแม่ เสี่ยวป้อมันยังรู้เลยว่า รูม แปลว่า ห้อง”
“พ่อ ช่างกล้าเนอะ...."
“แหม แป๊กวันละนิดจิตแจ่มใสน่า" ว่าแล้วฝ่ายชายก็จับหมาหน้าย่นสุดที่รักของเขามายีหน้า เหมือนให้รางวัลเจ้าหมาน้อย
“เออ แม่พ่อว่าจะเอาเจ้าป้อไปไว้ที่กระชังปลาที่เสม็ดซะหน่อย แม่ว่าไงล่ะ...เผื่อมันจะได้ช่วยเฝ้าตอนกลางคืน”
“แล้วมันจะได้เรื่องเหรอพ่อ...กลัวแต่มันจะไปเหล่แต่สาวๆ ยิ่งพวกใส่บิกินี่ มันยิ่งชอบ เห็นปุ๊บเป็นน้ำลายหก…”
“แล้วไหนนมลูกล่ะคุณ...”



4
ฮ่าๆๆๆๆ
เสียงหัวเราะที่ราวกับว่ากำลังจะหมดลม ดังมาจากในบ้าน
บทสนทนาแห่งการรำลึกความหลังของเหล่าผู้ชรา เป็นไปอย่างสนุกสนาน จนกระทั่ง
“ต้นฝ้าย ปีนี้อายุเท่าไหร่แล้วล่ะลูก” ยายมุกกี้ เปลี่ยนเรื่องคุย
“ 33 ปีแล้วจ้าป้า”
“เวลาผ่านไป ไวเหมือนโกหกจริงๆนะ แล้วเมื่อไหร่จะเป็นฝั่งเป็นฝาซะทีล่ะลูกเอ๊ย”
................
“เฮ้อ.... หญิงสาวถอนหายใจ(ในใจ) แต่ยังคงไว้มารยาท ไม่ย้อนถามคุณป้า ว่าทำไมคุณป้าก็ยังรักษาความเป็นโสดมาจนทุกวันนี้ล่ะ”
ขณะที่เหลือบตามองเฒ่าผู้พ่อ ผู้ได้ชื่อว่าเป็นคนที่รักและหวงลูกสาวเป็นที่สุด พร้อมๆกันนั้น ในใจก็คิดไปถึง นักการเมืองหนุ่มรุ่นใหม่ ไฟแรงคนนั้น

“แล้วเจ้า เคนโด้ ลูกลุงชัยล่ะ ได้ข่าวว่ารักใคร่ชอบพอกันอยู่ไม่ใช่รึ” ยายมุกเอ่ย พร้อมกับหลับตาพริ้ม หวนรำลึกถึงรอยจูบนั้น ในวันวาเลนไทน์เมื่อสามสิบปีที่ผ่านมา
“ก็พ่อน่ะสิยาย คอยกีดกันมาตลอด” หญิงสาวฟ้องยาย พร้อมหันไปทางคุณแม่ คล้ายขอเสียงสนับสนุน
“เอ็งไปรังเกียจอะไรเขานักหนาล่ะไอ้ทิน” ยายมุกยังไม่ลดละ
“ลูกลุงชัย เขาก็เป็นนักการเมืองหนุ่มอนาคตไกลนะ” ยายมุกเอ่ยถึง นักการเมืองหนุ่มหน้าใหม่ ซึ่งได้ชื่อว่าเป็นนักการเมืองน้ำดี มีความซื่อสัตย์ จนมีคนทำนายเอาไว้ว่า เขาน่าจะเป็นนายกฯ คนต่อไป ถัดจากนายอภิสิทธิ์ ที่ครองตำแหน่งมายาวนานกว่า สามสิบปี
“พี่มุกก็รู้นี่ ว่าผมไม่ชอบพวกนักการเมือง” เฒ่าชราเผยวาจา แต่ใบหน้าไม่อาจซ่อนความในใจ
“เฮ้อ...เอ็งจะไปตั้งความหวัง นั่งรออะไร กับลูกชายตาลำภาวะ” ยายมุกเอ่ยดักคออย่างรู้ทัน
“ขานั้น ตั้งแต่เขาร่ำรวยเป็นเศรษฐีใหญ่ เขาเคยหันมามองพวกเราซะที่ไหนล่ะ”
ยายมุกเอ่ยด้วยสีหน้าไม่พอใจ พลางนึกไปถึง อดีตนักดนตรีหาเช้ากินค่ำ “ลำภา ณ สุพรรณ” ปัจจุบันเป็นเศรษฐีใหญ่ ซึ่งไม่ใช่จากการขายเครื่องดื่มชูกำลังเช่นนักร้อนรุ่นพี่ แต่ที่ร่ำรวยขึ้นมา จากการขาย “สเปรย์พริกไทยไล่ขี้หมา ตราคนแบกกีต้าร์” ซึ่งทันทีที่ได้ไปจดทะเบียนลิขสิทธิ์ตามคำแนะนำของ เฒ่าฉุย และลงมือผลิตขาย จนกลายเป็นสินค้าฮิตติดตลาด สร้างความร่ำรวยให้ ภายในเวลาอันรวดเร็ว

“ตั้งแต่แกร่ำรวยมาจากขี้หมา แกก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลยล่ะ” มุกกี้ยังเอ่ยต่อด้วยอารมย์เดือดดาล

“แกมีเมียเป็นสิบคน หลังจากเป็นเสี่ยขึ้นมา เข้าใจว่าน่าจะต้องการชดเชยให้ชีวิตก่อนหน้านั้น แล้วแกจะหวังลูกชายคนที่เท่าไหร่ จากเมียคนไหนของพี่เขาล่ะ”

“ทินเอ๊ย...ข้ารู้ว่าแกชื่นชมพี่เขา แต่วันนี้เราต้องทำใจแล้วนะ แกไม่ใช่น้าลำภาคนเก่าอีกแล้ว” ยายมุกยังคงใส่ไฟ ในขณะที่ เฒ่าทินนั่งนิ่งเงียบอย่างคนยอมจำนน พลางคิดในใจว่า
“พรุ่งนี้ จะลองโทรหาพี่ชัย เพื่อปรับความเข้าใจกัน แต่ก็ไม่รับรองนะว่าทุกเรื่องจะเป็นไปอย่างที่กำลังคิดกันอยู่...ยังไงมันก็ต้องขึ้นอยู่กับลูกมัน เพราะก็เห็นมีหนุ่มๆ มายื่นใบสมัครมันเยอะแยะ” เขาถอนหายใจ


5
เวลาผ่านไป และผ่านไป

“เสร็จหรือยังจ๊ะที่รัก"
“เรียบร้อยแล้วค่ะ ชุดที่เราเลือก สวยน่าดูเลยนะ”
“แหม คุณใส่อะไร ก็สวย ดูลงตัวไปหมดนั่นแหล่ะ”
“ปากหวานจริงนะ ขอให้เป็นอย่างนี้ตลอดไปนะคะ”
“เดี๋ยวผมเอากาแฟกับโรตีไปเสริฟท่านนะ เอ๊ะ ว่าแต่ว่า เค้าทำอะไรกันอยู่น่ะ”
“555 กิจวัตรประจำวันน่ะจ้ะ อย่าไปรบกวนนะ เค้าเขียนเรื่องกับเพื่อนๆมาเป็นสิบปีแล้ว เห็นบ่นๆว่ายังจบไม่ลงเลย”
“อ๋อ อย่างที่ฝ้ายเล่าให้ฟังนั่นเองผมไม่รบกวนท่านหรอก แต่จะกระซิบนิดเดียวว่า อีกยี่สิบนาทีก็จะได้ฤกษ์รดน้ำแล้ว”
“จริงสินะ ต๊าย แม่ยังไม่ได้แต่งตัวเลย ไม่ได้ล่ะ เดี๋ยวฝ้ายเดินไปบอกเอง เดี๋ยวมานะจ๊ะ"
“จ้ะ ที่รัก”


6
ในเช้าวันหนึ่งเมื่อเวลาผ่านไปอีก 5 ปี (ไวเหมือนโกหก)
ในขณะที่ชายชราผู้พ่อกำลังงกๆ เงิ่นๆ เดินออกไปหน้าบ้านพร้อมด้วยถ้วยกาแฟในมือ
“พ่อ.. จะออกไปไหน.. หนูบอกแล้วว่าอย่าออกไปไหนไง.. อยากได้อะไรให้บอกหนู”
เสียงตะโกนจาก "ต้นฝ้าย" ที่กำลังจูงลูกสาววัย 2 ขวบอยู่ภายในรั้วบ้าน
“คราวก่อนก็ครั้งหนึ่งแล้ว... พ่อออกไปแล้วกลับมาบ้านไม่ถูก เดินไปเข้าบ้านคนอื่นเค้า... ดีนะที่ไม่ไปไกล"

“แล้วหนูบอกตั้งกี่ครั้งแล้วว่าไม่ให้พ่อดื่มกาแฟ... ให้ดื่มนมที่หนูวางไว้บนโต๊ะน่ะ”
“อืมม.. พ่อว่าพ่อดื่มไปแล้วนะลูก” ชายชราตอบลูกสาวไปด้วยความมั่นอกมั่นใจ
“นั่นเมื่อคืนนะพ่อ... นี่มันเช้าแล้วนะคะ" ลูกสาวทบทวนให้ผู้เป็นพ่อฟัง
“ตาเฮ้ยย.!!. จะกินหรือเปล่าล่ะ.. หมากน่ะ.. เรียบร้อยแล้วนะ”
เสียงตะโกนจากหญิงชราที่อยู่ภายในบ้าน
“แม่แกเรียกแล้ว.. พ่อลืมไปว่าพ่อฝากแม่แกช่วยตะบันหมากให้คำหนึ่ง.. น่าจะได้แล้ว.. งั้นพ่อไปกินหมากก่อนนะลูก” แล้วชายชราก็ค่อยๆ หันหลังกลับเข้าบ้านเพื่อรับหมากจากยายอ้อยคู่ชีวิต
“เออ..ตา.. วันก่อนยายมุกทางไกลมาบอกว่า จะนัดไปทบทวนความหลังที่เขาพะเนินทุ่งอีกอ่ะ..ตาว่าไง คราวนี้เห็นบอกว่าจะนัดกันมาทั้งหมดเลย ทั้งตาหนุ่ม ตาเตี้ย ตาชัย ตาครก ตะโม ยายหมี แล้วใครอีกอ่ะ ตาจำได้มั้ย?”

“จำไม่ค่อยได้แล้ว.. อืมแต่ก็ดีนะ.. ว่าแต่เราจะไปกันไหวมะเนี่ย” ชายชราเริ่มกังวลใจ
“ช้านน่ะ.. ไม่เท่าไหร่หรอก.. ว่าแต่ตาเหอะ.. เออ!! ตา.. แล้วยายมุกน่ะเค้ายังซิ่งมอไซด์อยู่หรือเปล่าก็ไม่รู้นะ” ยายอ้อย ฟื้นความทรงจำในอดีตเมื่อสมัย 30 ปีที่แล้ว

“ข้าได้ข่าวมาว่าเดี๋ยวนี้เค้าเปลี่ยนเป็นรถพ่วงสามล้อแบบรถไอ้มดแดงแล้วหว่ะ... ยังจ๊าบ!! ... เหมือเดิม”
แล้ว หมากมื้อเช้านั้นก็เป็นมื้อหมากที่มีความหมายทีเดียวเมื่อสองตายายได้นั่ง ทบทวนความหลังด้วยกัน พร้อมๆ กับที่ผ้าเช็ดน้ำหมากที่ต่างคนต่างยกขึ้นเช็ดปากครั้งแล้วครั้งเล่าด้วยความ เมามัน

7
โฮ่งๆๆ แฮ่ๆ โฮ่งๆๆ
เป็นเวลาเดียวกับที่เสียงเห่าอย่างมีพลังของเจ้าชอลิ้วเฮียง หมาประจำบ้านของพวกเขาดังขึ้น (เจ้าชอลิ้วเฮียง เป็นทายาทรุ่นถัดๆ มาของเจ้าเสี่ยวป้อนั่นเอง)
“ฝ้ายเอ้ย!!... ดูซิลูกว่าลิ้วเฮียงมันเห่าใครน่ะ” พ่อเฒ่าทินร้องบอกลูกสาว ด้วยเสียงแหบพร่า
“พ่อทิน...แม่อ้อย... คุณป้ามุก กะคุณลุงฉุย มาค่ะ” น้ำเสียงตื่นเต้นแกมสังเวชของต้นฝ้ายดังมาจากหน้าบ้าน
ยังไม่ทันที่อาคันตุกะทั้งสองจะยักแย่ยักยันผ่านเข้าประตูมาได้ ผู้เฒ่าเจ้าของบ้านก็ลากสังขารมานั่งรออยู่หน้าบ้านเรียบร้อยแล้ว
“อ่ะ ต้นกล้า ยายมุกเอาโปสการ์ดโครงการพู่กันสัญจรมาฝากจ้ะ”
ว่าพลางส่งโปสการ์ดสีกระดำกระด่างให้หลานสาวตัวน้อย ในแววตาของอดีตหัวหน้าวินมอ'ไซต์บ่งบอกได้ถึงความหวังอะไรบางอย่าง
.
.
.
.
Last edit …. จะจบกันยังครับ...เจ้าของบ้านว่าไงครับ

ความคิดเห็นที่ 154 (0)
mookie วันที่ : 26/02/2009 เวลา : 11.40 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/mookie
เราอาจไม่ได้มีความสุขในทุกนาทีของชีวิต  แต่เราอยากให้ทุกนาทีของความสุข...ถูกบันทึก

เอ่อ แวะมาชูจั๊กกะแร๊เห็นด้วยก๊ะบทของน้าชัยเฟร้ยยยย

มันส์กั่วกานเย๊อะเรยยยย เขียนได้งัยฟระ ขำชิป...

เอาต้นกล้าออกไปก่อง ของน้าชัยมันส์กั่ว...

ความคิดเห็นที่ 153 (0)
ChaiManU วันที่ : 26/02/2009 เวลา : 09.58 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/chaimanu
   ทำงานให้สนุก  เป็นสุขกับการทำงาน    

" อ่ะ ต้นกล้า ยายมุกเอาโปสการ์ดโครงการพู่กันสัญจรมาฝากจ้ะ" ว่าพลางส่งโปสการ์ดสีกระดำกระด่างให้หลานสาวตัวน้อย ในแววตาของอดีตหัวหน้าวินมอ'ไซต์บ่งบอกได้ถึงความหวังอะไรบางอย่าง....

เจอแล้ว ... ตอนนี้เอง
ความผิดอยู่ที่นายครกครับ อยู่ๆก็ยกเมฆต้นกล้าขึ้นมา โดยไม่บอกที่มาที่ไป ไอ้เราก็เข้าใจว่าเขียนผิด ต้นฝ้าย เป็น ต้นกล้า

จึงอยากให้ นายครก เอาต้นกล้าออกไป(เป็นการชั่วคราว) ด่วน

หรือถ้าเจ้าของบทประพันธ์ในช่วงดังกล่าวไม่ยอมถอน ขอฝากถึงผู้กำกับ ซึ่งจะนำบทประพันธ์นี้ ไปดำเนินการสร้าง ให้ตัดช่วงนี้ออกไป แล้วค่อยเอาไปใส่ในท้ายเรื่องนะครับ เพราะถ้าไม่ทำเช่นนี้ นักการเมืองหน้าใหม่ ก็ไม่ได้เกิด

ความคิดเห็นที่ 152 (0)
ChaiManU วันที่ : 26/02/2009 เวลา : 09.51 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/chaimanu
   ทำงานให้สนุก  เป็นสุขกับการทำงาน    

เวรแล้วตู

หลับๆตื่นๆ ไม่ได้ติดตามเรื่องราวโดยตลอด มันไปมีหลานตอนไหนหว่า แล้วจะไปต่อยังไงล่ะทีนี้
.
.
.

อ๋อ... คือว่าหนังเรื่องนี้ มันมี 2 version ครับท่านผู้ชม ท่านสามารถกดปุ่ม setup ที่ remote control แล้วทำการ Select ว่า จะเลือกชม version ไหน แต่ไม่แนะนำให้รับชมทั้งสอง version เพราะท่านจะงง ....

.
เพราะผู้เขียนบทก็มึนแล้วครับ ..........

ความคิดเห็นที่ 151 (0)
นายครก วันที่ : 26/02/2009 เวลา : 09.27 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/naykrok
เมื่อมั่งมีมากมายมิตรหมายมอง  เมื่อมัวหมองมิตรมองเหมือนหมูหมา  เมื่อไม่มีมิตรเมินไม่มองมา  เมื่อมอดม้วยแม้หมูหมาไม่มามอง

ช่ายๆ เอาหลานต้นกล้าของเค้าคืนมาเลยนะน้าชัย
edit อย่างด่วน

ความคิดเห็นที่ 150 (0)
ต้นฝ้าย วันที่ : 26/02/2009 เวลา : 09.14 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/123shoot
“If we are to teach real peace in this world, and if we are to carry on a real war against war, we shall have to begin with the children.” Mahatma Gandhi

555....ขยันนะเนี่ยพี่ชัย....555
แต่ว่ามา edit ใหม่ด่วน...งง กรุณาอ่านก่อนนะพี่...
พี่ครกลากไปจนมีหลานแล้วชื่อต้นกล้า...แล้วเคนนี่ นักการเมืองเลือดใหม่นี่จะเข้ามาตอนไหนของชีวิตนี่...555

บทความช่วงนี้ถูกเซนเซอร์...555 (ห้ามเผยแพร่ชั่วคราว (เพราะ งง...555))

"บทสนทนาแห่งการรำลึกความหลังของเหล่าผู้ชรา เป็นไปอย่างสนุกสนาน จนกระทั่ง
"ต้นฝ้าย ปีนี้อายุเท่าไหร่แล้วล่ะลูก" ยายมูกกี้ เปลี่ยนเรื่องคุย
" 33 ปีแล้วจ้ายาย"
"เวลาผ่านไป ไวเหมือนโกหกจริงๆนะ แล้วเมื่อไหร่จะเป็นฝั่งเป็นฝาซะทีล่ะลูกเอ๊ย"
................
"เฮ้อ...." หญิงสาวถอนหายใจ(ในใจ) แต่ยังคงไว้มารยาท ไม่ย้อนถามคุณยาย ว่าทำไมคุณยายก็ยังรักษาความเป็นโสดมาจนทุกวันนี้ล่ะ
ขณะที่เหลือบตามองเฒ่าผู้พ่อ ผู้ได้ชื่อว่าเป็นคนที่รักและหวงลูกสาวเป็นที่สุด พร้อมๆกันนั้น ในใจก็คิดไปถึง นักการเมืองหนุ่มรุ่นใหม่ ไฟแรงคนนั้น

"แล้วเจ้า เคนโด้ ลูกลุงชัยล่ะ ได้ข่าวว่ารักใคร่ชอบพอกันอยู่ไม่ใช่รึ" ยายมุกเอ่ย พร้อมกับหลับตาพริ้ม หวนรำลึกถึงรอยจูบนั้น ในวันวาเลนไทน์เมื่อสามสิบปีที่ผ่านมา
"ก็พ่อน่ะสิยาย คอยกีดกันมาตลอด" หญิงสาวฟ้องยาย พร้อมหันไปทางคุณแม่ คล้ายขอเสียงสนับสนุน
"เอ็งไปรังเกียจอะไรเขานักหนาล่ะไอ้ทิน" ยายมุกยังไม่ลดละ
"ลูกลุงชัย เขาก็เป็นนักการเมืองหนุ่มอนาคตไกลนะ" ยายมุกเอ่ยถึง นักการเมืองหนุ่มหน้าใหม่ ซึ่งได้ชื่อว่าเป็นนักการเมืองน้ำดี มีความซื่อสันย์ จนมีคนทำนายเอาไว้ว่า เขาน่าจะเป็นนายกฯ คนต่อไป ถัดจากนายอภิสิทธ์ ที่ครองตำแหน่งมายาวนานกว่า สามสิบปี
"พี่มุกก็รู้นี่ ว่าผมไม่ชอบพวกนักการเมือง" เฒ่าชราเผยวาจา แต่ใบหน้าไม่อาจซ่อนความในใจ
"เฮ้อ...เอ็งจะไปตั้งความหวัง นั่งรออะไร กับลูกชายตาลำภาวะ" ยายมุกเอ่ยดักคออย่างรู้ทัน
"ขานั้น ตั้งแต่เขาร่ำรวยเป็นเศรษฐีใหญ่ เขาเคยหันมามองพวกเราซะที่ไหนล่ะ"
ยายมุกเอ่ยด้วยสีหน้าไม่พอใจ พลางนึกไปถึง อดีตนักดนตรีหาเช้ากินค่ำ "ลำภา ณ สุพรรณ" ปัจจุบันเป็นเศรษฐีใหญ่ ซึ่งไม่ใช่จากการขายเครื่องดื่มชูกำลังเช่นนักร้อนรุ่นพี่ แต่ที่ร่ำรวยขึ้นมา จากการขาย "สเปร์พริกไทยไล่ขี้หมา ตราคนแบกกีต้า" ซึ่งทันทีที่ได้ไปจดทะเบียนลิขสิทธิ์ตามคำแนะนำของ เฒ่าฉุย และลงมือผลิตขาย จนกลายเป็นสินค้าฮิตติดตลาด สร้างความร่ำรวยให้ ภายในเวลาอันรวดเร็ว

"ตั้งแต่แกร่ำรวยมาจากขี้หมา แกก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลยล่ะ" มุกกี้ยังเอ่ยต่อด้วยอารมย์เดือดดาล

"แกมีเมียเป็นสิบคน หลังจากเป็นเสี่ยขึ้นมา เข้าใจว่าน่าจะต้องการชดเชยให้ชีวิตก่อนหน้านั้น แล้วแกจะหวังลูกชายคนที่เท่าไหร่ จากเมียคนไหนของพี่เขาล่ะ "

"ทินเอ๊ย...ข้ารู้ว่าแกชื่นชมพี่เขา แต่วันนี้เราต้องทำใจแล้วนะ แกไม่ใช่น้าลำภาคนเก่าอีกแล้ว" ยายมุกยังคงใส่ไฟ ในขณะที่ เฒ่าทินนั่งนิ่งเงียบอย่างคนยอมจำนน พลางคิดในใจว่า
.
.
.

"พรุ่งนี้ จะลองโทรหาพี่ชัย เพื่อปรับความเข้าใจกัน" ......................"

ความคิดเห็นที่ 149 (0)
AJ.p วันที่ : 26/02/2009 เวลา : 05.54 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/TheTaleOfFourTribes
- - " หูยาว จ้าวป่า " - - (นะจ๊ะ)

อ่ะโห.....เรื่องมันไปถึง พ.ศ.ไหนแล้วเนี๊ยะ...(นับดีๆนะแม่ปุณ)

ว่าแต่....เจ้าฝ้ายไม่สนใจจะหากระต่ายมาเลี้ยงสักตัวหรอ...เลี้ยงแต่หมาหน้าย่นอยู่ได้

ปล. เริ่มสงสารแม่ปุณฯเจ้าของโปรเจคระดับชาตินี่แล้วสิ...สงสัยคงไม่คิดว่าจะเลยเถิดมาถึงเพียงนี้แหงๆ

ความคิดเห็นที่ 148 (0)
theeratatt วันที่ : 26/02/2009 เวลา : 02.32 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/thebier

แวะมาดูนิทานของคุณปุณครับ

ถ้าพอมีเวลา เชิญไปอ่านตอนจบของ Go Fow นะครับ
ในที่สุดผมก็ได้พาทุกท่านกลับเมืองไทยเสียที
หลังจากการเดินทางรอบโลกที่ยาวนานถึง48 ตอน

มีความสุขกับทุกลมหายใจในชีวิตนะครับ
http://www.oknation.net/blog/thebier/2009/02/25/entry-1

ความคิดเห็นที่ 147 (0)
ChaiManU วันที่ : 26/02/2009 เวลา : 01.07 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/chaimanu
   ทำงานให้สนุก  เป็นสุขกับการทำงาน    

แสงแดดอ่อน สาดเข้ามาทางหน้าต่าง ส่องหน้าคนนอนหลับอยู่ข้างๆ...
ฉันตื่นมาพร้อมกับความหิว โอ๊ยเช้านี้กินอะไรดี...

แล้วทาเคชิ ตื่นขึ้นมา ก็เลยชวน อาโออิ ให้ไปกิน "จิ้มจุ่ม" ปรากฎว่า "เนื้อ" ต่างๆ ที่ใช่ทำจิ้มจุ่มหายไป
เหลือเพียงแต่ ผักบุ้ง ผักกาด และที่สำคัญ ถ่าน ที่ใช้ก่อเตาจิ้มจุ่ม ก็หายไปหมด

ทา เค ชิจึงเปลี่ยนใจ ไม่กินแล้วจิ้มจุ่ม มานั่งต่อเรื่องต่อดีกว่า แล้วเค้าก็เดินเข้าไปในครัวไปหยิบขนมปังมาหนึ่งก้อน มานั่งหน้าคอมฯ...
เขาไล่เช็คเมล์ใหม่ๆ ที่เข้ามาในเช้าวันนี้ เอ๊ะ นั่นใครส่งเมล์มาหาเรา ชื่อคุ้นๆแฮะ....เอ๊ะนี่มันเพื่อนเก่าของเรานี่หว่า...
มันจะแต่งงานหรือนี่...อยากรู้จังคู่ของมันคือใคร....ช่างโชคร้าย

แล้วจะแต่งชุดอะไรไปงานดีนี่...

เขานั่งคิดอยู่นาน คิดอย่างไรก็ไม่ออก จึงหันหลังกลับไป ปลุกคนข้างๆ "ที่แสงแดดแยงตา" ก็ยังไม่ตื่นขึ้นมาเสียที
พอดีมีรถโรตีผ่านหน้าบ้าน คนข้างๆทำจมูกฟุดฟิด เพราะกลิ่นโรตี

ฉันจะทำอย่างไรดี

จะกินโรตีเช้านี้ดีไหม ปากไวเท่าความคิด
"โรตี ใส่ไข่สองใบ กรอบๆๆ อันนึง"

เขารู้สึกเสียใจมากที่คนข้างๆ สั่งโรตีเพียงแค่อันเดียว เพราะขนาดขนมปังหนึ่งก้อนที่เขาหยิบมาจากครัว ยังถูกแบ่งครึ่ง
ถึงแม้ว่าครึ่งของเขาจะดูเยอะกว่าคนข้างๆ แต่ก็ยังคิดถึง

เธอโดดผลุบจากเตียงวิ่งไปชงกาแฟแก้วแรก ระหว่างรอน้ำเดือด เทอตะโกนถามว่า ที่รักเอาโอวัลตินมั้ยจ๊ะ
ฉันก็นึกน้อยใจทำไมไม่จำซักทีฉันดื่มแต่กาแฟ

เฮ้อ...

โรตีมาส่งพอดี ตอนที่เธอยกกาแฟกับโอวัลตินเข้ามาให้ "ที่รักจ๊ะ โอวันตินไม่หวานของคุณจ๊ะ..."
แม้จะไม่ใช่ กาแฟอย่างที่ควรจะเป็นแต่ ผมก็ยินดีจะรับมันมา...เพราะคำว่ารัก...
"ที่รัก ช่วยจ่ายเงินค่าโรตีให้หน่อยสิคะ เค้ามือไม่ว่าง"

อืมม์...กินก็ไม่ได้กิน แล้วยังต้องมาจ่ายเงินอีกหรือนี่ เขาคิดเบาๆ ในใจ แล้วก็ก้มหน้าก้มตาควักจ่ายค่าโรตีไป
เหมือนที่เคยก้มหน้าก้มตาทำให้เทอทุกเรื่องเลย

ระหว่างที่นั่งกินกาแฟกับโอวัลตินคู่กันนั้น เมื่อเธอแกะโรตีใส่ไข่สองใบใส่จาน กลิ่นหอมของโรตีลอยกรุ่นมาแตะจมูกเขา
ยิ่ง เพิ่มความน้อยใจขึ้นไปอีกสองเท่าตัว เขาก้มหน้าก้มตา หยิบขนมปังครึ่งที่เยอะ จุ่มลงไปในกาแฟ ก่อนใส่ปากเผื่อจะมีรสชาดดีขึ้นกว่าเดิม


แสงแดดอ่อนๆที่นอกหน้าต่าง ดูเหมือนกาลเวลาทำให้เราหลงลืมบางอย่าง ว่าครั้งนึงเราต่างแอบมองกันและกันในโต๊ะอาหารอย่างเขินอาย
พลางนึกสงสัย....ทำไมหนังสือพิมพ์ไม่มาส่ง

เขาเงยหน้าจากขนมปังจุ่มกาแฟที่กำลังจะเข้าปาก มองเห็นร่องรอยความคิดจากแววตาของเทอที่มองมา
ทำให้เขารู้ได้ว่าสิ่งที่กำลังโลดแล่นอยู่ในใจเทอนั้นต้องเป็นความหลังที่แสนงดงามระหว่างสองเราแน่เลย
"คุณรอหนังสือพิมพ์อยู่ใช่มั้ย...ชั้นบอกให้เค้างดมาส่งแล้วเดือนนี้ เศรษฐกิจอย่างประหยัดอะไรได้ก็ต้องประหยัด"
แล้วความรักล่ะ ผมต้องประหยัดด้วยหรือเปล่า ผมนึกอยู่ในใจ...
"ดูอย่างโรตีนี่สิ ที่ฉันสั่งไข่สองใบไม่ใช่อะไรนะที่รัก จะได้แบ่งกันคนละครึ่งยังไงล่ะจ๊ะ จริงๆ แล้วถ้าแป้งไม่กรอบ
เราก็จะได้ปริมาณมากกว่าเดิม แต่ฉันเห็นคุณชอบโรตีกรอบๆ ก็เลยอดไม่ได้ ที่จะตามใจคุณ ไหนล่ะจานใส่โรตีของคุณ"

เมื่อเขาได้ยิน ความคิดน้อยใจต่างๆ ก็หายออกไปจากหัวสมอง มีแต่ความรู้สึกตื้นตันเข้ามาแทนที่ และดีใจที่เลือกคู่ชีวิตได้ถูกต้อง
"ขอบใจนะจ๊ะ ที่รัก ที่นึกถึงผมเสมอ ขอบใจสำหรับ กาแฟ หนมปัง โรตีของ-ผม- และ ความรักทีรอบคอบของคุณ"
ก่อนที่ทั้งสองจะทันได้ทราบซึ้งและหวนคืนสู่ความหวานชื่นเหมือนเมื่อนานมาแล้ว


"ว่าแต่ว่่านะ โรตีเนี่ย สู้ร้านมาบูบา ไม่ได้เลยนะ ว่าไม๊จ๊ะที่รัก"
"ก็จริงนะ เจ้านั้นเค้ากรอบนอก นุ่มใน แป้งเนียนละเอียดจริงๆ ยิ่งถ้าจิ้มกับแกงนะ อร่อยสุดยอดเลย"
"อืมม์ วันไหนไปทานกันดีกว่า เห็นว่าปรับปรุงใหม่ เปลี่ยนโลโก้ เปลี่ยนเมนูด้วยล่ะ ออกแบบโดยเตี้ยเลยนะเนี่ย"
พลางสบตากันหวานซึ้ง ยิ่งกว่าโรตีนมน้ำตาลเบิ้ลช๊อคไซรัป
ฉับพลันเสียงเล็กๆก็ดังขึ้น
.
.
.
พ่อ...แม่...หิวนม (ง่ะ...ลูกตื่น)
"..คุณ!!..." ทั้งสองพูดเสียงดังขึ้นมาพร้อมกัน


ทั้งคู่ส่งสายตาผสานแก่กัน...
เป็นที่รู้กันว่าวันไหนเป็น วันคู่..เมื่อลูกร้องหิวนม ฝ่ายชายจะเป็นคนชงนมให้แก่ลูกน้อย
ถ้าหากว่าวันไหนเป็น วันคี่.. ฝ่ายหญิงจะเป็น คนชงให้แก่ลูกน้อย
"วันนี้วันคู่ หรือ วันคี่ อ่ะคุณ" ฝ่ายชายถาม
"วันนี้ 23 กพ. วันคี่ ฉันต้องเป็นคนชงสินะ" ฝ่ายหญิงตอบ
"ที่รักวันนี้ ดูคุณเพลียๆ นะ งั้นวันนี้ผมชงให้คุณล่ะกัน" ฝ่ายชายเอ่ย
"ที่รักคุณน่ารักทีสุดเลย ^^" ฝ่ายหญิงเอื้อนเอ่ยพร้อมกับโผลไปหอมแก้มฟอดใหญ่


"เอ่อ...ที่รักจ๊ะ ผมรู้ว่าเราต้อง "ประหยัด" กันแต่ว่า...
เห็นทีคุณต้องใช้ "เดนทิสเซ่" แทน "ดอกบัวคู่" หลังตื่นนอนบ้างก็ดีนะจ๊ะ"
เขาทิ้งคำพูดปริศนาไว้ให้ คนที่เขาเรียกว่าที่รักก่อนผละไปชงนมให้ลูกน้อยกลอยใจ


ระหว่างที่สุดที่รักของเค้าเข้าไปชงนมให้ลูกน้อย ฝ่ายชายก็ได้ยินเสียง โฮ่ง ๆๆ
ที่มาของเสียงนั้นก็คือ เจ้าหมาน้อยน่าย่นสุดที่รักที่เค้าเลี้ยงไว้นี่เอง
มันเข้ามาประจบ เลยขาเค้าอย่างเอาการเอางาน ยิ่งกว่านักการเมืองเลียเจ้านายบางคนเสียอีก
"ที่รัก ทำไรอยู่ " เสียงของฝ่ายหญิงจากในบ้านก็ดังขึ้น
"อืม เล่นกับเสี่ยวป้อ อยู่ นี่แม่รู้มั้ย ว่า หมาเรานี่ มันฟังภาษาอังกฤษ ออกด้วนะ"
"หาจิงหรือ พ่อ ไหน ลองโชว์ให้แม่ดูซิ"
" ไหน เสี่ยวป้อ รูม (room) แปลเป็นไทยว่าอะไร"
"โฮ่งๆๆ (ห้อง ๆๆ) "
"เห็นมั้ยแม่ เสี่ยวป้อมันยังรู้เลยว่า รูม แปลว่า ห้อง "
"พ่อ ช่างกล้าเนอะ...."
"แหม แป๊กวันละนิดจิตแจ่มใสน่า" ว่าแล้วฝ่ายชายก็จับหมาหน้าย่นสุดที่รักของเขามายีหน้า เหมือนให้รางวัลเจ้าหมาน้อย


"เออ แม่พ่อว่าจะเอาเจ้าป้อไปไว้ที่กระชังปลาที่เสม็ดซะหน่อย แม่ว่าไงล่ะ...เผื่อมันจะได้ช่วยเฝ้าตอนกลางคืน"

"แล้วมันจะได้เรื่องเหรอพ่อ...กลัวแต่มันจะไปเหล่แต่สาวๆ ยิ่งพวกใส่บิกินี่ มันยิ่งชอบ เห็นปุ๊บเป็นน้ำลายหก.."




เวลาผ่านไป และผ่านไป

"เสร็จหรือยังจ๊ะที่รัก"
"เรียบร้อยแล้วค่ะ ชุดที่เราเลือก สวยน่าดูเลยนะ"
"แหม คุณใส่อะไร ก็สวย ดูลงตัวไปหมดนั่นแหล่ะ"
"ปากหวานจริงนะ ขอให้เป็นอย่างนี้ตลอดไปนะคะ"

"เดี๋ยวผมเอากาแฟกับโรตีไปเสริฟท่านนะ เอ๊ะ ว่าแต่ว่า เค้าทำอะไรกันอยู่น่ะ"
"5555 กิจวัตรประจำวันน่ะจ้ะ อย่าไปรบกวนนะ เค้าเขียนเรื่องกับเพื่อนๆมาเป็นสิบปีแล้ว เห็นบ่นๆว่ายังจบไม่ลงเลย"
"อ๋อ อย่างที่ฝ้ายเล่าให้ฟังนั่นเอง ไม่รบกวนหรอก แต่จะกระซิบนิดเดียวว่า อีกยี่สิบนาทีก็จะได้ฤกษ์รดน้ำแล้ว"
"จริงสินะ ต๊าย แม่ยังไม่ได้แต่งตัวเลย ไม่ได้ล่ะ เดี๋ยวฝ้ายเดินไปบอกเอง เดี๋ยวมานะจ๊ะ"
"จ้ะ ที่รัก"
.
.
.
.

เอ่อ.....
...........

เอ่อ......

วันนี้วันคู่ ขอตัวไปชงนมให้เจ้าเคนก่อนนะ

๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑


ในเช้าวันหนึ่งเมื่อเวลาผ่านไป 30 ปี (ไวเหมือนโกหก)
ในขณะที่ชายชราผู้พ่อกำลังงกๆ เงิ่นๆ เดินออกไปหน้าบ้านพร้อมด้วยถ้วยกาแฟในมือ

"พ่อ.. จะออกไปไหน.. หนูบอกแล้วว่าอย่าออกไปไหนไง.. อยากได้อะไรให้บอกหนู"
เสียงตะโกนจาก "ต้นฝ้าย" ที่กำลังจูงลูกสาววัย 2 ขวบอยู่ภายในรั้วบ้าน

"คราวก่อนก็ครั้งหนึ่งแล้ว.. พ่อออกไปแล้วกลับมาบ้านไม่ถูก เดินไปเข้าบ้านคนอื่นเค้า.. ดีนะที่ไม่ไปไกล"

"แล้วหนูบอกตั้งกี่ครั้งแล้วว่าไม่ให้พ่อดื่มกาแฟ.. ให้ดื่มนมที่หนูวางไว้บนโต๊ะน่ะ"

"อืมม.. พ่อว่าพ่อดื่มไปแล้วนะลูก" ชายชราตอบลูกสาวไปด้วยความมั่นอกมั่นใจ

"นั่นเมื่อคืนนะพ่อ.. นี่มันเช้าแล้วนะคะ" ลูกสาวทบทวนให้ผู้เป็นพ่อฟัง
..........................

"ตาเฮ้ยย.!!. จะกินหรือเปล่าล่ะ.. หมากน่ะ.. เรียบร้อยแล้วนะ"
เสียงตะโกนจากหญิงชราที่อยู่ภายในบ้าน

" แม่แกเรียกแล้ว.. พ่อลืมไปว่าพ่อฝากแม่แกช่วยตะบันหมากให้คำหนึ่ง.. น่าจะได้แล้ว.. งั้นพ่อไปกินหมากก่อนนะลูก" แล้วชายชราก็ค่อยๆ หันหลังกลับเข้าบ้านเพื่อรับหมากจากยายอ้อยคู่ชีวิต
...............................

" เอออ..ตา.. วันก่อนยายมุกทางไกลมาบอกว่า จะนัดไปทบทวนความหลังที่เขาพะเนินทุ่งอีกอ่ะ..ตาว่าไง คราวนี้เห็นบอกว่าจะนัดกันมาทั้งหมดเลย ทั้งตาหนุ่ม ตาเตี้ย ตาชัย ตาครก ตะโม ยายหมี แล้วใครอีกอ่ะ ตาจำได้มั้ย?"

"จำไม่ค่อยได้แล้ว.. อืมแต่ก็ดีนะ.. ว่าแต่เราจะไปกันไหวมะเนี่ย" ชายชราเริ่มกังวลใจ
" ช้านน่ะ.. ไม่เท่าไหร่หรอก.. ว่าแต่ตาเหอะ.. เออ!! ตา.. แล้วยายมุกน่ะเค้ายังซิ่งมอไซด์อยู่หรือเปล่าก็ไม่รู้นะ" ยายอ้อย ฟื้นความทรงจำในอดีตเมื่อสมัย 30 ปีที่แล้ว

"ข้าได้ข่าวมาว่าเดี๋ยวนี้เค้าเปลี่ยนเป็นรถพ่วงสามล้อแบบรถไอ้มดแดงแล้วว่ะ.. ยังจ๊าบเหมือเดิม"

"......................................"
"......................................"

แล้ว หมากมื้อเช้านั้นก็เป็นมื้อหมากที่มีความหมายทีเดียวเมื่อสองตายายได้นั่ง ทบทวนความหลังด้วยกัน พร้อมๆ กับที่ผ้าเช็ดน้ำหมากที่ต่างคนต่างยกขึ้นเช็ดปากครั้งแล้วครั้งเล่าด้วยความ เมามัน
.
.
โฮ่งๆๆ แฮ่ๆ โฮ่งๆๆ
เป็นเวลาเดียวกับที่เสียงเห่าอย่างมีพลังของเจ้าชอลิ้วเฮียง หมาประจำบ้านของพวกเขาดังขึ้น
(เจ้าชอลิ้วเฮียง เป็นทายาทรุ่นถัดมาของเจ้าเสี่ยวป้อนั่นเอง)

"ฝ้ายเอ้ย!!... ดูซิลูกว่าลิ้วเฮียงมันเห่าใครน่ะ" พ่อเฒ่าทินร้องบอกลูกสาว ด้วยเสียงแหบพร่า

"พ่อทิน...แม่อ้อย... คุณป้ามุก กะคุณลุงฉุย มาค่ะ" น้ำเสียงตื่นเต้นแกมสังเวชของต้นฝ้ายดังมาจากหน้าบ้าน

ยังไม่ทันที่อาคันตุกะทั้งสองจะยักแย่ยักยันผ่านเข้าประตูมาได้ ผู้เฒ่าเจ้าของบ้านก็ลากสังขารมานั่งรออยู่หน้าบ้านเรียบร้อยแล้ว

" อ่ะ ต้นกล้า ยายมุกเอาโปสการ์ดโครงการพู่กันสัญจรมาฝากจ้ะ" ว่าพลางส่งโปสการ์ดสีกระดำกระด่างให้หลานสาวตัวน้อย ในแววตาของอดีตหัวหน้าวินมอ'ไซต์บ่งบอกได้ถึงความหวังอะไรบางอย่าง

............................................
............................................

บทสนทนาแห่งการรำลึกความหลังของเหล่าผู้ชรา เป็นไปอย่างสนุกสนาน จนกระทั่ง
"ต้นฝ้าย ปีนี้อายุเท่าไหร่แล้วล่ะลูก" ยายมูกกี้ เปลี่ยนเรื่องคุย
" 33 ปีแล้วจ้ายาย"
"เวลาผ่านไป ไวเหมือนโกหกจริงๆนะ แล้วเมื่อไหร่จะเป็นฝั่งเป็นฝาซะทีล่ะลูกเอ๊ย"
................
"เฮ้อ...." หญิงสาวถอนหายใจ(ในใจ) แต่ยังคงไว้มารยาท ไม่ย้อนถามคุณยาย ว่าทำไมคุณยายก็ยังรักษาความเป็นโสดมาจนทุกวันนี้ล่ะ
ขณะที่เหลือบตามองเฒ่าผู้พ่อ ผู้ได้ชื่อว่าเป็นคนที่รักและหวงลูกสาวเป็นที่สุด พร้อมๆกันนั้น ในใจก็คิดไปถึง นักการเมืองหนุ่มรุ่นใหม่ ไฟแรงคนนั้น

"แล้วเจ้า เคนโด้ ลูกลุงชัยล่ะ ได้ข่าวว่ารักใคร่ชอบพอกันอยู่ไม่ใช่รึ" ยายมุกเอ่ย พร้อมกับหลับตาพริ้ม หวนรำลึกถึงรอยจูบนั้น ในวันวาเลนไทน์เมื่อสามสิบปีที่ผ่านมา
"ก็พ่อน่ะสิยาย คอยกีดกันมาตลอด" หญิงสาวฟ้องยาย พร้อมหันไปทางคุณแม่ คล้ายขอเสียงสนับสนุน
"เอ็งไปรังเกียจอะไรเขานักหนาล่ะไอ้ทิน" ยายมุกยังไม่ลดละ
"ลูกลุงชัย เขาก็เป็นนักการเมืองหนุ่มอนาคตไกลนะ" ยายมุกเอ่ยถึง นักการเมืองหนุ่มหน้าใหม่ ซึ่งได้ชื่อว่าเป็นนักการเมืองน้ำดี มีความซื่อสันย์ จนมีคนทำนายเอาไว้ว่า เขาน่าจะเป็นนายกฯ คนต่อไป ถัดจากนายอภิสิทธ์ ที่ครองตำแหน่งมายาวนานกว่า สามสิบปี
"พี่มุกก็รู้นี่ ว่าผมไม่ชอบพวกนักการเมือง" เฒ่าชราเผยวาจา แต่ใบหน้าไม่อาจซ่อนความในใจ
"เฮ้อ...เอ็งจะไปตั้งความหวัง นั่งรออะไร กับลูกชายตาลำภาวะ" ยายมุกเอ่ยดักคออย่างรู้ทัน
"ขานั้น ตั้งแต่เขาร่ำรวยเป็นเศรษฐีใหญ่ เขาเคยหันมามองพวกเราซะที่ไหนล่ะ"
ยายมุกเอ่ยด้วยสีหน้าไม่พอใจ พลางนึกไปถึง อดีตนักดนตรีหาเช้ากินค่ำ "ลำภา ณ สุพรรณ" ปัจจุบันเป็นเศรษฐีใหญ่ ซึ่งไม่ใช่จากการขายเครื่องดื่มชูกำลังเช่นนักร้อนรุ่นพี่ แต่ที่ร่ำรวยขึ้นมา จากการขาย "สเปร์พริกไทยไล่ขี้หมา ตราคนแบกกีต้า" ซึ่งทันทีที่ได้ไปจดทะเบียนลิขสิทธิ์ตามคำแนะนำของ เฒ่าฉุย และลงมือผลิตขาย จนกลายเป็นสินค้าฮิตติดตลาด สร้างความร่ำรวยให้ ภายในเวลาอันรวดเร็ว

"ตั้งแต่แกร่ำรวยมาจากขี้หมา แกก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลยล่ะ" มุกกี้ยังเอ่ยต่อด้วยอารมย์เดือดดาล

"แกมีเมียเป็นสิบคน หลังจากเป็นเสี่ยขึ้นมา เข้าใจว่าน่าจะต้องการชดเชยให้ชีวิตก่อนหน้านั้น แล้วแกจะหวังลูกชายคนที่เท่าไหร่ จากเมียคนไหนของพี่เขาล่ะ "

"ทินเอ๊ย...ข้ารู้ว่าแกชื่นชมพี่เขา แต่วันนี้เราต้องทำใจแล้วนะ แกไม่ใช่น้าลำภาคนเก่าอีกแล้ว" ยายมุกยังคงใส่ไฟ ในขณะที่ เฒ่าทินนั่งนิ่งเงียบอย่างคนยอมจำนน พลางคิดในใจว่า
.
.
.

"พรุ่งนี้ จะลองโทรหาพี่ชัย เพื่อปรับความเข้าใจกัน" ......................
........................................................................


ความคิดเห็นที่ 146 (0)
ปุณณดา วันที่ : 25/02/2009 เวลา : 22.42 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/poonnada


พี่มุก หายป่วยหรือยัง
มาต่อให้จบซะดีๆ

ขอบคุณทุกท่านนะค่ะ ครีเอทกันมากเลย 555
ตรูจะวาดไงล่ะเนี่ย 555

ความคิดเห็นที่ 145 (0)
mookie วันที่ : 25/02/2009 เวลา : 19.43 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/mookie
เราอาจไม่ได้มีความสุขในทุกนาทีของชีวิต  แต่เราอยากให้ทุกนาทีของความสุข...ถูกบันทึก

เอ่อ ว่าแล้วตรูก๊ะยักแย่ยักยันออกมาจากโพรงจนได้...

มานเล่นรัยกันอย่างเมามัน...

ลูกสาวโตเป็นแม่คน มีหลานให้ไอ้พวกปู่ ย่า ตา ยาย แถว ๆ นี้กันแล้ว...

ได้ย้อนกลับมาอ่านเอนทรี่นี้ มานจารู้สึกยางงายกานเนี่ย...

บรรพบุรุษท้ายที่สุดคงต้องเข้าไปอยู่รวมกัน ณ ศรีธัญญาแหง๋ม ๆ...

เอ่อ แล้วปู่ลำภาตรู ยังทะเลาะกับหมาอยู่ อ๊ะป่าวฟระ...


ความคิดเห็นที่ 144 (0)
apooh วันที่ : 25/02/2009 เวลา : 17.21 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/bedtaled
Reduce..Re-use..Re-cycle

แก้ปัญหาเรื่อง "โรตี ไข่สองใบ" ไปถึงไหนแล้วจ๊ะ หรือว่า ต้องไปดู "ของจริง" ก่อน ถึงจะแก้ได้ 555+

ความคิดเห็นที่ 143 (0)
นายครก วันที่ : 25/02/2009 เวลา : 16.09 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/naykrok
เมื่อมั่งมีมากมายมิตรหมายมอง  เมื่อมัวหมองมิตรมองเหมือนหมูหมา  เมื่อไม่มีมิตรเมินไม่มองมา  เมื่อมอดม้วยแม้หมูหมาไม่มามอง

แสงแดดอ่อน สาดเข้ามาทางหน้าต่าง ส่องหน้าคนนอนหลับอยู่ข้างๆ...
ฉันตื่นมาพร้อมกับความหิว โอ๊ยเช้านี้กินอะไรดี...

แล้วทาเคชิ ตื่นขึ้นมา ก็เลยชวน อาโออิ ให้ไปกิน "จิ้มจุ่ม" ปรากฎว่า "เนื้อ" ต่างๆ ที่ใช่ทำจิ้มจุ่มหายไป
เหลือเพียงแต่ ผักบุ้ง ผักกาด และที่สำคัญ ถ่าน ที่ใช้ก่อเตาจิ้มจุ่ม ก็หายไปหมด

ทา เค ชิจึงเปลี่ยนใจ ไม่กินแล้วจิ้มจุ่ม มานั่งต่อเรื่องต่อดีกว่า แล้วเค้าก็เดินเข้าไปในครัวไปหยิบขนมปังมาหนึ่งก้อน มานั่งหน้าคอมฯ...
เขาไล่เช็คเมล์ใหม่ๆ ที่เข้ามาในเช้าวันนี้ เอ๊ะ นั่นใครส่งเมล์มาหาเรา ชื่อคุ้นๆแฮะ....เอ๊ะนี่มันเพื่อนเก่าของเรานี่หว่า...
มันจะแต่งงานหรือนี่...อยากรู้จังคู่ของมันคือใคร....ช่างโชคร้าย

แล้วจะแต่งชุดอะไรไปงานดีนี่...

เขานั่งคิดอยู่นาน คิดอย่างไรก็ไม่ออก จึงหันหลังกลับไป ปลุกคนข้างๆ "ที่แสงแดดแยงตา" ก็ยังไม่ตื่นขึ้นมาเสียที
พอดีมีรถโรตีผ่านหน้าบ้าน คนข้างๆทำจมูกฟุดฟิด เพราะกลิ่นโรตี

ฉันจะทำอย่างไรดี

จะกินโรตีเช้านี้ดีไหม ปากไวเท่าความคิด
"โรตี ใส่ไข่สองใบ กรอบๆๆ อันนึง"

เขารู้สึกเสียใจมากที่คนข้างๆ สั่งโรตีเพียงแค่อันเดียว เพราะขนาดขนมปังหนึ่งก้อนที่เขาหยิบมาจากครัว ยังถูกแบ่งครึ่ง
ถึงแม้ว่าครึ่งของเขาจะดูเยอะกว่าคนข้างๆ แต่ก็ยังคิดถึง

เธอโดดผลุบจากเตียงวิ่งไปชงกาแฟแก้วแรก ระหว่างรอน้ำเดือด เทอตะโกนถามว่า ที่รักเอาโอวัลตินมั้ยจ๊ะ
ฉันก็นึกน้อยใจทำไมไม่จำซักทีฉันดื่มแต่กาแฟ

เฮ้อ...

โรตีมาส่งพอดี ตอนที่เธอยกกาแฟกับโอวัลตินเข้ามาให้ "ที่รักจ๊ะ โอวันตินไม่หวานของคุณจ๊ะ..."
แม้จะไม่ใช่ กาแฟอย่างที่ควรจะเป็นแต่ ผมก็ยินดีจะรับมันมา...เพราะคำว่ารัก...
"ที่รัก ช่วยจ่ายเงินค่าโรตีให้หน่อยสิคะ เค้ามือไม่ว่าง"

อืมม์...กินก็ไม่ได้กิน แล้วยังต้องมาจ่ายเงินอีกหรือนี่ เขาคิดเบาๆ ในใจ แล้วก็ก้มหน้าก้มตาควักจ่ายค่าโรตีไป
เหมือนที่เคยก้มหน้าก้มตาทำให้เทอทุกเรื่องเลย

ระหว่างที่นั่งกินกาแฟกับโอวัลตินคู่กันนั้น เมื่อเธอแกะโรตีใส่ไข่สองใบใส่จาน กลิ่นหอมของโรตีลอยกรุ่นมาแตะจมูกเขา
ยิ่งเพิ่มความน้อยใจขึ้นไปอีกสองเท่าตัว เขาก้มหน้าก้มตา หยิบขนมปังครึ่งที่เยอะ จุ่มลงไปในกาแฟ ก่อนใส่ปากเผื่อจะมีรสชาดดีขึ้นกว่าเดิม


แสงแดดอ่อนๆที่นอกหน้าต่าง ดูเหมือนกาลเวลาทำให้เราหลงลืมบางอย่าง ว่าครั้งนึงเราต่างแอบมองกันและกันในโต๊ะอาหารอย่างเขินอาย
พลางนึกสงสัย....ทำไมหนังสือพิมพ์ไม่มาส่ง

เขาเงยหน้าจากขนมปังจุ่มกาแฟที่กำลังจะเข้าปาก มองเห็นร่องรอยความคิดจากแววตาของเทอที่มองมา
ทำให้เขารู้ได้ว่าสิ่งที่กำลังโลดแล่นอยู่ในใจเทอนั้นต้องเป็นความหลังที่แสนงดงามระหว่างสองเราแน่เลย
"คุณรอหนังสือพิมพ์อยู่ใช่มั้ย...ชั้นบอกให้เค้างดมาส่งแล้วเดือนนี้ เศรษฐกิจอย่างประหยัดอะไรได้ก็ต้องประหยัด"
แล้วความรักล่ะ ผมต้องประหยัดด้วยหรือเปล่า ผมนึกอยู่ในใจ...
"ดูอย่างโรตีนี่สิ ที่ฉันสั่งไข่สองใบไม่ใช่อะไรนะที่รัก จะได้แบ่งกันคนละครึ่งยังไงล่ะจ๊ะ จริงๆ แล้วถ้าแป้งไม่กรอบ
เราก็จะได้ปริมาณมากกว่าเดิม แต่ฉันเห็นคุณชอบโรตีกรอบๆ ก็เลยอดไม่ได้ ที่จะตามใจคุณ ไหนล่ะจานใส่โรตีของคุณ"

เมื่อเขาได้ยิน ความคิดน้อยใจต่างๆ ก็หายออกไปจากหัวสมอง มีแต่ความรู้สึกตื้นตันเข้ามาแทนที่ และดีใจที่เลือกคู่ชีวิตได้ถูกต้อง
"ขอบใจนะจ๊ะ ที่รัก ที่นึกถึงผมเสมอ ขอบใจสำหรับ กาแฟ หนมปัง โรตีของ-ผม- และ ความรักทีรอบคอบของคุณ"
ก่อนที่ทั้งสองจะทันได้ทราบซึ้งและหวนคืนสู่ความหวานชื่นเหมือนเมื่อนานมาแล้ว


"ว่าแต่ว่่านะ โรตีเนี่ย สู้ร้านมาบูบา ไม่ได้เลยนะ ว่าไม๊จ๊ะที่รัก"
"ก็จริงนะ เจ้านั้นเค้ากรอบนอก นุ่มใน แป้งเนียนละเอียดจริงๆ ยิ่งถ้าจิ้มกับแกงนะ อร่อยสุดยอดเลย"
"อืมม์ วันไหนไปทานกันดีกว่า เห็นว่าปรับปรุงใหม่ เปลี่ยนโลโก้ เปลี่ยนเมนูด้วยล่ะ ออกแบบโดยเตี้ยเลยนะเนี่ย"
พลางสบตากันหวานซึ้ง ยิ่งกว่าโรตีนมน้ำตาลเบิ้ลช๊อคไซรัป
ฉับพลันเสียงเล็กๆก็ดังขึ้น
.
.
.
พ่อ...แม่...หิวนม (ง่ะ...ลูกตื่น)
"..คุณ!!..." ทั้งสองพูดเสียงดังขึ้นมาพร้อมกัน


ทั้งคู่ส่งสายตาผสานแก่กัน...
เป็นที่รู้กันว่าวันไหนเป็น วันคู่..เมื่อลูกร้องหิวนม ฝ่ายชายจะเป็นคนชงนมให้แก่ลูกน้อย
ถ้าหากว่าวันไหนเป็น วันคี่.. ฝ่ายหญิงจะเป็น คนชงให้แก่ลูกน้อย
"วันนี้วันคู่ หรือ วันคี่ อ่ะคุณ" ฝ่ายชายถาม
"วันนี้ 23 กพ. วันคี่ ฉันต้องเป็นคนชงสินะ" ฝ่ายหญิงตอบ
"ที่รักวันนี้ ดูคุณเพลียๆ นะ งั้นวันนี้ผมชงให้คุณล่ะกัน" ฝ่ายชายเอ่ย
"ที่รักคุณน่ารักทีสุดเลย ^^" ฝ่ายหญิงเอื้อนเอ่ยพร้อมกับโผลไปหอมแก้มฟอดใหญ่


"เอ่อ...ที่รักจ๊ะ ผมรู้ว่าเราต้อง "ประหยัด" กันแต่ว่า...
เห็นทีคุณต้องใช้ "เดนทิสเซ่" แทน "ดอกบัวคู่" หลังตื่นนอนบ้างก็ดีนะจ๊ะ"
เขาทิ้งคำพูดปริศนาไว้ให้ คนที่เขาเรียกว่าที่รักก่อนผละไปชงนมให้ลูกน้อยกลอยใจ


ระหว่างที่สุดที่รักของเค้าเข้าไปชงนมให้ลูกน้อย ฝ่ายชายก็ได้ยินเสียง โฮ่ง ๆๆ
ที่มาของเสียงนั้นก็คือ เจ้าหมาน้อยน่าย่นสุดที่รักที่เค้าเลี้ยงไว้นี่เอง
มันเข้ามาประจบ เลยขาเค้าอย่างเอาการเอางาน ยิ่งกว่านักการเมืองเลียเจ้านายบางคนเสียอีก
"ที่รัก ทำไรอยู่ " เสียงของฝ่ายหญิงจากในบ้านก็ดังขึ้น
"อืม เล่นกับเสี่ยวป้อ อยู่ นี่แม่รู้มั้ย ว่า หมาเรานี่ มันฟังภาษาอังกฤษ ออกด้วนะ"
"หาจิงหรือ พ่อ ไหน ลองโชว์ให้แม่ดูซิ"
" ไหน เสี่ยวป้อ รูม (room) แปลเป็นไทยว่าอะไร"
"โฮ่งๆๆ (ห้อง ๆๆ) "
"เห็นมั้ยแม่ เสี่ยวป้อมันยังรู้เลยว่า รูม แปลว่า ห้อง "
"พ่อ ช่างกล้าเนอะ...."
"แหม แป๊กวันละนิดจิตแจ่มใสน่า" ว่าแล้วฝ่ายชายก็จับหมาหน้าย่นสุดที่รักของเขามายีหน้า เหมือนให้รางวัลเจ้าหมาน้อย


"เออ แม่พ่อว่าจะเอาเจ้าป้อไปไว้ที่กระชังปลาที่เสม็ดซะหน่อย แม่ว่าไงล่ะ...เผื่อมันจะได้ช่วยเฝ้าตอนกลางคืน"

"แล้วมันจะได้เรื่องเหรอพ่อ...กลัวแต่มันจะไปเหล่แต่สาวๆ ยิ่งพวกใส่บิกินี่ มันยิ่งชอบ เห็นปุ๊บเป็นน้ำลายหก.."




เวลาผ่านไป และผ่านไป

"เสร็จหรือยังจ๊ะที่รัก"
"เรียบร้อยแล้วค่ะ ชุดที่เราเลือก สวยน่าดูเลยนะ"
"แหม คุณใส่อะไร ก็สวย ดูลงตัวไปหมดนั่นแหล่ะ"
"ปากหวานจริงนะ ขอให้เป็นอย่างนี้ตลอดไปนะคะ"

"เดี๋ยวผมเอากาแฟกับโรตีไปเสริฟท่านนะ เอ๊ะ ว่าแต่ว่า เค้าทำอะไรกันอยู่น่ะ"
"5555 กิจวัตรประจำวันน่ะจ้ะ อย่าไปรบกวนนะ เค้าเขียนเรื่องกับเพื่อนๆมาเป็นสิบปีแล้ว เห็นบ่นๆว่ายังจบไม่ลงเลย"
"อ๋อ อย่างที่ฝ้ายเล่าให้ฟังนั่นเอง ไม่รบกวนหรอก แต่จะกระซิบนิดเดียวว่า อีกยี่สิบนาทีก็จะได้ฤกษ์รดน้ำแล้ว"
"จริงสินะ ต๊าย แม่ยังไม่ได้แต่งตัวเลย ไม่ได้ล่ะ เดี๋ยวฝ้ายเดินไปบอกเอง เดี๋ยวมานะจ๊ะ"
"จ้ะ ที่รัก"
.
.
.
.

เอ่อ.....
...........

เอ่อ......

วันนี้วันคู่ ขอตัวไปชงนมให้เจ้าเคนก่อนนะ

๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑


ในเช้าวันหนึ่งเมื่อเวลาผ่านไป 30 ปี (ไวเหมือนโกหก)
ในขณะที่ชายชราผู้พ่อกำลังงกๆ เงิ่นๆ เดินออกไปหน้าบ้านพร้อมด้วยถ้วยกาแฟในมือ

"พ่อ.. จะออกไปไหน.. หนูบอกแล้วว่าอย่าออกไปไหนไง.. อยากได้อะไรให้บอกหนู"
เสียงตะโกนจาก "ต้นฝ้าย" ที่กำลังจูงลูกสาววัย 2 ขวบอยู่ภายในรั้วบ้าน

"คราวก่อนก็ครั้งหนึ่งแล้ว.. พ่อออกไปแล้วกลับมาบ้านไม่ถูก เดินไปเข้าบ้านคนอื่นเค้า.. ดีนะที่ไม่ไปไกล"

"แล้วหนูบอกตั้งกี่ครั้งแล้วว่าไม่ให้พ่อดื่มกาแฟ.. ให้ดื่มนมที่หนูวางไว้บนโต๊ะน่ะ"

"อืมม.. พ่อว่าพ่อดื่มไปแล้วนะลูก" ชายชราตอบลูกสาวไปด้วยความมั่นอกมั่นใจ

"นั่นเมื่อคืนนะพ่อ.. นี่มันเช้าแล้วนะคะ" ลูกสาวทบทวนให้ผู้เป็นพ่อฟัง
..........................

"ตาเฮ้ยย.!!. จะกินหรือเปล่าล่ะ.. หมากน่ะ.. เรียบร้อยแล้วนะ"
เสียงตะโกนจากหญิงชราที่อยู่ภายในบ้าน

"แม่แกเรียกแล้ว.. พ่อลืมไปว่าพ่อฝากแม่แกช่วยตะบันหมากให้คำหนึ่ง.. น่าจะได้แล้ว.. งั้นพ่อไปกินหมากก่อนนะลูก" แล้วชายชราก็ค่อยๆ หันหลังกลับเข้าบ้านเพื่อรับหมากจากยายอ้อยคู่ชีวิต
...............................

"เอออ..ตา.. วันก่อนยายมุกทางไกลมาบอกว่า จะนัดไปทบทวนความหลังที่เขาพะเนินทุ่งอีกอ่ะ..ตาว่าไง คราวนี้เห็นบอกว่าจะนัดกันมาทั้งหมดเลย ทั้งตาหนุ่ม ตาเตี้ย ตาชัย ตาครก ตะโม ยายหมี แล้วใครอีกอ่ะ ตาจำได้มั้ย?"

"จำไม่ค่อยได้แล้ว.. อืมแต่ก็ดีนะ.. ว่าแต่เราจะไปกันไหวมะเนี่ย" ชายชราเริ่มกังวลใจ
"ช้านน่ะ.. ไม่เท่าไหร่หรอก.. ว่าแต่ตาเหอะ.. เออ!! ตา.. แล้วยายมุกน่ะเค้ายังซิ่งมอไซด์อยู่หรือเปล่าก็ไม่รู้นะ" ยายอ้อย ฟื้นความทรงจำในอดีตเมื่อสมัย 30 ปีที่แล้ว

"ข้าได้ข่าวมาว่าเดี๋ยวนี้เค้าเปลี่ยนเป็นรถพ่วงสามล้อแบบรถไอ้มดแดงแล้วว่ะ.. ยังจ๊าบเหมือเดิม"

"......................................"
"......................................"

แล้วหมากมื้อเช้านั้นก็เป็นมื้อหมากที่มีความหมายทีเดียวเมื่อสองตายายได้นั่งทบทวนความหลังด้วยกัน พร้อมๆ กับที่ผ้าเช็ดน้ำหมากที่ต่างคนต่างยกขึ้นเช็ดปากครั้งแล้วครั้งเล่าด้วยความเมามัน
.
.
โฮ่งๆๆ แฮ่ๆ โฮ่งๆๆ
เป็นเวลาเดียวกับที่เสียงเห่าอย่างมีพลังของเจ้าชอลิ้วเฮียง หมาประจำบ้านของพวกเขาดังขึ้น
(เจ้าชอลิ้วเฮียง เป็นทายาทรุ่นถัดมาของเจ้าเสี่ยวป้อนั่นเอง)

"ฝ้ายเอ้ย!!... ดูซิลูกว่าลิ้วเฮียงมันเห่าใครน่ะ" พ่อเฒ่าทินร้องบอกลูกสาว ด้วยเสียงแหบพร่า

"พ่อทิน...แม่อ้อย... คุณป้ามุก กะคุณลุงฉุย มาค่ะ" น้ำเสียงตื่นเต้นแกมสังเวชของต้นฝ้ายดังมาจากหน้าบ้าน

ยังไม่ทันที่อาคันตุกะทั้งสองจะยักแย่ยักยันผ่านเข้าประตูมาได้ ผู้เฒ่าเจ้าของบ้านก็ลากสังขารมานั่งรออยู่หน้าบ้านเรียบร้อยแล้ว

"อ่ะ ต้นกล้า ยายมุกเอาโปสการ์ดโครงการพู่กันสัญจรมาฝากจ้ะ" ว่าพลางส่งโปสการ์ดสีกระดำกระด่างให้หลานสาวตัวน้อย ในแววตาของอดีตหัวหน้าวินมอ'ไซต์บ่งบอกได้ถึงความหวังอะไรบางอย่าง

ความคิดเห็นที่ 142 (0)
plejang วันที่ : 25/02/2009 เวลา : 11.00 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/plejang
::  Plejang  ::  + + ... ข อ ใ ห้ รั ก จ ง เ จ ริ ญ ....+ + ::

สวัสดีค่ะ..

อย่าว่าแต่เด็ก ๆ ชอบนิทานเลย..

ผู้ใหญ่อย่างเราก็ชอบ...นิทานเหมือนกัน..

เพลงเพราะค่ะ...ชอบ ๆๆ

เปิ้ลจังค่ะ

ความคิดเห็นที่ 141 (0)
ปุณณดา วันที่ : 25/02/2009 เวลา : 10.51 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/poonnada

555555 ขำตาฉุยมากเลย
แล้วตาฉุยล่ะ แอบขึ้นไปกางเต้นท์รอเพื่อนๆ
แล้วเหรอค่ะ 5555

ปล.แล้วเมื่อไหร่ยายป้ามุกจะปั่นรถถีบมาล่ะเนี่ย เผื่อจะจบซะที 555


ความคิดเห็นที่ 140 (0)
ผู้หญิงตัวเล็ก วันที่ : 25/02/2009 เวลา : 09.23 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/rinn

มาอ่านนิทานต่อ

เอนทรี่ยังไม่ได้อ่านเลยอ่ะ

ความคิดเห็นที่ 139 (0)
ต้นฝ้าย วันที่ : 25/02/2009 เวลา : 08.47 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/123shoot
“If we are to teach real peace in this world, and if we are to carry on a real war against war, we shall have to begin with the children.” Mahatma Gandhi

555....ตรูว่าเขียนกัน 20 entry ไม่จบแน่...555
โหเล่นเอาซะหลงกันไปเลย...ดีไม่เขียนให้ไปนั่งคุยกับรากมะม่วง...ต้องบอกเจ้าฝ้ายให้เขียนชื่อที่อยู่เหน็บกระเป๋าพ่อซะแล้ว...555 ว่ามั้ย "ยายมุกสกายแล๊ป..."

ความคิดเห็นที่ 138 (0)
ฅนผ่านทาง วันที่ : 25/02/2009 เวลา : 07.19 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/konphantang
ร่างไร้วิญญาณของคุณน้าผ่องพรรณนอนสงบนิ่งอยู่ในโลงศพหน้าเตาเผา หากไม่มีบรรยากาศของพิธีการแห่งความโศกเศร้า ก็คงไม่ต่างกับภาพการนอนหลับของผู้หญิงวัยเกษียณที่ยังมีเค้าความสวยให้เห็น..

แสงแดดอ่อน สาดเข้ามาทางหน้าต่าง ส่องหน้าคนนอนหลับอยู่ข้างๆ...
ฉันตื่นมาพร้อมกับความหิว โอ๊ยเช้านี้กินอะไรดี...

แล้วทาเคชิ ตื่นขึ้นมา ก็เลยชวน อาโออิ ให้ไปกิน "จิ้มจุ่ม" ปรากฎว่า "เนื้อ" ต่างๆ ที่ใช่ทำจิ้มจุ่มหายไป
เหลือเพียงแต่ ผักบุ้ง ผักกาด และที่สำคัญ ถ่าน ที่ใช้ก่อเตาจิ้มจุ่ม ก็หายไปหมด

ทา เค ชิจึงเปลี่ยนใจ ไม่กินแล้วจิ้มจุ่ม มานั่งต่อเรื่องต่อดีกว่า แล้วเค้าก็เดินเข้าไปในครัวไปหยิบขนมปังมาหนึ่งก้อน มานั่งหน้าคอมฯ...
เขาไล่เช็คเมล์ใหม่ๆ ที่เข้ามาในเช้าวันนี้ เอ๊ะ นั่นใครส่งเมล์มาหาเรา ชื่อคุ้นๆแฮะ....เอ๊ะนี่มันเพื่อนเก่าของเรานี่หว่า...
มันจะแต่งงานหรือนี่...อยากรู้จังคู่ของมันคือใคร....ช่างโชคร้าย

แล้วจะแต่งชุดอะไรไปงานดีนี่...

เขานั่งคิดอยู่นาน คิดอย่างไรก็ไม่ออก จึงหันหลังกลับไป ปลุกคนข้างๆ "ที่แสงแดดแยงตา" ก็ยังไม่ตื่นขึ้นมาเสียที
พอดีมีรถโรตีผ่านหน้าบ้าน คนข้างๆทำจมูกฟุดฟิด เพราะกลิ่นโรตี

ฉันจะทำอย่างไรดี

จะกินโรตีเช้านี้ดีไหม ปากไวเท่าความคิด
"โรตี ใส่ไข่สองใบ กรอบๆๆ อันนึง"

เขารู้สึกเสียใจมากที่คนข้างๆ สั่งโรตีเพียงแค่อันเดียว เพราะขนาดขนมปังหนึ่งก้อนที่เขาหยิบมาจากครัว ยังถูกแบ่งครึ่ง
ถึงแม้ว่าครึ่งของเขาจะดูเยอะกว่าคนข้างๆ แต่ก็ยังคิดถึง

เธอโดดผลุบจากเตียงวิ่งไปชงกาแฟแก้วแรก ระหว่างรอน้ำเดือด เทอตะโกนถามว่า ที่รักเอาโอวัลตินมั้ยจ๊ะ
ฉันก็นึกน้อยใจทำไมไม่จำซักทีฉันดื่มแต่กาแฟ

เฮ้อ...

โรตีมาส่งพอดี ตอนที่เธอยกกาแฟกับโอวัลตินเข้ามาให้ "ที่รักจ๊ะ โอวันตินไม่หวานของคุณจ๊ะ..."
แม้จะไม่ใช่ กาแฟอย่างที่ควรจะเป็นแต่ ผมก็ยินดีจะรับมันมา...เพราะคำว่ารัก...
"ที่รัก ช่วยจ่ายเงินค่าโรตีให้หน่อยสิคะ เค้ามือไม่ว่าง"

อืมม์...กินก็ไม่ได้กิน แล้วยังต้องมาจ่ายเงินอีกหรือนี่ เขาคิดเบาๆ ในใจ แล้วก็ก้มหน้าก้มตาควักจ่ายค่าโรตีไป
เหมือนที่เคยก้มหน้าก้มตาทำให้เทอทุกเรื่องเลย

ระหว่างที่นั่งกินกาแฟกับโอวัลตินคู่กันนั้น เมื่อเธอแกะโรตีใส่ไข่สองใบใส่จาน กลิ่นหอมของโรตีลอยกรุ่นมาแตะจมูกเขา
ยิ่งเพิ่มความน้อยใจขึ้นไปอีกสองเท่าตัว เขาก้มหน้าก้มตา หยิบขนมปังครึ่งที่เยอะ จุ่มลงไปในกาแฟ ก่อนใส่ปากเผื่อจะมีรสชาดดีขึ้นกว่าเดิม


แสงแดดอ่อนๆที่นอกหน้าต่าง ดูเหมือนกาลเวลาทำให้เราหลงลืมบางอย่าง ว่าครั้งนึงเราต่างแอบมองกันและกันในโต๊ะอาหารอย่างเขินอาย
พลางนึกสงสัย....ทำไมหนังสือพิมพ์ไม่มาส่ง

เขาเงยหน้าจากขนมปังจุ่มกาแฟที่กำลังจะเข้าปาก มองเห็นร่องรอยความคิดจากแววตาของเทอที่มองมา
ทำให้เขารู้ได้ว่าสิ่งที่กำลังโลดแล่นอยู่ในใจเทอนั้นต้องเป็นความหลังที่แสนงดงามระหว่างสองเราแน่เลย
"คุณรอหนังสือพิมพ์อยู่ใช่มั้ย...ชั้นบอกให้เค้างดมาส่งแล้วเดือนนี้ เศรษฐกิจอย่างประหยัดอะไรได้ก็ต้องประหยัด"
แล้วความรักล่ะ ผมต้องประหยัดด้วยหรือเปล่า ผมนึกอยู่ในใจ...
"ดูอย่างโรตีนี่สิ ที่ฉันสั่งไข่สองใบไม่ใช่อะไรนะที่รัก จะได้แบ่งกันคนละครึ่งยังไงล่ะจ๊ะ จริงๆ แล้วถ้าแป้งไม่กรอบ
เราก็จะได้ปริมาณมากกว่าเดิม แต่ฉันเห็นคุณชอบโรตีกรอบๆ ก็เลยอดไม่ได้ ที่จะตามใจคุณ ไหนล่ะจานใส่โรตีของคุณ"

เมื่อเขาได้ยิน ความคิดน้อยใจต่างๆ ก็หายออกไปจากหัวสมอง มีแต่ความรู้สึกตื้นตันเข้ามาแทนที่ และดีใจที่เลือกคู่ชีวิตได้ถูกต้อง
"ขอบใจนะจ๊ะ ที่รัก ที่นึกถึงผมเสมอ ขอบใจสำหรับ กาแฟ หนมปัง โรตีของ-ผม- และ ความรักทีรอบคอบของคุณ"
ก่อนที่ทั้งสองจะทันได้ทราบซึ้งและหวนคืนสู่ความหวานชื่นเหมือนเมื่อนานมาแล้ว


"ว่าแต่ว่่านะ โรตีเนี่ย สู้ร้านมาบูบา ไม่ได้เลยนะ ว่าไม๊จ๊ะที่รัก"
"ก็จริงนะ เจ้านั้นเค้ากรอบนอก นุ่มใน แป้งเนียนละเอียดจริงๆ ยิ่งถ้าจิ้มกับแกงนะ อร่อยสุดยอดเลย"
"อืมม์ วันไหนไปทานกันดีกว่า เห็นว่าปรับปรุงใหม่ เปลี่ยนโลโก้ เปลี่ยนเมนูด้วยล่ะ ออกแบบโดยเตี้ยเลยนะเนี่ย"
พลางสบตากันหวานซึ้ง ยิ่งกว่าโรตีนมน้ำตาลเบิ้ลช๊อคไซรัป
ฉับพลันเสียงเล็กๆก็ดังขึ้น
.
.
.
พ่อ...แม่...หิวนม (ง่ะ...ลูกตื่น)
"..คุณ!!..." ทั้งสองพูดเสียงดังขึ้นมาพร้อมกัน


ทั้งคู่ส่งสายตาผสานแก่กัน...
เป็นที่รู้กันว่าวันไหนเป็น วันคู่..เมื่อลูกร้องหิวนม ฝ่ายชายจะเป็นคนชงนมให้แก่ลูกน้อย
ถ้าหากว่าวันไหนเป็น วันคี่.. ฝ่ายหญิงจะเป็น คนชงให้แก่ลูกน้อย
"วันนี้วันคู่ หรือ วันคี่ อ่ะคุณ" ฝ่ายชายถาม
"วันนี้ 23 กพ. วันคี่ ฉันต้องเป็นคนชงสินะ" ฝ่ายหญิงตอบ
"ที่รักวันนี้ ดูคุณเพลียๆ นะ งั้นวันนี้ผมชงให้คุณล่ะกัน" ฝ่ายชายเอ่ย
"ที่รักคุณน่ารักทีสุดเลย ^^" ฝ่ายหญิงเอื้อนเอ่ยพร้อมกับโผลไปหอมแก้มฟอดใหญ่


"เอ่อ...ที่รักจ๊ะ ผมรู้ว่าเราต้อง "ประหยัด" กันแต่ว่า...
เห็นทีคุณต้องใช้ "เดนทิสเซ่" แทน "ดอกบัวคู่" หลังตื่นนอนบ้างก็ดีนะจ๊ะ"
เขาทิ้งคำพูดปริศนาไว้ให้ คนที่เขาเรียกว่าที่รักก่อนผละไปชงนมให้ลูกน้อยกลอยใจ


ระหว่างที่สุดที่รักของเค้าเข้าไปชงนมให้ลูกน้อย ฝ่ายชายก็ได้ยินเสียง โฮ่ง ๆๆ
ที่มาของเสียงนั้นก็คือ เจ้าหมาน้อยน่าย่นสุดที่รักที่เค้าเลี้ยงไว้นี่เอง
มันเข้ามาประจบ เลยขาเค้าอย่างเอาการเอางาน ยิ่งกว่านักการเมืองเลียเจ้านายบางคนเสียอีก
"ที่รัก ทำไรอยู่ " เสียงของฝ่ายหญิงจากในบ้านก็ดังขึ้น
"อืม เล่นกับเสี่ยวป้อ อยู่ นี่แม่รู้มั้ย ว่า หมาเรานี่ มันฟังภาษาอังกฤษ ออกด้วนะ"
"หาจิงหรือ พ่อ ไหน ลองโชว์ให้แม่ดูซิ"
" ไหน เสี่ยวป้อ รูม (room) แปลเป็นไทยว่าอะไร"
"โฮ่งๆๆ (ห้อง ๆๆ) "
"เห็นมั้ยแม่ เสี่ยวป้อมันยังรู้เลยว่า รูม แปลว่า ห้อง "
"พ่อ ช่างกล้าเนอะ...."
"แหม แป๊กวันละนิดจิตแจ่มใสน่า" ว่าแล้วฝ่ายชายก็จับหมาหน้าย่นสุดที่รักของเขามายีหน้า เหมือนให้รางวัลเจ้าหมาน้อย


"เออ แม่พ่อว่าจะเอาเจ้าป้อไปไว้ที่กระชังปลาที่เสม็ดซะหน่อย แม่ว่าไงล่ะ...เผื่อมันจะได้ช่วยเฝ้าตอนกลางคืน"

"แล้วมันจะได้เรื่องเหรอพ่อ...กลัวแต่มันจะไปเหล่แต่สาวๆ ยิ่งพวกใส่บิกินี่ มันยิ่งชอบ เห็นปุ๊บเป็นน้ำลายหก.."




เวลาผ่านไป และผ่านไป

"เสร็จหรือยังจ๊ะที่รัก"
"เรียบร้อยแล้วค่ะ ชุดที่เราเลือก สวยน่าดูเลยนะ"
"แหม คุณใส่อะไร ก็สวย ดูลงตัวไปหมดนั่นแหล่ะ"
"ปากหวานจริงนะ ขอให้เป็นอย่างนี้ตลอดไปนะคะ"

"เดี๋ยวผมเอากาแฟกับโรตีไปเสริฟท่านนะ เอ๊ะ ว่าแต่ว่า เค้าทำอะไรกันอยู่น่ะ"
"5555 กิจวัตรประจำวันน่ะจ้ะ อย่าไปรบกวนนะ เค้าเขียนเรื่องกับเพื่อนๆมาเป็นสิบปีแล้ว เห็นบ่นๆว่ายังจบไม่ลงเลย"
"อ๋อ อย่างที่ฝ้ายเล่าให้ฟังนั่นเอง ไม่รบกวนหรอก แต่จะกระซิบนิดเดียวว่า อีกยี่สิบนาทีก็จะได้ฤกษ์รดน้ำแล้ว"
"จริงสินะ ต๊าย แม่ยังไม่ได้แต่งตัวเลย ไม่ได้ล่ะ เดี๋ยวฝ้ายเดินไปบอกเอง เดี๋ยวมานะจ๊ะ"
"จ้ะ ที่รัก"
.
.
.
.

เอ่อ.....
...........

เอ่อ......

วันนี้วันคู่ ขอตัวไปชงนมให้เจ้าเคนก่อนนะ

๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑


ในเช้าวันหนึ่งเมื่อเวลาผ่านไป 30 ปี (ไวเหมือนโกหก)
ในขณะที่ชายชราผู้พ่อกำลังงกๆ เงิ่นๆ เดินออกไปหน้าบ้านพร้อมด้วยถ้วยกาแฟในมือ

"พ่อ.. จะออกไปไหน.. หนูบอกแล้วว่าอย่าออกไปไหนไง.. อยากได้อะไรให้บอกหนู"
เสียงตะโกนจาก "ต้นฝ้าย" ที่กำลังจูงลูกสาววัย 2 ขวบอยู่ภายในรั้วบ้าน

"คราวก่อนก็ครั้งหนึ่งแล้ว.. พ่อออกไปแล้วกลับมาบ้านไม่ถูก เดินไปเข้าบ้านคนอื่นเค้า.. ดีนะที่ไม่ไปไกล"

"แล้วหนูบอกตั้งกี่ครั้งแล้วว่าไม่ให้พ่อดื่มกาแฟ.. ให้ดื่มนมที่หนูวางไว้บนโต๊ะน่ะ"

"อืมม.. พ่อว่าพ่อดื่มไปแล้วนะลูก" ชายชราตอบลูกสาวไปด้วยความมั่นอกมั่นใจ

"นั่นเมื่อคืนนะพ่อ.. นี่มันเช้าแล้วนะคะ" ลูกสาวทบทวนให้ผู้เป็นพ่อฟัง
..........................

"ตาเฮ้ยย.!!. จะกินหรือเปล่าล่ะ.. หมากน่ะ.. เรียบร้อยแล้วนะ"
เสียงตะโกนจากหญิงชราที่อยู่ภายในบ้าน

"แม่แกเรียกแล้ว.. พ่อลืมไปว่าพ่อฝากแม่แกช่วยตะบันหมากให้คำหนึ่ง.. น่าจะได้แล้ว.. งั้นพ่อไปกินหมากก่อนนะลูก" แล้วชายชราก็ค่อยๆ หันหลังกลับเข้าบ้านเพื่อรับหมากจากยายอ้อยคู่ชีวิต
...............................

"เอออ..ตา.. วันก่อนยายมุกทางไกลมาบอกว่า จะนัดไปทบทวนความหลังที่เขาพะเนินทุ่งอีกอ่ะ..ตาว่าไง คราวนี้เห็นบอกว่าจะนัดกันมาทั้งหมดเลย ทั้งตาหนุ่ม ตาเตี้ย ตาชัย ตาครก ตะโม ยายหมี แล้วใครอีกอ่ะ ตาจำได้มั้ย?"

"จำไม่ค่อยได้แล้ว.. อืมแต่ก็ดีนะ.. ว่าแต่เราจะไปกันไหวมะเนี่ย" ชายชราเริ่มกังวลใจ
"ช้านน่ะ.. ไม่เท่าไหร่หรอก.. ว่าแต่ตาเหอะ.. เออ!! ตา.. แล้วยายมุกน่ะเค้ายังซิ่งมอไซด์อยู่หรือเปล่าก็ไม่รู้นะ" ยายอ้อย ฟื้นความทรงจำในอดีตเมื่อสมัย 30 ปีที่แล้ว

"ข้าได้ข่าวมาว่าเดี๋ยวนี้เค้าเปลี่ยนเป็นรถพ่วงสามล้อแบบรถไอ้มดแดงแล้วว่ะ.. ยังจ๊าบเหมือเดิม"

"......................................"
"......................................"

แล้วหมากมื้อเช้านั้นก็เป็นมื้อหมากที่มีความหมายทีเดียวเมื่อสองตายายได้นั่งทบทวนความหลังด้วยกัน พร้อมๆ กับที่ผ้าเช็ดน้ำหมากที่ต่างคนต่างยกขึ้นเช็ดปากครั้งแล้วครั้งเล่าด้วยความเมามัน


ความคิดเห็นที่ 137 (0)
ChaiManU วันที่ : 24/02/2009 เวลา : 23.33 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/chaimanu
   ทำงานให้สนุก  เป็นสุขกับการทำงาน    

แสงแดดอ่อน สาดเข้ามาทางหน้าต่าง ส่องหน้าคนนอนหลับอยู่ข้างๆ...
ฉันตื่นมาพร้อมกับความหิว โอ๊ยเช้านี้กินอะไรดี...

แล้วทาเคชิ ตื่นขึ้นมา ก็เลยชวน อาโออิ ให้ไปกิน "จิ้มจุ่ม" ปรากฎว่า "เนื้อ" ต่างๆ ที่ใช่ทำจิ้มจุ่มหายไป
เหลือเพียงแต่ ผักบุ้ง ผักกาด และที่สำคัญ ถ่าน ที่ใช้ก่อเตาจิ้มจุ่ม ก็หายไปหมด

ทา เค ชิจึงเปลี่ยนใจ ไม่กินแล้วจิ้มจุ่ม มานั่งต่อเรื่องต่อดีกว่า แล้วเค้าก็เดินเข้าไปในครัวไปหยิบขนมปังมาหนึ่งก้อน มานั่งหน้าคอมฯ...
เขาไล่เช็คเมล์ใหม่ๆ ที่เข้ามาในเช้าวันนี้ เอ๊ะ นั่นใครส่งเมล์มาหาเรา ชื่อคุ้นๆแฮะ....เอ๊ะนี่มันเพื่อนเก่าของเรานี่หว่า...
มันจะแต่งงานหรือนี่...อยากรู้จังคู่ของมันคือใคร....ช่างโชคร้าย

แล้วจะแต่งชุดอะไรไปงานดีนี่...

เขานั่งคิดอยู่นาน คิดอย่างไรก็ไม่ออก จึงหันหลังกลับไป ปลุกคนข้างๆ "ที่แสงแดดแยงตา" ก็ยังไม่ตื่นขึ้นมาเสียที
พอดีมีรถโรตีผ่านหน้าบ้าน คนข้างๆทำจมูกฟุดฟิด เพราะกลิ่นโรตี

ฉันจะทำอย่างไรดี

จะกินโรตีเช้านี้ดีไหม ปากไวเท่าความคิด
"โรตี ใส่ไข่สองใบ กรอบๆๆ อันนึง"

เขารู้สึกเสียใจมากที่คนข้างๆ สั่งโรตีเพียงแค่อันเดียว เพราะขนาดขนมปังหนึ่งก้อนที่เขาหยิบมาจากครัว ยังถูกแบ่งครึ่ง
ถึงแม้ว่าครึ่งของเขาจะดูเยอะกว่าคนข้างๆ แต่ก็ยังคิดถึง

เธอโดดผลุบจากเตียงวิ่งไปชงกาแฟแก้วแรก ระหว่างรอน้ำเดือด เทอตะโกนถามว่า ที่รักเอาโอวัลตินมั้ยจ๊ะ
ฉันก็นึกน้อยใจทำไมไม่จำซักทีฉันดื่มแต่กาแฟ

เฮ้อ...

โรตีมาส่งพอดี ตอนที่เธอยกกาแฟกับโอวัลตินเข้ามาให้ "ที่รักจ๊ะ โอวันตินไม่หวานของคุณจ๊ะ..."
แม้จะไม่ใช่ กาแฟอย่างที่ควรจะเป็นแต่ ผมก็ยินดีจะรับมันมา...เพราะคำว่ารัก...
"ที่รัก ช่วยจ่ายเงินค่าโรตีให้หน่อยสิคะ เค้ามือไม่ว่าง"

อืมม์...กินก็ไม่ได้กิน แล้วยังต้องมาจ่ายเงินอีกหรือนี่ เขาคิดเบาๆ ในใจ แล้วก็ก้มหน้าก้มตาควักจ่ายค่าโรตีไป
เหมือนที่เคยก้มหน้าก้มตาทำให้เทอทุกเรื่องเลย

ระหว่างที่นั่งกินกาแฟกับโอวัลตินคู่กันนั้น เมื่อเธอแกะโรตีใส่ไข่สองใบใส่จาน กลิ่นหอมของโรตีลอยกรุ่นมาแตะจมูกเขา
ยิ่งเพิ่มความน้อยใจขึ้นไปอีกสองเท่าตัว เขาก้มหน้าก้มตา หยิบขนมปังครึ่งที่เยอะ จุ่มลงไปในกาแฟ ก่อนใส่ปากเผื่อจะมีรสชาดดีขึ้นกว่าเดิม


แสงแดดอ่อนๆที่นอกหน้าต่าง ดูเหมือนกาลเวลาทำให้เราหลงลืมบางอย่าง ว่าครั้งนึงเราต่างแอบมองกันและกันในโต๊ะอาหารอย่างเขินอาย
พลางนึกสงสัย....ทำไมหนังสือพิมพ์ไม่มาส่ง

เขาเงยหน้าจากขนมปังจุ่มกาแฟที่กำลังจะเข้าปาก มองเห็นร่องรอยความคิดจากแววตาของเทอที่มองมา
ทำให้เขารู้ได้ว่าสิ่งที่กำลังโลดแล่นอยู่ในใจเทอนั้นต้องเป็นความหลังที่แสนงดงามระหว่างสองเราแน่เลย
"คุณรอหนังสือพิมพ์อยู่ใช่มั้ย...ชั้นบอกให้เค้างดมาส่งแล้วเดือนนี้ เศรษฐกิจอย่างประหยัดอะไรได้ก็ต้องประหยัด"
แล้วความรักล่ะ ผมต้องประหยัดด้วยหรือเปล่า ผมนึกอยู่ในใจ...
"ดูอย่างโรตีนี่สิ ที่ฉันสั่งไข่สองใบไม่ใช่อะไรนะที่รัก จะได้แบ่งกันคนละครึ่งยังไงล่ะจ๊ะ จริงๆ แล้วถ้าแป้งไม่กรอบ
เราก็จะได้ปริมาณมากกว่าเดิม แต่ฉันเห็นคุณชอบโรตีกรอบๆ ก็เลยอดไม่ได้ ที่จะตามใจคุณ ไหนล่ะจานใส่โรตีของคุณ"

เมื่อเขาได้ยิน ความคิดน้อยใจต่างๆ ก็หายออกไปจากหัวสมอง มีแต่ความรู้สึกตื้นตันเข้ามาแทนที่ และดีใจที่เลือกคู่ชีวิตได้ถูกต้อง
"ขอบใจนะจ๊ะ ที่รัก ที่นึกถึงผมเสมอ ขอบใจสำหรับ กาแฟ หนมปัง โรตีของ-ผม- และ ความรักทีรอบคอบของคุณ"
ก่อนที่ทั้งสองจะทันได้ทราบซึ้งและหวนคืนสู่ความหวานชื่นเหมือนเมื่อนานมาแล้ว


"ว่าแต่ว่่านะ โรตีเนี่ย สู้ร้านมาบูบา ไม่ได้เลยนะ ว่าไม๊จ๊ะที่รัก"
"ก็จริงนะ เจ้านั้นเค้ากรอบนอก นุ่มใน แป้งเนียนละเอียดจริงๆ ยิ่งถ้าจิ้มกับแกงนะ อร่อยสุดยอดเลย"
"อืมม์ วันไหนไปทานกันดีกว่า เห็นว่าปรับปรุงใหม่ เปลี่ยนโลโก้ เปลี่ยนเมนูด้วยล่ะ ออกแบบโดยเตี้ยเลยนะเนี่ย"
พลางสบตากันหวานซึ้ง ยิ่งกว่าโรตีนมน้ำตาลเบิ้ลช๊อคไซรัป
ฉับพลันเสียงเล็กๆก็ดังขึ้น
.
.
.
พ่อ...แม่...หิวนม (ง่ะ...ลูกตื่น)
"..คุณ!!..." ทั้งสองพูดเสียงดังขึ้นมาพร้อมกัน


ทั้งคู่ส่งสายตาผสานแก่กัน...
เป็นที่รู้กันว่าวันไหนเป็น วันคู่..เมื่อลูกร้องหิวนม ฝ่ายชายจะเป็นคนชงนมให้แก่ลูกน้อย
ถ้าหากว่าวันไหนเป็น วันคี่.. ฝ่ายหญิงจะเป็น คนชงให้แก่ลูกน้อย
"วันนี้วันคู่ หรือ วันคี่ อ่ะคุณ" ฝ่ายชายถาม
"วันนี้ 23 กพ. วันคี่ ฉันต้องเป็นคนชงสินะ" ฝ่ายหญิงตอบ
"ที่รักวันนี้ ดูคุณเพลียๆ นะ งั้นวันนี้ผมชงให้คุณล่ะกัน" ฝ่ายชายเอ่ย
"ที่รักคุณน่ารักทีสุดเลย ^^" ฝ่ายหญิงเอื้อนเอ่ยพร้อมกับโผลไปหอมแก้มฟอดใหญ่


"เอ่อ...ที่รักจ๊ะ ผมรู้ว่าเราต้อง "ประหยัด" กันแต่ว่า...
เห็นทีคุณต้องใช้ "เดนทิสเซ่" แทน "ดอกบัวคู่" หลังตื่นนอนบ้างก็ดีนะจ๊ะ"
เขาทิ้งคำพูดปริศนาไว้ให้ คนที่เขาเรียกว่าที่รักก่อนผละไปชงนมให้ลูกน้อยกลอยใจ


ระหว่างที่สุดที่รักของเค้าเข้าไปชงนมให้ลูกน้อย ฝ่ายชายก็ได้ยินเสียง โฮ่ง ๆๆ
ที่มาของเสียงนั้นก็คือ เจ้าหมาน้อยน่าย่นสุดที่รักที่เค้าเลี้ยงไว้นี่เอง
มันเข้ามาประจบ เลยขาเค้าอย่างเอาการเอางาน ยิ่งกว่านักการเมืองเลียเจ้านายบางคนเสียอีก
"ที่รัก ทำไรอยู่ " เสียงของฝ่ายหญิงจากในบ้านก็ดังขึ้น
"อืม เล่นกับเสี่ยวป้อ อยู่ นี่แม่รู้มั้ย ว่า หมาเรานี่ มันฟังภาษาอังกฤษ ออกด้วนะ"
"หาจิงหรือ พ่อ ไหน ลองโชว์ให้แม่ดูซิ"
" ไหน เสี่ยวป้อ รูม (room) แปลเป็นไทยว่าอะไร"
"โฮ่งๆๆ (ห้อง ๆๆ) "
"เห็นมั้ยแม่ เสี่ยวป้อมันยังรู้เลยว่า รูม แปลว่า ห้อง "
"พ่อ ช่างกล้าเนอะ...."
"แหม แป๊กวันละนิดจิตแจ่มใสน่า" ว่าแล้วฝ่ายชายก็จับหมาหน้าย่นสุดที่รักของเขามายีหน้า เหมือนให้รางวัลเจ้าหมาน้อย


"เออ แม่พ่อว่าจะเอาเจ้าป้อไปไว้ที่กระชังปลาที่เสม็ดซะหน่อย แม่ว่าไงล่ะ...เผื่อมันจะได้ช่วยเฝ้าตอนกลางคืน"

"แล้วมันจะได้เรื่องเหรอพ่อ...กลัวแต่มันจะไปเหล่แต่สาวๆ ยิ่งพวกใส่บิกินี่ มันยิ่งชอบ เห็นปุ๊บเป็นน้ำลายหก.."




เวลาผ่านไป และผ่านไป

"เสร็จหรือยังจ๊ะที่รัก"
"เรียบร้อยแล้วค่ะ ชุดที่เราเลือก สวยน่าดูเลยนะ"
"แหม คุณใส่อะไร ก็สวย ดูลงตัวไปหมดนั่นแหล่ะ"
"ปากหวานจริงนะ ขอให้เป็นอย่างนี้ตลอดไปนะคะ"

"เดี๋ยวผมเอากาแฟกับโรตีไปเสริฟท่านนะ เอ๊ะ ว่าแต่ว่า เค้าทำอะไรกันอยู่น่ะ"
"5555 กิจวัตรประจำวันน่ะจ้ะ อย่าไปรบกวนนะ เค้าเขียนเรื่องกับเพื่อนๆมาเป็นสิบปีแล้ว เห็นบ่นๆว่ายังจบไม่ลงเลย"
"อ๋อ อย่างที่ฝ้ายเล่าให้ฟังนั่นเอง ไม่รบกวนหรอก แต่จะกระซิบนิดเดียวว่า อีกยี่สิบนาทีก็จะได้ฤกษ์รดน้ำแล้ว"
"จริงสินะ ต๊าย แม่ยังไม่ได้แต่งตัวเลย ไม่ได้ล่ะ เดี๋ยวฝ้ายเดินไปบอกเอง เดี๋ยวมานะจ๊ะ"
"จ้ะ ที่รัก"
.
.
.
.

เอ่อ.....
...........

เอ่อ......

วันนี้วันคู่ ขอตัวไปชงนมให้เจ้าเคนก่อนนะ

ความคิดเห็นที่ 136 (0)
AJ.p วันที่ : 24/02/2009 เวลา : 23.01 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/TheTaleOfFourTribes
- - " หูยาว จ้าวป่า " - - (นะจ๊ะ)

มาอ่านเอ็นทรี่เพิ่งจบ 5555+

ความคิดเห็นที่ 135 (0)
นาฬิกาลืมเวลา วันที่ : 24/02/2009 เวลา : 22.35 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/dreamline

อะโห งงเลย
ยาวเฟื้อย...
ขออ่านอย่างเดียวละกันนะ

แวะมาดูนิทานดีกว่า
ชอบลายเส้น the giant story กับ Tyrannosaurus Game นะ
นิทานเด็กๆ หลายเรื่องที่ผู้ใหญ่อ่านแล้วชื่นชอบ มันมีความคลาสสิกอยู่ ผมเองก็ได้ข้องเกี่ยวกับนิทานเด็กๆ อยู่บ้าง ผมว่ามันเป็นหนังสือที่เขียนยากมากเลย เพราะมันต้องอาศัยความเข้าใจในตัวเด็กสูงมาก
และเดี๋ยวนี้เด็กๆ ไม่ค่อยอ่านนิทางกันแล้ว เพราะมีทั้งเกมคอมที่มีภาพเคลื่อนไหว หรือหนังสือการ์ตูนมากมาย
นิทานคลาสสิกเลยกลายเป็นของสำหรับผู้ใหญ่แบบเราแทน

มาซะจริงจังเลยเรา

ความคิดเห็นที่ 134 (0)
ปุณณดา วันที่ : 24/02/2009 เวลา : 19.22 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/poonnada

จะจบแล้วเหรอค่ะ
ยังไม่มีใครแปะป้าย The end
มาต่อได้นะ


ความคิดเห็นที่ 133 (0)
ต้นฝ้าย วันที่ : 24/02/2009 เวลา : 16.27 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/123shoot
“If we are to teach real peace in this world, and if we are to carry on a real war against war, we shall have to begin with the children.” Mahatma Gandhi

เห็นว่าอากาศร้อนๆ...จะพาไปทะเลซะหน่อย ขายังไม่ทันโดนน้ำเลยพี่หนุ่มพากลับซะแล้ว....(ใจร้ายมาก) 555

ความคิดเห็นที่ 132 (0)
apooh วันที่ : 24/02/2009 เวลา : 12.53 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/bedtaled
Reduce..Re-use..Re-cycle

เหมือนก่ะจะจบได้แล้วนะคะเนี่ย

v
v
v

ความคิดเห็นที่ 131 (0)
kamolnum วันที่ : 24/02/2009 เวลา : 12.17 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/kamolnum

แสงแดดอ่อน สาดเข้ามาทางหน้าต่าง ส่องหน้าคนนอนหลับอยู่ข้างๆ...
ฉันตื่นมาพร้อมกับความหิว โอ๊ยเช้านี้กินอะไรดี...

แล้วทาเคชิ ตื่นขึ้นมา ก็เลยชวน อาโออิ ให้ไปกิน "จิ้มจุ่ม" ปรากฎว่า "เนื้อ" ต่างๆ ที่ใช่ทำจิ้มจุ่มหายไป
เหลือเพียงแต่ ผักบุ้ง ผักกาด และที่สำคัญ ถ่าน ที่ใช้ก่อเตาจิ้มจุ่ม ก็หายไปหมด

ทาเค ชิจึงเปลี่ยนใจ ไม่กินแล้วจิ้มจุ่ม มานั่งต่อเรื่องต่อดีกว่า แล้วเค้าก็เดินเข้าไปในครัวไปหยิบขนมปังมาหนึ่งก้อน มานั่งหน้าคอมฯ...
เขาไล่เช็คเมล์ใหม่ๆ ที่เข้ามาในเช้าวันนี้ เอ๊ะ นั่นใครส่งเมล์มาหาเรา ชื่อคุ้นๆแฮะ....เอ๊ะนี่มันเพื่อนเก่าของเรานี่หว่า...
มันจะแต่งงานหรือนี่...อยากรู้จังคู่ของมันคือใคร....ช่างโชคร้าย

แล้วจะแต่งชุดอะไรไปงานดีนี่...

เขานั่งคิดอยู่นาน คิดอย่างไรก็ไม่ออก จึงหันหลังกลับไป ปลุกคนข้างๆ "ที่แสงแดดแยงตา" ก็ยังไม่ตื่นขึ้นมาเสียที
พอดีมีรถโรตีผ่านหน้าบ้าน คนข้างๆทำจมูกฟุดฟิด เพราะกลิ่นโรตี

ฉันจะทำอย่างไรดี

จะกินโรตีเช้านี้ดีไหม ปากไวเท่าความคิด
"โรตี ใส่ไข่สองใบ กรอบๆๆ อันนึง"

เขารู้สึกเสียใจมากที่คนข้างๆ สั่งโรตีเพียงแค่อันเดียว เพราะขนาดขนมปังหนึ่งก้อนที่เขาหยิบมาจากครัว ยังถูกแบ่งครึ่ง
ถึงแม้ว่าครึ่งของเขาจะดูเยอะกว่าคนข้างๆ แต่ก็ยังคิดถึง

เธอโดดผลุบจากเตียงวิ่งไปชงกาแฟแก้วแรก ระหว่างรอน้ำเดือด เทอตะโกนถามว่า ที่รักเอาโอวัลตินมั้ยจ๊ะ
ฉันก็นึกน้อยใจทำไมไม่จำซักทีฉันดื่มแต่กาแฟ

เฮ้อ...

โรตีมาส่งพอดี ตอนที่เธอยกกาแฟกับโอวัลตินเข้ามาให้ "ที่รักจ๊ะ โอวันตินไม่หวานของคุณจ๊ะ..."
แม้จะไม่ใช่ กาแฟอย่างที่ควรจะเป็นแต่ ผมก็ยินดีจะรับมันมา...เพราะคำว่ารัก...
"ที่รัก ช่วยจ่ายเงินค่าโรตีให้หน่อยสิคะ เค้ามือไม่ว่าง"

อืมม์...กินก็ไม่ได้กิน แล้วยังต้องมาจ่ายเงินอีกหรือนี่ เขาคิดเบาๆ ในใจ แล้วก็ก้มหน้าก้มตาควักจ่ายค่าโรตีไป
เหมือนที่เคยก้มหน้าก้มตาทำให้เทอทุกเรื่องเลย

ระหว่างที่นั่งกินกาแฟกับโอวัลตินคู่กันนั้น เมื่อเธอแกะโรตีใส่ไข่สองใบใส่จาน กลิ่นหอมของโรตีลอยกรุ่นมาแตะจมูกเขา
ยิ่งเพิ่มความน้อยใจขึ้นไปอีกสองเท่าตัว เขาก้มหน้าก้มตา หยิบขนมปังครึ่งที่เยอะ จุ่มลงไปในกาแฟ ก่อนใส่ปากเผื่อจะมีรสชาดดีขึ้นกว่าเดิม


แสงแดดอ่อนๆที่นอกหน้าต่าง ดูเหมือนกาลเวลาทำให้เราหลงลืมบางอย่าง ว่าครั้งนึงเราต่างแอบมองกันและกันในโต๊ะอาหารอย่างเขินอาย
พลางนึกสงสัย....ทำไมหนังสือพิมพ์ไม่มาส่ง

เขาเงยหน้าจากขนมปังจุ่มกาแฟที่กำลังจะเข้าปาก มองเห็นร่องรอยความคิดจากแววตาของเทอที่มองมา
ทำให้เขารู้ได้ว่าสิ่งที่กำลังโลดแล่นอยู่ในใจเทอนั้นต้องเป็นความหลังที่แสนงดงามระหว่างสองเราแน่เลย
"คุณรอหนังสือพิมพ์อยู่ใช่มั้ย...ชั้นบอกให้เค้างดมาส่งแล้วเดือนนี้ เศรษฐกิจอย่างประหยัดอะไรได้ก็ต้องประหยัด"
แล้วความรักล่ะ ผมต้องประหยัดด้วยหรือเปล่า ผมนึกอยู่ในใจ...
"ดูอย่างโรตีนี่สิ ที่ฉันสั่งไข่สองใบไม่ใช่อะไรนะที่รัก จะได้แบ่งกันคนละครึ่งยังไงล่ะจ๊ะ จริงๆ แล้วถ้าแป้งไม่กรอบ
เราก็จะได้ปริมาณมากกว่าเดิม แต่ฉันเห็นคุณชอบโรตีกรอบๆ ก็เลยอดไม่ได้ ที่จะตามใจคุณ ไหนล่ะจานใส่โรตีของคุณ"

เมื่อเขาได้ยิน ความคิดน้อยใจต่างๆ ก็หายออกไปจากหัวสมอง มีแต่ความรู้สึกตื้นตันเข้ามาแทนที่ และดีใจที่เลือกคู่ชีวิตได้ถูกต้อง
"ขอบใจนะจ๊ะ ที่รัก ที่นึกถึงผมเสมอ ขอบใจสำหรับ กาแฟ หนมปัง โรตีของ-ผม- และ ความรักทีรอบคอบของคุณ"
ก่อนที่ทั้งสองจะทันได้ทราบซึ้งและหวนคืนสู่ความหวานชื่นเหมือนเมื่อนานมาแล้ว


"ว่าแต่ว่่านะ โรตีเนี่ย สู้ร้านมาบูบา ไม่ได้เลยนะ ว่าไม๊จ๊ะที่รัก"
"ก็จริงนะ เจ้านั้นเค้ากรอบนอก นุ่มใน แป้งเนียนละเอียดจริงๆ ยิ่งถ้าจิ้มกับแกงนะ อร่อยสุดยอดเลย"
"อืมม์ วันไหนไปทานกันดีกว่า เห็นว่าปรับปรุงใหม่ เปลี่ยนโลโก้ เปลี่ยนเมนูด้วยล่ะ ออกแบบโดยเตี้ยเลยนะเนี่ย"
พลางสบตากันหวานซึ้ง ยิ่งกว่าโรตีนมน้ำตาลเบิ้ลช๊อคไซรัป
ฉับพลันเสียงเล็กๆก็ดังขึ้น
.
.
.
พ่อ...แม่...หิวนม (ง่ะ...ลูกตื่น)
"..คุณ!!..." ทั้งสองพูดเสียงดังขึ้นมาพร้อมกัน


ทั้งคู่ส่งสายตาผสานแก่กัน...
เป็นที่รู้กันว่าวันไหนเป็น วันคู่..เมื่อลูกร้องหิวนม ฝ่ายชายจะเป็นคนชงนมให้แก่ลูกน้อย
ถ้าหากว่าวันไหนเป็น วันคี่.. ฝ่ายหญิงจะเป็น คนชงให้แก่ลูกน้อย
"วันนี้วันคู่ หรือ วันคี่ อ่ะคุณ" ฝ่ายชายถาม
"วันนี้ 23 กพ. วันคี่ ฉันต้องเป็นคนชงสินะ" ฝ่ายหญิงตอบ
"ที่รักวันนี้ ดูคุณเพลียๆ นะ งั้นวันนี้ผมชงให้คุณล่ะกัน" ฝ่ายชายเอ่ย
"ที่รักคุณน่ารักทีสุดเลย ^^" ฝ่ายหญิงเอื้อนเอ่ยพร้อมกับโผลไปหอมแก้มฟอดใหญ่


"เอ่อ...ที่รักจ๊ะ ผมรู้ว่าเราต้อง "ประหยัด" กันแต่ว่า...
เห็นทีคุณต้องใช้ "เดนทิสเซ่" แทน "ดอกบัวคู่" หลังตื่นนอนบ้างก็ดีนะจ๊ะ"
เขาทิ้งคำพูดปริศนาไว้ให้ คนที่เขาเรียกว่าที่รักก่อนผละไปชงนมให้ลูกน้อยกลอยใจ


ระหว่างที่สุดที่รักของเค้าเข้าไปชงนมให้ลูกน้อย ฝ่ายชายก็ได้ยินเสียง โฮ่ง ๆๆ
ที่มาของเสียงนั้นก็คือ เจ้าหมาน้อยน่าย่นสุดที่รักที่เค้าเลี้ยงไว้นี่เอง
มันเข้ามาประจบ เลยขาเค้าอย่างเอาการเอางาน ยิ่งกว่านักการเมืองเลียเจ้านายบางคนเสียอีก
"ที่รัก ทำไรอยู่ " เสียงของฝ่ายหญิงจากในบ้านก็ดังขึ้น
"อืม เล่นกับเสี่ยวป้อ อยู่ นี่แม่รู้มั้ย ว่า หมาเรานี่ มันฟังภาษาอังกฤษ ออกด้วนะ"
"หาจิงหรือ พ่อ ไหน ลองโชว์ให้แม่ดูซิ"
" ไหน เสี่ยวป้อ รูม (room) แปลเป็นไทยว่าอะไร"
"โฮ่งๆๆ (ห้อง ๆๆ) "
"เห็นมั้ยแม่ เสี่ยวป้อมันยังรู้เลยว่า รูม แปลว่า ห้อง "
"พ่อ ช่างกล้าเนอะ...."
"แหม แป๊กวันละนิดจิตแจ่มใสน่า" ว่าแล้วฝ่ายชายก็จับหมาหน้าย่นสุดที่รักของเขามายีหน้า เหมือนให้รางวัลเจ้าหมาน้อย


"เออ แม่พ่อว่าจะเอาเจ้าป้อไปไว้ที่กระชังปลาที่เสม็ดซะหน่อย แม่ว่าไงล่ะ...เผื่อมันจะได้ช่วยเฝ้าตอนกลางคืน"

"แล้วมันจะได้เรื่องเหรอพ่อ...กลัวแต่มันจะไปเหล่แต่สาวๆ ยิ่งพวกใส่บิกินี่ มันยิ่งชอบ เห็นปุ๊บเป็นน้ำลายหก.."




เวลาผ่านไป และผ่านไป

"เสร็จหรือยังจ๊ะที่รัก"
"เรียบร้อยแล้วค่ะ ชุดที่เราเลือก สวยน่าดูเลยนะ"
"แหม คุณใส่อะไร ก็สวย ดูลงตัวไปหมดนั่นแหล่ะ"
"ปากหวานจริงนะ ขอให้เป็นอย่างนี้ตลอดไปนะคะ"

"เดี๋ยวผมเอากาแฟกับโรตีไปเสริฟท่านนะ เอ๊ะ ว่าแต่ว่า เค้าทำอะไรกันอยู่น่ะ"
"5555 กิจวัตรประจำวันน่ะจ้ะ อย่าไปรบกวนนะ เค้าเขียนเรื่องกับเพื่อนๆมาเป็นสิบปีแล้ว เห็นบ่นๆว่ายังจบไม่ลงเลย"
"อ๋อ อย่างที่ฝ้ายเล่าให้ฟังนั่นเอง ไม่รบกวนหรอก แต่จะกระซิบนิดเดียวว่า อีกยี่สิบนาทีก็จะได้ฤกษ์รดน้ำแล้ว"
"จริงสินะ ต๊าย แม่ยังไม่ได้แต่งตัวเลย ไม่ได้ล่ะ เดี๋ยวฝ้ายเดินไปบอกเอง เดี๋ยวมานะจ๊ะ"
"จ้ะ ที่รัก"










ความคิดเห็นที่ 130 (0)
ต้นฝ้าย วันที่ : 24/02/2009 เวลา : 11.43 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/123shoot
“If we are to teach real peace in this world, and if we are to carry on a real war against war, we shall have to begin with the children.” Mahatma Gandhi


...โห ตัวละครชักเยอะแฮะ....ไปไงล่ะทีนี้..

แสงแดดอ่อน สาดเข้ามาทางหน้าต่าง ส่องหน้าคนนอนหลับอยู่ข้างๆ...
ฉันตื่นมาพร้อมกับความหิว โอ๊ยเช้านี้กินอะไรดี...
แล้วทาเคชิ ตื่นขึ้นมา ก็เลยชวน อาโออิ ให้ไปกิน "จิ้มจุ่ม"
ปรากฎว่า "เนื้อ" ต่างๆ ที่ใช่ทำจิ้มจุ่มหายไป
เหลือเพียงแต่ ผักบุ้ง ผักกาด และที่สำคัญ ถ่าน ที่ใช้ก่อเตาจิ้มจุ่ม ก็หายไปหมด
ทาเค ชิจึงเปลี่ยนใจ ไม่กินแล้วจิ้มจุ่ม มานั่งต่อเรื่องต่อดีกว่า แล้วเค้าก็เดินเข้าไปในครัวไปหยิบขนมปังมาหนึ่งก้อน มานั่งหน้าคอมฯ...
เขาไล่เช็คเมล์ใหม่ๆ ที่เข้ามาในเช้าวันนี้ เอ๊ะ นั่นใครส่งเมล์มาหาเรา
ชื่อคุ้นๆแฮะ....เอ๊ะนี่มันเพื่อนเก่าของเรานี่หว่า...มันจะแต่งงานหรือนี่...อยากรู้จังคู่ของมันคือใคร....ช่างโชคร้าย
แล้วจะแต่งชุดอะไรไปงานดีนี่...
เขานั่งคิดอยู่นาน คิดอย่างไรก็ไม่ออก จึงหันหลังกลับไป
ปลุกคนข้างๆ "ที่แสงแดดแยงตา" ก็ยังไม่ตื่นขึ้นมาเสียที
พอดีมีรถโรตีผ่านหน้าบ้าน
คนข้างๆทำจมูกฟุดฟิด
เพราะกลิ่นโรตี
ฉันจะทำอย่างไรดี
จะกินโรตีเช้านี้ดีไหม
ปากไวเท่าความคิด
"โรตี ใส่ไข่สองใบ กรอบๆๆ อันนึง"
เขารู้สึกเสียใจมากที่คนข้างๆ สั่งโรตีเพียงแค่อันเดียว
เพราะขนาดขนมปังหนึ่งก้อนที่เขาหยิบมาจากครัว ยังถูกแบ่งครึ่ง
ถึงแม้ว่าครึ่งของเขาจะดูเยอะกว่าคนข้างๆ แต่ก็ยังคิดถึง
เธอโดดผลุบจากเตียงวิ่งไปชงกาแฟแก้วแรก
ระหว่างรอน้ำเดือด เทอตะโกนถามว่า ที่รักเอาโอวัลตินมั้ยจ๊ะ ฉันก็นึกน้อยใจทำไมไม่จำซักทีฉันดื่มแต่กาแฟ
เฮ้อ...
โรตีมาส่งพอดี ตอนที่เธอยกกาแฟกับโอวัลตินเข้ามาให้
ที่รักจ๊ะ โอวันตินไม่หวานของคุณจ๊ะ...
แม้จะไม่ใช่ กาแฟอย่างที่ควรจะเป็นแต่ ผมก็ยินดีจะรับมันมา...เพราะคำว่ารัก...
"ที่รัก ช่วยจ่ายเงินค่าโรตีให้หน่อยสิคะ เค้ามือไม่ว่าง"
อืมม์...กินก็ไม่ได้กิน แล้วยังต้องมาจ่ายเงินอีกหรือนี่ เขาคิดเบาๆ ในใจ
แล้วก็ก้มหน้าก้มตาควักจ่ายค่าโรตีไป เหมือนที่เคยก้มหน้าก้มตาทำให้เทอทุกเรื่องเลย
ระหว่างที่นั่งกินกาแฟกับโอวัลตินคู่กันนั้น เมื่อเธอแกะโรตีใส่ไข่สองใบใส่จาน
กลิ่นหอมของโรตีลอยกรุ่นมาแตะจมูกเขา ยิ่งเพิ่มความน้อยใจขึ้นไปอีกสองเท่าตัว
เขาก้มหน้าก้มตา หยิบขนมปังครึ่งที่เยอะ จุ่มลงไปในกาแฟ ก่อนใส่ปากเผื่อจะมีรสชาดดีขึ้นกว่าเดิม
แสงแดดอ่อนๆ
ที่นอกหน้าต่าง
ดูเหมือนกาลเวลาทำให้เราหลงลืมบางอย่าง
ว่าครั้งนึงเราต่างแอบมองกันและกันในโต๊ะอาหารอย่างเขินอาย
พลางนึกสงสัย....ทำไมหนังสือพิมพ์ไม่มาส่ง
เขาเงยหน้าจากขนมปังจุ่มกาแฟที่กำลังจะเข้าปาก มองเห็นร่องรอยความคิดจากแววตาของเทอที่มองมา
ทำให้เขารู้ได้ว่าสิ่งที่กำลังโลดแล่นอยู่ในใจเทอนั้นต้องเป็นความหลังที่แสนงดงามระหว่างสองเราแน่เลย
"คุณรอหนังสือพิมพ์อยู่ใช่มั้ย...ชั้นบอกให้เค้างดมาส่งแล้วเดือนนี้ เศรษฐกิจอย่างประหยัดอะไรได้ก็ต้องประหยัด"
แล้วความรักล่ะ ผมต้องประหยัดด้วยหรือเปล่า ผมนึกอยู่ในใจ...
"ดูอย่างโรตีนี่สิ ที่ฉันสั่งไข่สองใบไม่ใช่อะไรนะที่รัก
จะได้แบ่งกันคนละครึ่งยังไงล่ะจ๊ะ จริงๆ แล้วถ้าแป้งไม่กรอบ
เราก็จะได้ปริมาณมากกว่าเดิม แต่ฉันเห็นคุณชอบโรตีกรอบๆ
ก็เลยอดไม่ได้ ที่จะตามใจคุณ ไหนล่ะจานใส่โรตีของคุณ"
เมื่อเขาได้ยิน ความคิดน้อยใจต่างๆ ก็หายออกไปจากหัวสมอง
มีแต่ความรู้สึกตื้นตันเข้ามาแทนที่ และดีใจที่เลือกคู่ชีวิตได้ถูกต้อง
ขอบใจนะจ๊ะ ที่รัก ที่นึกถึงผมเสมอ ขอบใจสำหรับ กาแฟ หนมปัง โรตีของ-ผม- และ ความรักทีรอบคอบของคุณ
ก่อนที่ทั้งสองจะทันได้ทราบซึ้งและหวนคืนสู่ความหวานชื่นเหมือนเมื่อนานมาแล้ว
"ว่าแต่ว่่านะ โรตีเนี่ย สู้ร้านมาบูบา ไม่ได้เลยนะ ว่าไม๊จ๊ะที่รัก"
"ก็จริงนะ เจ้านั้นเค้ากรอบนอก นุ่มใน แป้งเนียนละเอียดจริงๆ ยิ่งถ้าจิ้มกับแกงนะ อร่อยสุดยอดเลย"
"อืมม์ วันไหนไปทานกันดีกว่า เห็นว่าปรับปรุงใหม่ เปลี่ยนโลโก้ เปลี่ยนเมนูด้วยล่ะ ออกแบบโดยเตี้ยเลยนะเนี่ย"
พลางสบตากันหวานซึ้ง ยิ่งกว่าโรตีนมน้ำตาลเบิ้ลช๊อคไซรัป
ฉับพลันเสียงเล็กๆก็ดังขึ้น
พ่อ...แม่...หิวนม (ง่ะ...ลูกตื่น)
"..คุณ!!..." ทั้งสองพูดเสียงดังขึ้นมาพร้อมกัน
ทั้งคู่ส่งสายตาผสานแก่กัน...
เป็นที่รู้กันว่าวันไหนเป็น วันคู่..
เมื่อลูกร้องหิวนม ฝ่ายชายจะเป็นคนชงนมให้แก่ลูกน้อย
ถ้าหากว่าวันไหนเป็น วันคี่..
ฝ่ายหญิงจะเป็น คนชงให้แก่ลูกน้อย
"วันนี้วันคู่ หรือ วันคี่ อ่ะคุณ" ฝ่ายชายถาม
"วันนี้ 23 กพ. วันคี่ ฉันต้องเป็นคนชงสินะ" ฝ่ายหญิงตอบ
"ที่รักวันนี้ ดูคุณเพลียๆ นะ งั้นวันนี้ผมชงให้คุณล่ะกัน" ฝ่ายชายเอ่ย
"ที่รักคุณน่ารักทีสุดเลย ^^" ฝ่ายหญิงเอื้อนเอ่ยพร้อมกับโผลไปหอมแก้มฟอดใหญ่
"เอ่อ...ที่รักจ๊ะ ผมรู้ว่าเราต้อง "ประหยัด" กันแต่ว่า...
เห็นทีคุณต้องใช้ "เดนทิสเซ่" แทน "ดอกบัวคู่" หลังตื่นนอนบ้างก็ดีนะจ๊ะ"
เขาทิ้งคำพูดปริศนาไว้ให้ คนที่เขาเรียกว่าที่รักก่อนผละไปชงนมให้ลูกน้อยกลอยใจ
ระหว่างที่สุดที่รักของเค้าเข้าไปชงนมให้ลูกน้อย
ฝ่ายชายก็ได้ยินเสียง โฮ่ง ๆๆ
ที่มาของเสียงนั้นก็คือ เจ้าหมาน้อยน่าย่นสุดที่รักที่เค้าเลี้ยงไว้นี่เอง
มันเข้ามาประจบ เลยขาเค้าอย่างเอาการเอางาน
ยิ่งกว่านักการเมืองเลียเจ้านายบางคนเสียอีก
"ที่รัก ทำไรอยู่ " เสียงของฝ่ายหญิงจากในบ้านก็ดังขึ้น
"อืม เล่นกับเสี่ยวป้อ อยู่ นี่แม่รู้มั้ย ว่า หมาเรานี่ มันฟังภาษาอังกฤษ ออกด้วนะ"
"หาจิงหรือ พ่อ ไหน ลองโชว์ให้แม่ดูซิ"
" ไหน เสี่ยวป้อ รูม (room) แปลเป็นไทยว่าอะไร"
"โฮ่งๆๆ (ห้อง ๆๆ) "
"เห็นมั้ยแม่ เสี่ยวป้อมันยังรู้เลยว่า รูม แปลว่า ห้อง "
"พ่อ ช่างกล้าเนอะ...."
"แหม แป๊กวันละนิดจิตแจ่มใสน่า"
ว่าแล้วฝ่ายชายก็จับหมาหน้าย่นสุดที่รักของเขามายีหน้า เหมือนให้รางวัลเจ้าหมาน้อย

"เออ แม่พ่อว่าจะเอาเจ้าป้อไปไว้ที่กระชังปลาที่เสม็ดซะหน่อย แม่ว่าไงล่ะ...เผื่อมันจะได้ช่วยเฝ้าตอนกลางคืน"

"แล้วมันจะได้เรื่องเหรอพ่อ...กลัวแต่มันจะไปเหล่แต่สาวๆ ยิ่งพวกใส่บิกินี่ มันยิ่งชอบ เห็นปุ๊บเป็นน้ำลายหก.."

อ้างอิง ฮิฮิ ..
http://seaugpor.exteen.com/20090219/entry

ช่วยกันทำกินนะโม...555

ความคิดเห็นที่ 129 (0)
ปุณณดา วันที่ : 24/02/2009 เวลา : 11.09 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/poonnada

กะลังว่าจะมาคุยต่อคุณเจี๊ยบ ฮาเลยเช้านี้ 555
เมื่อวานฟิลขาดค่ะ ขอบคุณคุณเจี๊ยบกะเจ๊เก๋ด้วยนะมาช่วยเป็น บก.ยุ ๆ อิอิ --ได้เลยค่ะเจ๊ยังความตั้งใจเดิม ไปเก็บโฆษณามาบูบากัน 5555 เอาให้หนักๆ

ขำคุณ ส. รู้ได้ไงมีเกี่ยงกันชงนม 555 ตั้งใจจะวาดอยู่ค่ะ อย่าแต่งกันยากนักนะ เดี๋ยวแย่เลย ไอ้โรตีกรอบๆ นี่ไม่รู้จะวาดไง 555

โม..เธอจะเป็นเจ๊ดันลูกชายหน้าย่น กะเกิดเลยนะ แล้วตรูจะวาดเสี่ยวป้อไงเนี่ย แต่งได้น่ารักมากมีหมาสักตัว ครอบครัวสุขสันต์ขึ้นนะ

อาเตี้ย เธอเอาสปอนเซอร์คลื่นดีเจบ้านเธอ มาโฆษณาบ้านชั้นหรือย่ะ ดีเลย 55 เรียกลูกค้ายุคโน้น (คุณพี่คนโท ฯ 555)

ขอบคุณ พี่เป๊ปซี่ พี่ติ๊ง พี่สายธาร จูน อาแอน คุณ tutu หนูริน คุณมุ้ย พี่ครก คุณเพลงฝน คุณเจม พี่มุก แล้วก็เพื่อนๆ พี่ ๆ น้องๆ ทุกๆ ท่านที่มาร่วมร่ายอักษร (ปั่น) ด้วยนะค่ะ

นึกไม่ออกเลยว่าจะจบลงยังไง 555

ว่างๆก็มาแต่งต่อได้นะค่ะ มีใครมั่นใจว่าเขียนตอนจบได้โดนสุดๆ แปะ THE END ได้เลยนะ

มันจะได้จบซะทีเน้อ 55555


ความคิดเห็นที่ 128 (0)
เสี่ยวป้อ วันที่ : 24/02/2009 เวลา : 00.35 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/seaugpor
  "เสวนา กับ เสี่ยวป้อ มีสาระบ้าง ไร้สาระบ้าง แต่ส่วนใหญ่จะเน้นไปทางอันหลังมากกว่า 555"

อ้าว สลับ ผู้ชาย ผู้หญิงกันนี่หว่าตรู

ฮ่าๆๆ

ความคิดเห็นที่ 127 (0)
เสี่ยวป้อ วันที่ : 24/02/2009 เวลา : 00.33 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/seaugpor
  "เสวนา กับ เสี่ยวป้อ มีสาระบ้าง ไร้สาระบ้าง แต่ส่วนใหญ่จะเน้นไปทางอันหลังมากกว่า 555"

แสงแดดอ่อน สาดเข้ามาทางหน้าต่าง ส่องหน้าคนนอนหลับอยู่ข้างๆ...
ฉันตื่นมาพร้อมกับความหิว โอ๊ยเช้านี้กินอะไรดี...
แล้วทาเคชิ ตื่นขึ้นมา ก็เลยชวน อาโออิ ให้ไปกิน "จิ้มจุ่ม"
ปรากฎว่า "เนื้อ" ต่างๆ ที่ใช่ทำจิ้มจุ่มหายไป
เหลือเพียงแต่ ผักบุ้ง ผักกาด และที่สำคัญ ถ่าน ที่ใช้ก่อเตาจิ้มจุ่ม ก็หายไปหมด
ทาเค ชิจึงเปลี่ยนใจ ไม่กินแล้วจิ้มจุ่ม มานั่งต่อเรื่องต่อดีกว่า แล้วเค้าก็เดินเข้าไปในครัวไปหยิบขนมปังมาหนึ่งก้อน มานั่งหน้าคอมฯ...
เขาไล่เช็คเมล์ใหม่ๆ ที่เข้ามาในเช้าวันนี้ เอ๊ะ นั่นใครส่งเมล์มาหาเรา
ชื่อคุ้นๆแฮะ....เอ๊ะนี่มันเพื่อนเก่าของเรานี่หว่า...มันจะแต่งงานหรือนี่...อยากรู้จังคู่ของมันคือใคร....ช่างโชคร้าย
แล้วจะแต่งชุดอะไรไปงานดีนี่...
เขานั่งคิดอยู่นาน คิดอย่างไรก็ไม่ออก จึงหันหลังกลับไป
ปลุกคนข้างๆ "ที่แสงแดดแยงตา" ก็ยังไม่ตื่นขึ้นมาเสียที
พอดีมีรถโรตีผ่านหน้าบ้าน
คนข้างๆทำจมูกฟุดฟิด
เพราะกลิ่นโรตี
ฉันจะทำอย่างไรดี
จะกินโรตีเช้านี้ดีไหม
ปากไวเท่าความคิด
"โรตี ใส่ไข่สองใบ กรอบๆๆ อันนึง"
เขารู้สึกเสียใจมากที่คนข้างๆ สั่งโรตีเพียงแค่อันเดียว
เพราะขนาดขนมปังหนึ่งก้อนที่เขาหยิบมาจากครัว ยังถูกแบ่งครึ่ง
ถึงแม้ว่าครึ่งของเขาจะดูเยอะกว่าคนข้างๆ แต่ก็ยังคิดถึง
เธอโดดผลุบจากเตียงวิ่งไปชงกาแฟแก้วแรก
ระหว่างรอน้ำเดือด เทอตะโกนถามว่า ที่รักเอาโอวัลตินมั้ยจ๊ะ ฉันก็นึกน้อยใจทำไมไม่จำซักทีฉันดื่มแต่กาแฟ
เฮ้อ...
โรตีมาส่งพอดี ตอนที่เธอยกกาแฟกับโอวัลตินเข้ามาให้
ที่รักจ๊ะ โอวันตินไม่หวานของคุณจ๊ะ...
แม้จะไม่ใช่ กาแฟอย่างที่ควรจะเป็นแต่ ผมก็ยินดีจะรับมันมา...เพราะคำว่ารัก...
"ที่รัก ช่วยจ่ายเงินค่าโรตีให้หน่อยสิคะ เค้ามือไม่ว่าง"
อืมม์...กินก็ไม่ได้กิน แล้วยังต้องมาจ่ายเงินอีกหรือนี่ เขาคิดเบาๆ ในใจ
แล้วก็ก้มหน้าก้มตาควักจ่ายค่าโรตีไป เหมือนที่เคยก้มหน้าก้มตาทำให้เทอทุกเรื่องเลย
ระหว่างที่นั่งกินกาแฟกับโอวัลตินคู่กันนั้น เมื่อเธอแกะโรตีใส่ไข่สองใบใส่จาน
กลิ่นหอมของโรตีลอยกรุ่นมาแตะจมูกเขา ยิ่งเพิ่มความน้อยใจขึ้นไปอีกสองเท่าตัว
เขาก้มหน้าก้มตา หยิบขนมปังครึ่งที่เยอะ จุ่มลงไปในกาแฟ ก่อนใส่ปากเผื่อจะมีรสชาดดีขึ้นกว่าเดิม
แสงแดดอ่อนๆ
ที่นอกหน้าต่าง
ดูเหมือนกาลเวลาทำให้เราหลงลืมบางอย่าง
ว่าครั้งนึงเราต่างแอบมองกันและกันในโต๊ะอาหารอย่างเขินอาย
พลางนึกสงสัย....ทำไมหนังสือพิมพ์ไม่มาส่ง
เขาเงยหน้าจากขนมปังจุ่มกาแฟที่กำลังจะเข้าปาก มองเห็นร่องรอยความคิดจากแววตาของเทอที่มองมา
ทำให้เขารู้ได้ว่าสิ่งที่กำลังโลดแล่นอยู่ในใจเทอนั้นต้องเป็นความหลังที่แสนงดงามระหว่างสองเราแน่เลย
"คุณรอหนังสือพิมพ์อยู่ใช่มั้ย...ชั้นบอกให้เค้างดมาส่งแล้วเดือนนี้ เศรษฐกิจอย่างประหยัดอะไรได้ก็ต้องประหยัด"
แล้วความรักล่ะ ผมต้องประหยัดด้วยหรือเปล่า ผมนึกอยู่ในใจ...
"ดูอย่างโรตีนี่สิ ที่ฉันสั่งไข่สองใบไม่ใช่อะไรนะที่รัก
จะได้แบ่งกันคนละครึ่งยังไงล่ะจ๊ะ จริงๆ แล้วถ้าแป้งไม่กรอบ
เราก็จะได้ปริมาณมากกว่าเดิม แต่ฉันเห็นคุณชอบโรตีกรอบๆ
ก็เลยอดไม่ได้ ที่จะตามใจคุณ ไหนล่ะจานใส่โรตีของคุณ"
เมื่อเขาได้ยิน ความคิดน้อยใจต่างๆ ก็หายออกไปจากหัวสมอง
มีแต่ความรู้สึกตื้นตันเข้ามาแทนที่ และดีใจที่เลือกคู่ชีวิตได้ถูกต้อง
ขอบใจนะจ๊ะ ที่รัก ที่นึกถึงผมเสมอ ขอบใจสำหรับ กาแฟ หนมปัง โรตีของ-ผม- และ ความรักทีรอบคอบของคุณ
ก่อนที่ทั้งสองจะทันได้ทราบซึ้งและหวนคืนสู่ความหวานชื่นเหมือนเมื่อนานมาแล้ว


แทรกๆๆๆๆ


"ว่าแต่ว่่านะ โรตีเนี่ย สู้ร้านมาบูบา ไม่ได้เลยนะ ว่าไม๊จ๊ะที่รัก"
"ก็จริงนะ เจ้านั้นเค้ากรอบนอก นุ่มใน แป้งเนียนละเอียดจริงๆ ยิ่งถ้าจิ้มกับแกงนะ อร่อยสุดยอดเลย"
"อืมม์ วันไหนไปทานกันดีกว่า เห็นว่าปรับปรุงใหม่ เปลี่ยนโลโก้ เปลี่ยนเมนูด้วยล่ะ ออกแบบโดยเตี้ยเลยนะเนี่ย"
พลางสบตากันหวานซึ้ง ยิ่งกว่าโรตีนมน้ำตาลเบิ้ลช๊อคไซรัป
.
.
ฉับพลันเสียงเล็กๆก็ดังขึ้น
พ่อ...แม่...หิวนม
(ง่ะ...ลูกตื่น)

"..คุณ!!..." ทั้งสองพูดเสียงดังขึ้นมาพร้อมกัน

***************************
ทั้งคู่ส่งสายตาผสานแก่กัน...

เป็นที่รู้กันว่าวันไหนเป็น วันคู่..
เมื่อลูกร้องหิวนม ฝ่ายชายจะเป็นคนชงนมให้แก่ลูกน้อย
ถ้าหากว่าวันไหนเป็น วันคี่..
ฝ่ายหญิงจะเป็น คนชงให้แก่ลูกน้อย

"วันนี้วันคู่ หรือ วันคี่ อ่ะคุณ" ฝ่ายชายถาม
"วันนี้ 23 กพ. วันคี่ ฉันต้องเป็นคนชงสินะ" ฝ่ายหญิงตอบ
"ที่รักวันนี้ ดูคุณเพลียๆ นะ งั้นวันนี้ผมชงให้คุณล่ะกัน" ฝ่ายชายเอ่ย
"ที่รักคุณน่ารักทีสุดเลย ^^" ฝ่ายหญิงเอื้อนเอ่ยพร้อมกับโผลไปหอมแก้มฟอดใหญ่
"เอ่อ...ที่รักจ๊ะ ผมรู้ว่าเราต้อง "ประหยัด" กันแต่ว่า...
เห็นทีคุณต้องใช้ "เดนทิสเซ่" แทน "ดอกบัวคู่" หลังตื่นนอนบ้างก็ดีนะจ๊ะ"
เขาทิ้งคำพูดปริศนาไว้ให้ คนที่เขาเรียกว่าที่รักก่อนผละไปชงนมให้ลูกน้อยกลอยใจ

ระหว่างที่สุดที่รักของเค้าเข้าไปชงนมให้ลูกน้อย

ฝ่ายชายก็ได้ยินเสียง โฮ่ง ๆๆ

ที่มาของเสียงนั้นก็คือ เจ้าหมาน้อยน่าย่นสุดที่รักที่เค้าเลี้ยงไว้นี่เอง

มันเข้ามาประจบ เลยขาเค้าอย่างเอาการเอางาน

ยิ่งกว่านักการเมืองเลียเจ้านายบางคนเสียอีก

"ที่รัก ทำไรอยู่ " เสียงของฝ่ายหญิงจากในบ้านก็ดังขึ้น

"อืม เล่นกับเสี่ยวป้อ อยู่ นี่แม่รู้มั้ย ว่า หมาเรานี่ มันฟังภาษาอังกฤษ ออกด้วนะ"

"หาจิงหรือ พ่อ ไหน ลองโชว์ให้แม่ดูซิ"

" ไหน เสี่ยวป้อ รูม (room) แปลเป็นไทยว่าอะไร"

"โฮ่งๆๆ (ห้อง ๆๆ) "

"เห็นมั้ยแม่ เสี่ยวป้อมันยังรู้เลยว่า รูม แปลว่า ห้อง "

"พ่อ ช่างกล้าเนอะ...."

"แหม แป๊กวันละนิดจิตแจ่มใสน่า"

ว่าแล้วฝ่ายชายก็จับหมาหน้าย่นสุดที่รักของเขามายีหน้า เหมือนให้รางวัลเจ้าหมาน้อย

ความคิดเห็นที่ 126 (0)
คนโทใส่น้ำ วันที่ : 24/02/2009 เวลา : 00.10 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/konto
It's not where you start. It's where you finish.


เอ่อ...ที่รักจ๊ะ ผมรู้ว่าเราต้อง "ประหยัด" กันแต่ว่า...
เห็นทีคุณต้องใช้ "เดนทิสเซ่" แทน "ดอกบัวคู่" หลังตื่นนอนบ้างก็ดีนะจ๊ะ"



ทิ้งท้ายแบบนี้ แต่งไม่ไหวเว้ย ขอไป "ถูฟัน" ก่อน

ความคิดเห็นที่ 125 (0)
apooh วันที่ : 23/02/2009 เวลา : 22.48 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/bedtaled
Reduce..Re-use..Re-cycle

เจี๊ยบ ๆๆ มาต่อคุณเตี้ย จิ คะ

ความคิดเห็นที่ 124 (0)
apooh วันที่ : 23/02/2009 เวลา : 22.46 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/bedtaled
Reduce..Re-use..Re-cycle

555

เปนเรื่อง

v
v
v

ความคิดเห็นที่ 123 (0)
iheartia วันที่ : 23/02/2009 เวลา : 22.45 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/iheartia
...Live is Beautiful...Enjoy Your Life Now!...

แสงแดดอ่อน สาดเข้ามาทางหน้าต่าง ส่องหน้าคนนอนหลับอยู่ข้างๆ...
ฉันตื่นมาพร้อมกับความหิว โอ๊ยเช้านี้กินอะไรดี...
แล้วทาเคชิ ตื่นขึ้นมา ก็เลยชวน อาโออิ ให้ไปกิน "จิ้มจุ่ม"
ปรากฎว่า "เนื้อ" ต่างๆ ที่ใช่ทำจิ้มจุ่มหายไป
เหลือเพียงแต่ ผักบุ้ง ผักกาด และที่สำคัญ ถ่าน ที่ใช้ก่อเตาจิ้มจุ่ม ก็หายไปหมด
ทาเค ชิจึงเปลี่ยนใจ ไม่กินแล้วจิ้มจุ่ม มานั่งต่อเรื่องต่อดีกว่า แล้วเค้าก็เดินเข้าไปในครัวไปหยิบขนมปังมาหนึ่งก้อน มานั่งหน้าคอมฯ...
เขาไล่เช็คเมล์ใหม่ๆ ที่เข้ามาในเช้าวันนี้ เอ๊ะ นั่นใครส่งเมล์มาหาเรา
ชื่อคุ้นๆแฮะ....เอ๊ะนี่มันเพื่อนเก่าของเรานี่หว่า...มันจะแต่งงานหรือนี่...อยากรู้จังคู่ของมันคือใคร....ช่างโชคร้าย
แล้วจะแต่งชุดอะไรไปงานดีนี่...
เขานั่งคิดอยู่นาน คิดอย่างไรก็ไม่ออก จึงหันหลังกลับไป
ปลุกคนข้างๆ "ที่แสงแดดแยงตา" ก็ยังไม่ตื่นขึ้นมาเสียที
พอดีมีรถโรตีผ่านหน้าบ้าน
คนข้างๆทำจมูกฟุดฟิด
เพราะกลิ่นโรตี
ฉันจะทำอย่างไรดี
จะกินโรตีเช้านี้ดีไหม
ปากไวเท่าความคิด
"โรตี ใส่ไข่สองใบ กรอบๆๆ อันนึง"
เขารู้สึกเสียใจมากที่คนข้างๆ สั่งโรตีเพียงแค่อันเดียว
เพราะขนาดขนมปังหนึ่งก้อนที่เขาหยิบมาจากครัว ยังถูกแบ่งครึ่ง
ถึงแม้ว่าครึ่งของเขาจะดูเยอะกว่าคนข้างๆ แต่ก็ยังคิดถึง
เธอโดดผลุบจากเตียงวิ่งไปชงกาแฟแก้วแรก
ระหว่างรอน้ำเดือด เทอตะโกนถามว่า ที่รักเอาโอวัลตินมั้ยจ๊ะ ฉันก็นึกน้อยใจทำไมไม่จำซักทีฉันดื่มแต่กาแฟ
เฮ้อ...
โรตีมาส่งพอดี ตอนที่เธอยกกาแฟกับโอวัลตินเข้ามาให้
ที่รักจ๊ะ โอวันตินไม่หวานของคุณจ๊ะ...
แม้จะไม่ใช่ กาแฟอย่างที่ควรจะเป็นแต่ ผมก็ยินดีจะรับมันมา...เพราะคำว่ารัก...
"ที่รัก ช่วยจ่ายเงินค่าโรตีให้หน่อยสิคะ เค้ามือไม่ว่าง"
อืมม์...กินก็ไม่ได้กิน แล้วยังต้องมาจ่ายเงินอีกหรือนี่ เขาคิดเบาๆ ในใจ
แล้วก็ก้มหน้าก้มตาควักจ่ายค่าโรตีไป เหมือนที่เคยก้มหน้าก้มตาทำให้เทอทุกเรื่องเลย
ระหว่างที่นั่งกินกาแฟกับโอวัลตินคู่กันนั้น เมื่อเธอแกะโรตีใส่ไข่สองใบใส่จาน
กลิ่นหอมของโรตีลอยกรุ่นมาแตะจมูกเขา ยิ่งเพิ่มความน้อยใจขึ้นไปอีกสองเท่าตัว
เขาก้มหน้าก้มตา หยิบขนมปังครึ่งที่เยอะ จุ่มลงไปในกาแฟ ก่อนใส่ปากเผื่อจะมีรสชาดดีขึ้นกว่าเดิม
แสงแดดอ่อนๆ
ที่นอกหน้าต่าง
ดูเหมือนกาลเวลาทำให้เราหลงลืมบางอย่าง
ว่าครั้งนึงเราต่างแอบมองกันและกันในโต๊ะอาหารอย่างเขินอาย
พลางนึกสงสัย....ทำไมหนังสือพิมพ์ไม่มาส่ง
เขาเงยหน้าจากขนมปังจุ่มกาแฟที่กำลังจะเข้าปาก มองเห็นร่องรอยความคิดจากแววตาของเทอที่มองมา
ทำให้เขารู้ได้ว่าสิ่งที่กำลังโลดแล่นอยู่ในใจเทอนั้นต้องเป็นความหลังที่แสนงดงามระหว่างสองเราแน่เลย
"คุณรอหนังสือพิมพ์อยู่ใช่มั้ย...ชั้นบอกให้เค้างดมาส่งแล้วเดือนนี้ เศรษฐกิจอย่างประหยัดอะไรได้ก็ต้องประหยัด"
แล้วความรักล่ะ ผมต้องประหยัดด้วยหรือเปล่า ผมนึกอยู่ในใจ...
"ดูอย่างโรตีนี่สิ ที่ฉันสั่งไข่สองใบไม่ใช่อะไรนะที่รัก
จะได้แบ่งกันคนละครึ่งยังไงล่ะจ๊ะ จริงๆ แล้วถ้าแป้งไม่กรอบ
เราก็จะได้ปริมาณมากกว่าเดิม แต่ฉันเห็นคุณชอบโรตีกรอบๆ
ก็เลยอดไม่ได้ ที่จะตามใจคุณ ไหนล่ะจานใส่โรตีของคุณ"
เมื่อเขาได้ยิน ความคิดน้อยใจต่างๆ ก็หายออกไปจากหัวสมอง
มีแต่ความรู้สึกตื้นตันเข้ามาแทนที่ และดีใจที่เลือกคู่ชีวิตได้ถูกต้อง
ขอบใจนะจ๊ะ ที่รัก ที่นึกถึงผมเสมอ ขอบใจสำหรับ กาแฟ หนมปัง โรตีของ-ผม- และ ความรักทีรอบคอบของคุณ
ก่อนที่ทั้งสองจะทันได้ทราบซึ้งและหวนคืนสู่ความหวานชื่นเหมือนเมื่อนานมาแล้ว


แทรกๆๆๆๆ


"ว่าแต่ว่่านะ โรตีเนี่ย สู้ร้านมาบูบา ไม่ได้เลยนะ ว่าไม๊จ๊ะที่รัก"
"ก็จริงนะ เจ้านั้นเค้ากรอบนอก นุ่มใน แป้งเนียนละเอียดจริงๆ ยิ่งถ้าจิ้มกับแกงนะ อร่อยสุดยอดเลย"
"อืมม์ วันไหนไปทานกันดีกว่า เห็นว่าปรับปรุงใหม่ เปลี่ยนโลโก้ เปลี่ยนเมนูด้วยล่ะ ออกแบบโดยเตี้ยเลยนะเนี่ย"
พลางสบตากันหวานซึ้ง ยิ่งกว่าโรตีนมน้ำตาลเบิ้ลช๊อคไซรัป
.
.
ฉับพลันเสียงเล็กๆก็ดังขึ้น
พ่อ...แม่...หิวนม
(ง่ะ...ลูกตื่น)

"..คุณ!!..." ทั้งสองพูดเสียงดังขึ้นมาพร้อมกัน

***************************
ทั้งคู่ส่งสายตาผสานแก่กัน...

เป็นที่รู้กันว่าวันไหนเป็น วันคู่..
เมื่อลูกร้องหิวนม ฝ่ายชายจะเป็นคนชงนมให้แก่ลูกน้อย
ถ้าหากว่าวันไหนเป็น วันคี่..
ฝ่ายหญิงจะเป็น คนชงให้แก่ลูกน้อย

"วันนี้วันคู่ หรือ วันคี่ อ่ะคุณ" ฝ่ายชายถาม
"วันนี้ 23 กพ. วันคี่ ฉันต้องเป็นคนชงสินะ" ฝ่ายหญิงตอบ
"ที่รักวันนี้ ดูคุณเพลียๆ นะ งั้นวันนี้ผมชงให้คุณล่ะกัน" ฝ่ายชายเอ่ย
"ที่รักคุณน่ารักทีสุดเลย ^^" ฝ่ายหญิงเอื้อนเอ่ยพร้อมกับโผลไปหอมแก้มฟอดใหญ่
"เอ่อ...ที่รักจ๊ะ ผมรู้ว่าเราต้อง "ประหยัด" กันแต่ว่า...
เห็นทีคุณต้องใช้ "เดนทิสเซ่" แทน "ดอกบัวคู่" หลังตื่นนอนบ้างก็ดีนะจ๊ะ"
เขาทิ้งคำพูดปริศนาไว้ให้ คนที่เขาเรียกว่าที่รักก่อนผละไปชงนมให้ลูกน้อยกลอยใจ

ความคิดเห็นที่ 122 (0)
พระจันทร์รำพึง วันที่ : 23/02/2009 เวลา : 22.27 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/completefeeling
พระจันทร์ไกลไหม...จะไปพระจันทร์ เสี่ยวง๊วย นางมารพระจันทร์น้อย

โอว....
รออ่าน

ความคิดเห็นที่ 121 (0)
apooh วันที่ : 23/02/2009 เวลา : 22.25 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/bedtaled
Reduce..Re-use..Re-cycle

คราย-พี่เก๋-เหรอ เจี๊ยบ อิอิ

ไม่ต่อแล้วนะ คิมิออกเลี้ยว

ยกเป็นหน้าที่ เก๋ อื่นๆๆ เลย 555

ความคิดเห็นที่ 120 (0)
พระจันทร์รำพึง วันที่ : 23/02/2009 เวลา : 22.13 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/completefeeling
พระจันทร์ไกลไหม...จะไปพระจันทร์ เสี่ยวง๊วย นางมารพระจันทร์น้อย

พี่เก๋มาแล้ว
มาต่อตาเก๋ที
อิอิ

ความคิดเห็นที่ 119 (0)
apooh วันที่ : 23/02/2009 เวลา : 22.01 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/bedtaled
Reduce..Re-use..Re-cycle

อ้อย ความตั้งใจอยากจะให้ พี่หนุ่มกระอักจิงรึป่าว เพราะหากว่ามีความตั้งใจที่มุ่งมั่นแล้ว พาพี่ไปด้วยเลย

เฮียก้อคิดได้ไง แทรกๆๆ

ความคิดเห็นที่ 118 (0)
พระจันทร์รำพึง วันที่ : 23/02/2009 เวลา : 22.00 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/completefeeling
พระจันทร์ไกลไหม...จะไปพระจันทร์ เสี่ยวง๊วย นางมารพระจันทร์น้อย

โห เก๋
เอางั้นเลยเหรอ
หอมเลยเหรอ..ลูกนะลูก!!!!

ความคิดเห็นที่ 117 (0)
ส.สนสอาดจิต วันที่ : 23/02/2009 เวลา : 21.57 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/dreamup
ส.สนสอาดจิต


I will เพราะมากมาย

ว่าจะมาต่อตั้งแต่โรตีล่ะ

Com Hang

ปล.แม่ปุณเอามาวาดเป็นการ์ตูน ด้วยนะ

นะ นะ นะ 555+

ความคิดเห็นที่ 116 (0)
ส.สนสอาดจิต วันที่ : 23/02/2009 เวลา : 21.54 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/dreamup
ส.สนสอาดจิต


แสงแดดอ่อน สาดเข้ามาทางหน้าต่าง ส่องหน้าคนนอนหลับอยู่ข้างๆ...
ฉันตื่นมาพร้อมกับความหิว โอ๊ยเช้านี้กินอะไรดี...
แล้วทาเคชิ ตื่นขึ้นมา ก็เลยชวน อาโออิ ให้ไปกิน "จิ้มจุ่ม"
ปรากฎว่า "เนื้อ" ต่างๆ ที่ใช่ทำจิ้มจุ่มหายไป
เหลือเพียงแต่ ผักบุ้ง ผักกาด และที่สำคัญ ถ่าน ที่ใช้ก่อเตาจิ้มจุ่ม ก็หายไปหมด
ทาเค ชิจึงเปลี่ยนใจ ไม่กินแล้วจิ้มจุ่ม มานั่งต่อเรื่องต่อดีกว่า แล้วเค้าก็เดินเข้าไปในครัวไปหยิบขนมปังมาหนึ่งก้อน มานั่งหน้าคอมฯ...
เขาไล่เช็คเมล์ใหม่ๆ ที่เข้ามาในเช้าวันนี้ เอ๊ะ นั่นใครส่งเมล์มาหาเรา
ชื่อคุ้นๆแฮะ....เอ๊ะนี่มันเพื่อนเก่าของเรานี่หว่า...มันจะแต่งงานหรือนี่...อยากรู้จังคู่ของมันคือใคร....ช่างโชคร้าย
แล้วจะแต่งชุดอะไรไปงานดีนี่...
เขานั่งคิดอยู่นาน คิดอย่างไรก็ไม่ออก จึงหันหลังกลับไป
ปลุกคนข้างๆ "ที่แสงแดดแยงตา" ก็ยังไม่ตื่นขึ้นมาเสียที
พอดีมีรถโรตีผ่านหน้าบ้าน
คนข้างๆทำจมูกฟุดฟิด
เพราะกลิ่นโรตี
ฉันจะทำอย่างไรดี
จะกินโรตีเช้านี้ดีไหม
ปากไวเท่าความคิด
"โรตี ใส่ไข่สองใบ กรอบๆๆ อันนึง"
เขารู้สึกเสียใจมากที่คนข้างๆ สั่งโรตีเพียงแค่อันเดียว
เพราะขนาดขนมปังหนึ่งก้อนที่เขาหยิบมาจากครัว ยังถูกแบ่งครึ่ง
ถึงแม้ว่าครึ่งของเขาจะดูเยอะกว่าคนข้างๆ แต่ก็ยังคิดถึง
เธอโดดผลุบจากเตียงวิ่งไปชงกาแฟแก้วแรก
ระหว่างรอน้ำเดือด เทอตะโกนถามว่า ที่รักเอาโอวัลตินมั้ยจ๊ะ ฉันก็นึกน้อยใจทำไมไม่จำซักทีฉันดื่มแต่กาแฟ
เฮ้อ...
โรตีมาส่งพอดี ตอนที่เธอยกกาแฟกับโอวัลตินเข้ามาให้
ที่รักจ๊ะ โอวันตินไม่หวานของคุณจ๊ะ...
แม้จะไม่ใช่ กาแฟอย่างที่ควรจะเป็นแต่ ผมก็ยินดีจะรับมันมา...เพราะคำว่ารัก...
"ที่รัก ช่วยจ่ายเงินค่าโรตีให้หน่อยสิคะ เค้ามือไม่ว่าง"
อืมม์...กินก็ไม่ได้กิน แล้วยังต้องมาจ่ายเงินอีกหรือนี่ เขาคิดเบาๆ ในใจ
แล้วก็ก้มหน้าก้มตาควักจ่ายค่าโรตีไป เหมือนที่เคยก้มหน้าก้มตาทำให้เทอทุกเรื่องเลย
ระหว่างที่นั่งกินกาแฟกับโอวัลตินคู่กันนั้น เมื่อเธอแกะโรตีใส่ไข่สองใบใส่จาน
กลิ่นหอมของโรตีลอยกรุ่นมาแตะจมูกเขา ยิ่งเพิ่มความน้อยใจขึ้นไปอีกสองเท่าตัว
เขาก้มหน้าก้มตา หยิบขนมปังครึ่งที่เยอะ จุ่มลงไปในกาแฟ ก่อนใส่ปากเผื่อจะมีรสชาดดีขึ้นกว่าเดิม
แสงแดดอ่อนๆ
ที่นอกหน้าต่าง
ดูเหมือนกาลเวลาทำให้เราหลงลืมบางอย่าง
ว่าครั้งนึงเราต่างแอบมองกันและกันในโต๊ะอาหารอย่างเขินอาย
พลางนึกสงสัย....ทำไมหนังสือพิมพ์ไม่มาส่ง
เขาเงยหน้าจากขนมปังจุ่มกาแฟที่กำลังจะเข้าปาก มองเห็นร่องรอยความคิดจากแววตาของเทอที่มองมา
ทำให้เขารู้ได้ว่าสิ่งที่กำลังโลดแล่นอยู่ในใจเทอนั้นต้องเป็นความหลังที่แสนงดงามระหว่างสองเราแน่เลย
"คุณรอหนังสือพิมพ์อยู่ใช่มั้ย...ชั้นบอกให้เค้างดมาส่งแล้วเดือนนี้ เศรษฐกิจอย่างประหยัดอะไรได้ก็ต้องประหยัด"
แล้วความรักล่ะ ผมต้องประหยัดด้วยหรือเปล่า ผมนึกอยู่ในใจ...
"ดูอย่างโรตีนี่สิ ที่ฉันสั่งไข่สองใบไม่ใช่อะไรนะที่รัก
จะได้แบ่งกันคนละครึ่งยังไงล่ะจ๊ะ จริงๆ แล้วถ้าแป้งไม่กรอบ
เราก็จะได้ปริมาณมากกว่าเดิม แต่ฉันเห็นคุณชอบโรตีกรอบๆ
ก็เลยอดไม่ได้ ที่จะตามใจคุณ ไหนล่ะจานใส่โรตีของคุณ"
เมื่อเขาได้ยิน ความคิดน้อยใจต่างๆ ก็หายออกไปจากหัวสมอง
มีแต่ความรู้สึกตื้นตันเข้ามาแทนที่ และดีใจที่เลือกคู่ชีวิตได้ถูกต้อง
ขอบใจนะจ๊ะ ที่รัก ที่นึกถึงผมเสมอ ขอบใจสำหรับ กาแฟ หนมปัง โรตีของ-ผม- และ ความรักทีรอบคอบของคุณ
ก่อนที่ทั้งสองจะทันได้ทราบซึ้งและหวนคืนสู่ความหวานชื่นเหมือนเมื่อนานมาแล้ว


แทรกๆๆๆๆ


"ว่าแต่ว่่านะ โรตีเนี่ย สู้ร้านมาบูบา ไม่ได้เลยนะ ว่าไม๊จ๊ะที่รัก"
"ก็จริงนะ เจ้านั้นเค้ากรอบนอก นุ่มใน แป้งเนียนละเอียดจริงๆ ยิ่งถ้าจิ้มกับแกงนะ อร่อยสุดยอดเลย"
"อืมม์ วันไหนไปทานกันดีกว่า เห็นว่าปรับปรุงใหม่ เปลี่ยนโลโก้ เปลี่ยนเมนูด้วยล่ะ ออกแบบโดยเตี้ยเลยนะเนี่ย"
พลางสบตากันหวานซึ้ง ยิ่งกว่าโรตีนมน้ำตาลเบิ้ลช๊อคไซรัป
.
.
ฉับพลันเสียงเล็กๆก็ดังขึ้น
พ่อ...แม่...หิวนม
(ง่ะ...ลูกตื่น)

"..คุณ!!..." ทั้งสองพูดเสียงดังขึ้นมาพร้อมกัน

***************************
ทั้งคู่ส่งสายตาผสานแก่กัน...

เป็นที่รู้กันว่าวันไหนเป็น วันคู่..
เมื่อลูกร้องหิวนม ฝ่ายชายจะเป็นคนชงนมให้แก่ลูกน้อย
ถ้าหากว่าวันไหนเป็น วันคี่..
ฝ่ายหญิงจะเป็น คนชงให้แก่ลูกน้อย

"วันนี้วันคู่ หรือ วันคี่ อ่ะคุณ" ฝ่ายชายถาม
"วันนี้ 23 กพ. วันคี่ ฉันต้องเป็นคนชงสินะ" ฝ่ายหญิงตอบ
"ที่รักวันนี้ ดูคุณเพลียๆ นะ งั้นวันนี้ผมชงให้คุณล่ะกัน" ฝ่ายชายเอ่ย
"ที่รักคุณน่ารักทีสุดเลย ^^" ฝ่ายหญิงเอื้อนเอ่ยพร้อมกับโผลไปหอมแก้มฟอดใหญ่

ความคิดเห็นที่ 115 (0)
พระจันทร์รำพึง วันที่ : 23/02/2009 เวลา : 16.15 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/completefeeling
พระจันทร์ไกลไหม...จะไปพระจันทร์ เสี่ยวง๊วย นางมารพระจันทร์น้อย

ทำไมไม่มีใครมาขยันต่อเหมือนพวกเราเลยวุ้ย..
หรือจะฟุ้งซ่านไม่เท่า พวกเรา

ความคิดเห็นที่ 114 (0)
พระจันทร์รำพึง วันที่ : 23/02/2009 เวลา : 16.14 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/completefeeling
พระจันทร์ไกลไหม...จะไปพระจันทร์ เสี่ยวง๊วย นางมารพระจันทร์น้อย

ความคิดเห็นที่ 108
kamolnum
โห...พี่หนุ่ม
ช่างกล้า แต่... ไม่เชื่อหรอก
โกหกชัดๆ....
อย่าให้เชื่อก็ให้ไปชิมฟรีจิ...จะเชื่อ

ความคิดเห็นที่ 113 (0)
anytime วันที่ : 23/02/2009 เวลา : 12.02 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/anytime

เฮ้อ ต่อไม่ไหว หลากหลายเหลือเกิน

หนังสือนิทานเด็กพร้อมภาพประกอบไม่ค่อยมีค่ะ ที่บ้านเน้นตัวหนังสือล้วนๆ
แต่หลังๆ ออมสินกับพี่ฝ้ายเริ่มหยิบหนังสือที่มีภาพประกอบแล้ว
เพราะออมอ่านไม่เก่งได้แต่ดูภาพและบรรยายตามภาพที่เห็น
ให้สนุกเลยต้องนิทานพร้อมภาพประกอบที่ต้องระบายสีเอง สนุกสุดๆ
นิทานเด็ก หรือ วรรณกรรมเด็ก เป็นเรื่องที่ผู้ใหญ่อย่างอาแอนชอบมากที่สุด อ่านสนุก ให้ความรู้(ที่บางครั้งเราลืมไปแล้ว) ให้ข้อคิดหลายๆอย่าง เช่น แบล็คบิวตี้ แม่จ๋าเคยอ่านให้ต้นฝ้ายฟังมั๊ย อาแอนอ่านให้หลานๆฟัง อ่านไปก็ร้องให้ไป เด็กๆก็น้ำตาซึม สนุก ได้สาระ หลายเล่ม หลายเรื่อง เหมือนกันค่ะที่สร้างความประทับใจให้เสมอ แต่ไม่ว่าเรื่องแบบไหน ก็คงประทับอยู่ข้างในมิรู้ลืมแทบทุกเล่ม

อ้อ เมื่อก่อนเคยคิดว่าหนังสือข้าใครอย่าแตะ มีคนยืมหนังสือไปอ่าน กลับมาด้วยสภาพยับเยิน แอนนั่งร้องให้อยู่เป็นเดือน ด้วยว่าคนที่ยืมไปก็ไม่ได้เพราะเขาแก่กว่า ทำให้หนังสือกลับมาสภาพปกติก็ไม่ได้ ซื้อใหม่ก็ไม่ได้อีก เพราะพี่ที่รักคนนึงซื้อให้เป็นของขวัญ อยากเก็บลายเซ็นต์พี่ไว้ให้เหมือนเดิม ทำใจไม่ได้จริงๆค่ะเรื่องหนังสือยับยู่ยี่ จนพี่คนนึงบอกว่า อย่าไปคิดมากเลย ถึงแม้หนังสือไม่สวย จะยับยู่ยี่ยังไง แต่คุณค่าของมันก็อยู่ที่น้ำหมึกของตัวอักษรนะไม่เกี่ยวกับรูปเล่มแต่อย่างใด เอ็งอย่าเก็บมาใส่ใจเลย ช่างมันเถอะ

ก็นั่นแหละ ช่างมันก็ได้

ความคิดเห็นที่ 112 (0)
นายครก วันที่ : 23/02/2009 เวลา : 11.55 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/naykrok
เมื่อมั่งมีมากมายมิตรหมายมอง  เมื่อมัวหมองมิตรมองเหมือนหมูหมา  เมื่อไม่มีมิตรเมินไม่มองมา  เมื่อมอดม้วยแม้หมูหมาไม่มามอง

ตกลงมานจาให้ตรูอ่านเรื่องไหนฟระ

เรื่องในเอนทรี่ รึเรื่องในเม้นท์

อ้ายพอทินบอกตรูด้วย...


ความคิดเห็นที่ 111 (0)
ปุณณดา วันที่ : 23/02/2009 เวลา : 10.50 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/poonnada

55555 พี่หนุ่ม เดี๋ยวจะเก็บค่าโฆษณาให้กระอัก 5555
ร้ายจริงเชียว

ความคิดเห็นที่ 110 (0)
kamolnum วันที่ : 23/02/2009 เวลา : 10.39 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/kamolnum


พื้นที่โฆษณา

((จ่ายค่าพื้นที่ต้นเดือนนี้จะจ๊ะ))

ความคิดเห็นที่ 109 (0)
คุณเจม วันที่ : 23/02/2009 เวลา : 10.32 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/terdsak
    ไปเรื่อยๆเหมือนรถขายโอ่ง   

ไม่ชอบ...

ได้ไงขนาดอายุขนาดนี้ยังชอบอ่านหนังสือของลูกเลย...

ความคิดเห็นที่ 108 (0)
kamolnum วันที่ : 23/02/2009 เวลา : 10.20 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/kamolnum

เมื่อวานไม่ได้เข้ามาเล่นด้วย
นะ นะ ขอแจม ขอแทรกนิดนึงนะจ๊ะ

แต่นแ๊ต๊นนนน.............................



แสงแดดอ่อน สาดเข้ามาทางหน้าต่าง ส่องหน้าคนนอนหลับอยู่ข้างๆ...
ฉันตื่นมาพร้อมกับความหิว โอ๊ยเช้านี้กินอะไรดี...
แล้วทาเคชิ ตื่นขึ้นมา ก็เลยชวน อาโออิ ให้ไปกิน "จิ้มจุ่ม"
ปรากฎว่า "เนื้อ" ต่างๆ ที่ใช่ทำจิ้มจุ่มหายไป
เหลือเพียงแต่ ผักบุ้ง ผักกาด และที่สำคัญ ถ่าน ที่ใช้ก่อเตาจิ้มจุ่ม ก็หายไปหมด
ทาเค ชิจึงเปลี่ยนใจ ไม่กินแล้วจิ้มจุ่ม มานั่งต่อเรื่องต่อดีกว่า แล้วเค้าก็เดินเข้าไปในครัวไปหยิบขนมปังมาหนึ่งก้อน มานั่งหน้าคอมฯ...
เขาไล่เช็คเมล์ใหม่ๆ ที่เข้ามาในเช้าวันนี้ เอ๊ะ นั่นใครส่งเมล์มาหาเรา
ชื่อคุ้นๆแฮะ....เอ๊ะนี่มันเพื่อนเก่าของเรานี่หว่า...มันจะแต่งงานหรือนี่...อยากรู้จังคู่ของมันคือใคร....ช่างโชคร้าย
แล้วจะแต่งชุดอะไรไปงานดีนี่...
เขานั่งคิดอยู่นาน คิดอย่างไรก็ไม่ออก จึงหันหลังกลับไป
ปลุกคนข้างๆ "ที่แสงแดดแยงตา" ก็ยังไม่ตื่นขึ้นมาเสียที
พอดีมีรถโรตีผ่านหน้าบ้าน
คนข้างๆทำจมูกฟุดฟิด
เพราะกลิ่นโรตี
ฉันจะทำอย่างไรดี
จะกินโรตีเช้านี้ดีไหม
ปากไวเท่าความคิด
"โรตี ใส่ไข่สองใบ กรอบๆๆ อันนึง"
เขารู้สึกเสียใจมากที่คนข้างๆ สั่งโรตีเพียงแค่อันเดียว
เพราะขนาดขนมปังหนึ่งก้อนที่เขาหยิบมาจากครัว ยังถูกแบ่งครึ่ง
ถึงแม้ว่าครึ่งของเขาจะดูเยอะกว่าคนข้างๆ แต่ก็ยังคิดถึง
เธอโดดผลุบจากเตียงวิ่งไปชงกาแฟแก้วแรก
ระหว่างรอน้ำเดือด เทอตะโกนถามว่า ที่รักเอาโอวัลตินมั้ยจ๊ะ ฉันก็นึกน้อยใจทำไมไม่จำซักทีฉันดื่มแต่กาแฟ
เฮ้อ...
โรตีมาส่งพอดี ตอนที่เธอยกกาแฟกับโอวัลตินเข้ามาให้
ที่รักจ๊ะ โอวันตินไม่หวานของคุณจ๊ะ...
แม้จะไม่ใช่ กาแฟอย่างที่ควรจะเป็นแต่ ผมก็ยินดีจะรับมันมา...เพราะคำว่ารัก...
"ที่รัก ช่วยจ่ายเงินค่าโรตีให้หน่อยสิคะ เค้ามือไม่ว่าง"
อืมม์...กินก็ไม่ได้กิน แล้วยังต้องมาจ่ายเงินอีกหรือนี่ เขาคิดเบาๆ ในใจ
แล้วก็ก้มหน้าก้มตาควักจ่ายค่าโรตีไป เหมือนที่เคยก้มหน้าก้มตาทำให้เทอทุกเรื่องเลย
ระหว่างที่นั่งกินกาแฟกับโอวัลตินคู่กันนั้น เมื่อเธอแกะโรตีใส่ไข่สองใบใส่จาน
กลิ่นหอมของโรตีลอยกรุ่นมาแตะจมูกเขา ยิ่งเพิ่มความน้อยใจขึ้นไปอีกสองเท่าตัว
เขาก้มหน้าก้มตา หยิบขนมปังครึ่งที่เยอะ จุ่มลงไปในกาแฟ ก่อนใส่ปากเผื่อจะมีรสชาดดีขึ้นกว่าเดิม
แสงแดดอ่อนๆ
ที่นอกหน้าต่าง
ดูเหมือนกาลเวลาทำให้เราหลงลืมบางอย่าง
ว่าครั้งนึงเราต่างแอบมองกันและกันในโต๊ะอาหารอย่างเขินอาย
พลางนึกสงสัย....ทำไมหนังสือพิมพ์ไม่มาส่ง
เขาเงยหน้าจากขนมปังจุ่มกาแฟที่กำลังจะเข้าปาก มองเห็นร่องรอยความคิดจากแววตาของเทอที่มองมา
ทำให้เขารู้ได้ว่าสิ่งที่กำลังโลดแล่นอยู่ในใจเทอนั้นต้องเป็นความหลังที่แสนงดงามระหว่างสองเราแน่เลย
"คุณรอหนังสือพิมพ์อยู่ใช่มั้ย...ชั้นบอกให้เค้างดมาส่งแล้วเดือนนี้ เศรษฐกิจอย่างประหยัดอะไรได้ก็ต้องประหยัด"
แล้วความรักล่ะ ผมต้องประหยัดด้วยหรือเปล่า ผมนึกอยู่ในใจ...
"ดูอย่างโรตีนี่สิ ที่ฉันสั่งไข่สองใบไม่ใช่อะไรนะที่รัก
จะได้แบ่งกันคนละครึ่งยังไงล่ะจ๊ะ จริงๆ แล้วถ้าแป้งไม่กรอบ
เราก็จะได้ปริมาณมากกว่าเดิม แต่ฉันเห็นคุณชอบโรตีกรอบๆ
ก็เลยอดไม่ได้ ที่จะตามใจคุณ ไหนล่ะจานใส่โรตีของคุณ"
เมื่อเขาได้ยิน ความคิดน้อยใจต่างๆ ก็หายออกไปจากหัวสมอง
มีแต่ความรู้สึกตื้นตันเข้ามาแทนที่ และดีใจที่เลือกคู่ชีวิตได้ถูกต้อง
ขอบใจนะจ๊ะ ที่รัก ที่นึกถึงผมเสมอ ขอบใจสำหรับ กาแฟ หนมปัง โรตีของ-ผม- และ ความรักทีรอบคอบของคุณ
ก่อนที่ทั้งสองจะทันได้ทราบซึ้งและหวนคืนสู่ความหวานชื่นเหมือนเมื่อนานมาแล้ว


แทรกๆๆๆๆ


"ว่าแต่ว่่านะ โรตีเนี่ย สู้ร้านมาบูบา ไม่ได้เลยนะ ว่าไม๊จ๊ะที่รัก"
"ก็จริงนะ เจ้านั้นเค้ากรอบนอก นุ่มใน แป้งเนียนละเอียดจริงๆ ยิ่งถ้าจิ้มกับแกงนะ อร่อยสุดยอดเลย"
"อืมม์ วันไหนไปทานกันดีกว่า เห็นว่าปรับปรุงใหม่ เปลี่ยนโลโก้ เปลี่ยนเมนูด้วยล่ะ ออกแบบโดยเตี้ยเลยนะเนี่ย"
พลางสบตากันหวานซึ้ง ยิ่งกว่าโรตีนมน้ำตาลเบิ้ลช๊อคไซรัป
.
.
ฉับพลันเสียงเล็กๆก็ดังขึ้น
พ่อ...แม่...หิวนม
(ง่ะ...ลูกตื่น)

"..คุณ!!..." ทั้งสองพูดเสียงดังขึ้นมาพร้อมกัน

***************************

ความคิดเห็นที่ 107 (0)
คนโทใส่น้ำ วันที่ : 23/02/2009 เวลา : 09.58 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/konto
It's not where you start. It's where you finish.

แวะเข้ามาดูด้วยความเป็นห่วง

ลูกตื่นแล้ว ร้องหิวนมแล้ว

ทาเคชิกะทานูกิยังมัวแต่นั่งเล็มโรตีจิ้มพริกกะเกลืออยู่รึป่าว

ความคิดเห็นที่ 106 (0)
kamolnum วันที่ : 23/02/2009 เวลา : 09.35 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/kamolnum

โห มาช้ากว่าใครเลย เห็นเมนท์แล้วตาลาย

ชอบไดโนเสาร์สีจมปูอ่ะ

ความคิดเห็นที่ 105 (0)
tutu วันที่ : 23/02/2009 เวลา : 09.26 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/tutu
...tutu...



ความคิดเห็นที่ 104 (0)
เพลงฝน วันที่ : 23/02/2009 เวลา : 09.25 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/hyacinth
   เรามีตาคนละดวง มีโลกคนละใบ และเราไม่ใช่คนเดียวกัน จึงมีชุดความจริงต่างกันก็เท่านั้นแหล่ะ 

ลายเส้นน่ารักค่ะ

เห็นแล้วคิดถึงสมัยยังเป็นเด็กน้อยที่นอนคว่ำหน้าข้างพ่อที่วาดภาพไป เล่านิทานไป จับศัพท์ภาษาอังกฤษมาใส่ให้เราทาย โดยที่ไม่มีความรู้สึกว่าถูกยัดเยียดให้เรียนรู้แม้แต่น้อย

คิดถึงพ่อ........ไปโทรหาพ่อล่ะค่ะ

ความคิดเห็นที่ 103 (0)
mookie วันที่ : 23/02/2009 เวลา : 09.14 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/mookie
เราอาจไม่ได้มีความสุขในทุกนาทีของชีวิต  แต่เราอยากให้ทุกนาทีของความสุข...ถูกบันทึก

เดี๊ยะมาใหม่นะ อาโออิ ... เอ๊ย

อาโออ้อย...


ความคิดเห็นที่ 102 (0)
mookie วันที่ : 23/02/2009 เวลา : 09.13 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/mookie
เราอาจไม่ได้มีความสุขในทุกนาทีของชีวิต  แต่เราอยากให้ทุกนาทีของความสุข...ถูกบันทึก

เฮ้อออออ

เพิ่งกะลังสร่างไข้ ยังไม่ได้อ่านเนื้อหา เจอเมนท์เข้าไป ตรูกลับไปเป็นไข้ ดีกั่ว...

ความคิดเห็นที่ 101 (0)
lost-in-space วันที่ : 23/02/2009 เวลา : 08.34 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/lostinspace
เคยไหม ? ที่เดินไปยิ้มไปได้อยู่คนเดียว :)

ขอไปหาเครื่องดื่มร้อน ๆ มานั่งอ่านนิทานบ้านนี้ อย่างตั้งใจก่อนนะคะ แต่ชอบลายเส้นของนิทานที่เห็นหลายเล่มในเอ็นทรี่นี้ เรียบง่ายแต่น่ารัก

ความคิดเห็นที่ 100 (0)
ผู้หญิงตัวเล็ก วันที่ : 23/02/2009 เวลา : 08.28 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/rinn

โอ...

นิทานบ้านนี้ยาวเจงๆๆๆๆ

เด๋วนั่งอ่านก่อง

ความคิดเห็นที่ 99 (0)
พระจันทร์รำพึง วันที่ : 23/02/2009 เวลา : 07.37 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/completefeeling
พระจันทร์ไกลไหม...จะไปพระจันทร์ เสี่ยวง๊วย นางมารพระจันทร์น้อย

กรี๊ดดดดดดด
พี่สายธารด้วยคนนะคุณปุณ
เพราะชอบใจเพลงนี้มาก
อย่างที่บอกว่าเวอร์ชั่นนี้ได้ใจมากๆ
(สงกะสัย..ว่าจะหาเก็บไว้ได้ที่ไหนน๊อ..อิอิ ..ตอนนี้ฟังในบล็อกนี้ไปก่อน )
มีเนื้อเพลงคาราโอเกะได้พร้อมความหมาย อุแหม น่ารักเจงๆ
..........................
เช้านี้ยังไม่ต่อไม่เติมจะขอแวะมาอ่านเรื่อยๆก่อน
นิทานนี้อีกยาวไกล
ว่าแต่หมั่นไส้ไอ้ตัวดำๆหูยาวๆข้างล่างจริงๆ
ลากเรามาตั้งแต่หัวค่ำ
แล้วก็หายยยยยยยยยยยยยยยยยย ไปเลย
โผล่มาอีกที ตีหนึ่ง...โห...
มันไหนของมันมาฟระ

ความคิดเห็นที่ 98 (0)
AJ.p วันที่ : 23/02/2009 เวลา : 01.40 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/TheTaleOfFourTribes
- - " หูยาว จ้าวป่า " - - (นะจ๊ะ)

แสงแดดอ่อน สาดเข้ามาทางหน้าต่าง ส่องหน้าคนนอนหลับอยู่ข้างๆ...
ฉันตื่นมาพร้อมกับความหิว โอ๊ยเช้านี้กินอะไรดี...
แล้วทาเคชิ ตื่นขึ้นมา ก็เลยชวน อาโออิ ให้ไปกิน "จิ้มจุ่ม"
ปรากฎว่า "เนื้อ" ต่างๆ ที่ใช่ทำจิ้มจุ่มหายไป
เหลือเพียงแต่ ผักบุ้ง ผักกาด และที่สำคัญ ถ่าน ที่ใช้ก่อเตาจิ้มจุ่ม ก็หายไปหมด
ทาเค ชิจึงเปลี่ยนใจ ไม่กินแล้วจิ้มจุ่ม มานั่งต่อเรื่องต่อดีกว่า แล้วเค้าก็เดินเข้าไปในครัวไปหยิบขนมปังมาหนึ่งก้อน มานั่งหน้าคอมฯ...
เขาไล่เช็คเมล์ใหม่ๆ ที่เข้ามาในเช้าวันนี้ เอ๊ะ นั่นใครส่งเมล์มาหาเรา
ชื่อคุ้นๆแฮะ....เอ๊ะนี่มันเพื่อนเก่าของเรานี่หว่า...มันจะแต่งงานหรือนี่...อยากรู้จังคู่ของมันคือใคร....ช่างโชคร้าย
แล้วจะแต่งชุดอะไรไปงานดีนี่...
เขานั่งคิดอยู่นาน คิดอย่างไรก็ไม่ออก จึงหันหลังกลับไป
ปลุกคนข้างๆ "ที่แสงแดดแยงตา" ก็ยังไม่ตื่นขึ้นมาเสียที
พอดีมีรถโรตีผ่านหน้าบ้าน
คนข้างๆทำจมูกฟุดฟิด
เพราะกลิ่นโรตี
ฉันจะทำอย่างไรดี
จะกินโรตีเช้านี้ดีไหม
ปากไวเท่าความคิด
"โรตี ใส่ไข่สองใบ กรอบๆๆ อันนึง"
เขารู้สึกเสียใจมากที่คนข้างๆ สั่งโรตีเพียงแค่อันเดียว
เพราะขนาดขนมปังหนึ่งก้อนที่เขาหยิบมาจากครัว ยังถูกแบ่งครึ่ง
ถึงแม้ว่าครึ่งของเขาจะดูเยอะกว่าคนข้างๆ แต่ก็ยังคิดถึง
เธอโดดผลุบจากเตียงวิ่งไปชงกาแฟแก้วแรก
ระหว่างรอน้ำเดือด เทอตะโกนถามว่า ที่รักเอาโอวัลตินมั้ยจ๊ะ ฉันก็นึกน้อยใจทำไมไม่จำซักทีฉันดื่มแต่กาแฟ
เฮ้อ...
โรตีมาส่งพอดี ตอนที่เธอยกกาแฟกับโอวัลตินเข้ามาให้
ที่รักจ๊ะ โอวันตินไม่หวานของคุณจ๊ะ...
แม้จะไม่ใช่ กาแฟอย่างที่ควรจะเป็นแต่ ผมก็ยินดีจะรับมันมา...เพราะคำว่ารัก...
"ที่รัก ช่วยจ่ายเงินค่าโรตีให้หน่อยสิคะ เค้ามือไม่ว่าง"
อืมม์...กินก็ไม่ได้กิน แล้วยังต้องมาจ่ายเงินอีกหรือนี่ เขาคิดเบาๆ ในใจ
แล้วก็ก้มหน้าก้มตาควักจ่ายค่าโรตีไป เหมือนที่เคยก้มหน้าก้มตาทำให้เทอทุกเรื่องเลย
ระหว่างที่นั่งกินกาแฟกับโอวัลตินคู่กันนั้น เมื่อเธอแกะโรตีใส่ไข่สองใบใส่จาน
กลิ่นหอมของโรตีลอยกรุ่นมาแตะจมูกเขา ยิ่งเพิ่มความน้อยใจขึ้นไปอีกสองเท่าตัว
เขาก้มหน้าก้มตา หยิบขนมปังครึ่งที่เยอะ จุ่มลงไปในกาแฟ ก่อนใส่ปากเผื่อจะมีรสชาดดีขึ้นกว่าเดิม
แสงแดดอ่อนๆ
ที่นอกหน้าต่าง
ดูเหมือนกาลเวลาทำให้เราหลงลืมบางอย่าง
ว่าครั้งนึงเราต่างแอบมองกันและกันในโต๊ะอาหารอย่างเขินอาย
พลางนึกสงสัย....ทำไมหนังสือพิมพ์ไม่มาส่ง
เขาเงยหน้าจากขนมปังจุ่มกาแฟที่กำลังจะเข้าปาก มองเห็นร่องรอยความคิดจากแววตาของเทอที่มองมา
ทำให้เขารู้ได้ว่าสิ่งที่กำลังโลดแล่นอยู่ในใจเทอนั้นต้องเป็นความหลังที่แสนงดงามระหว่างสองเราแน่เลย
"คุณรอหนังสือพิมพ์อยู่ใช่มั้ย...ชั้นบอกให้เค้างดมาส่งแล้วเดือนนี้ เศรษฐกิจอย่างประหยัดอะไรได้ก็ต้องประหยัด"
แล้วความรักล่ะ ผมต้องประหยัดด้วยหรือเปล่า ผมนึกอยู่ในใจ...
"ดูอย่างโรตีนี่สิ ที่ฉันสั่งไข่สองใบไม่ใช่อะไรนะที่รัก
จะได้แบ่งกันคนละครึ่งยังไงล่ะจ๊ะ จริงๆ แล้วถ้าแป้งไม่กรอบ
เราก็จะได้ปริมาณมากกว่าเดิม แต่ฉันเห็นคุณชอบโรตีกรอบๆ
ก็เลยอดไม่ได้ ที่จะตามใจคุณ ไหนล่ะจานใส่โรตีของคุณ"
เมื่อเขาได้ยิน ความคิดน้อยใจต่างๆ ก็หายออกไปจากหัวสมอง
มีแต่ความรู้สึกตื้นตันเข้ามาแทนที่ และดีใจที่เลือกคู่ชีวิตได้ถูกต้อง
ขอบใจนะจ๊ะ ที่รัก ที่นึกถึงผมเสมอ ขอบใจสำหรับ กาแฟ หนมปัง โรตีของ-ผม- และ ความรักทีรอบคอบของคุณ
ก่อนที่ทั้งสองจะทันได้ทราบซึ้งและหวนคืนสู่ความหวานชื่นเหมือนเมื่อนานมาแล้ว
.
.
ฉับพลันเสียงเล็กๆก็ดังขึ้น
พ่อ...แม่...หิวนม
(ง่ะ...ลูกตื่น)

"..คุณ!!..." ทั้งสองพูดเสียงดังขึ้นมาพร้อมกัน

***************************

ขอมาต่อสั้นๆ แต่เปิดประเด็น555+
ขอให้ท่านที่มาต่อไปโชคดี

ปล. จะลืมเรื่องงานแต่งเพื่อนที่อีเมล์มาไหม?

ความคิดเห็นที่ 97 (0)
ปุณณดา วันที่ : 23/02/2009 เวลา : 00.22 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/poonnada


กรี๊ดดดด มากๆค่ะพี่สายธาร
ขอบคุณมากนะค่ะ เอาเนื้อพร้อมแปลเสร็จสรรพ สุดยอดมากๆ
ชอบเพลงนี้มากๆ เช่นกันค่ะพี่ โดยเฉพาะเวอร์ชั่นนี้ด้วย

เหอๆ นอกจากจะฟังนิทานกันแล้ว
เรายังได้คาราโอเกะไปพร้อมๆกัน 555
ขอบคุณอย่างสุดซึ้งนะค่ะพี่

ปล.เพื่อนๆ อย่าลืมอ่านเม้นท์ 88 นะเจ้าค่ะ ขอบคุณมากๆที่แวะมาค่ะ

ความคิดเห็นที่ 96 (0)
สายธาร วันที่ : 23/02/2009 เวลา : 00.04 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/cyberfrogy
 http://www.facebook.com/groups/dhammayatrahttps://www.facebook.com/BAAN.RAI.SAITHARN http://www.oknation.net/blog/DigitalTour

I WILL...in THAI..

ใครจะรู้บ้างไหมว่า ฉันรักคุณมานานเท่าไรแล้ว
แต่ถึงอย่างไรคุณก็รู้ว่า ฉันรักคุณเสมอ
ฉันจะต้องคอยอย่างเหงาๆไปชั่วชีวิตไหม
ถ้าคุณต้องการให้ฉันคอยคุณไปชั่วชีวิต ฉันก็จะคอย

ถ้าหากว่าฉันเคยได้พบคุณมาก่อนแล้ว แต่ฉันอาจไม่ได้เคยถามชื่อคุณไว้
แต่มันก็ไม่สำคัญหรอก แม้ไม่รู้จักชื่อของคุณ ฉันก็ยังจะรู้สึกรักเหมือนเดิม
รักคุณเสมอ และตลอดไป รักคุณหมดหัวใจ
รักคุณทั้งในยามที่เราอยู่ด้วยกัน รักคุณทั้งในยามที่เราต้องพรากจากกัน

แม้ในที่สุดฉันได้หาคุณจนเจอ บทเพลงของคุณจะล่องลอยอยู่ในอากาศ
ขอให้ร้องเพลงให้ดังจนกระทั่งฉันสามารถได้ยินเสียงคุณได้
ทำให้เป็นการง่ายขึ้นที่จะได้อยู่ใกล้คุณด้วยเสียงเพลง
ในสิ่งต่างๆที่คุณทำนั้น คุณทำให้ฉันรักคุณ
แล้วคุณก็รู้ได้ว่าฉันจะรักคุณตลอดไป ฉันจะคอยคุณเสมอ


ความคิดเห็นที่ 95 (0)
สายธาร วันที่ : 23/02/2009 เวลา : 00.01 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/cyberfrogy
 http://www.facebook.com/groups/dhammayatrahttps://www.facebook.com/BAAN.RAI.SAITHARN http://www.oknation.net/blog/DigitalTour

เพลงโดนใจจัง...ชอบๆ ขอเอาเนื้อมาใส่ไว้ด้วยนะครับ

I WILL....


Who knows how long I’ve loved you?
You know I love you still
Will I wait a lonely lifetime?
If you want me to, I will

For (and) if I ever saw you
I didn’t catch your name
But it never really mattered
I will always feel the same

Love you forever and forever
Love you with all my heart
Love you whenever we’re together
Love you when we’re apart

And when at last I find you
Your song will fill the air
Sing it loud so I can hear you
Make it easy to be near you
For (and) the things you do endear you to me
You know I will

I will

Love you forever and forever
Love you with all my heart
Love you whenever we’re together
Love you when we’re apart

And when at last I find you
Your song will fill the air
Sing it loud so I can hear you
Make it easy to be near you
For (and) the things you do endear you to me
Oh, you know I will


...

ความคิดเห็นที่ 94 (0)
สายธาร วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 23.54 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/cyberfrogy
 http://www.facebook.com/groups/dhammayatrahttps://www.facebook.com/BAAN.RAI.SAITHARN http://www.oknation.net/blog/DigitalTour

โห...เล่านิทานกันนี่นา..ง่วงนอนแล้วล่ะ..ไปนอนก่อนนะ..ราตรีสวัส....ครับ..พรุ่งนี้มาใหม่

ความคิดเห็นที่ 93 (0)
สายธาร วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 23.53 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/cyberfrogy
 http://www.facebook.com/groups/dhammayatrahttps://www.facebook.com/BAAN.RAI.SAITHARN http://www.oknation.net/blog/DigitalTour

แอบมาดู..บ้านนี้เขาทำอารายกัน..อะ

ความคิดเห็นที่ 92 (0)
ปุณณดา วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 23.48 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/poonnada

อิอิ พี่ย่อง สวัสดีค่ะ
สบายดีนะค่ะ

ความคิดเห็นที่ 91 (0)
ปราณชลี วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 23.44 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/narapong-sak
  นัยน์ตา...มีตีน   ในตีน...มีแก่นชีวิต   

มาอ่านนิทานก่อนนอนคับ
แม้นจะโตเป็นผู้ใหญ่ (แก่) แล้วก็เถอะ อิ อิ

ความคิดเห็นที่ 90 (0)
ปุณณดา วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 23.44 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/poonnada

555 พยายามจะอ่านมากกว่าค่ะพี่ งูๆกาๆ ไปน่ะ
เสียดายพี่คนโทฯ นักเขียนมือทองไม่แจม
งั้นคงได้อีกหลายฮา 555

ความคิดเห็นที่ 89 (0)
คนโทใส่น้ำ วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 23.35 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/konto
It's not where you start. It's where you finish.

ตั้งแต่คห.1
บ้านนี้เค้าช่วยกันทำมาหากินดีจริงๆ นะ

มิน่าคนอื่นเขาเก่งๆ กันทั้งนั้น เพราะอ่านหนังสือเด็กภาษาปะกิตกันมาตั้งแต่เด็ก
ไอ้เรารึ มัวแต่ไปอ่านเบบี้ หนูจ๋า ฯลฯ เฮ่อ...

ขอเป็นคนอ่านก็แล้วกัน ขืนร่วมแต่งด้วย เดี๋ยวคนอื่นจะไปต่อไม่ได้..เอ่อ..อาจจะมีโปรเฟสเตี้ยสามารถอยู่คนนึง

ความคิดเห็นที่ 88 (0)
ปุณณดา วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 23.35 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/poonnada


บก.บริหารขอสรุป ณ ตรงนี้ก่อนนะค่ะ

แสงแดดอ่อน สาดเข้ามาทางหน้าต่าง ส่องหน้าคนนอนหลับอยู่ข้างๆ...
ฉันตื่นมาพร้อมกับความหิว โอ๊ยเช้านี้กินอะไรดี...
แล้วทาเคชิ ตื่นขึ้นมา ก็เลยชวน อาโออิ ให้ไปกิน "จิ้มจุ่ม"
ปรากฎว่า "เนื้อ" ต่างๆ ที่ใช่ทำจิ้มจุ่มหายไป
เหลือเพียงแต่ ผักบุ้ง ผักกาด และที่สำคัญ ถ่าน ที่ใช้ก่อเตาจิ้มจุ่ม ก็หายไปหมด
ทาเค ชิจึงเปลี่ยนใจ ไม่กินแล้วจิ้มจุ่ม มานั่งต่อเรื่องต่อดีกว่า แล้วเค้าก็เดินเข้าไปในครัวไปหยิบขนมปังมาหนึ่งก้อน มานั่งหน้าคอมฯ...
เขาไล่เช็คเมล์ใหม่ๆ ที่เข้ามาในเช้าวันนี้ เอ๊ะ นั่นใครส่งเมล์มาหาเรา
ชื่อคุ้นๆแฮะ....เอ๊ะนี่มันเพื่อนเก่าของเรานี่หว่า...มันจะแต่งงานหรือนี่...อยากรู้จังคู่ของมันคือใคร....ช่างโชคร้าย
แล้วจะแต่งชุดอะไรไปงานดีนี่...
เขานั่งคิดอยู่นาน คิดอย่างไรก็ไม่ออก จึงหันหลังกลับไป
ปลุกคนข้างๆ "ที่แสงแดดแยงตา" ก็ยังไม่ตื่นขึ้นมาเสียที
พอดีมีรถโรตีผ่านหน้าบ้าน
คนข้างๆทำจมูกฟุดฟิด
เพราะกลิ่นโรตี
ฉันจะทำอย่างไรดี
จะกินโรตีเช้านี้ดีไหม
ปากไวเท่าความคิด
"โรตี ใส่ไข่สองใบ กรอบๆๆ อันนึง"
เขารู้สึกเสียใจมากที่คนข้างๆ สั่งโรตีเพียงแค่อันเดียว
เพราะขนาดขนมปังหนึ่งก้อนที่เขาหยิบมาจากครัว ยังถูกแบ่งครึ่ง
ถึงแม้ว่าครึ่งของเขาจะดูเยอะกว่าคนข้างๆ แต่ก็ยังคิดถึง
เธอโดดผลุบจากเตียงวิ่งไปชงกาแฟแก้วแรก
ระหว่างรอน้ำเดือด เทอตะโกนถามว่า ที่รักเอาโอวัลตินมั้ยจ๊ะ ฉันก็นึกน้อยใจทำไมไม่จำซักทีฉันดื่มแต่กาแฟ
เฮ้อ...
โรตีมาส่งพอดี ตอนที่เธอยกกาแฟกับโอวัลตินเข้ามาให้
ที่รักจ๊ะ โอวันตินไม่หวานของคุณจ๊ะ...
แม้จะไม่ใช่ กาแฟอย่างที่ควรจะเป็นแต่ ผมก็ยินดีจะรับมันมา...เพราะคำว่ารัก...
"ที่รัก ช่วยจ่ายเงินค่าโรตีให้หน่อยสิคะ เค้ามือไม่ว่าง"
อืมม์...กินก็ไม่ได้กิน แล้วยังต้องมาจ่ายเงินอีกหรือนี่ เขาคิดเบาๆ ในใจ
แล้วก็ก้มหน้าก้มตาควักจ่ายค่าโรตีไป เหมือนที่เคยก้มหน้าก้มตาทำให้เทอทุกเรื่องเลย
ระหว่างที่นั่งกินกาแฟกับโอวัลตินคู่กันนั้น เมื่อเธอแกะโรตีใส่ไข่สองใบใส่จาน
กลิ่นหอมของโรตีลอยกรุ่นมาแตะจมูกเขา ยิ่งเพิ่มความน้อยใจขึ้นไปอีกสองเท่าตัว
เขาก้มหน้าก้มตา หยิบขนมปังครึ่งที่เยอะ จุ่มลงไปในกาแฟ ก่อนใส่ปากเผื่อจะมีรสชาดดีขึ้นกว่าเดิม
แสงแดดอ่อนๆ
ที่นอกหน้าต่าง
ดูเหมือนกาลเวลาทำให้เราหลงลืมบางอย่าง
ว่าครั้งนึงเราต่างแอบมองกันและกันในโต๊ะอาหารอย่างเขินอาย
พลางนึกสงสัย....ทำไมหนังสือพิมพ์ไม่มาส่ง
เขาเงยหน้าจากขนมปังจุ่มกาแฟที่กำลังจะเข้าปาก มองเห็นร่องรอยความคิดจากแววตาของเทอที่มองมา
ทำให้เขารู้ได้ว่าสิ่งที่กำลังโลดแล่นอยู่ในใจเทอนั้นต้องเป็นความหลังที่แสนงดงามระหว่างสองเราแน่เลย
"คุณรอหนังสือพิมพ์อยู่ใช่มั้ย...ชั้นบอกให้เค้างดมาส่งแล้วเดือนนี้ เศรษฐกิจอย่างประหยัดอะไรได้ก็ต้องประหยัด"
แล้วความรักล่ะ ผมต้องประหยัดด้วยหรือเปล่า ผมนึกอยู่ในใจ...
"ดูอย่างโรตีนี่สิ ที่ฉันสั่งไข่สองใบไม่ใช่อะไรนะที่รัก
จะได้แบ่งกันคนละครึ่งยังไงล่ะจ๊ะ จริงๆ แล้วถ้าแป้งไม่กรอบ
เราก็จะได้ปริมาณมากกว่าเดิม แต่ฉันเห็นคุณชอบโรตีกรอบๆ
ก็เลยอดไม่ได้ ที่จะตามใจคุณ ไหนล่ะจานใส่โรตีของคุณ"
เมื่อเขาได้ยิน ความคิดน้อยใจต่างๆ ก็หายออกไปจากหัวสมอง
มีแต่ความรู้สึกตื้นตันเข้ามาแทนที่ และดีใจที่เลือกคู่ชีวิตได้ถูกต้อง
ขอบใจนะจ๊ะ ที่รัก ที่นึกถึงผมเสมอ ขอบใจสำหรับ กาแฟ หนมปัง โรตีของ-ผม- และ ความรักทีรอบคอบของคุณ
ก่อนที่ทั้งสองจะทันได้ทราบซึ้งและหวนคืนสู่ความหวานชื่นเหมือนเมื่อนานมาแล้ว
.
.
ฉับพลันเสียงเล็กๆก็ดังขึ้น
พ่อ...แม่...หิวนม
(ง่ะ...ลูกตื่น)
...............(รอผู้มาใหม่)

ปิดท้ายช่วงนี้ที่คุณเจี๊ยบนะจ๊ะ...
ขอได้รับความขอบคุณจากปุณณเอนเตอร์เทนเมนท์ ด้วยจ้า



ปล.หากท่านผู้ใดประสงค์ร่วมแจม กรุณาก๊อปปี้ (ไม่มีลิขสิทธิ์) ไปร่ายต่อได้เลยนะค่ะ ขอบคุณมากๆ ค่ะที่มาสนุกกัน

ความคิดเห็นที่ 87 (0)
พระจันทร์รำพึง วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 23.28 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/completefeeling
พระจันทร์ไกลไหม...จะไปพระจันทร์ เสี่ยวง๊วย นางมารพระจันทร์น้อย


ง่วงงงงงงงงงงงงงงง
ไปนอนก่อนพรุ่งนี้จะมาอ่าน

ความคิดเห็นที่ 86 (0)
พระจันทร์รำพึง วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 23.26 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/completefeeling
พระจันทร์ไกลไหม...จะไปพระจันทร์ เสี่ยวง๊วย นางมารพระจันทร์น้อย

แสงแดดอ่อน สาดเข้ามาทางหน้าต่าง ส่องหน้าคนนอนหลับอยู่ข้างๆ...
ฉันตื่นมาพร้อมกับความหิว โอ๊ยเช้านี้กินอะไรดี...
แล้วทาเคชิ ตื่นขึ้นมา ก็เลยชวน อาโออิ ให้ไปกิน "จิ้มจุ่ม"
ปรากฎว่า "เนื้อ" ต่างๆ ที่ใช่ทำจิ้มจุ่มหายไป
เหลือเพียงแต่ ผักบุ้ง ผักกาด และที่สำคัญ ถ่าน ที่ใช้ก่อเตาจิ้มจุ่ม ก็หายไปหมด
ทาเคชิจึงเปลี่ยนใจ ไม่กินแล้วจิ้มจุ่ม มานั่งต่อเรื่องต่อดีกว่า แล้วเค้าก็เดินเข้าไปในครัวไปหยิบขนมปังมาหนึ่งก้อน มานั่งหน้าคอมฯ...
เขาไล่เช็คเมล์ใหม่ๆ ที่เข้ามาในเช้าวันนี้ เอ๊ะ นั่นใครส่งเมล์มาหาเรา
ชื่อคุ้นๆแฮะ....เอ๊ะนี่มันเพื่อนเก่าของเรานี่หว่า...มันจะแต่งงานหรือนี่...อยากรู้จังคู่ของมันคือใคร....ช่างโชคร้าย
แล้วจะแต่งชุดอะไรไปงานดีนี่...
เขานั่งคิดอยู่นาน คิดอย่างไรก็ไม่ออก จึงหันหลังกลับไป
ปลุกคนข้างๆ "ที่แสงแดดแยงตา" ก็ยังไม่ตื่นขึ้นมาเสียที
พอดีมีรถโรตีผ่านหน้าบ้าน
คนข้างๆทำจมูกฟุดฟิด
เพราะกลิ่นโรตี
ฉันจะทำอย่างไรดี
จะกินโรตีเช้านี้ดีไหม
ปากไวเท่าความคิด
"โรตี ใส่ไข่สองใบ กรอบๆๆ อันนึง"
เขารู้สึกเสียใจมากที่คนข้างๆ สั่งโรตีเพียงแค่อันเดียว
เพราะขนาดขนมปังหนึ่งก้อนที่เขาหยิบมาจากครัว ยังถูกแบ่งครึ่ง
ถึงแม้ว่าครึ่งของเขาจะดูเยอะกว่าคนข้างๆ แต่ก็ยังคิดถึง
เธอโดดผลุบจากเตียงวิ่งไปชงกาแฟแก้วแรก
ระหว่างรอน้ำเดือด เทอตะโกนถามว่า ที่รักเอาโอวัลตินมั้ยจ๊ะ ฉันก็นึกน้อยใจทำไมไม่จำซักทีฉันดื่มแต่กาแฟ
เฮ้อ...
โรตีมาส่งพอดี ตอนที่เธอยกกาแฟกับโอวัลตินเข้ามาให้
ที่รักจ๊ะ โอวันตินไม่หวานของคุณจ๊ะ...
แม้จะไม่ใช่ กาแฟอย่างที่ควรจะเป็นแต่ ผมก็ยินดีจะรับมันมา...เพราะคำว่ารัก...
"ที่รัก ช่วยจ่ายเงินค่าโรตีให้หน่อยสิคะ เค้ามือไม่ว่าง"
อืมม์...กินก็ไม่ได้กิน แล้วยังต้องมาจ่ายเงินอีกหรือนี่ เขาคิดเบาๆ ในใจ
แล้วก็ก้มหน้าก้มตาควักจ่ายค่าโรตีไป เหมือนที่เคยก้มหน้าก้มตาทำให้เทอทุกเรื่องเลย
ระหว่างที่นั่งกินกาแฟกับโอวัลตินคู่กันนั้น เมื่อเธอแกะโรตีใส่ไข่สองใบใส่จาน
กลิ่นหอมของโรตีลอยกรุ่นมาแตะจมูกเขา ยิ่งเพิ่มความน้อยใจขึ้นไปอีกสองเท่าตัว
เขาก้มหน้าก้มตา หยิบขนมปังครึ่งที่เยอะ จุ่มลงไปในกาแฟ ก่อนใส่ปากเผื่อจะมีรสชาดดีขึ้นกว่าเดิม
แสงแดดอ่อนๆ
ที่นอกหน้าต่าง
ดูเหมือนกาลเวลาทำให้เราหลงลืมบางอย่าง
ว่าครั้งนึงเราต่างแอบมองกันและกันในโต๊ะอาหารอย่างเขินอาย
พลางนึกสงสัย....ทำไมหนังสือพิมพ์ไม่มาส่ง
เขาเงยหน้าจากขนมปังจุ่มกาแฟที่กำลังจะเข้าปาก มองเห็นร่องรอยความคิดจากแววตาของเทอที่มองมา
ทำให้เขารู้ได้ว่าสิ่งที่กำลังโลดแล่นอยู่ในใจเทอนั้นต้องเป็นความหลังที่แสนงดงามระหว่างสองเราแน่เลย
"คุณรอหนังสือพิมพ์อยู่ใช่มั้ย...ชั้นบอกให้เค้างดมาส่งแล้วเดือนนี้ เศรษฐกิจอย่างประหยัดอะไรได้ก็ต้องประหยัด"
แล้วความรักล่ะ ผมต้องประหยัดด้วยหรือเปล่า ผมนึกอยู่ในใจ...
"ดูอย่างโรตีนี่สิ ที่ฉันสั่งไข่สองใบไม่ใช่อะไรนะที่รัก
จะได้แบ่งกันคนละครึ่งยังไงล่ะจ๊ะ จริงๆ แล้วถ้าแป้งไม่กรอบ
เราก็จะได้ปริมาณมากกว่าเดิม แต่ฉันเห็นคุณชอบโรตีกรอบๆ
ก็เลยอดไม่ได้ ที่จะตามใจคุณ ไหนล่ะจานใส่โรตีของคุณ"
เมื่อเขาได้ยิน ความคิดน้อยใจต่างๆ ก็หายออกไปจากหัวสมอง
มีแต่ความรู้สึกตื้นตันเข้ามาแทนที่ และดีใจที่เลือกคู่ชีวิตได้ถูกต้อง
ขอบใจนะจ๊ะ ที่รัก ที่นึกถึงผมเสมอ ขอบใจสำหรับ กาแฟ หนมปัง โรตีของ-ผม- และ ความรักทีรอบคอบของคุณ
ก่อนที่ทั้งสองจะทันได้ทราบซึ้งและหวนคืนสู่ความหวานชื่นเหมือนเมื่อนานมาแล้ว
.
.
ฉับพลันเสียงเล็กๆก็ดังขึ้น
พ่อ...แม่...หิวนม
(ง่ะ...ลูกตื่น)
ปล.ลบอันข้างล่างเลยค่ะพิมพ์ตก

ความคิดเห็นที่ 85 (0)
พระจันทร์รำพึง วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 23.21 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/completefeeling
พระจันทร์ไกลไหม...จะไปพระจันทร์ เสี่ยวง๊วย นางมารพระจันทร์น้อย


แป๊บนุงๆ

ความคิดเห็นที่ 84 (0)
apooh วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 23.19 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/bedtaled
Reduce..Re-use..Re-cycle

ตา เจี๊ยบ แต่เจี๊ยบไม่อยู่แล้วมั้ง

ความคิดเห็นที่ 83 (0)
apooh วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 23.14 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/bedtaled
Reduce..Re-use..Re-cycle

แสงแดดอ่อน สาดเข้ามาทางหน้าต่าง ส่องหน้าคนนอนหลับอยู่ข้างๆ...
ฉันตื่นมาพร้อมกับความหิว โอ๊ยเช้านี้กินอะไรดี...
แล้วทาเคชิ ตื่นขึ้นมา ก็เลยชวน อาโออิ ให้ไปกิน "จิ้มจุ่ม"
ปรากฎว่า "เนื้อ" ต่างๆ ที่ใช่ทำจิ้มจุ่มหายไป
เหลือเพียงแต่ ผักบุ้ง ผักกาด และที่สำคัญ ถ่าน ที่ใช้ก่อเตาจิ้มจุ่ม ก็หายไปหมด
ทาเคชิจึงเปลี่ยนใจ ไม่กินแล้วจิ้มจุ่ม มานั่งต่อเรื่องต่อดีกว่า แล้วเค้าก็เดินเข้าไปในครัวไปหยิบขนมปังมาหนึ่งก้อน มานั่งหน้าคอมฯ...
เขาไล่เช็คเมล์ใหม่ๆ ที่เข้ามาในเช้าวันนี้ เอ๊ะ นั่นใครส่งเมล์มาหาเรา
ชื่อคุ้นๆแฮะ....เอ๊ะนี่มันเพื่อนเก่าของเรานี่หว่า...มันจะแต่งงานหรือนี่...อยากรู้จังคู่ของมันคือใคร....ช่างโชคร้าย
แล้วจะแต่งชุดอะไรไปงานดีนี่...
เขานั่งคิดอยู่นาน คิดอย่างไรก็ไม่ออก จึงหันหลังกลับไป
ปลุกคนข้างๆ "ที่แสงแดดแยงตา" ก็ยังไม่ตื่นขึ้นมาเสียที
พอดีมีรถโรตีผ่านหน้าบ้าน
คนข้างๆทำจมูกฟุดฟิด
เพราะกลิ่นโรตี
ฉันจะทำอย่างไรดี
จะกินโรตีเช้านี้ดีไหม
ปากไวเท่าความคิด
"โรตี ใส่ไข่สองใบ กรอบๆๆ อันนึง"
เขารู้สึกเสียใจมากที่คนข้างๆ สั่งโรตีเพียงแค่อันเดียว
เพราะขนาดขนมปังหนึ่งก้อนที่เขาหยิบมาจากครัว ยังถูกแบ่งครึ่ง
ถึงแม้ว่าครึ่งของเขาจะดูเยอะกว่าคนข้างๆ แต่ก็ยังคิดถึง
เธอโดดผลุบจากเตียงวิ่งไปชงกาแฟแก้วแรก
ระหว่างรอน้ำเดือด เทอตะโกนถามว่า ที่รักเอาโอวัลตินมั้ยจ๊ะ ฉันก็นึกน้อยใจทำไมไม่จำซักทีฉันดื่มแต่กาแฟ
เฮ้อ...
โรตีมาส่งพอดี ตอนที่เธอยกกาแฟกับโอวัลตินเข้ามาให้
ที่รักจ๊ะ โอวันตินไม่หวานของคุณจ๊ะ...
แม้จะไม่ใช่ กาแฟอย่างที่ควรจะเป็นแต่ ผมก็ยินดีจะรับมันมา...เพราะคำว่ารัก...
"ที่รัก ช่วยจ่ายเงินค่าโรตีให้หน่อยสิคะ เค้ามือไม่ว่าง"
อืมม์...กินก็ไม่ได้กิน แล้วยังต้องมาจ่ายเงินอีกหรือนี่ เขาคิดเบาๆ ในใจ
แล้วก็ก้มหน้าก้มตาควักจ่ายค่าโรตีไป เหมือนที่เคยก้มหน้าก้มตาทำให้เทอทุกเรื่องเลย
ระหว่างที่นั่งกินกาแฟกับโอวัลตินคู่กันนั้น เมื่อเธอแกะโรตีใส่ไข่สองใบใส่จาน
กลิ่นหอมของโรตีลอยกรุ่นมาแตะจมูกเขา ยิ่งเพิ่มความน้อยใจขึ้นไปอีกสองเท่าตัว
เขาก้มหน้าก้มตา หยิบขนมปังครึ่งที่เยอะ จุ่มลงไปในกาแฟ ก่อนใส่ปากเผื่อจะมีรสชาดดีขึ้นกว่าเดิม
แสงแดดอ่อนๆ
ที่นอกหน้าต่าง
ดูเหมือนกาลเวลาทำให้เราหลงลืมบางอย่าง
ว่าครั้งนึงเราต่างแอบมองกันและกันในโต๊ะอาหารอย่างเขินอาย
พลางนึกสงสัย....ทำไมหนังสือพิมพ์ไม่มาส่ง
เขาเงยหน้าจากขนมปังจุ่มกาแฟที่กำลังจะเข้าปาก มองเห็นร่องรอยความคิดจากแววตาของเทอที่มองมา
ทำให้เขารู้ได้ว่าสิ่งที่กำลังโลดแล่นอยู่ในใจเทอนั้นต้องเป็นความหลังที่แสนงดงามระหว่างสองเราแน่เลย
"คุณรอหนังสือพิมพ์อยู่ใช่มั้ย...ชั้นบอกให้เค้างดมาส่งแล้วเดือนนี้ เศรษฐกิจอย่างประหยัดอะไรได้ก็ต้องประหยัด"
แล้วความรักล่ะ ผมต้องประหยัดด้วยหรือเปล่า ผมนึกอยู่ในใจ...
"ดูอย่างโรตีนี่สิ ที่ฉันสั่งไข่สองใบไม่ใช่อะไรนะที่รัก
จะได้แบ่งกันคนละครึ่งยังไงล่ะจ๊ะ จริงๆ แล้วถ้าแป้งไม่กรอบ
เราก็จะได้ปริมาณมากกว่าเดิม แต่ฉันเห็นคุณชอบโรตีกรอบๆ
ก็เลยอดไม่ได้ ที่จะตามใจคุณ ไหนล่ะจานใส่โรตีของคุณ"
เมื่อเขาได้ยิน ความคิดน้อยใจต่างๆ ก็หายออกไปจากหัวสมอง
มีแต่ความรู้สึกตื้นตันเข้ามาแทนที่ และดีใจที่เลือกคู่ชีวิตได้ถูกต้อง
ขอบใจนะจ๊ะ ที่รัก ที่นึกถึงผมเสมอ ขอบใจสำหรับ กาแฟ หนมปัง โรตีของ-ผม- และ ความรักทีรอบคอบของคุณ

ความคิดเห็นที่ 82 (0)
iheartia วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 23.07 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/iheartia
...Live is Beautiful...Enjoy Your Life Now!...

แสงแดดอ่อน สาดเข้ามาทางหน้าต่าง ส่องหน้าคนนอนหลับอยู่ข้างๆ...
ฉันตื่นมาพร้อมกับความหิว โอ๊ยเช้านี้กินอะไรดี...
แล้วทาเคชิ ตื่นขึ้นมา ก็เลยชวน อาโออิ ให้ไปกิน "จิ้มจุ่ม"
ปรากฎว่า "เนื้อ" ต่างๆ ที่ใช่ทำจิ้มจุ่มหายไป
เหลือเพียงแต่ ผักบุ้ง ผักกาด และที่สำคัญ ถ่าน ที่ใช้ก่อเตาจิ้มจุ่ม ก็หายไปหมด
ทาเคชิจึงเปลี่ยนใจ ไม่กินแล้วจิ้มจุ่ม มานั่งต่อเรื่องต่อดีกว่า แล้วเค้าก็เดินเข้าไปในครัวไปหยิบขนมปังมาหนึ่งก้อน มานั่งหน้าคอมฯ...
เขาไล่เช็คเมล์ใหม่ๆ ที่เข้ามาในเช้าวันนี้ เอ๊ะ นั่นใครส่งเมล์มาหาเรา
ชื่อคุ้นๆแฮะ....เอ๊ะนี่มันเพื่อนเก่าของเรานี่หว่า...มันจะแต่งงานหรือนี่...อยากรู้จังคู่ของมันคือใคร....ช่างโชคร้าย
แล้วจะแต่งชุดอะไรไปงานดีนี่...
เขานั่งคิดอยู่นาน คิดอย่างไรก็ไม่ออก จึงหันหลังกลับไป
ปลุกคนข้างๆ "ที่แสงแดดแยงตา" ก็ยังไม่ตื่นขึ้นมาเสียที
พอดีมีรถโรตีผ่านหน้าบ้าน
คนข้างๆทำจมูกฟุดฟิด
เพราะกลิ่นโรตี
ฉันจะทำอย่างไรดี
จะกินโรตีเช้านี้ดีไหม
ปากไวเท่าความคิด
"โรตี ใส่ไข่สองใบ กรอบๆๆ อันนึง"
เขารู้สึกเสียใจมากที่คนข้างๆ สั่งโรตีเพียงแค่อันเดียว
เพราะขนาดขนมปังหนึ่งก้อนที่เขาหยิบมาจากครัว ยังถูกแบ่งครึ่ง
ถึงแม้ว่าครึ่งของเขาจะดูเยอะกว่าคนข้างๆ แต่ก็ยังคิดถึง
เธอโดดผลุบจากเตียงวิ่งไปชงกาแฟแก้วแรก
ระหว่างรอน้ำเดือด เทอตะโกนถามว่า ที่รักเอาโอวัลตินมั้ยจ๊ะ ฉันก็นึกน้อยใจทำไมไม่จำซักทีฉันดื่มแต่กาแฟ
เฮ้อ...
โรตีมาส่งพอดี ตอนที่เธอยกกาแฟกับโอวัลตินเข้ามาให้
ที่รักจ๊ะ โอวันตินไม่หวานของคุณจ๊ะ...
แม้จะไม่ใช่ กาแฟอย่างที่ควรจะเป็นแต่ ผมก็ยินดีจะรับมันมา...เพราะคำว่ารัก...
"ที่รัก ช่วยจ่ายเงินค่าโรตีให้หน่อยสิคะ เค้ามือไม่ว่าง"
อืมม์...กินก็ไม่ได้กิน แล้วยังต้องมาจ่ายเงินอีกหรือนี่ เขาคิดเบาๆ ในใจ
แล้วก็ก้มหน้าก้มตาควักจ่ายค่าโรตีไป เหมือนที่เคยก้มหน้าก้มตาทำให้เทอทุกเรื่องเลย
ระหว่างที่นั่งกินกาแฟกับโอวัลตินคู่กันนั้น เมื่อเธอแกะโรตีใส่ไข่สองใบใส่จาน
กลิ่นหอมของโรตีลอยกรุ่นมาแตะจมูกเขา ยิ่งเพิ่มความน้อยใจขึ้นไปอีกสองเท่าตัว
เขาก้มหน้าก้มตา หยิบขนมปังครึ่งที่เยอะ จุ่มลงไปในกาแฟ ก่อนใส่ปากเผื่อจะมีรสชาดดีขึ้นกว่าเดิม
แสงแดดอ่อนๆ
ที่นอกหน้าต่าง
ดูเหมือนกาลเวลาทำให้เราหลงลืมบางอย่าง
ว่าครั้งนึงเราต่างแอบมองกันและกันในโต๊ะอาหารอย่างเขินอาย
พลางนึกสงสัย....ทำไมหนังสือพิมพ์ไม่มาส่ง
เขาเงยหน้าจากขนมปังจุ่มกาแฟที่กำลังจะเข้าปาก มองเห็นร่องรอยความคิดจากแววตาของเทอที่มองมา
ทำให้เขารู้ได้ว่าสิ่งที่กำลังโลดแล่นอยู่ในใจเทอนั้นต้องเป็นความหลังที่แสนงดงามระหว่างสองเราแน่เลย
"คุณรอหนังสือพิมพ์อยู่ใช่มั้ย...ชั้นบอกให้เค้างดมาส่งแล้วเดือนนี้ เศรษฐกิจอย่างประหยัดอะไรได้ก็ต้องประหยัด"
แล้วความรักล่ะ ผมต้องประหยัดด้วยหรือเปล่า ผมนึกอยู่ในใจ...
"ดูอย่างโรตีนี่สิ ที่ฉันสั่งไข่สองใบไม่ใช่อะไรนะที่รัก
จะได้แบ่งกันคนละครึ่งยังไงล่ะจ๊ะ จริงๆ แล้วถ้าแป้งไม่กรอบ
เราก็จะได้ปริมาณมากกว่าเดิม แต่ฉันเห็นคุณชอบโรตีกรอบๆ
ก็เลยอดไม่ได้ ที่จะตามใจคุณ ไหนล่ะจานใส่โรตีของคุณ"
เมื่อเขาได้ยิน ความคิดน้อยใจต่างๆ ก็หายออกไปจากหัวสมอง
มีแต่ความรู้สึกตื้นตันเข้ามาแทนที่ และดีใจที่เลือกคู่ชีวิตได้ถูกต้อง

ความคิดเห็นที่ 81 (0)
apooh วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 22.59 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/bedtaled
Reduce..Re-use..Re-cycle

ประกาศจ้า
คุณเตี้ย แล้ว พี่หมี แล้วเจี๊ยบ แล้วเราจะพอสำหรับวันนี้ แล้ว ให้คนอื่นมางง เอ้ย มาต่อมั่งจ้า

ความคิดเห็นที่ 80 (0)
apooh วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 22.58 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/bedtaled
Reduce..Re-use..Re-cycle

คุณเตี้ยเลย คนต่อไป

ความคิดเห็นที่ 79 (0)
พระจันทร์รำพึง วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 22.58 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/completefeeling
พระจันทร์ไกลไหม...จะไปพระจันทร์ เสี่ยวง๊วย นางมารพระจันทร์น้อย


ใครต่อๆ
น้องเตี้ยหรือพี่หมี..ตื่นเต้นๆ

ความคิดเห็นที่ 78 (0)
พระจันทร์รำพึง วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 22.56 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/completefeeling
พระจันทร์ไกลไหม...จะไปพระจันทร์ เสี่ยวง๊วย นางมารพระจันทร์น้อย


โรตีแทนได้ไหมก๊าบ น้องเตี้ย

ความคิดเห็นที่ 77 (0)
ต้นฝ้าย วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 22.54 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/123shoot
“If we are to teach real peace in this world, and if we are to carry on a real war against war, we shall have to begin with the children.” Mahatma Gandhi

แสงแดดอ่อน สาดเข้ามาทางหน้าต่าง ส่องหน้าคนนอนหลับอยู่ข้างๆ...
ฉันตื่นมาพร้อมกับความหิว โอ๊ยเช้านี้กินอะไรดี...
แล้วทาเคชิ ตื่นขึ้นมา ก็เลยชวน อาโออิ ให้ไปกิน "จิ้มจุ่ม"
ปรากฎว่า "เนื้อ" ต่างๆ ที่ใช่ทำจิ้มจุ่มหายไป
เหลือเพียงแต่ ผักบุ้ง ผักกาด และที่สำคัญ ถ่าน ที่ใช้ก่อเตาจิ้มจุ่ม ก็หายไปหมด
ทาเคชิจึงเปลี่ยนใจ ไม่กินแล้วจิ้มจุ่ม มานั่งต่อเรื่องต่อดีกว่า แล้วเค้าก็เดินเข้าไปในครัวไปหยิบขนมปังมาหนึ่งก้อน มานั่งหน้าคอมฯ...
เขาไล่เช็คเมล์ใหม่ๆ ที่เข้ามาในเช้าวันนี้ เอ๊ะ นั่นใครส่งเมล์มาหาเรา
ชื่อคุ้นๆแฮะ....เอ๊ะนี่มันเพื่อนเก่าของเรานี่หว่า...มันจะแต่งงานหรือนี่...อยากรู้จังคู่ของมันคือใคร....ช่างโชคร้าย
แล้วจะแต่งชุดอะไรไปงานดีนี่...
เขานั่งคิดอยู่นาน คิดอย่างไรก็ไม่ออก จึงหันหลังกลับไป
ปลุกคนข้างๆ "ที่แสงแดดแยงตา" ก็ยังไม่ตื่นขึ้นมาเสียที
พอดีมีรถโรตีผ่านหน้าบ้าน
คนข้างๆทำจมูกฟุดฟิด
เพราะกลิ่นโรตี
ฉันจะทำอย่างไรดี
จะกินโรตีเช้านี้ดีไหม
ปากไวเท่าความคิด
"โรตี ใส่ไข่สองใบ กรอบๆๆ อันนึง"
เขารู้สึกเสียใจมากที่คนข้างๆ สั่งโรตีเพียงแค่อันเดียว
เพราะขนาดขนมปังหนึ่งก้อนที่เขาหยิบมาจากครัว ยังถูกแบ่งครึ่ง
ถึงแม้ว่าครึ่งของเขาจะดูเยอะกว่าคนข้างๆ แต่ก็ยังคิดถึง
เธอโดดผลุบจากเตียงวิ่งไปชงกาแฟแก้วแรก
ระหว่างรอน้ำเดือด เทอตะโกนถามว่า ที่รักเอาโอวัลตินมั้ยจ๊ะ ฉันก็นึกน้อยใจทำไมไม่จำซักทีฉันดื่มแต่กาแฟ
เฮ้อ...
โรตีมาส่งพอดี ตอนที่เธอยกกาแฟกับโอวัลตินเข้ามาให้
ที่รักจ๊ะ โอวันตินไม่หวานของคุณจ๊ะ...
แม้จะไม่ใช่ กาแฟอย่างที่ควรจะเป็นแต่ ผมก็ยินดีจะรับมันมา...เพราะคำว่ารัก...
"ที่รัก ช่วยจ่ายเงินค่าโรตีให้หน่อยสิคะ เค้ามือไม่ว่าง"
อืมม์...กินก็ไม่ได้กิน แล้วยังต้องมาจ่ายเงินอีกหรือนี่ เขาคิดเบาๆ ในใจ
แล้วก็ก้มหน้าก้มตาควักจ่ายค่าโรตีไป เหมือนที่เคยก้มหน้าก้มตาทำให้เทอทุกเรื่องเลย
ระหว่างที่นั่งกินกาแฟกับโอวัลตินคู่กันนั้น เมื่อเธอแกะโรตีใส่ไข่สองใบใส่จาน
กลิ่นหอมของโรตีลอยกรุ่นมาแตะจมูกเขา ยิ่งเพิ่มความน้อยใจขึ้นไปอีกสองเท่าตัว
เขาก้มหน้าก้มตา หยิบขนมปังครึ่งที่เยอะ จุ่มลงไปในกาแฟ ก่อนใส่ปากเผื่อจะมีรสชาดดีขึ้นกว่าเดิม
แสงแดดอ่อนๆ
ที่นอกหน้าต่าง
ดูเหมือนกาลเวลาทำให้เราหลงลืมบางอย่าง
ว่าครั้งนึงเราต่างแอบมองกันและกันในโต๊ะอาหารอย่างเขินอาย
พลางนึกสงสัย....ทำไมหนังสือพิมพ์ไม่มาส่ง
"คุณรอหนังสือพิมพ์อยู่ใช่มั้ย...ชั้นบอกให้เค้างดมาส่งแล้วเดือนนี้ เศรษฐกิจอย่างประหยัดอะไรได้ก็ต้องประหยัด"
แล้วความรักล่ะ ผมต้องประหยัดด้วยหรือเปล่า ผมนึกอยู่ในใจ...


เชิญต่อครับ...

ความคิดเห็นที่ 76 (0)
apooh วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 22.54 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/bedtaled
Reduce..Re-use..Re-cycle

เออ จัดคิวดีกว่า
ชนกันแล้วเหนื่อยและเสียเวลา

ความคิดเห็นที่ 75 (0)
iheartia วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 22.53 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/iheartia
...Live is Beautiful...Enjoy Your Life Now!...

ระหว่างรอคิว

ไปหาขนมกรุบกรอบ มารอดีกว่าเรา


ความคิดเห็นที่ 74 (0)
พระจันทร์รำพึง วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 22.53 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/completefeeling
พระจันทร์ไกลไหม...จะไปพระจันทร์ เสี่ยวง๊วย นางมารพระจันทร์น้อย

จัดคิวๆงง

ความคิดเห็นที่ 73 (0)
พระจันทร์รำพึง วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 22.52 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/completefeeling
พระจันทร์ไกลไหม...จะไปพระจันทร์ เสี่ยวง๊วย นางมารพระจันทร์น้อย


ความคิดเห็นที่ 72 (0)
iheartia วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 22.52 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/iheartia
...Live is Beautiful...Enjoy Your Life Now!...

เอ่อ จัดคิดวต่อไปก็ดีนะก๊าบ

จะได้ไม่ต้องเรียก ประกัน เอาเป็นว่า

คิวต่อไป เสือฝ้ายแล้วกันก๊าบ

ความคิดเห็นที่ 71 (0)
apooh วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 22.50 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/bedtaled
Reduce..Re-use..Re-cycle

เจ๊หมีจ้า เจี๊ยบ

ความคิดเห็นที่ 70 (0)
apooh วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 22.50 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/bedtaled
Reduce..Re-use..Re-cycle

บอกอ.ออคอ. อีดีท คราวนี้ เอาครูเจี๊ยบมั่ง ..

แสงแดดอ่อน สาดเข้ามาทางหน้าต่าง ส่องหน้าคนนอนหลับอยู่ข้างๆ...
ฉันตื่นมาพร้อมกับความหิว โอ๊ยเช้านี้กินอะไรดี...
แล้วทาเคชิ ตื่นขึ้นมา ก็เลยชวน อาโออิ ให้ไปกิน "จิ้มจุ่ม"
ปรากฎว่า "เนื้อ" ต่างๆ ที่ใช่ทำจิ้มจุ่มหายไป
เหลือเพียงแต่ ผักบุ้ง ผักกาด และที่สำคัญ ถ่าน ที่ใช้ก่อเตาจิ้มจุ่ม ก็หายไปหมด
ทาเคชิจึงเปลี่ยนใจ ไม่กินแล้วจิ้มจุ่ม มานั่งต่อเรื่องต่อดีกว่า แล้วเค้าก็เดินเข้าไปในครัวไปหยิบขนมปังมาหนึ่งก้อน มานั่งหน้าคอมฯ...
เขาไล่เช็คเมล์ใหม่ๆ ที่เข้ามาในเช้าวันนี้ เอ๊ะ นั่นใครส่งเมล์มาหาเรา
ชื่อคุ้นๆแฮะ....เอ๊ะนี่มันเพื่อนเก่าของเรานี่หว่า...มันจะแต่งงานหรือนี่...อยากรู้จังคู่ของมันคือใคร....ช่างโชคร้าย
แล้วจะแต่งชุดอะไรไปงานดีนี่...
เขานั่งคิดอยู่นาน คิดอย่างไรก็ไม่ออก จึงหันหลังกลับไป
ปลุกคนข้างๆ "ที่แสงแดดแยงตา" ก็ยังไม่ตื่นขึ้นมาเสียที
พอดีมีรถโรตีผ่านหน้าบ้าน
คนข้างๆทำจมูกฟุดฟิด
เพราะกลิ่นโรตี
ฉันจะทำอย่างไรดี
จะกินโรตีเช้านี้ดีไหม
ปากไวเท่าความคิด
"โรตี ใส่ไข่สองใบ กรอบๆๆ อันนึง"
เขารู้สึกเสียใจมากที่คนข้างๆ สั่งโรตีเพียงแค่อันเดียว
เพราะขนาดขนมปังหนึ่งก้อนที่เขาหยิบมาจากครัว ยังถูกแบ่งครึ่ง
ถึงแม้ว่าครึ่งของเขาจะดูเยอะกว่าคนข้างๆ แต่ก็ยังคิดถึง
เธอโดดผลุบจากเตียงวิ่งไปชงกาแฟแก้วแรก
ระหว่างรอน้ำเดือด เทอตะโกนถามว่า ที่รักเอาโอวัลตินมั้ยจ๊ะ ฉันก็นึกน้อยใจทำไมไม่จำซักทีฉันดื่มแต่กาแฟ
เฮ้อ...
โรตีมาส่งพอดี ตอนที่เธอยกกาแฟกับโอวัลตินเข้ามาให้
ที่รักจ๊ะ โอวันตินไม่หวานของคุณจ๊ะ...
แม้จะไม่ใช่ กาแฟอย่างที่ควรจะเป็นแต่ ผมก็ยินดีจะรับมันมา...เพราะคำว่ารัก...
"ที่รัก ช่วยจ่ายเงินค่าโรตีให้หน่อยสิคะ เค้ามือไม่ว่าง"
อืมม์...กินก็ไม่ได้กิน แล้วยังต้องมาจ่ายเงินอีกหรือนี่ เขาคิดเบาๆ ในใจ
แล้วก็ก้มหน้าก้มตาควักจ่ายค่าโรตีไป เหมือนที่เคยก้มหน้าก้มตาทำให้เทอทุกเรื่องเลย
ระหว่างที่นั่งกินกาแฟกับโอวัลตินคู่กันนั้น เมื่อเธอแกะโรตีใส่ไข่สองใบใส่จาน
กลิ่นหอมของโรตีลอยกรุ่นมาแตะจมูกเขา ยิ่งเพิ่มความน้อยใจขึ้นไปอีกสองเท่าตัว
เขาก้มหน้าก้มตา หยิบขนมปังครึ่งที่เยอะ จุ่มลงไปในกาแฟ ก่อนใส่ปากเผื่อจะมีรสชาดดีขึ้นกว่าเดิม
แสงแดดอ่อนๆ
ที่นอกหน้าต่าง
ดูเหมือนกาลเวลาทำให้เราหลงลืมบางอย่าง
ว่าครั้งนึงเราต่างแอบมองกันและกันในโต๊ะอาหารอย่างเขินอาย พลางนึกสงสัยทำไม หนังสือพิมพ์ยังไม่มาส่ง
เขาเงยหน้าจากขนมปังจุ่มกาแฟที่กำลังจะเข้าปาก มองเห็นร่องรอยความคิดจากแววตาของเทอที่มองมา
ทำให้เขารู้ได้ว่าสิ่งที่กำลังโลดแล่นอยู่ในใจเทอนั้นต้องเป็นความหลังที่แสนงดงามระหว่างสองเราแน่เลย

ความคิดเห็นที่ 69 (0)
ปุณณดา วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 22.50 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/poonnada

ว๊าววว..ภาษาเริ่มมีกลิ่นวรรณกรรมขึ้นแล้ว อิอิอิ..

ความคิดเห็นที่ 68 (0)
AJ.p วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 22.49 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/TheTaleOfFourTribes
- - " หูยาว จ้าวป่า " - - (นะจ๊ะ)

โอยขำ...555+

ไปดูบอลแระค๊าบบ

ปล. เรื่องมันชักจะยังไงๆ

ความคิดเห็นที่ 67 (0)
พระจันทร์รำพึง วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 22.49 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/completefeeling
พระจันทร์ไกลไหม...จะไปพระจันทร์ เสี่ยวง๊วย นางมารพระจันทร์น้อย

แสงแดดอ่อน สาดเข้ามาทางหน้าต่าง ส่องหน้าคนนอนหลับอยู่ข้างๆ...
ฉันตื่นมาพร้อมกับความหิว โอ๊ยเช้านี้กินอะไรดี...
แล้วทาเคชิ ตื่นขึ้นมา ก็เลยชวน อาโออิ ให้ไปกิน "จิ้มจุ่ม"
ปรากฎว่า "เนื้อ" ต่างๆ ที่ใช่ทำจิ้มจุ่มหายไป
เหลือเพียงแต่ ผักบุ้ง ผักกาด และที่สำคัญ ถ่าน ที่ใช้ก่อเตาจิ้มจุ่ม ก็หายไปหมด
ทาเคชิจึงเปลี่ยนใจ ไม่กินแล้วจิ้มจุ่ม มานั่งต่อเรื่องต่อดีกว่า แล้วเค้าก็เดินเข้าไปในครัวไปหยิบขนมปังมาหนึ่งก้อน มานั่งหน้าคอมฯ...
เขาไล่เช็คเมล์ใหม่ๆ ที่เข้ามาในเช้าวันนี้ เอ๊ะ นั่นใครส่งเมล์มาหาเรา
ชื่อคุ้นๆแฮะ....เอ๊ะนี่มันเพื่อนเก่าของเรานี่หว่า...มันจะแต่งงานหรือนี่...อยากรู้จังคู่ของมันคือใคร....ช่างโชคร้าย
แล้วจะแต่งชุดอะไรไปงานดีนี่...
เขานั่งคิดอยู่นาน คิดอย่างไรก็ไม่ออก จึงหันหลังกลับไป
ปลุกคนข้างๆ "ที่แสงแดดแยงตา" ก็ยังไม่ตื่นขึ้นมาเสียที
พอดีมีรถโรตีผ่านหน้าบ้าน
คนข้างๆทำจมูกฟุดฟิด
เพราะกลิ่นโรตี
ฉันจะทำอย่างไรดี
จะกินโรตีเช้านี้ดีไหม
ปากไวเท่าความคิด
"โรตี ใส่ไข่สองใบ กรอบๆๆ อันนึง"
เขารู้สึกเสียใจมากที่คนข้างๆ สั่งโรตีเพียงแค่อันเดียว
เพราะขนาดขนมปังหนึ่งก้อนที่เขาหยิบมาจากครัว ยังถูกแบ่งครึ่ง
ถึงแม้ว่าครึ่งของเขาจะดูเยอะกว่าคนข้างๆ แต่ก็ยังคิดถึง
เธอโดดผลุบจากเตียงวิ่งไปชงกาแฟแก้วแรก
ระหว่างรอน้ำเดือด เทอตะโกนถามว่า ที่รักเอาโอวัลตินมั้ยจ๊ะ ฉันก็นึกน้อยใจทำไมไม่จำซักทีฉันดื่มแต่กาแฟ
เฮ้อ...
โรตีมาส่งพอดี ตอนที่เธอยกกาแฟกับโอวัลตินเข้ามาให้
ที่รักจ๊ะ โอวันตินไม่หวานของคุณจ๊ะ...
แม้จะไม่ใช่ กาแฟอย่างที่ควรจะเป็นแต่ ผมก็ยินดีจะรับมันมา...เพราะคำว่ารัก...
"ที่รัก ช่วยจ่ายเงินค่าโรตีให้หน่อยสิคะ เค้ามือไม่ว่าง"
อืมม์...กินก็ไม่ได้กิน แล้วยังต้องมาจ่ายเงินอีกหรือนี่ เขาคิดเบาๆ ในใจ
แล้วก็ก้มหน้าก้มตาควักจ่ายค่าโรตีไป เหมือนที่เคยก้มหน้าก้มตาทำให้เทอทุกเรื่องเลย

ระหว่างที่นั่งกินกาแฟกับโอวัลตินคู่กันนั้น เมื่อเธอแกะโรตีใส่ไข่สองใบใส่จาน

กลิ่นหอมของโรตีลอยกรุ่นมาแตะจมูกเขา ยิ่งเพิ่มความน้อยใจขึ้นไปอีกสองเท่าตัว

เขาก้มหน้าก้มตา หยิบขนมปังครึ่งที่เยอะ จุ่มลงไปในกาแฟ ก่อนใส่ปากเผื่อจะมีรสชาดดีขึ้นกว่าเดิม
แสงแดดอ่อนๆ
ที่นอกหน้าต่าง
ดูเหมือนกาลเวลาทำให้เราหลงลืมบางอย่าง
ว่าครั้งนึงเราต่างแอบมองกันและกันในโต๊ะอาหารอย่างเขินอาย
พลางนึกสงสัย....ทำไมหนังสือพิมพ์ไม่มาส่ง
ต่อไปใครอ่ะพ่อฝ้ายเหรอ

ความคิดเห็นที่ 66 (0)
apooh วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 22.45 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/bedtaled
Reduce..Re-use..Re-cycle

บอกอ.ออคอ. อีดีท คราวนี้ เอาครูเจี๊ยบมั่ง ..

แสงแดดอ่อน สาดเข้ามาทางหน้าต่าง ส่องหน้าคนนอนหลับอยู่ข้างๆ...
ฉันตื่นมาพร้อมกับความหิว โอ๊ยเช้านี้กินอะไรดี...
แล้วทาเคชิ ตื่นขึ้นมา ก็เลยชวน อาโออิ ให้ไปกิน "จิ้มจุ่ม"
ปรากฎว่า "เนื้อ" ต่างๆ ที่ใช่ทำจิ้มจุ่มหายไป
เหลือเพียงแต่ ผักบุ้ง ผักกาด และที่สำคัญ ถ่าน ที่ใช้ก่อเตาจิ้มจุ่ม ก็หายไปหมด
ทาเคชิจึงเปลี่ยนใจ ไม่กินแล้วจิ้มจุ่ม มานั่งต่อเรื่องต่อดีกว่า แล้วเค้าก็เดินเข้าไปในครัวไปหยิบขนมปังมาหนึ่งก้อน มานั่งหน้าคอมฯ...
เขาไล่เช็คเมล์ใหม่ๆ ที่เข้ามาในเช้าวันนี้ เอ๊ะ นั่นใครส่งเมล์มาหาเรา
ชื่อคุ้นๆแฮะ....เอ๊ะนี่มันเพื่อนเก่าของเรานี่หว่า...มันจะแต่งงานหรือนี่...อยากรู้จังคู่ของมันคือใคร....ช่างโชคร้าย
แล้วจะแต่งชุดอะไรไปงานดีนี่...
เขานั่งคิดอยู่นาน คิดอย่างไรก็ไม่ออก จึงหันหลังกลับไป
ปลุกคนข้างๆ "ที่แสงแดดแยงตา" ก็ยังไม่ตื่นขึ้นมาเสียที
พอดีมีรถโรตีผ่านหน้าบ้าน
คนข้างๆทำจมูกฟุดฟิด
เพราะกลิ่นโรตี
ฉันจะทำอย่างไรดี
จะกินโรตีเช้านี้ดีไหม
ปากไวเท่าความคิด
"โรตี ใส่ไข่สองใบ กรอบๆๆ อันนึง"
เขารู้สึกเสียใจมากที่คนข้างๆ สั่งโรตีเพียงแค่อันเดียว
เพราะขนาดขนมปังหนึ่งก้อนที่เขาหยิบมาจากครัว ยังถูกแบ่งครึ่ง
ถึงแม้ว่าครึ่งของเขาจะดูเยอะกว่าคนข้างๆ แต่ก็ยังคิดถึง
เธอโดดผลุบจากเตียงวิ่งไปชงกาแฟแก้วแรก
ระหว่างรอน้ำเดือด เทอตะโกนถามว่า ที่รักเอาโอวัลตินมั้ยจ๊ะ ฉันก็นึกน้อยใจทำไมไม่จำซักทีฉันดื่มแต่กาแฟ
เฮ้อ...
โรตีมาส่งพอดี ตอนที่เธอยกกาแฟกับโอวัลตินเข้ามาให้
ที่รักจ๊ะ โอวันตินไม่หวานของคุณจ๊ะ...
แม้จะไม่ใช่ กาแฟอย่างที่ควรจะเป็นแต่ ผมก็ยินดีจะรับมันมา...เพราะคำว่ารัก...
"ที่รัก ช่วยจ่ายเงินค่าโรตีให้หน่อยสิคะ เค้ามือไม่ว่าง"
อืมม์...กินก็ไม่ได้กิน แล้วยังต้องมาจ่ายเงินอีกหรือนี่ เขาคิดเบาๆ ในใจ
แล้วก็ก้มหน้าก้มตาควักจ่ายค่าโรตีไป เหมือนที่เคยก้มหน้าก้มตาทำให้เทอทุกเรื่องเลย

ระหว่างที่นั่งกินกาแฟกับโอวัลตินคู่กันนั้น เมื่อเธอแกะโรตีใส่ไข่สองใบใส่จาน

กลิ่นหอมของโรตีลอยกรุ่นมาแตะจมูกเขา ยิ่งเพิ่มความน้อยใจขึ้นไปอีกสองเท่าตัว

เขาก้มหน้าก้มตา หยิบขนมปังครึ่งที่เยอะ จุ่มลงไปในกาแฟ ก่อนใส่ปากเผื่อจะมีรสชาดดีขึ้นกว่าเดิม
แสงแดดอ่อนๆ
ที่นอกหน้าต่าง
ดูเหมือนกาลเวลาทำให้เราหลงลืมบางอย่าง
ว่าครั้งนึงเราต่างแอบมองกันและกันในโต๊ะอาหารอย่างเขินอาย

ความคิดเห็นที่ 65 (0)
พระจันทร์รำพึง วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 22.44 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/completefeeling
พระจันทร์ไกลไหม...จะไปพระจันทร์ เสี่ยวง๊วย นางมารพระจันทร์น้อย

แสงแดดอ่อน สาดเข้ามาทางหน้าตา ส่องหน้าคนนอนหลับอยู่ข้างๆ...
ฉันตื่นมาพร้อมกับความหิว โอ๊ยเช้านี้กินอะไรดี...
แล้วทาเคชิ ตื่นขึ้นมา ก็เลยชวน อาโออิ ให้ไปกิน "จิ้มจุ่ม"
ปรากฎว่า "เนื้อ" ต่างๆ ที่ใช่ทำจิ้มจุ่มหายไป
เหลือเพียงแต่ ผักบุ้ง ผักกาด และที่สำคัญ ถ่าน ที่ใช้ก่อเตาจิ้มจุ่ม ก็หายไปหมด
ทาเคชิจึงเปลี่ยนใจ ไม่กินแล้วจิ้มจุ่ม มานั่งต่อเรื่องต่อดีกว่า แล้วเค้าก็เดินเข้าไปในครับไปหยิบขนมปังมาหนึ่งก้อน มานั่งหน้าคอมฯ...
เขาไล่เช็คเมล์ใหม่ๆ ที่เข้ามาในเช้าวันนี้ เอ๊ะ นั่นใครส่งเมล์มาหาเรา
ชื่อคุ้นๆแฮะ....เอ๊ะนี่มันเพื่อนเก่าของเรานี่หว่า...มันจะแต่งงานหรือนี่...อยากรู้จังคู่ของมันคือใคร....ช่างโชคร้ายย
แล้วจะแต่งชุดอะไรไปงานดีนี่...
เขานั่งคิดอยู่นาน คิดอย่างไรก็ไม่ออก จึงหลันหลังกลับไป
ปลุกคนข้างๆ "ที่แสงแดดแยงตา" ก็ยังไม่ตื่นขึ้นมาเสียที
พอดีมีรถโรตีผ่านหน้าบ้าน
คนข้างๆทำจมูกฟุดฟิด
เพราะกลิ่นโรตี
ฉันจะทำอย่างไรดี
จะกินโรตีเช้านี้ดีไหม
ปากไวเท่าควาคิด
"โรตี ใส่ไข่สองใบ กรอบๆๆ อันนึง"
เขารู้สึกเสียใจมากที่คนข้างๆ สั่งโรตีเพียงแค่อันเดียว
เพราะขนาดขนมปังหนึ่งก้อนที่เขาหยิบมาจากครัว ยังถูกแบ่งครึ่ง
ถึงแม้ว่าครึ่งของเขาจะดูเยอะกว่าคนข้างๆ แต่ก็ยังคิดถึง
เธอโดดผลุบจากเตียงวิ่งไปชงกาแฟแก้วแรก
ระหว่างรอน้ำเดือด เทอตะโกนถามว่า ที่รักเอาโอวัลตินมั้ยจ๊ะ ฉันก็นึกน้อยใจทำไมไม่จำซักทีฉันดื่มแต่กาแฟ
เฮ้อ...
โรตีมาส่งพอดี ตอนที่เธอยกกาแฟกับโอวัลตินเข้ามาให้
ที่รักจ๊ะ โอวันตินไม่หวานของคุณจ๊ะ...
แม้จะไม่ใช่ กาแฟอย่างที่ควรจะเป็นแต่ ผมก็ยินดีจะรับมันมา...เพราะคำว่ารัก...
"ที่รัก ช่วยจ่ายเงินค่าโรตีให้หน่อยสิคะ เค้ามือไม่ว่าง"
อืมม์...กินก็ไม่ได้กิน แล้วยังต้องมาจ่ายเงินอีกหรือนี่ เขาคิดเบาๆ ในใจ
แล้วก็ก้มหน้าก้มตาควักจ่ายค่าโรตีไป เหมือนที่เคยก้มหน้าก้มตาทำให้เทอทุกเรื่องเลย
ะหว่างที่นั่งกินกาแฟกับโอวัลตินคู่กันนั้น เมื่อเธอแกะโรตีใส่ไข่สองใบใส่จาน

กลิ่นหอมของโรตีลอยกรุ่นมาแตะจมูกเขา ยิ่งเพิ่มความน้อยใจขึ้นไปอีกสองเท่าตัว

เขาก้มหน้าก้มตา หยิบขนมปังครึ่งที่เยอะ จุ่มลงไปในกาแฟ ก่อนใส่ปากเผื่อจะมีรสชาดดีขึ้นกว่าเดิม
แสงแดดอ่อนๆ
ที่นอกหน้าต่าง
ดูเหมือนกาลเวลาทำให้เราหลงลืมบางอย่าง
ว่าครั้งนึงเราต่างแอบมองกันและกันในโต๊ะอาหารอย่างเขินอาย

ความคิดเห็นที่ 64 (0)
ต้นฝ้าย วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 22.43 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/123shoot
“If we are to teach real peace in this world, and if we are to carry on a real war against war, we shall have to begin with the children.” Mahatma Gandhi

กรุณารอ บก. เก๋ edit สักครู่ครับ... แก้ตัวผิดไปเลยนะพี่...
พี่เตี้ยครับ ไม่ต้องเคาะบรรทัดมากก็ได้ เดี๋ยวมันยาว...555 ขอได้รับความขอบคุณ

ความคิดเห็นที่ 63 (0)
พระจันทร์รำพึง วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 22.41 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/completefeeling
พระจันทร์ไกลไหม...จะไปพระจันทร์ เสี่ยวง๊วย นางมารพระจันทร์น้อย

กรีสสสสสสสสสสสสสสสสสส
ชนอีกแระ

ความคิดเห็นที่ 62 (0)
พระจันทร์รำพึง วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 22.40 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/completefeeling
พระจันทร์ไกลไหม...จะไปพระจันทร์ เสี่ยวง๊วย นางมารพระจันทร์น้อย

แสงแดดอ่อน สาดเข้ามาทางหน้าตา ส่องหน้าคนนอนหลับอยู่ข้างๆ...
ฉันตื่นมาพร้อมกับความหิว โอ๊ยเช้านี้กินอะไรดี...
แล้วทาเคชิ ตื่นขึ้นมา ก็เลยชวน อาโออิ ให้ไปกิน "จิ้มจุ่ม"
ปรากฎว่า "เนื้อ" ต่างๆ ที่ใช่ทำจิ้มจุ่มหายไป
เหลือเพียงแต่ ผักบุ้ง ผักกาด และที่สำคัญ ถ่าน ที่ใช้ก่อเตาจิ้มจุ่ม ก็หายไปหมด
ทาเคชิจึงเปลี่ยนใจ ไม่กินแล้วจิ้มจุ่ม มานั่งต่อเรื่องต่อดีกว่า แล้วเค้าก็เดินเข้าไปในครับไปหยิบขนมปังมาหนึ่งก้อน มานั่งหน้าคอมฯ...
เขาไล่เช็คเมล์ใหม่ๆ ที่เข้ามาในเช้าวันนี้ เอ๊ะ นั่นใครส่งเมล์มาหาเรา
ชื่อคุ้นๆแฮะ....เอ๊ะนี่มันเพื่อนเก่าของเรานี่หว่า...มันจะแต่งงานหรือนี่...อยากรู้จังคู่ของมันคือใคร....ช่างโชคร้ายย
แล้วจะแต่งชุดอะไรไปงานดีนี่...
เขานั่งคิดอยู่นาน คิดอย่างไรก็ไม่ออก จึงหลันหลังกลับไป
ปลุกคนข้างๆ "ที่แสงแดดแยงตา" ก็ยังไม่ตื่นขึ้นมาเสียที
พอดีมีรถโรตีผ่านหน้าบ้าน
คนข้างๆทำจมูกฟุดฟิด
เพราะกลิ่นโรตี
ฉันจะทำอย่างไรดี
จะกินโรตีเช้านี้ดีไหม
ปากไวเท่าควาคิด
"โรตี ใส่ไข่สองใบ กรอบๆๆ อันนึง"
เขารู้สึกเสียใจมากที่คนข้างๆ สั่งโรตีเพียงแค่อันเดียว
เพราะขนาดขนมปังหนึ่งก้อนที่เขาหยิบมาจากครัว ยังถูกแบ่งครึ่ง
ถึงแม้ว่าครึ่งของเขาจะดูเยอะกว่าคนข้างๆ แต่ก็ยังคิดถึง
เธอโดดผลุบจากเตียงวิ่งไปชงกาแฟแก้วแรก
ระหว่างรอน้ำเดือด เทอตะโกนถามว่า ที่รักเอาโอวัลตินมั้ยจ๊ะ ฉันก็นึกน้อยใจทำไมไม่จำซักทีฉันดื่มแต่กาแฟ
เฮ้อ...
โรตีมาส่งพอดี ตอนที่เธอยกกาแฟกับโอวัลตินเข้ามาให้
ที่รักจ๊ะ โอวันตินไม่หวานของคุณจ๊ะ...
แม้จะไม่ใช่ กาแฟอย่างที่ควรจะเป็นแต่ ผมก็ยินดีจะรับมันมา...เพราะคำว่ารัก...
"ที่รัก ช่วยจ่ายเงินค่าโรตีให้หน่อยสิคะ เค้ามือไม่ว่าง"
อืมม์...กินก็ไม่ได้กิน แล้วยังต้องมาจ่ายเงินอีกหรือนี่ เขาคิดเบาๆ ในใจ
แล้วก็ก้มหน้าก้มตาควักจ่ายค่าโรตีไป เหมือนที่เคยก้มหน้าก้มตาทำให้เทอทุกเรื่องเลย
แสงแดดอ่อนๆ
ที่นอกหน้าต่าง
ดูเหมือนกาลเวลาทำให้เราหลงลืมบางอย่าง
ว่าครั้งนึงเราต่างแอบมองกันและกันในโต๊ะอาหารอย่างเขินอาย

ความคิดเห็นที่ 61 (0)
iheartia วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 22.38 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/iheartia
...Live is Beautiful...Enjoy Your Life Now!...

แสงแดดอ่อน สาดเข้ามาทางหน้าตา ส่องหน้าคนนอนหลับอยู่ข้างๆ...
ฉันตื่นมาพร้อมกับความหิว โอ๊ยเช้านี้กินอะไรดี...
แล้วทาเคชิ ตื่นขึ้นมา ก็เลยชวน อาโออิ ให้ไปกิน "จิ้มจุ่ม"
ปรากฎว่า "เนื้อ" ต่างๆ ที่ใช่ทำจิ้มจุ่มหายไป
เหลือเพียงแต่ ผักบุ้ง ผักกาด และที่สำคัญ ถ่าน ที่ใช้ก่อเตาจิ้มจุ่ม ก็หายไปหมด
ทาเคชิจึงเปลี่ยนใจ ไม่กินแล้วจิ้มจุ่ม มานั่งต่อเรื่องต่อดีกว่า แล้วเค้าก็เดินเข้าไปในครับไปหยิบขนมปังมาหนึ่งก้อน มานั่งหน้าคอมฯ...
เขาไล่เช็คเมล์ใหม่ๆ ที่เข้ามาในเช้าวันนี้ เอ๊ะ นั่นใครส่งเมล์มาหาเรา
ชื่อคุ้นๆแฮะ....เอ๊ะนี่มันเพื่อนเก่าของเรานี่หว่า...มันจะแต่งงานหรือนี่...อยากรู้จังคู่ของมันคือใคร....ช่างโชคร้ายย
แล้วจะแต่งชุดอะไรไปงานดีนี่...
เขานั่งคิดอยู่นาน คิดอย่างไรก็ไม่ออก จึงหลันหลังกลับไป
ปลุกคนข้างๆ "ที่แสงแดดแยงตา" ก็ยังไม่ตื่นขึ้นมาเสียที
พอดีมีรถโรตีผ่านหน้าบ้าน
คนข้างๆทำจมูกฟุดฟิด
เพราะกลิ่นโรตี
ฉันจะทำอย่างไรดี
จะกินโรตีเช้านี้ดีไหม
ปากไวเท่าควาคิด
"โรตี ใส่ไข่สองใบ กรอบๆๆ อันนึง"
เขารู้สึกเสียใจมากที่คนข้างๆ สั่งโรตีเพียงแค่อันเดียว
เพราะขนาดขนมปังหนึ่งก้อนที่เขาหยิบมาจากครัว ยังถูกแบ่งครึ่ง
ถึงแม้ว่าครึ่งของเขาจะดูเยอะกว่าคนข้างๆ แต่ก็ยังคิดถึง
เธอโดดผลุบจากเตียงวิ่งไปชงกาแฟแก้วแรก
ระหว่างรอน้ำเดือด เทอตะโกนถามว่า ที่รักเอาโอวัลตินมั้ยจ๊ะ ฉันก็นึกน้อยใจทำไมไม่จำซักทีฉันดื่มแต่กาแฟ
เฮ้อ...
โรตีมาส่งพอดี ตอนที่เธอยกกาแฟกับโอวัลตินเข้ามาให้
ที่รักจ๊ะ โอวันตินไม่หวานของคุณจ๊ะ...
แม้จะไม่ใช่ กาแฟอย่างที่ควรจะเป็นแต่ ผมก็ยินดีจะรับมันมา...เพราะคำว่ารัก...
"ที่รัก ช่วยจ่ายเงินค่าโรตีให้หน่อยสิคะ เค้ามือไม่ว่าง"
อืมม์...กินก็ไม่ได้กิน แล้วยังต้องมาจ่ายเงินอีกหรือนี่ เขาคิดเบาๆ ในใจ
แล้วก็ก้มหน้าก้มตาควักจ่ายค่าโรตีไป เหมือนที่เคยก้มหน้าก้มตาทำให้เทอทุกเรื่องเลย

ระหว่างที่นั่งกินกาแฟกับโอวัลตินคู่กันนั้น เมื่อเธอแกะโรตีใส่ไข่สองใบใส่จาน

กลิ่นหอมของโรตีลอยกรุ่นมาแตะจมูกเขา ยิ่งเพิ่มความน้อยใจขึ้นไปอีกสองเท่าตัว

เขาก้มหน้าก้มตา หยิบขนมปังครึ่งที่เยอะ จุ่มลงไปในกาแฟ ก่อนใส่ปากเผื่อจะมีรสชาดดีขึ้นกว่าเดิม

ความคิดเห็นที่ 60 (0)
ต้นฝ้าย วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 22.35 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/123shoot
“If we are to teach real peace in this world, and if we are to carry on a real war against war, we shall have to begin with the children.” Mahatma Gandhi

บก. edit (update)

แสงแดดอ่อน สาดเข้ามาทางหน้าตา ส่องหน้าคนนอนหลับอยู่ข้างๆ...
ฉันตื่นมาพร้อมกับความหิว โอ๊ยเช้านี้กินอะไรดี...
แล้วทาเคชิ ตื่นขึ้นมา ก็เลยชวน อาโออิ ให้ไปกิน "จิ้มจุ่ม"
ปรากฎว่า "เนื้อ" ต่างๆ ที่ใช่ทำจิ้มจุ่มหายไป
เหลือเพียงแต่ ผักบุ้ง ผักกาด และที่สำคัญ ถ่าน ที่ใช้ก่อเตาจิ้มจุ่ม ก็หายไปหมด
ทาเคชิจึงเปลี่ยนใจ ไม่กินแล้วจิ้มจุ่ม มานั่งต่อเรื่องต่อดีกว่า แล้วเค้าก็เดินเข้าไปในครับไปหยิบขนมปังมาหนึ่งก้อน มานั่งหน้าคอมฯ...
เขาไล่เช็คเมล์ใหม่ๆ ที่เข้ามาในเช้าวันนี้ เอ๊ะ นั่นใครส่งเมล์มาหาเรา
ชื่อคุ้นๆแฮะ....เอ๊ะนี่มันเพื่อนเก่าของเรานี่หว่า...มันจะแต่งงานหรือนี่...อยากรู้จังคู่ของมันคือใคร....ช่างโชคร้ายย
แล้วจะแต่งชุดอะไรไปงานดีนี่...
เขานั่งคิดอยู่นาน คิดอย่างไรก็ไม่ออก จึงหลันหลังกลับไป
ปลุกคนข้างๆ "ที่แสงแดดแยงตา" ก็ยังไม่ตื่นขึ้นมาเสียที
พอดีมีรถโรตีผ่านหน้าบ้าน
คนข้างๆทำจมูกฟุดฟิด
เพราะกลิ่นโรตี
ฉันจะทำอย่างไรดี
จะกินโรตีเช้านี้ดีไหม
ปากไวเท่าควาคิด
"โรตี ใส่ไข่สองใบ กรอบๆๆ อันนึง"
เขารู้สึกเสียใจมากที่คนข้างๆ สั่งโรตีเพียงแค่อันเดียว
เพราะขนาดขนมปังหนึ่งก้อนที่เขาหยิบมาจากครัว ยังถูกแบ่งครึ่ง
ถึงแม้ว่าครึ่งของเขาจะดูเยอะกว่าคนข้างๆ แต่ก็ยังคิดถึง
เธอโดดผลุบจากเตียงวิ่งไปชงกาแฟแก้วแรก
ระหว่างรอน้ำเดือด เทอตะโกนถามว่า ที่รักเอาโอวัลตินมั้ยจ๊ะ ฉันก็นึกน้อยใจทำไมไม่จำซักทีฉันดื่มแต่กาแฟ
เฮ้อ...
โรตีมาส่งพอดี ตอนที่เธอยกกาแฟกับโอวัลตินเข้ามาให้
ที่รักจ๊ะ โอวันตินไม่หวานของคุณจ๊ะ...
แม้จะไม่ใช่ กาแฟอย่างที่ควรจะเป็นแต่ ผมก็ยินดีจะรับมันมา...เพราะคำว่ารัก...
"ที่รัก ช่วยจ่ายเงินค่าโรตีให้หน่อยสิคะ เค้ามือไม่ว่าง"
อืมม์...กินก็ไม่ได้กิน แล้วยังต้องมาจ่ายเงินอีกหรือนี่ เขาคิดเบาๆ ในใจ
แล้วก็ก้มหน้าก้มตาควักจ่ายค่าโรตีไป เหมือนที่เคยก้มหน้าก้มตาทำให้เทอทุกเรื่องเลย



ต่อเลย...ครับ...

ความคิดเห็นที่ 59 (0)
mayjune วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 22.33 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/juney
 บ้านหลังที่ ๒ เลขที่ - - http://www.oknation.net/blog/emotions

อุ๊ยๆๆๆ รุ่นหนูจุ่น ดูแต่วีซีดี ดีวีดี เอบีซี เอเอฟซี บลาๆ

ผีเทคโนโลยีเข้าสิงคุณพ่อคุณแม่

ไม่ต่อยได้อ่านนิทาน แงแง

ความคิดเห็นที่ 58 (0)
ต้นฝ้าย วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 22.30 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/123shoot
“If we are to teach real peace in this world, and if we are to carry on a real war against war, we shall have to begin with the children.” Mahatma Gandhi

แล้วไอ้คนขายโรตีเนี่ยมันเดินเข้ามาในห้องได้ไง...งง
หรือมันนอนกันอยู่ใต้ถุนบ้าน...555

มีข่าวดีมาแจ้ง ว่าเรื่องนี้จะถูกนำไปเขียนเป็นการ์ตูนเรื่องต่อไปของ แม่ปุณ... ใครอยากเห็นฉากพิสดารขนาดไหนก็ซัดกันมาให้หนำครับ...555

ความคิดเห็นที่ 57 (0)
apooh วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 22.29 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/bedtaled
Reduce..Re-use..Re-cycle

อุ้ย เลือกถูกอันอีกแหนะ

ความคิดเห็นที่ 56 (0)
iheartia วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 22.28 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/iheartia
...Live is Beautiful...Enjoy Your Life Now!...

แม่ปุณก๊าบ คงต้อง โหวต เรื่องที่ต่อ ระหว่าง เสือฝ้าย กะน้องเตี้ยแล้วล่ะก๊าบ

แบบโฆษณา เคเอฟซี ก๊าบ

คุณจะเลือกต่อ เรื่องจากของใคร

ข้อ ก. พ่อต้นฝ้าย

ข้อ ข. อนันดา

แล้วจะโหวตยังไงเนี่ย ????


ความคิดเห็นที่ 55 (0)
apooh วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 22.28 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/bedtaled
Reduce..Re-use..Re-cycle

-- ต่อ ของคุณเตี้ยนะ --

แสงแดดอ่อน สาดเข้ามาทางหน้าตา ส่องหน้าคนนอนหลับอยู่ข้างๆ...

ฉันตื่นมาพร้อมกับความหิว โอ๊ยเช้านี้กินอะไรดี...

แล้วทาเคชิ ตื่นขึ้นมา ก็เลยชวน อาโออิ ให้ไปกิน "จิ้มจุ่ม"
ปรากฎว่า "เนื้อ" ต่างๆ ที่ใช่ทำจิ้มจุ่มหายไป
เหลือเพียงแต่ ผักบุ้ง ผักกาด และที่สำคัญ ถ่าน ที่ใช้ก่อเตาจิ้มจุ่ม ก็หายไปหมด

ทาเคชิจึงเปลี่ยนใจ ไม่กินแล้วจิ้มจุ่ม มานั่งต่อเรื่องต่อดีกว่า แล้วเค้าก็เดินเข้าไปในครับไปหยิบขนมปังมาหนึ่งก้อน มานั่งหน้าคอมฯ...

เขาไล่เช็คเมล์ใหม่ๆ ที่เข้ามาในเช้าวันนี้ เอ๊ะ นั่นใครส่งเมล์มาหาเรา

ชื่อคุ้นๆแฮะ....เอ๊ะนี่มันเพื่อนเก่าของเรานี่หว่า...มันจะแต่งงานหรือนี่...อยากรู้จังคู่ของมันคือใคร....ช่างโชคร้ายย

แล้วจะแต่งชุดอะไรไปงานดีนี่...

เขานั่งคิดอยู่นาน คิดอย่างไรก็ไม่ออก จึงหลันหลังกลับไป

ปลุกคนข้างๆ "ที่แสงแดดแยงตา" ก็ยังไม่ตื่นขึ้นมาเสียที
พอดีมีรถโรตีผ่านหน้าบ้าน
คนข้างๆทำจมูกฟุดฟิด
เพราะกลิ่นโรตี
ฉันจะทำอย่างไรดี
จะกินโรตีเช้านี้ดีไหม

ปากไวเท่าควาคิด
"โรตี ใส่ไข่สองใบ กรอบๆๆ อันนึง"

เขารู้สึกเสียใจมากที่คนข้างๆ สั่งโรตีเพียงแค่อันเดียว

เพราะขนาดขนมปังหนึ่งก้อนที่เขาหยิบมาจากครัว ยังถูกแบ่งครึ่ง

ถึงแม้ว่าครึ่งของเขาจะดูเยอะกว่าคนข้างๆ แต่ก็ยังคิดถึง

เธอโดดผลุบจากเตียงวิ่งไปชงกาแฟแก้วแรก
ระหว่างรอน้ำเดือด เทอตะโกนถามว่า ที่รักเอาโอวัลตินมั้ยจ๊ะ
ฉันก็นึกน้อยใจทำไมไม่จำซักทีฉันดื่มแต่กาแฟ
เฮ้อ...

โรตีมาส่งพอดี ตอนที่เทอยกกาแฟกับโอวัลตินเข้ามาให้

"ที่รัก ช่วยจ่ายเงินค่าโรตีให้หน่อยสิคะ เค้ามือไม่ว่าง"

อืมม์...กินก็ไม่ได้กิน แล้วยังต้องมาจ่ายเงินอีกหรือนี่ เขาคิดเบาๆ ในใจ

แล้วก็ก้มหน้าก้มตาควักจ่ายค่าโรตีไป เหมือนที่เคยก้มหน้าก้มตาทำให้เทอทุกเรื่องเลย

ปล.เห็นด้วยกับ ปล.1 ว่า--สับสน-ทางเพศ อิบอ๋าย 555+

ความคิดเห็นที่ 54 (0)
ต้นฝ้าย วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 22.28 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/123shoot
“If we are to teach real peace in this world, and if we are to carry on a real war against war, we shall have to begin with the children.” Mahatma Gandhi

บก. edit

แสงแดดอ่อน สาดเข้ามาทางหน้าตา ส่องหน้าคนนอนหลับอยู่ข้างๆ...
ฉันตื่นมาพร้อมกับความหิว โอ๊ยเช้านี้กินอะไรดี...
แล้วทาเคชิ ตื่นขึ้นมา ก็เลยชวน อาโออิ ให้ไปกิน "จิ้มจุ่ม"
ปรากฎว่า "เนื้อ" ต่างๆ ที่ใช่ทำจิ้มจุ่มหายไป
เหลือเพียงแต่ ผักบุ้ง ผักกาด และที่สำคัญ ถ่าน ที่ใช้ก่อเตาจิ้มจุ่ม ก็หายไปหมด
ทาเคชิจึงเปลี่ยนใจ ไม่กินแล้วจิ้มจุ่ม มานั่งต่อเรื่องต่อดีกว่า แล้วเค้าก็เดินเข้าไปในครับไปหยิบขนมปังมาหนึ่งก้อน มานั่งหน้าคอมฯ...
เขาไล่เช็คเมล์ใหม่ๆ ที่เข้ามาในเช้าวันนี้ เอ๊ะ นั่นใครส่งเมล์มาหาเรา
ชื่อคุ้นๆแฮะ....เอ๊ะนี่มันเพื่อนเก่าของเรานี่หว่า...มันจะแต่งงานหรือนี่...อยากรู้จังคู่ของมันคือใคร....ช่างโชคร้ายย
แล้วจะแต่งชุดอะไรไปงานดีนี่...
เขานั่งคิดอยู่นาน คิดอย่างไรก็ไม่ออก จึงหลันหลังกลับไป
ปลุกคนข้างๆ "ที่แสงแดดแยงตา" ก็ยังไม่ตื่นขึ้นมาเสียที
พอดีมีรถโรตีผ่านหน้าบ้าน
คนข้างๆทำจมูกฟุดฟิด
เพราะกลิ่นโรตี
ฉันจะทำอย่างไรดี
จะกินโรตีเช้านี้ดีไหม
ปากไวเท่าควาคิด
"โรตี ใส่ไข่สองใบ กรอบๆๆ อันนึง"
เขารู้สึกเสียใจมากที่คนข้างๆ สั่งโรตีเพียงแค่อันเดียว
เพราะขนาดขนมปังหนึ่งก้อนที่เขาหยิบมาจากครัว ยังถูกแบ่งครึ่ง
ถึงแม้ว่าครึ่งของเขาจะดูเยอะกว่าคนข้างๆ แต่ก็ยังคิดถึง
เธอโดดผลุบจากเตียงวิ่งไปชงกาแฟแก้วแรก
ระหว่างรอน้ำเดือด เทอตะโกนถามว่า ที่รักเอาโอวัลตินมั้ยจ๊ะ ฉันก็นึกน้อยใจทำไมไม่จำซักทีฉันดื่มแต่กาแฟ
เฮ้อ...
โรตีมาส่งพอดี ตอนที่เธอยกกาแฟกับโอวัลตินเข้ามาให้

ที่รักจ๊ะ โอวันตินไม่หวานของคุณจ๊ะ...
แม้จะไม่ใช่ กาแฟอย่างที่ควรจะเป็นแต่ ผมก็ยินดีจะรับมันมา...เพราะคำว่ารัก...
"ที่รัก ช่วยจ่ายเงินค่าโรตีให้หน่อยสิคะ เค้ามือไม่ว่าง"
อืมม์...กินก็ไม่ได้กิน แล้วยังต้องมาจ่ายเงินอีกหรือนี่ เขาคิดเบาๆ ในใจ

ต่อเลย...ครับ...

ความคิดเห็นที่ 53 (0)
พระจันทร์รำพึง วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 22.24 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/completefeeling
พระจันทร์ไกลไหม...จะไปพระจันทร์ เสี่ยวง๊วย นางมารพระจันทร์น้อย

เอ้า..แล้วตรูจะต่อใครดีฟระเนี่ย

ความคิดเห็นที่ 52 (0)
iheartia วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 22.24 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/iheartia
...Live is Beautiful...Enjoy Your Life Now!...

อุ๊ย! เรื่องชนกัน ต้องเรียกประกัน ซะแล้วเรา


ความคิดเห็นที่ 51 (0)
ปุณณดา วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 22.23 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/poonnada

ชักมีกลิ่นรักๆ ห่วงๆ ขึ้นบ้างแล้ว 5555
ถึงจะเป็นห่วงเรื่องกินก็โอเชจ๊ะ

คำคมวันนี้..เป็นเด็กช่างสังเกตเกินไป ก็เป็นภัยได้นะจ๊ะ..โดย อาเฮียเตี้ย ภูมิใจเสนอ

ถูกต้องแล้วคร๊าบบบบบ

ความคิดเห็นที่ 50 (0)
พระจันทร์รำพึง วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 22.23 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/completefeeling
พระจันทร์ไกลไหม...จะไปพระจันทร์ เสี่ยวง๊วย นางมารพระจันทร์น้อย

แสงแดดอ่อน สาดเข้ามาทางหน้าตา ส่องหน้าคนนอนหลับอยู่ข้างๆ...
ฉันตื่นมาพร้อมกับความหิว โอ๊ยเช้านี้กินอะไรดี...
แล้วทาเคชิ ตื่นขึ้นมา ก็เลยชวน อาโออิ ให้ไปกิน "จิ้มจุ่ม"
ปรากฎว่า "เนื้อ" ต่างๆ ที่ใช่ทำจิ้มจุ่มหายไป
เหลือเพียงแต่ ผักบุ้ง ผักกาด และที่สำคัญ ถ่าน ที่ใช้ก่อเตาจิ้มจุ่ม ก็หายไปหมด
ทาเคชิจึงเปลี่ยนใจ ไม่กินแล้วจิ้มจุ่ม มานั่งต่อเรื่องต่อดีกว่า แล้วเค้าก็เดินเข้าไปในครับไปหยิบขนมปังมาหนึ่งก้อน มานั่งหน้าคอมฯ...
เขาไล่เช็คเมล์ใหม่ๆ ที่เข้ามาในเช้าวันนี้ เอ๊ะ นั่นใครส่งเมล์มาหาเรา
ชื่อคุ้นๆแฮะ....เอ๊ะนี่มันเพื่อนเก่าของเรานี่หว่า...มันจะแต่งงานหรือนี่...อยากรู้จังคู่ของมันคือใคร....ช่างโชคร้ายย
แล้วจะแต่งชุดอะไรไปงานดีนี่...
เขานั่งคิดอยู่นาน คิดอย่างไรก็ไม่ออก จึงหลันหลังกลับไป
ปลุกคนข้างๆ "ที่แสงแดดแยงตา" ก็ยังไม่ตื่นขึ้นมาเสียที
พอดีมีรถโรตีผ่านหน้าบ้าน
คนข้างๆทำจมูกฟุดฟิด
เพราะกลิ่นโรตี
ฉันจะทำอย่างไรดี
จะกินโรตีเช้านี้ดีไหม
ปากไวเท่าควาคิด
"โรตี ใส่ไข่สองใบ กรอบๆๆ อันนึง"
เขารู้สึกเสียใจมากที่คนข้างๆ สั่งโรตีเพียงแค่อันเดียว
เพราะขนาดขนมปังหนึ่งก้อนที่เขาหยิบมาจากครัว ยังถูกแบ่งครึ่ง
ถึงแม้ว่าครึ่งของเขาจะดูเยอะกว่าคนข้างๆ แต่ก็ยังคิดถึง
เธอโดดผลุบจากเตียงวิ่งไปชงกาแฟแก้วแรก
ระหว่างรอน้ำเดือด เทอตะโกนถามว่า ที่รักเอาโอวัลตินมั้ยจ๊ะ ฉันก็นึกน้อยใจทำไมไม่จำซักทีฉันดื่มแต่กาแฟ
เฮ้อ...
โรตีมาส่งพอดี ตอนที่เธอยกกาแฟกับโอวัลตินเข้ามาให้

ที่รักจ๊ะ โอวันตินไม่หวานของคุณจ๊ะ...
แม้จะไม่ใช่ กาแฟอย่างที่ควรจะเป็นแต่ ผมก็ยินดีจะรับมันมา...เพราะคำว่ารัก...

ปล.ตรูเริ่มงง เรื่องเพศของไอ้ตัวละครแล้ว...
ปล.2ไอ้ตัวละครสองตัวนี้ มันก็สับสนทางเพศเช่นกัน

ความคิดเห็นที่ 49 (0)
iheartia วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 22.22 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/iheartia
...Live is Beautiful...Enjoy Your Life Now!...

แสงแดดอ่อน สาดเข้ามาทางหน้าตา ส่องหน้าคนนอนหลับอยู่ข้างๆ...

ฉันตื่นมาพร้อมกับความหิว โอ๊ยเช้านี้กินอะไรดี...

แล้วทาเคชิ ตื่นขึ้นมา ก็เลยชวน อาโออิ ให้ไปกิน "จิ้มจุ่ม"
ปรากฎว่า "เนื้อ" ต่างๆ ที่ใช่ทำจิ้มจุ่มหายไป
เหลือเพียงแต่ ผักบุ้ง ผักกาด และที่สำคัญ ถ่าน ที่ใช้ก่อเตาจิ้มจุ่ม ก็หายไปหมด

ทาเคชิจึงเปลี่ยนใจ ไม่กินแล้วจิ้มจุ่ม มานั่งต่อเรื่องต่อดีกว่า แล้วเค้าก็เดินเข้าไปในครับไปหยิบขนมปังมาหนึ่งก้อน มานั่งหน้าคอมฯ...

เขาไล่เช็คเมล์ใหม่ๆ ที่เข้ามาในเช้าวันนี้ เอ๊ะ นั่นใครส่งเมล์มาหาเรา

ชื่อคุ้นๆแฮะ....เอ๊ะนี่มันเพื่อนเก่าของเรานี่หว่า...มันจะแต่งงานหรือนี่...อยากรู้จังคู่ของมันคือใคร....ช่างโชคร้ายย

แล้วจะแต่งชุดอะไรไปงานดีนี่...

เขานั่งคิดอยู่นาน คิดอย่างไรก็ไม่ออก จึงหลันหลังกลับไป

ปลุกคนข้างๆ "ที่แสงแดดแยงตา" ก็ยังไม่ตื่นขึ้นมาเสียที
พอดีมีรถโรตีผ่านหน้าบ้าน
คนข้างๆทำจมูกฟุดฟิด
เพราะกลิ่นโรตี
ฉันจะทำอย่างไรดี
จะกินโรตีเช้านี้ดีไหม

ปากไวเท่าควาคิด
"โรตี ใส่ไข่สองใบ กรอบๆๆ อันนึง"

เขารู้สึกเสียใจมากที่คนข้างๆ สั่งโรตีเพียงแค่อันเดียว

เพราะขนาดขนมปังหนึ่งก้อนที่เขาหยิบมาจากครัว ยังถูกแบ่งครึ่ง

ถึงแม้ว่าครึ่งของเขาจะดูเยอะกว่าคนข้างๆ แต่ก็ยังคิดถึง

เธอโดดผลุบจากเตียงวิ่งไปชงกาแฟแก้วแรก
ระหว่างรอน้ำเดือด เทอตะโกนถามว่า ที่รักเอาโอวัลตินมั้ยจ๊ะ
ฉันก็นึกน้อยใจทำไมไม่จำซักทีฉันดื่มแต่กาแฟ
เฮ้อ...

โรตีมาส่งพอดี ตอนที่เทอยกกาแฟกับโอวัลตินเข้ามาให้

"ที่รัก ช่วยจ่ายเงินค่าโรตีให้หน่อยสิคะ เค้ามือไม่ว่าง"

อืมม์...กินก็ไม่ได้กิน แล้วยังต้องมาจ่ายเงินอีกหรือนี่ เขาคิดเบาๆ ในใจ

ความคิดเห็นที่ 48 (0)
ต้นฝ้าย วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 22.21 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/123shoot
“If we are to teach real peace in this world, and if we are to carry on a real war against war, we shall have to begin with the children.” Mahatma Gandhi

แสงแดดอ่อน สาดเข้ามาทางหน้าตา ส่องหน้าคนนอนหลับอยู่ข้างๆ...
ฉันตื่นมาพร้อมกับความหิว โอ๊ยเช้านี้กินอะไรดี...
แล้วทาเคชิ ตื่นขึ้นมา ก็เลยชวน อาโออิ ให้ไปกิน "จิ้มจุ่ม"
ปรากฎว่า "เนื้อ" ต่างๆ ที่ใช่ทำจิ้มจุ่มหายไป
เหลือเพียงแต่ ผักบุ้ง ผักกาด และที่สำคัญ ถ่าน ที่ใช้ก่อเตาจิ้มจุ่ม ก็หายไปหมด
ทาเคชิจึงเปลี่ยนใจ ไม่กินแล้วจิ้มจุ่ม มานั่งต่อเรื่องต่อดีกว่า แล้วเค้าก็เดินเข้าไปในครับไปหยิบขนมปังมาหนึ่งก้อน มานั่งหน้าคอมฯ...
เขาไล่เช็คเมล์ใหม่ๆ ที่เข้ามาในเช้าวันนี้ เอ๊ะ นั่นใครส่งเมล์มาหาเรา
ชื่อคุ้นๆแฮะ....เอ๊ะนี่มันเพื่อนเก่าของเรานี่หว่า...มันจะแต่งงานหรือนี่...อยากรู้จังคู่ของมันคือใคร....ช่างโชคร้ายย
แล้วจะแต่งชุดอะไรไปงานดีนี่...
เขานั่งคิดอยู่นาน คิดอย่างไรก็ไม่ออก จึงหลันหลังกลับไป
ปลุกคนข้างๆ "ที่แสงแดดแยงตา" ก็ยังไม่ตื่นขึ้นมาเสียที
พอดีมีรถโรตีผ่านหน้าบ้าน
คนข้างๆทำจมูกฟุดฟิด
เพราะกลิ่นโรตี
ฉันจะทำอย่างไรดี
จะกินโรตีเช้านี้ดีไหม
ปากไวเท่าควาคิด
"โรตี ใส่ไข่สองใบ กรอบๆๆ อันนึง"
เขารู้สึกเสียใจมากที่คนข้างๆ สั่งโรตีเพียงแค่อันเดียว
เพราะขนาดขนมปังหนึ่งก้อนที่เขาหยิบมาจากครัว ยังถูกแบ่งครึ่ง
ถึงแม้ว่าครึ่งของเขาจะดูเยอะกว่าคนข้างๆ แต่ก็ยังคิดถึง
เธอโดดผลุบจากเตียงวิ่งไปชงกาแฟแก้วแรก
ระหว่างรอน้ำเดือด เทอตะโกนถามว่า ที่รักเอาโอวัลตินมั้ยจ๊ะ ฉันก็นึกน้อยใจทำไมไม่จำซักทีฉันดื่มแต่กาแฟ
เฮ้อ...
โรตีมาส่งพอดี ตอนที่เธอยกกาแฟกับโอวัลตินเข้ามาให้

ที่รักจ๊ะ โอวันตินไม่หวานของคุณจ๊ะ...
แม้จะไม่ใช่ กาแฟอย่างที่ควรจะเป็นแต่ ผมก็ยินดีจะรับมันมา...เพราะคำว่ารัก...

ปล.ตรูเริ่มงง เรื่องเพศของไอ้ตัวละครแล้ว...

ความคิดเห็นที่ 47 (0)
apooh วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 22.14 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/bedtaled
Reduce..Re-use..Re-cycle

แสงแดดอ่อน สาดเข้ามาทางหน้าตา ส่องหน้าคนนอนหลับอยู่ข้างๆ...

ฉันตื่นมาพร้อมกับความหิว โอ๊ยเช้านี้กินอะไรดี...

แล้วทาเคชิ ตื่นขึ้นมา ก็เลยชวน อาโออิ ให้ไปกิน "จิ้มจุ่ม"
ปรากฎว่า "เนื้อ" ต่างๆ ที่ใช่ทำจิ้มจุ่มหายไป
เหลือเพียงแต่ ผักบุ้ง ผักกาด และที่สำคัญ ถ่าน ที่ใช้ก่อเตาจิ้มจุ่ม ก็หายไปหมด

ทาเคชิจึงเปลี่ยนใจ ไม่กินแล้วจิ้มจุ่ม มานั่งต่อเรื่องต่อดีกว่า แล้วเค้าก็เดินเข้าไปในครับไปหยิบขนมปังมาหนึ่งก้อน มานั่งหน้าคอมฯ...

เขาไล่เช็คเมล์ใหม่ๆ ที่เข้ามาในเช้าวันนี้ เอ๊ะ นั่นใครส่งเมล์มาหาเรา

ชื่อคุ้นๆแฮะ....เอ๊ะนี่มันเพื่อนเก่าของเรานี่หว่า...มันจะแต่งงานหรือนี่...อยากรู้จังคู่ของมันคือใคร....ช่างโชคร้ายย

แล้วจะแต่งชุดอะไรไปงานดีนี่...

เขานั่งคิดอยู่นาน คิดอย่างไรก็ไม่ออก จึงหลันหลังกลับไป

ปลุกคนข้างๆ "ที่แสงแดดแยงตา" ก็ยังไม่ตื่นขึ้นมาเสียที
พอดีมีรถโรตีผ่านหน้าบ้าน
คนข้างๆทำจมูกฟุดฟิด
เพราะกลิ่นโรตี
ฉันจะทำอย่างไรดี
จะกินโรตีเช้านี้ดีไหม

ปากไวเท่าควาคิด
"โรตี ใส่ไข่สองใบ กรอบๆๆ อันนึง"

เขารู้สึกเสียใจมากที่คนข้างๆ สั่งโรตีเพียงแค่อันเดียว

เพราะขนาดขนมปังหนึ่งก้อนที่เขาหยิบมาจากครัว ยังถูกแบ่งครึ่ง

ถึงแม้ว่าครึ่งของเขาจะดูเยอะกว่าคนข้างๆ แต่ก็ยังคิดถึง

เธอโดดผลุบจากเตียงวิ่งไปชงกาแฟแก้วแรก
ระหว่างรอน้ำเดือด เทอตะโกนถามว่า ที่รักเอาโอวัลตินมั้ยจ๊ะ
ฉันก็นึกน้อยใจทำไมไม่จำซักทีฉันดื่มแต่กาแฟ
เฮ้อ...

โรตีมาส่งพอดี ตอนที่เทอยกกาแฟกับโอวัลตินเข้ามาให้

ความคิดเห็นที่ 46 (0)
พระจันทร์รำพึง วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 22.09 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/completefeeling
พระจันทร์ไกลไหม...จะไปพระจันทร์ เสี่ยวง๊วย นางมารพระจันทร์น้อย

iheartia น้องเตียก๊าบ...
ช่างสังเกต..เสร็จก็มาช่างคิดต่อม๊ะ...

ความคิดเห็นที่ 45 (0)
iheartia วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 22.06 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/iheartia
...Live is Beautiful...Enjoy Your Life Now!...

ขอนอกเรื่อง มาเมนท์เรื่องของแม่ปุณ

คนละเรื่องที่เล่น และที่คอมเมนท์ก็คนละเรื่อง

the Ghost Family meets Its Match

น้องเตี้ยยู้แย้วก๊าบ แม่ปุณฯ ก๊าบ

ว่าทำมายสองครอบครัวอยู่ด้วยกันได้ก๊าบ

เพราะอีกครอบครัวเค้าเป็น "มานุดหมาป่า" บรู๊ว บรู๊ว ช่ายมั๊ยก๊าบ

น้องเตี้ยเห็นรูปนึงก๊าบ แสดงว่าน้องเตี้ยยังเป็นเด็กอยู่ใช่ไหมก๊าบ

เพราะช่างสังเกต ตาไว หูไว นะก๊าบแม่ปุณฯ เชื่องอีกต่างหาก

แต่ว่า...บางทีการเป็นเด็กช่างสังเกตมากเกินไป

ก็เป็นภัยได้นะก๊าบ น้องเตี้ยขอบอก ก๊าบ ก๊าบ ก๊าบ


ความคิดเห็นที่ 44 (0)
พระจันทร์รำพึง วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 22.05 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/completefeeling
พระจันทร์ไกลไหม...จะไปพระจันทร์ เสี่ยวง๊วย นางมารพระจันทร์น้อย

แสงแดดอ่อน สาดเข้ามาทางหน้าตา ส่องหน้าคนนอนหลับอยู่ข้างๆ...

ฉันตื่นมาพร้อมกับความหิว โอ๊ยเช้านี้กินอะไรดี...

แล้วทาเคชิ ตื่นขึ้นมา ก็เลยชวน อาโออิ ให้ไปกิน "จิ้มจุ่ม"
ปรากฎว่า "เนื้อ" ต่างๆ ที่ใช่ทำจิ้มจุ่มหายไป
เหลือเพียงแต่ ผักบุ้ง ผักกาด และที่สำคัญ ถ่าน ที่ใช้ก่อเตาจิ้มจุ่ม ก็หายไปหมด

ทาเคชิจึงเปลี่ยนใจ ไม่กินแล้วจิ้มจุ่ม มานั่งต่อเรื่องต่อดีกว่า แล้วเค้าก็เดินเข้าไปในครับไปหยิบขนมปังมาหนึ่งก้อน มานั่งหน้าคอมฯ...

เขาไล่เช็คเมล์ใหม่ๆ ที่เข้ามาในเช้าวันนี้ เอ๊ะ นั่นใครส่งเมล์มาหาเรา

ชื่อคุ้นๆแฮะ....เอ๊ะนี่มันเพื่อนเก่าของเรานี่หว่า...มันจะแต่งงานหรือนี่...อยากรู้จังคู่ของมันคือใคร....ช่างโชคร้ายย

แล้วจะแต่งชุดอะไรไปงานดีนี่...

เขานั่งคิดอยู่นาน คิดอย่างไรก็ไม่ออก จึงหลันหลังกลับไป

ปลุกคนข้างๆ "ที่แสงแดดแยงตา" ก็ยังไม่ตื่นขึ้นมาเสียที
พอดีมีรถโรตีผ่านหน้าบ้าน
คนข้างๆทำจมูกฟุดฟิด
เพราะกลิ่นโรตี
ฉันจะทำอย่างไรดี
จะกินโรตีเช้านี้ดีไหม

ปากไวเท่าควาคิด
"โรตี ใส่ไข่สองใบ กรอบๆๆ อันนึง"

เขารู้สึกเสียใจมากที่คนข้างๆ สั่งโรตีเพียงแค่อันเดียว

เพราะขนาดขนมปังหนึ่งก้อนที่เขาหยิบมาจากครัว ยังถูกแบ่งครึ่ง

ถึงแม้ว่าครึ่งของเขาจะดูเยอะกว่าคนข้างๆ แต่ก็ยังคิดถึง

เธอโดดผลุบจากเตียงวิ่งไปชงกาแฟแก้วแรก
ระหว่างรอน้ำเดือด เทอตะโกนถามว่า ที่รักเอาโอวัลตินมั้ยจ๊ะ
ฉันก็นึกน้อยใจทำไมไม่จำซักทีฉันดื่มแต่กาแฟ
เฮ้อ...

ความคิดเห็นที่ 43 (0)
AJ.p วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 22.05 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/TheTaleOfFourTribes
- - " หูยาว จ้าวป่า " - - (นะจ๊ะ)

เออ...ผมพยายามจะให้มันเป็นเรื่องรักแล้วนะแม่ปุณ...แต่คนพาลจะกินอย่างเดียวเลย 555+

ความคิดเห็นที่ 42 (0)
เสี่ยวป้อ วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 22.04 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/seaugpor
  "เสวนา กับ เสี่ยวป้อ มีสาระบ้าง ไร้สาระบ้าง แต่ส่วนใหญ่จะเน้นไปทางอันหลังมากกว่า 555"

ผมอ่านเม้นคุณเตี้ย

รู้สึกว่าพี่แกจะเน้นแต่ ทาเคชิ อาโออิ และก็ จิ้มจุ่มนะคับ

ความคิดเห็นที่ 41 (0)
apooh วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 22.02 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/bedtaled
Reduce..Re-use..Re-cycle

แสงแดดอ่อน สาดเข้ามาทางหน้าตา ส่องหน้าคนนอนหลับอยู่ข้างๆ...

ฉันตื่นมาพร้อมกับความหิว โอ๊ยเช้านี้กินอะไรดี...

แล้วทาเคชิ ตื่นขึ้นมา ก็เลยชวน อาโออิ ให้ไปกิน "จิ้มจุ่ม"
ปรากฎว่า "เนื้อ" ต่างๆ ที่ใช่ทำจิ้มจุ่มหายไป
เหลือเพียงแต่ ผักบุ้ง ผักกาด และที่สำคัญ ถ่าน ที่ใช้ก่อเตาจิ้มจุ่ม ก็หายไปหมด

ทาเคชิจึงเปลี่ยนใจ ไม่กินแล้วจิ้มจุ่ม มานั่งต่อเรื่องต่อดีกว่า แล้วเค้าก็เดินเข้าไปในครับไปหยิบขนมปังมาหนึ่งก้อน มานั่งหน้าคอมฯ...

เขาไล่เช็คเมล์ใหม่ๆ ที่เข้ามาในเช้าวันนี้ เอ๊ะ นั่นใครส่งเมล์มาหาเรา

ชื่อคุ้นๆแฮะ....เอ๊ะนี่มันเพื่อนเก่าของเรานี่หว่า...มันจะแต่งงานหรือนี่...อยากรู้จังคู่ของมันคือใคร....ช่างโชคร้ายย

แล้วจะแต่งชุดอะไรไปงานดีนี่...

เขานั่งคิดอยู่นาน คิดอย่างไรก็ไม่ออก จึงหลันหลังกลับไป

ปลุกคนข้างๆ "ที่แสงแดดแยงตา" ก็ยังไม่ตื่นขึ้นมาเสียที
พอดีมีรถโรตีผ่านหน้าบ้าน
คนข้างๆทำจมูกฟุดฟิด
เพราะกลิ่นโรตี
ฉันจะทำอย่างไรดี
จะกินโรตีเช้านี้ดีไหม

ปากไวเท่าควาคิด
"โรตี ใส่ไข่สองใบ กรอบๆๆ อันนึง"

เขารู้สึกเสียใจมากที่คนข้างๆ สั่งโรตีเพียงแค่อันเดียว

เพราะขนาดขนมปังหนึ่งก้อนที่เขาหยิบมาจากครัว ยังถูกแบ่งครึ่ง

ถึงแม้ว่าครึ่งของเขาจะดูเยอะกว่าคนข้างๆ แต่ก็ยังคิดถึง

เธอโดดผลุบจากเตียงวิ่งไปชงกาแฟแก้วแรก
ระหว่างรอน้ำเดือด เทอตะโกนถามว่า ที่รักเอาโอวัลตินมั้ยจ๊ะ

ความคิดเห็นที่ 40 (0)
เสี่ยวป้อ วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 22.02 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/seaugpor
  "เสวนา กับ เสี่ยวป้อ มีสาระบ้าง ไร้สาระบ้าง แต่ส่วนใหญ่จะเน้นไปทางอันหลังมากกว่า 555"

น่าอ่านมากคับ ว่างๆ จะขอจิ๊กมายืมอ่านบ้างนะคับ


ความคิดเห็นที่ 39 (0)
iheartia วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 22.01 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/iheartia
...Live is Beautiful...Enjoy Your Life Now!...

ขออภัย คำตกเอาใหม่นะจ๊ะ

แสงแดดอ่อน สาดเข้ามาทางหน้าตา ส่องหน้าคนนอนหลับอยู่ข้างๆ...

ฉันตื่นมาพร้อมกับความหิว โอ๊ยเช้านี้กินอะไรดี...

แล้วทาเคชิ ตื่นขึ้นมา ก็เลยชวน อาโออิ ให้ไปกิน "จิ้มจุ่ม"
ปรากฎว่า "เนื้อ" ต่างๆ ที่ใช่ทำจิ้มจุ่มหายไป
เหลือเพียงแต่ ผักบุ้ง ผักกาด และที่สำคัญ ถ่าน ที่ใช้ก่อเตาจิ้มจุ่ม ก็หายไปหมด

ทาเคชิจึงเปลี่ยนใจ ไม่กินแล้วจิ้มจุ่ม มานั่งต่อเรื่องต่อดีกว่า แล้วเค้าก็เดินเข้าไปในครับไปหยิบขนมปังมาหนึ่งก้อน มานั่งหน้าคอมฯ...

เขาไล่เช็คเมล์ใหม่ๆ ที่เข้ามาในเช้าวันนี้ เอ๊ะ นั่นใครส่งเมล์มาหาเรา

ชื่อคุ้นๆแฮะ....เอ๊ะนี่มันเพื่อนเก่าของเรานี่หว่า...มันจะแต่งงานหรือนี่...อยากรู้จังคู่ของมันคือใคร....ช่างโชคร้ายย

แล้วจะแต่งชุดอะไรไปงานดีนี่...

เขานั่งคิดอยู่นาน คิดอย่างไรก็ไม่ออก จึงหลันหลังกลับไป

ปลุกคนข้างๆ "ที่แสงแดดแยงตา" ก็ยังไม่ตื่นขึ้นมาเสียที
พอดีมีรถโรตีผ่านหน้าบ้าน
คนข้างๆทำจมูกฟุดฟิด
เพราะกลิ่นโรตี
ฉันจะทำอย่างไรดี
จะกินโรตีเช้านี้ดีไหม

ปากไวเท่าควาคิด
"โรตี ใส่ไข่สองใบ กรอบๆๆ อันนึง"

เขารู้สึกเสียใจมากที่คนข้างๆ สั่งโรตีเพียงแค่อันเดียว

เพราะขนาดขนมปังหนึ่งก้อนที่เขาหยิบมาจากครัว ยังถูกแบ่งครึ่งเตรียมไว้ให้เธอ เมื่อตื่นขึ้นมา

ถึงแม้ว่าครึ่งของเขาจะดูเยอะกว่าคนข้างๆ แต่ก็ยังคิดถึง

(ต่อมาอีก)

ความคิดเห็นที่ 38 (0)
iheartia วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 22.00 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/iheartia
...Live is Beautiful...Enjoy Your Life Now!...

แสงแดดอ่อน สาดเข้ามาทางหน้าตา ส่องหน้าคนนอนหลับอยู่ข้างๆ...

ฉันตื่นมาพร้อมกับความหิว โอ๊ยเช้านี้กินอะไรดี...

แล้วทาเคชิ ตื่นขึ้นมา ก็เลยชวน อาโออิ ให้ไปกิน "จิ้มจุ่ม"
ปรากฎว่า "เนื้อ" ต่างๆ ที่ใช่ทำจิ้มจุ่มหายไป
เหลือเพียงแต่ ผักบุ้ง ผักกาด และที่สำคัญ ถ่าน ที่ใช้ก่อเตาจิ้มจุ่ม ก็หายไปหมด

ทาเคชิจึงเปลี่ยนใจ ไม่กินแล้วจิ้มจุ่ม มานั่งต่อเรื่องต่อดีกว่า แล้วเค้าก็เดินเข้าไปในครับไปหยิบขนมปังมาหนึ่งก้อน มานั่งหน้าคอมฯ...

เขาไล่เช็คเมล์ใหม่ๆ ที่เข้ามาในเช้าวันนี้ เอ๊ะ นั่นใครส่งเมล์มาหาเรา

ชื่อคุ้นๆแฮะ....เอ๊ะนี่มันเพื่อนเก่าของเรานี่หว่า...มันจะแต่งงานหรือนี่...อยากรู้จังคู่ของมันคือใคร....ช่างโชคร้ายย

แล้วจะแต่งชุดอะไรไปงานดีนี่...

เขานั่งคิดอยู่นาน คิดอย่างไรก็ไม่ออก จึงหลันหลังกลับไป

ปลุกคนข้างๆ "ที่แสงแดดแยงตา" ก็ยังไม่ตื่นขึ้นมาเสียที
พอดีมีรถโรตีผ่านหน้าบ้าน
คนข้างๆทำจมูกฟุดฟิด
เพราะกลิ่นโรตี
ฉันจะทำอย่างไรดี
จะกินโรตีเช้านี้ดีไหม

ปากไวเท่าควาคิด
"โรตี ใส่ไข่สองใบ กรอบๆๆ อันนึง"

เขารู้สึกเสียใจมากที่คนข้างๆ สั่งโรตีเพียงแค่อันเดียว

เพราะขนาดขนมปังหนึ่งก้อนที่เขาหยิบมาจากครัว ยังถูกแบ่งครึ่ง

ถึงแม้ว่าครึ่งของเขาจะดูเยอะกว่าคนข้างๆ แต่ก็ยังคิดถึง

(ต่อมาอีก)

ความคิดเห็นที่ 37 (0)
ปุณณดา วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 22.00 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/poonnada

หนักใจนะเนี่ย 5555
ยังไงๆ ก็ยังไม่พ้นเรื่องกิน 5555

ขำมากค่ะขอบอก

ความคิดเห็นที่ 36 (0)
พระจันทร์รำพึง วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 21.57 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/completefeeling
พระจันทร์ไกลไหม...จะไปพระจันทร์ เสี่ยวง๊วย นางมารพระจันทร์น้อย



ความคิดเห็นที่ 35 (0)
apooh วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 21.57 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/bedtaled
Reduce..Re-use..Re-cycle

แสงแดดอ่อน สาดเข้ามาทางหน้าตา ส่องหน้าคนนอนหลับอยู่ข้างๆ...

ฉันตื่นมาพร้อมกับความหิว โอ๊ยเช้านี้กินอะไรดี...

แล้วทาเคชิ ตื่นขึ้นมา ก็เลยชวน อาโออิ ให้ไปกิน "จิ้มจุ่ม"
ปรากฎว่า "เนื้อ" ต่างๆ ที่ใช่ทำจิ้มจุ่มหายไป
เหลือเพียงแต่ ผักบุ้ง ผักกาด และที่สำคัญ ถ่าน ที่ใช้ก่อเตาจิ้มจุ่ม ก็หายไปหมด

ทาเคชิจึงเปลี่ยนใจ ไม่กินแล้วจิ้มจุ่ม มานั่งต่อเรื่องต่อดีกว่า แล้วเค้าก็เดินเข้าไปในครับไปหยิบขนมปังมาหนึ่งก้อน มานั่งหน้าคอมฯ...

เขาไล่เช็คเมล์ใหม่ๆ ที่เข้ามาในเช้าวันนี้ เอ๊ะ นั่นใครส่งเมล์มาหาเรา

ชื่อคุ้นๆแฮะ....เอ๊ะนี่มันเพื่อนเก่าของเรานี่หว่า...มันจะแต่งงานหรือนี่...อยากรู้จังคู่ของมันคือใคร....ช่างโชคร้ายย

แล้วจะแต่งชุดอะไรไปงานดีนี่...

เขานั่งคิดอยู่นาน คิดอย่างไรก็ไม่ออก จึงหลันหลังกลับไป

ปลุกคนข้างๆ "ที่แสงแดดแยงตา" ก็ยังไม่ตื่นขึ้นมาเสียที
พอดีมีรถโรตีผ่านหน้าบ้าน
คนข้างๆทำจมูกฟุดฟิด
เพราะกลิ่นโรตี
ฉันจะทำอย่างไรดี
จะกินโรตีเช้านี้ดีไหม

ปากไวเท่าควาคิด
"โรตี ใส่ไข่สองใบ กรอบๆๆ อันนึง"

ความคิดเห็นที่ 34 (0)
พระจันทร์รำพึง วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 21.56 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/completefeeling
พระจันทร์ไกลไหม...จะไปพระจันทร์ เสี่ยวง๊วย นางมารพระจันทร์น้อย

แสงแดดอ่อน สาดเข้ามาทางหน้าตา ส่องหน้าคนนอนหลับอยู่ข้างๆ...

ฉันตื่นมาพร้อมกับความหิว โอ๊ยเช้านี้กินอะไรดี...

แล้วทาเคชิ ตื่นขึ้นมา ก็เลยชวน อาโออิ ให้ไปกิน "จิ้มจุ่ม"
ปรากฎว่า "เนื้อ" ต่างๆ ที่ใช่ทำจิ้มจุ่มหายไป
เหลือเพียงแต่ ผักบุ้ง ผักกาด และที่สำคัญ ถ่าน ที่ใช้ก่อเตาจิ้มจุ่ม ก็หายไปหมด

ทาเคชิจึงเปลี่ยนใจ ไม่กินแล้วจิ้มจุ่ม มานั่งต่อเรื่องต่อดีกว่า แล้วเค้าก็เดินเข้าไปในครับไปหยิบขนมปังมาหนึ่งก้อน มานั่งหน้าคอมฯ...

เขาไล่เช็คเมล์ใหม่ๆ ที่เข้ามาในเช้าวันนี้ เอ๊ะ นั่นใครส่งเมล์มาหาเรา

ชื่อคุ้นๆแฮะ....เอ๊ะนี่มันเพื่อนเก่าของเรานี่หว่า...มันจะแต่งงานหรือนี่...อยากรู้จังคู่ของมันคือใคร....ช่างโชคร้ายย

แล้วจะแต่งชุดอะไรไปงานดีนี่...

เขานั่งคิดอยู่นาน คิดอย่างไรก็ไม่ออก จึงหลันหลังกลับไป

ปลุกคนข้างๆ "ที่แสงแดดแยงตา" ก็ยังไม่ตื่นขึ้นมาเสียที
พอดีมีรถโรตีผ่านหน้าบ้าน
คนข้างๆทำจมูกฟุดฟิด
เพราะกลิ่นโรตี
ฉันจะทำอย่างไรดี
จะกินโรตีเช้านี้ดีไหม

ความคิดเห็นที่ 33 (0)
พระจันทร์รำพึง วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 21.54 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/completefeeling
พระจันทร์ไกลไหม...จะไปพระจันทร์ เสี่ยวง๊วย นางมารพระจันทร์น้อย

แสงแดดอ่อน สาดเข้ามาทางหน้าตา ส่องหน้าคนนอนหลับอยู่ข้างๆ...

ฉันตื่นมาพร้อมกับความหิว โอ๊ยเช้านี้กินอะไรดี...

แล้วทาเคชิ ตื่นขึ้นมา ก็เลยชวน อาโออิ ให้ไปกิน "จิ้มจุ่ม"
ปรากฎว่า "เนื้อ" ต่างๆ ที่ใช่ทำจิ้มจุ่มหายไป
เหลือเพียงแต่ ผักบุ้ง ผักกาด และที่สำคัญ ถ่าน ที่ใช้ก่อเตาจิ้มจุ่ม ก็หายไปหมด

ทาเคชิจึงเปลี่ยนใจ ไม่กินแล้วจิ้มจุ่ม มานั่งต่อเรื่องต่อดีกว่า แล้วเค้าก็เดินเข้าไปในครับไปหยิบขนมปังมาหนึ่งก้อน มานั่งหน้าคอมฯ...

เขาไล่เช็คเมล์ใหม่ๆ ที่เข้ามาในเช้าวันนี้ เอ๊ะ นั่นใครส่งเมล์มาหาเรา

ชื่อคุ้นๆแฮะ....เอ๊ะนี่มันเพื่อนเก่าของเรานี่หว่า...มันจะแต่งงานหรือนี่...อยากรู้จังคู่ของมันคือใคร....ช่างโชคร้ายย

แล้วจะแต่งชุดอะไรไปงานดีนี่...

เขานั่งคิดอยู่นาน คิดอย่างไรก็ไม่ออก จึงหลันหลังกลับไป

ปลุกคนข้างๆ "ที่แสงแดดแยงตา" ก็ยังไม่ตื่นขึ้นมาเสียที
พอดีมีรถโรตีผ่านหน้าบ้าน

ความคิดเห็นที่ 32 (0)
พระจันทร์รำพึง วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 21.53 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/completefeeling
พระจันทร์ไกลไหม...จะไปพระจันทร์ เสี่ยวง๊วย นางมารพระจันทร์น้อย


เล่นด้วยๆ

ความคิดเห็นที่ 31 (0)
iheartia วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 21.35 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/iheartia
...Live is Beautiful...Enjoy Your Life Now!...

แสงแดดอ่อน สาดเข้ามาทางหน้าตา ส่องหน้าคนนอนหลับอยู่ข้างๆ...

ฉันตื่นมาพร้อมกับความหิว โอ๊ยเช้านี้กินอะไรดี...

แล้วทาเคชิ ตื่นขึ้นมา ก็เลยชวน อาโออิ ให้ไปกิน "จิ้มจุ่ม"
ปรากฎว่า "เนื้อ" ต่างๆ ที่ใช่ทำจิ้มจุ่มหายไป
เหลือเพียงแต่ ผักบุ้ง ผักกาด และที่สำคัญ ถ่าน ที่ใช้ก่อเตาจิ้มจุ่ม ก็หายไปหมด

ทาเคชิจึงเปลี่ยนใจ ไม่กินแล้วจิ้มจุ่ม มานั่งต่อเรื่องต่อดีกว่า แล้วเค้าก็เดินเข้าไปในครับไปหยิบขนมปังมาหนึ่งก้อน มานั่งหน้าคอมฯ...

เขาไล่เช็คเมล์ใหม่ๆ ที่เข้ามาในเช้าวันนี้ เอ๊ะ นั่นใครส่งเมล์มาหาเรา

ชื่อคุ้นๆแฮะ....เอ๊ะนี่มันเพื่อนเก่าของเรานี่หว่า...มันจะแต่งงานหรือนี่...อยากรู้จังคู่ของมันคือใคร....ช่างโชคร้ายย

แล้วจะแต่งชุดอะไรไปงานดีนี่...

เขานั่งคิดอยู่นาน คิดอย่างไรก็ไม่ออก จึงหลันหลังกลับไป

ปลุกคนข้างๆ "ที่แสงแดดแยงตา" ก็ยังไม่ตื่นขึ้นมาเสียที

(ต่อมาอีก)

ความคิดเห็นที่ 30 (0)
ทิวสน วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 21.34 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/tewson
ทิวสน ชลนรา

เคยไปเดินเจอหนังสือเก่าๆ หายากเช่นกันครับ

บางเล่มต้องรีบซื้อเพราะหาไม่ได้แล้ว และมีคุณค่าทางจิตใจ

ความคิดเห็นที่ 29 (0)
เป๊ปซี่ วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 21.30 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/Pepsi8

...หนังสือเด็กในวันนี้...

...จะทำให้เด็กดีในวันหน้า...!!!

ความคิดเห็นที่ 28 (0)
ปุณณดา วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 21.25 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/poonnada

555 ใครจะต่อเชิญนะหนุกดี 555

ความคิดเห็นที่ 27 (0)
ต้นฝ้าย วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 21.25 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/123shoot
“If we are to teach real peace in this world, and if we are to carry on a real war against war, we shall have to begin with the children.” Mahatma Gandhi

แสงแดดอ่อน สาดเข้ามาทางหน้าตา ส่องหน้าคนนอนหลับอยู่ข้างๆ...

ฉันตื่นมาพร้อมกับความหิว โอ๊ยเช้านี้กินอะไรดี...

แล้วทาเคชิ ตื่นขึ้นมา ก็เลยชวน อาโออิ ให้ไปกิน "จิ้มจุ่ม"
ปรากฎว่า "เนื้อ" ต่างๆ ที่ใช่ทำจิ้มจุ่มหายไป
เหลือเพียงแต่ ผักบุ้ง ผักกาด และที่สำคัญ ถ่าน ที่ใช้ก่อเตาจิ้มจุ่ม ก็หายไปหมด

ทาเคชิจึงเปลี่ยนใจ ไม่กินแล้วจิ้มจุ่ม มานั่งต่อเรื่องต่อดีกว่า แล้วเค้าก็เดินเข้าไปในครับไปหยิบขนมปังมาหนึ่งก้อน มานั่งหน้าคอมฯ...

เขาไล่เช็คเมล์ใหม่ๆ ที่เข้ามาในเช้าวันนี้ เอ๊ะ นั่นใครส่งเมล์มาหาเรา

ชื่อคุ้นๆแฮะ....เอ๊ะนี่มันเพื่อนเก่าของเรานี่หว่า...มันจะแต่งงานหรือนี่...อยากรู้จังคู่ของมันคือใคร....ช่างโชคร้ายย

แล้วจะแต่งชุดอะไรไปงานดีนี่... (อ้างอิง http://www.oknation.net/blog/poonnada/2009/02/03/entry-1)

ความคิดเห็นที่ 26 (0)
AJ.p วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 21.23 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/TheTaleOfFourTribes
- - " หูยาว จ้าวป่า " - - (นะจ๊ะ)

(ได้ไหมอ่ะ555+)

ความคิดเห็นที่ 25 (0)
AJ.p วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 21.23 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/TheTaleOfFourTribes
- - " หูยาว จ้าวป่า " - - (นะจ๊ะ)

แสงแดดอ่อน สาดเข้ามาทางหน้าตา ส่องหน้าคนนอนหลับอยู่ข้างๆ...

ฉันตื่นมาพร้อมกับความหิว โอ๊ยเช้านี้กินอะไรดี...

แล้วทาเคชิ ตื่นขึ้นมา ก็เลยชวน อาโออิ ให้ไปกิน "จิ้มจุ่ม"
ปรากฎว่า "เนื้อ" ต่างๆ ที่ใช่ทำจิ้มจุ่มหายไป
เหลือเพียงแต่ ผักบุ้ง ผักกาด และที่สำคัญ ถ่าน ที่ใช้ก่อเตาจิ้มจุ่ม ก็หายไปหมด

ทาเคชิจึงเปลี่ยนใจ ไม่กินแล้วจิ้มจุ่ม มานั่งต่อเรื่องต่อดีกว่า แล้วเค้าก็เดินเข้าไปในครับไปหยิบขนมปังมาหนึ่งก้อน มานั่งหน้าคอมฯ...

เขาไล่เช็คเมล์ใหม่ๆ ที่เข้ามาในเช้าวันนี้ เอ๊ะ นั่นใครส่งเมล์มาหาเรา

ชื่อคุ้นๆแฮะ....เอ๊ะนี่มันเพื่อนเก่าของเรานี่หว่า...มันจะแต่งงานหรือนี่...อยากรู้จังคู่ของมันคือใคร....ช่างโชคร้ายย

ความคิดเห็นที่ 24 (0)
AJ.p วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 21.20 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/TheTaleOfFourTribes
- - " หูยาว จ้าวป่า " - - (นะจ๊ะ)

แม่ปุณขอยังไม่อ่านนะ....เก็บไว้อ่านทีหลัง...

แบบ๋วยเตี๋ยวต้องเก็ยลูกชิ้นไว้กินตอนท้ายอ่ะ

ความคิดเห็นที่ 23 (0)
ต้นฝ้าย วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 21.20 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/123shoot
“If we are to teach real peace in this world, and if we are to carry on a real war against war, we shall have to begin with the children.” Mahatma Gandhi

คิวต่อไปเอเจเอาใหม่ห้ามใครแซง....

ความคิดเห็นที่ 22 (0)
ปุณณดา วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 21.18 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/poonnada

ยังไม่พ้นเรื่องกิน 555

ความคิดเห็นที่ 21 (0)
AJ.p วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 21.18 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/TheTaleOfFourTribes
- - " หูยาว จ้าวป่า " - - (นะจ๊ะ)

อ้าวไม่รู้คิว 555+

นั่งดูเค้าเล่นดีก่า

ความคิดเห็นที่ 20 (0)
iheartia วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 21.17 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/iheartia
...Live is Beautiful...Enjoy Your Life Now!...

แสงแดดอ่อน สาดเข้ามาทางหน้าตา ส่องหน้าคนนอนหลับอยู่ข้างๆ...

ฉันตื่นมาพร้อมกับความหิว โอ๊ยเช้านี้กินอะไรดี...

แล้วทาเคชิ ตื่นขึ้นมา ก็เลยชวน อาโออิ ให้ไปกิน "จิ้มจุ่ม"
ปรากฎว่า "เนื้อ" ต่างๆ ที่ใช่ทำจิ้มจุ่มหายไป
เหลือเพียงแต่ ผักบุ้ง ผักกาด และที่สำคัญ ถ่าน ที่ใช้ก่อเตาจิ้มจุ่ม ก็หายไปหมด

ทาเคชิจึงเปลี่ยนใจ ไม่กินแล้วจิ้มจุ่ม มานั่งต่อเรื่องต่อดีกว่า แล้วเค้าก็เดินเข้าไปในครับไปหยิบขนมปังมาหนึ่งก้อน มานั่งหน้าคอมฯ...

เขาไล่เช็คเมล์ใหม่ๆ ที่เข้ามาในเช้าวันนี้ เอ๊ะ นั่นใครส่งเมล์มาหาเรา

ความคิดเห็นที่ 19 (0)
AJ.p วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 21.17 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/TheTaleOfFourTribes
- - " หูยาว จ้าวป่า " - - (นะจ๊ะ)

เออ...แล้วใจคอแม่ปุณเป็ฯเจ้าของบล็อกจะไม่เชิญชวนให้อ่านก่อนหรอ5555+

แสงแดดอ่อน สาดเข้ามาทางหน้าตา ส่องหน้าคนนอนหลับอยู่ข้างๆ...

ฉันตื่นมาพร้อมกับความหิว โอ๊ยเช้านี้กินอะไรดี...

แล้วทาเคชิ ตื่นขึ้นมา ก็เลยชวน อาโออิ ให้ไปกิน "จิ้มจุ่ม"

ปรากฎว่า "เนื้อ" ต่างๆ ที่ใช่ทำจิ้มจุ่มหายไป

เหลือเพียงแต่ ผักบุ้ง ผักกาด

และที่สำคัญ ถ่าน ที่ใช้ก่อเตาจิ้มจุ่ม ก็หายไปหมด

อดกินอ่ะดิ...ทีนี้...เลยโทรสั่งพิซซ่าหน้าฮาวายเอี้ยนมากินแทน

ความคิดเห็นที่ 18 (0)
ต้นฝ้าย วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 21.15 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/123shoot
“If we are to teach real peace in this world, and if we are to carry on a real war against war, we shall have to begin with the children.” Mahatma Gandhi

แสงแดดอ่อน สาดเข้ามาทางหน้าตา ส่องหน้าคนนอนหลับอยู่ข้างๆ...

ฉันตื่นมาพร้อมกับความหิว โอ๊ยเช้านี้กินอะไรดี...

แล้วทาเคชิ ตื่นขึ้นมา ก็เลยชวน อาโออิ ให้ไปกิน "จิ้มจุ่ม"
ปรากฎว่า "เนื้อ" ต่างๆ ที่ใช่ทำจิ้มจุ่มหายไป
เหลือเพียงแต่ ผักบุ้ง ผักกาด และที่สำคัญ ถ่าน ที่ใช้ก่อเตาจิ้มจุ่ม ก็หายไปหมด

ทาเคชิจึงเปลี่ยนใจ ไม่กินแล้วจิ้มจุ่ม มานั่งต่อเรื่องต่อดีกว่า แล้วเค้าก็เดินเข้าไปในครับไปหยิบขนมปังมาหนึ่งก้อน มานั่งหน้าคอมฯ...

ความคิดเห็นที่ 17 (0)
ปุณณดา วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 21.15 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/poonnada

ช้านนนจะเขียนเรื่องรักนะเฟ้ยยยย..
จิ้มจุ่มอะไรฟ่ะ มู๊ดดี้ๆๆๆ

หิวก็ออกไปกินเลย

ความคิดเห็นที่ 16 (0)
ปุณณดา วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 21.13 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/poonnada

ว๊ากกก มั่วมั่กๆ

เอเจเล่นได้จ๊ะ เขาต่อเรื่องกันนะ
จะไหวมั้นเนี่ย..เวนกำ

ความคิดเห็นที่ 15 (0)
iheartia วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 21.12 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/iheartia
...Live is Beautiful...Enjoy Your Life Now!...

เอาใหม่ ๆ ๆ

แสงแดดอ่อน สาดเข้ามาทางหน้าตา ส่องหน้าคนนอนหลับอยู่ข้างๆ...

ฉันตื่นมาพร้อมกับความหิว โอ๊ยเช้านี้กินอะไรดี...

แล้วทาเคชิ ตื่นขึ้นมา ก็เลยชวน อาโออิ ให้ไปกิน "จิ้มจุ่ม"

ปรากฎว่า "เนื้อ" ต่างๆ ที่ใช่ทำจิ้มจุ่มหายไป

เหลือเพียงแต่ ผักบุ้ง ผักกาด

และที่สำคัญ ถ่าน ที่ใช้ก่อเตาจิ้มจุ่ม ก็หายไปหมด

ทำยังไงล่ะทีนี้

(ต่อมาเลย)

ความคิดเห็นที่ 14 (0)
ต้นฝ้าย วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 21.12 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/123shoot
“If we are to teach real peace in this world, and if we are to carry on a real war against war, we shall have to begin with the children.” Mahatma Gandhi

ท้ายสุดถึงนี่แล้ว...
แสงแดดอ่อน สาดเข้ามาทางหน้าต่าง ส่องหน้าคนนอนหลับอยู่ข้างๆ...

ฉันตื่นมาพร้อมกับความหิว โอ๊ยเช้านี้กินอะไรดี...

ความคิดเห็นที่ 13 (0)
AJ.p วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 21.12 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/TheTaleOfFourTribes
- - " หูยาว จ้าวป่า " - - (นะจ๊ะ)

สู้ๆๆๆ (ยังไงอ่ะ)

ความคิดเห็นที่ 12 (0)
ต้นฝ้าย วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 21.11 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/123shoot
“If we are to teach real peace in this world, and if we are to carry on a real war against war, we shall have to begin with the children.” Mahatma Gandhi

ไอ้เตี้ย เค้าให้ต่อในเรื่องโว้ย...

เอเจ...สู้ๆ...

ความคิดเห็นที่ 11 (0)
AJ.p วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 21.11 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/TheTaleOfFourTribes
- - " หูยาว จ้าวป่า " - - (นะจ๊ะ)

เฮ้ยบ้านนี้เล่นไรอ่ะ....ผมเล่นได้ป่าว...(จะไหวไหม)

ความคิดเห็นที่ 10 (0)
iheartia วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 21.10 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/iheartia
...Live is Beautiful...Enjoy Your Life Now!...

เล่นเกมล่ะนะ

หลังจาก ทาเคชิ มา ตาม อาโออิให้ไปกิน "จิ้มจุ่ม"

ปรากฎว่า "เนื้อ" ต่างๆ ที่ใช่ทำจิ้มจุ่มหายไป

เหลือเพียงแต่ ผักบุ้ง ผักกาด

และที่สำคัญ ถ่าน ที่ใช้ก่อเตาจิ้มจุ่ม ก็หายไปหมด

ทำยังไงล่ะทีนี้

(ต่อมาเลย)


ความคิดเห็นที่ 9 (0)
AJ.p วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 21.10 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/TheTaleOfFourTribes
- - " หูยาว จ้าวป่า " - - (นะจ๊ะ)

กรี๊ดดดดดด +1

อ้าวยังไม่ได้อ่าน

ความคิดเห็นที่ 8 (0)
ต้นฝ้าย วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 21.09 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/123shoot
“If we are to teach real peace in this world, and if we are to carry on a real war against war, we shall have to begin with the children.” Mahatma Gandhi

แสงแดดอ่อน สาดเข้ามาทางหน้าตา ส่องหน้าคนนอนหลับอยู่ข้างๆ...

ฉันตื่นมาพร้อมกับความหิว โอ๊ยเช้านี้กินอะไรดี...

อ้าวแต่งให้แล้วไปกิน จิ้มจุ่มกัน... เตี้ย ไปมั้ย...

ความคิดเห็นที่ 7 (0)
ปุณณดา วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 21.09 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/poonnada

ว๊าย..หน้าต่างจ๊ะ เขียนผิด

ความคิดเห็นที่ 6 (0)
ปุณณดา วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 21.08 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/poonnada

อ่านจบยังเธอออ..หือ

ความคิดเห็นที่ 5 (0)
ปุณณดา วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 21.08 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/poonnada

ขอเป็นต้นเรื่องนะค่ะ

“แสงแดดอ่อน สาดเข้ามาทางหน้าตา ส่องหน้าคนนอนหลับอยู่ข้างๆ...”

ไหนๆ ก็ยังไม่พ้นเดือนแห่งรัก เขียนอะไรหวานๆ อีกสักทีนะ


ความคิดเห็นที่ 4 (0)
iheartia วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 21.07 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/iheartia
...Live is Beautiful...Enjoy Your Life Now!...

แก้คำผิด "จงเจริญ"

\/

\/

ความคิดเห็นที่ 3 (0)
ต้นฝ้าย วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 21.07 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/123shoot
“If we are to teach real peace in this world, and if we are to carry on a real war against war, we shall have to begin with the children.” Mahatma Gandhi

เล่นเกมส์ไร....หิว...ถามว่าจะไปกินมั้ย... จิ้มจุ่มน่ะ... Up เสร็จแล้วก็ไป หิว...

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
iheartia วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 21.06 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/iheartia
...Live is Beautiful...Enjoy Your Life Now!...

ขอให้ รัก จงเริญ

\/

\/

\/

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
ต้นฝ้าย วันที่ : 22/02/2009 เวลา : 21.04 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/123shoot
“If we are to teach real peace in this world, and if we are to carry on a real war against war, we shall have to begin with the children.” Mahatma Gandhi

จิ้ม จุ่ม....

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน

Final Score by ton-fai

แม่ไม่มีเงินทองมากองให้ จงตั้งใจพากเพียรเรียนหนังสือ หาวิชาความรู้เป็นคู่มือ เพื่อยึดถือเอาไว้ใช้เลี้ยงกาย

View All
<< กุมภาพันธ์ 2009 >>
อา พฤ
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28

[ Add to my favorite ] [ X ]


คุณขา..อยากรู้จัง แขกไปไทยมาบ้านนี้..ได้ยังไงหนอ??
งงๆ ก็หลงเข้ามาง่ะ จะกลับถูกหรือเปล่าไม่รู้
14 คน
ฉันมาไกล ตั้งใจเลยนะเนี่ย !
3 คน
แอบจิต (ติดตาม) อยู่ห่างๆ
3 คน
แฟนพันธ์ุแท้ย่ะหล่อน ขอบอก
3 คน

  โหวต 23 คน