• poyluang
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • วันที่สร้าง : 2007-11-03
  • จำนวนเรื่อง : 9
  • จำนวนผู้ชม : 48088
  • ส่ง msg :
  • โหวต 98 คน
C'EST LA VIE
ชีวิตมีหลากหลายแง่มุมที่น่าสนใจ น่าค้นคว้า และเผยแพร่ บล๊อคนี้เปิดตัวขึ้นมาเพื่อหวังให้คนได้เข้าใจหลักของชีวิตได้ถ่องแท้และเข้าใจง่ายขึ้น
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/poyzone
วันพุธ ที่ 7 พฤศจิกายน 2550
Posted by poyluang , ผู้อ่าน : 1305 , 19:31:35 น.  
หมวด : แฟชั่น

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

  “รักไม่มีวันตาย”

ขอบคุณมากนะคะที่ติดตามอ่านเรื่องราวของพ่อลูกคู่หนึ่ง  ซึ่งบางครั้งถ้าถามคนใกล้ตัว ญาติสนิทมิตรสหายหลายคนก็บอกว่า ไม่มีใครหรอกที่ไม่รักพ่อ ไม่หรอก ไม่ใช่ทุกคน ดิฉันเชื่อได้ว่าไม่ใช่ทุกคนแน่นอน เพราะมีหลายคนที่ต้องปฏิเสธเสียงแข็ง บางคนถึงกับกล้าประกาศเลยว่า เกลียดพ่อ

เมื่อครั้งที่เป็นนักข่าวเคยมีโอกาสได้สัมภาษณ์ใครหลายคน โดยเฉพาะคนที่มาจากครอบครัวที่พ่อแม่แยกทางกันเดิน คนที่ต้องไปอยู่กับแม่ บางคนถูกทิ้งไปอยู่สถานเด็กกำพร้า  ซึ่งเกิดจากการที่พ่อมีครอบครัวใหม่ หรือพ่อมีเมีย คนเหล่านี้เขาจะถูกปลูกฝังให้เกลียดชังพ่อ หรือไม่ก็จิตใต้สำนึกเกิดอาการเกลียดชังพ่อขึ้นมาเอง สาเหตุเพราะการเห็นความเจ็บปวดของแม่จากการที่แม่ถูกพ่อทอดทิ้ง บางครั้งเกิดจากการที่ถูกแม่ถูกพ่อมาทำร้ายแล้วแม่ก็มาทำร้ายลูกต่อเพราะโกรธแค้นพ่อ

            การที่ดิฉันนำเรื่องพ่อคือฮีโร่ในดวงใจ ไม่ได้หมายความว่าพ่อดิฉันดีที่สุดในโลก แต่พ่อคือที่สุดของดิฉันเพียงคนเดียวเท่านั้นเองค่ะ  รู้สึกดีค่ะที่แม้ว่าไม่เคยบอกรักพ่อ แต่ก็ได้ป่าวประกาศให้คนทั้งโลกไซเบอร์รู้ว่า ดิฉันรักพ่อค่ะ

            เรื่องที่ดิฉันนำมาเขียนเรื่องที่สอง เป็นเรื่องชีวิตสามชีวิต ที่ผูกพันและโยงใยไปถึงชาติภพ แม้ว่าพวกเขาจะมีความแตกต่างกันทางร่างกาย แต่ว่าทางใจเขาเหมือนกันค่ะ

            ดิฉันกำลังนำเรื่องของพ่อของดิฉันกับหมา 2 ตัวมาเล่าให้ฟัง อย่าเพิ่งเบื่อนะคะ คือ เรื่องนี้มันเป็นอีกเรื่องหนึ่งที่เรียกน้ำตาของดิฉันได้ทุกครั้งที่คิดถึงมัน แม้ว่าดิฉันจะไม่ได้เข้าไปเกี่ยวข้องกับเรื่องราวนี้แบบเต็มตัว แต่ดิฉันก็เหมือนเข้าไปมีส่วนรู้เห็นในเหตุการณ์นี้ด้วยค่ะ

            เมื่อครั้งที่ดิฉันอายุ 10 ขวบ เรียนอยู่ชั้นป.4 ครอบครัวดิฉันก็สมบูรณ์ดี อยู่กันแบบพ่อ แม่ ลูก กระทั่งดิฉันเริ่มขึ้นป.5 พ่อกับแม่ก็เริ่มมีปัญหา แรกๆ ดิฉันไม่รู้หรอก มารู้ก็ตอนที่แม่ขนข้าวของออกจากบ้านแล้วพูดกับดิฉันว่า เราต้องไปอยู่ที่บ้านของตากับยาย

            ทั้งๆ ที่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ต้องย้ายบ้านห่างจากพ่อ แต่ดิฉันไม่ร้องไห้ ไม่ใช่ว่าเป็นเด็กคงไม่รู้เรื่องอะไร แต่ดิฉันพูดกับตัวเองว่า มันเป็นเรื่องของพ่อกับแม่ เราเป็นเด็กไม่ควรไปรู้เรื่อง ปากบอกอย่างนั้น แต่ในใจมันห่อเหี่ยวเป็นที่สุด

            ไปอยู่บ้านยายกันหมด เหลือพ่ออยู่บ้านคนเดียวกับหมาหนึ่งตัว ไม่มีใครรู้ว่าพ่อคิดอะไรในใจ เพราะพ่อเป็นคนเงียบๆ ไม่ค่อยพูด เวลาไปไหนพ่อจะขี่จักรยานโดยมีหมาวิ่งตามข้างๆ รถ ไปทุกหน ทุกแห่ง ทุกที่ ทุกทาง

            ถ้ามีเวลาพ่อก็จะแอบซื้อเสื้อผ้าไปให้ดิฉันที่โรงเรียน แล้วพ่อก็จะให้ดิฉันลองเสื้อผ้าใหม่ในห้องเรียนท่ามกลางสายตาเพื่อนๆ ที่มองอย่างไม่รู้ความคิด เวลาที่พ่อแอบมาเจอพ่อก็ไม่เคยเอ่ยปากบอกให้ดิฉันไปอยู่ด้วย ทั้งๆ ที่พ่อเองสุดเหงา

            พ่อมีชีวิตอยู่กับหมาอย่างว้าเหว่ ดิฉันรู้และสัมผัสได้ทุกครั้งที่ต้องแยกจากพ่อ จนในที่สุดวันหนึ่งก็เลยตัดสินใจบอกกับพ่อว่า
“พ่อปอยขอไปอยู่กับพ่อได้ไหม”

            ดิฉันไม่รู้หรอกว่าตอนนั้นพ่อรู้สึกยังไง เพราะปกติเวลาพ่อดีใจหรือเสียใจพ่อไม่เคยแสดงออกหรือพูดให้ได้ยินเลยสักครั้ง พ่อเป็นผู้ชายที่นิ่งมาก แต่เวลานั้นพอดิฉันพูดจบพ่อพยักหน้าช้าๆ

            จากวันนั้นดิฉันก็เป็นเด็กซ้อนท้ายจักรยานที่มีพ่อปั่นนำทางไปทุกที่ และมีหมาไทยตัวสีดำคอยวิ่งตามเหมือนเคย กระทั่งวันหนึ่งวันที่พ่อต้องเสียใจอีกครั้งหนึ่ง ขณะที่ดิฉันกำลังเล่นอยู่กับเพื่อนบ้านฝั่งตรงข้าม เสียงพ่อตะโกนเรียกดิฉันดังลั่น
“ปอย หมาถูกรถชนลูก”

            ดิฉันรีบวิ่งไปหาพ่อ ภาพแรกที่เห็นก็คือ พ่ออุ้มร่างของหมาน้อยคู่ชีวิตที่ชุ่มเลือดเต็มวงแขน สีหน้าและแววตาของพ่อไม่แสดงออกใดๆ แต่ดิฉันเข้าใจความรู้สึกของพ่อในตอนนั้น พ่อเร่งเดินไปถึงที่บ้าน จากนั้นพ่อขุดดินฉับ ฉับ ข้างๆ พ่อมีร่างหมาน้อยไร้วิญญาณอ้าปาก ลิ้นห้อย เบิกตาค้าง สักพักพ่อพูดกับดิฉันว่า

            “ปอยมาไหว้หมากับพ่อ ขอบคุณหมาที่มันอยู่เป็นเพื่อนพ่อ แม้จะเป็นเวลาสั้นๆ แต่มันก็เป็นเวลาที่พ่อไม่มีใคร นอกจากมัน”

            ได้ยินเสียงที่พ่อพูด ดิฉันน้ำตาไหลร้องไห้โฮ ดิฉันรู้ หมาตัวนี้มันเป็นเพื่อนคู่ชีวิตพ่อ มันอยู่กับพ่อตอนที่พ่อถูกทุกคนทิ้ง ปู่กับย่าตายจากพ่อ แม่ทิ้งพ่อ ลูกทุกคนทิ้งพ่อ พ่ออยู่คนเดียว ดิฉันสัมผัสถึงความรู้สึกนั้น วินาทีนั้นดิฉันพูดกับพ่อในใจ ทั้งๆ ที่อยากตะโกนดังๆ บอกกับพ่อว่า

            “พ่อค่ะ ยังไงปอยก็ไม่ทิ้งพ่อ ปอยไม่ทิ้งให้พ่ออยู่คนเดียวอีกแล้ว วันนี้พ่อมีลูก ลูกสาวคนนี้จะดูแลพ่อเอง”

       ตั้งแต่วันนั้นดิฉันอยู่กับพ่อสองคนมาโดยตลอด กระทั่งวันหนึ่งพี่สาวอีกคนก็มาอยู่ด้วย เวลาผ่านมาอีกหลายปี พ่อเอาหมาตัวหนึ่งมาให้เลี้ยง เป็นหมาพันธุ์เดียวกับหมาตัวที่ตาย ต่างตรงที่สี ตัวก่อนสีครีม ตัวนี้สีดำ แต่เหมือนเดิม มันเป็นหมาเทศบาล คือ เป็นหมาพันธุ์ไทยขนสั้น และหมาตัวนี้ก็เป็นเหมือนชีวิตและจิตใจของพ่ออีกตัวหนึ่ง มันเป็นหมาที่คอยติดตามไม่ว่าพ่อจะไปไหน ทุกที่ ทุกหน ทุกแห่ง ชายสูงอายุคนหนึ่งขี่จักรยาน มีหมาวิ่งตามทุกที่ กระทั่งพ่อแวะนั่งที่ร้านค้าร้านไหน มันก็จะนั่งนิ่งๆ อยู่ข้างๆ พ่อ

            ครั้งหนึ่งดิฉันเคยตีหมาเพราะเวลาบอกอะไรมันแล้วมันไม่เชื่อ แล้วเผลอตีมันแรง เสียงพ่อตะโกนสวนมาว่า

            “ตีมันทำไมแรงขนาดนั้น มันก็มีชีวิตนะลูก มันก็เหมือนคน มันมีหัวใจ มันรู้สึกเจ็บแต่มันก็ไม่เคยทำร้ายเราตอบ อย่าทำกับมันอย่างนั้นอีก มันคือเพื่อนพ่อ”

            พ่อพูดมันคงไม่เห็นภาพชัดเท่าไหร่ ดิฉันเพิ่งจะได้สัมผัสความรักและความรู้สึกของหมาที่ไม่ได้เป็นแค่เพียงหมา ในวันที่พ่อต้องมาจากดิฉันไป ไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ

            วันที่พ่อเสียชีวิต เจ้าหมาไทยสีดำของดิฉันมันอยู่ไม่เป็นสุข มันเห่ามันหอนทั้งคืน แถมรุ่งเช้ามันวิ่ง วิ่งไปตามทางที่พ่อเคยไป ทุกที่ที่มันเคยวิ่งตามพ่อ แต่มันไม่เคยเจอ ไม่เคยเห็นพ่อเลยสักวัน จนวันที่ดิฉันต้องย้ายบ้านไปอยู่ที่บ้านน้า หมาตัวนี้มันก็ยังคอยพ่ออยู่ที่บ้านหลังเก่า จนมีคนมาพูดให้ดิฉันฟังว่า เห็นหมาตัวนี้ของดิฉันวิ่งและตามหาพ่อตามที่เดิมที่มันเคยตามพ่อ และมันวิ่งอย่างนี้ทุกวัน

            16 ปีแล้วที่ดิฉันไม่รู้ข่าวคราวของหมาสีดำเพื่อนแท้ของพ่อ มันหายไป มีคนเคยถามดิฉันว่ามันหายไปไหน ดิฉันชี้ไปที่ฟ้า คนที่ถามเงยหน้ามอง บนฟ้าเห็นดาวดวงหนึ่งในดาวดวงนั้นมีพ่อยืนอยู่  ข้างๆ พ่อ มีหมาสองตัวนั่งหมอบ ซ้ายมือเป็นหมาสีครีม ขวามือเป็นหมาสีดำ

            “พ่อค่ะ ลูกเคยบอกกับพ่อว่า ลูกจะไม่ทิ้งพ่อ แล้วทำไมพ่อกลับเป็นคนทิ้งลูกไปล่ะคะ ไม่เป็นไรค่ะพ่อ ถึงแม้ลูกจะตามไปดูแลพ่อตอนนี้ไม่ได้ แต่พ่อช่วยบอกหมาสองตัวข้างๆ พ่อด้วยนะคะ ให้มันดูแลพ่อแทนลูกด้วย ดูแลพ่อดีๆ ให้เหมือนกับหัวใจรักของลูกที่มันคอยอยู่ดูแลพ่อไม่ห่าง รักพ่อค่ะถึงแม้พ่อจะไม่ได้ยิน แต่อยากให้พ่อได้รู้พ่อยังอยู่ในใจของลูกนิรันดร์”






อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 28 (0)
poyluang วันที่ : 18/01/2008 เวลา : 23.23 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/poyzone

พยามทำดีเพื่อคนที่รักนะคะ อย่าทำให้รู้ว่าสิ่งๆ นั้นมีค่าก็ตอนที่สูญเสียไปแล้ว

ความคิดเห็นที่ 27 (0)
ทนายแต๊ก วันที่ : 14/01/2008 เวลา : 07.08 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/thanyasak
ธัญศักดิ์ ณ นคร

ชีวิตที่น่ารักครับ

ความคิดเห็นที่ 26 (0)
แต๋งแต๋ง วันที่ : 06/01/2008 เวลา : 14.34 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/usah
การพัฒนาประเทศเริ่มจากตนเองสู่วงกว้างคือสังคม จากบ้านเรือนสู่ชุมชน  จากชุมชนไปสู่ประเทศชาติ   จากวันนี้สู่วันหน้า เริ่มในบัดดล

เป็นความทรงจำที่ไม่มีวันตายครับ

ความคิดเห็นที่ 25 (0)
กล้วยหักมุก วันที่ : 23/12/2007 เวลา : 23.24 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/paedriew


คนก็ชีวิต
หมาก็ชีวิต
คือความผูกพันค่ะ

ความคิดเห็นที่ 24 (0)
sheriekim วันที่ : 22/11/2007 เวลา : 10.44 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/sheriekim

ยังคอย ยังคอย เธออยู่ทุกลมหายใจ จะช้าจะเร็วเพียงใดก็รอได้ถ้าเป็นเธอ หมายถึงถ้าเป็นเธอเขียน เพราะต้องเป็นเรื่องที่จะต้องประทับใจไม่รู้คลาย แม้วันเวลาจะเนิ่นจะนาน ก็จะรออ่านจากเธอ

จนกว่าจะถึงวันนั้น

ความคิดเห็นที่ 23 (0)
poyluang วันที่ : 19/11/2007 เวลา : 20.40 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/poyzone

ติดตามอ่านเรื่องความรักของพระพุทธเจ้าหลวงนะคะ อย่าเพิ่งเบื่อกัน พอดีช่วงนี้ใกล้สิ้นปี งานเยอะมากค่ะ จะรีบปั่นต้นฉบับให้เร็วที่สุด ไม่น่าเกินวันสองวันนี้อ่ะค่ะ คืออยากให้งานมีคุณภาพออกมาจากความรู้สึกที่แสนประทับใจ รอกันหน่อยนะคะ รับรองว่าเรื่องนี้อ่านแล้วคุณจะซาบซึ้งเหมือนปอยค่ะ

ความคิดเห็นที่ 22 (0)
keeoonmak วันที่ : 19/11/2007 เวลา : 12.25 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/keeoonmak

เคยคิดเสียใจค่ะที่ตัดสินใจมาทำงานที่กทม.
ดิ้นรนหลีกหนีออกจากกรอบแห่งความหวังดีของพ่อและแม่มาลำบากตรากตรำอยู่ที่นี่
ทั้งๆ ที่อยู่บ้านสบายกว่า อบอุ่นใจกว่า ที่สำคัญได้เจอพ่อกับแม่ทุกวัน
เดี๋ยวนี้เวลาว่างมีโอกาสได้ลา...ทุกเวลาจะเพรียกหาแต่กลับบ้าน
บ้านที่มีพ่อกับแม่
ทุกวินาทีที่ได้กลับบ้านจะมีความสุขที่สุด
แม้แต่วินาทีนี้ที่พิมพ์อยู่นี่ก็คิดถึงพ่อกับแม่ที่สุด
คุณได้อยู่กับพ่อกับแม่ดีกว่าเราอีกค่ะ
สู้ๆๆๆๆๆ นะคะ

แวะมาทักทายค่ะ

ความคิดเห็นที่ 21 (0)
sheriekim วันที่ : 12/11/2007 เวลา : 12.32 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/sheriekim

รออ่านอยู่น่ะค่ะ รีบ ปั่น ปั่น ปั่น ไพบูลย์ เกียรติเขียวแก้ว 555

ความคิดเห็นที่ 20 (0)
moonlight วันที่ : 10/11/2007 เวลา : 00.40 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/sangjan
 <º))))>< ใต้ฝันสีทองของ แสงจันทร์  ><((((º>  เรียงคำ...ลำนำเพลง 

สวัสดียามค่ำคืน ค่ะ คุณปอยหลวง

ฝากรำลึกถึงคุณพ่อด้วยค่ะ เวลาที่แสงจันทร์คิดถึงคุณพ่อทีไร
จะคิดถึงเวลาท่านยิ้มอายๆ เวลาเรากอด หรือเกาะแขนค่ะ

ความคิดเห็นที่ 19 (0)
ปลัดแรมโบ้ วันที่ : 09/11/2007 เวลา : 21.43 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/thaifreeman
http://www.oknation.net/blog/wangnuea

เป็นลูกที่ดีของพ่อ เป็นพ่อที่ดีของลูก

ความคิดเห็นที่ 18 (0)
รอยยิ้มจางๆ วันที่ : 09/11/2007 เวลา : 17.49 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/wana22
บ้าน ของ หัวใจ

รักไม่มีวันตายจริงๆค่ะ พ่อจะอยู่ในหัวใจ เฝ้ามองดูเรา อยู่ข้าง ๆ เราตลอดเวลาค่ะ

เหมือนหวาน ที่ตอนนี้ 10 ปีแล้วค่ะ พ่อก็ยังนอนกอดหวานตลอดมา

อ่านเรื่องของคุณประทับใจมากเลยค่ะ ขอบคุณค่ะที่เขียนสิ่งดีดี เรื่องดีดีให้อ่าน

"หวาน"

ความคิดเห็นที่ 17 (0)
red_ant วันที่ : 08/11/2007 เวลา : 21.56 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/captant
 Iไม่เคืองแค้นน้อยใจในโชคชะตา...ไม่เสียดายชีวาถ้าสิ้นไปI

สู้ๆต่อไปครับ แม้ว่าพ่อจะจากไปแล้วเราก็ยังโชคดีกว่าคนอีกตั้งหลายคน ที่เรามีพ่อให้ระลึกถึง โลกนี้ไม่มีอะไรยั่งยืนหรอกครับ ตัวเราเองขณะที่ยังหายใจอยู่มีอะไรที่ต้องทำก็รีบทำซะ ทำความดีทิ้งไว้ให้ข้างหลังชื่นชมด้วยนะ

ความคิดเห็นที่ 16 (0)
มนุสฺเสสุ วันที่ : 08/11/2007 เวลา : 20.29 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/support

http://www.oknation.net/blog/support/2007/11/08/entry-1

ความคิดเห็นที่ 15 (0)
ตุ้มจิ๋ว วันที่ : 08/11/2007 เวลา : 18.07 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/namtan
simply9

ทั้งซาบซึ้งใจ ทั้งเศร้า ในเวลาเดียวกันค่ะ

ความคิดเห็นที่ 14 (0)
poyluang วันที่ : 08/11/2007 เวลา : 12.21 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/poyzone

ขอบคุณสำหรับความเห็นของทุกคนนะคะ มีความสุขทุกครั้งที่ได้คิดถึงคนที่เรารักค่ะ เป็นกำลังใจของการทำงานในแต่ละวัน จากนี้ก็จะมีโอกาสได้เขียนเรื่องราวชีวิตที่สนใจเรื่องอื่นต่อ และหวังไว้เป็นอย่างยิ่งว่าจะได้รับการสนใจอีกค่ะ

ความคิดเห็นที่ 13 (0)
ญิบพันจันทร์ วันที่ : 08/11/2007 เวลา : 08.24 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/yipphanchan
ญิบ_พันจันทร์

ย่อมดีกว่า ถึงตายก็ไม่รักครับ

ความคิดเห็นที่ 12 (0)
ปฐม วันที่ : 08/11/2007 เวลา : 02.09 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/pathom
หยุด !!!  การเกลียดชังทุกอย่าง  หันมาเกลียดตัวเองแทน  ตึ่งโป๊ะ !!!

คุณและผมต่างมีฮีโร่คือคุณพ่อผู้รอเราอยู่บนฟากฟ้าเหมือนกัน

เข้าใจและเข้าใจ

ขอให้คุณมีความสุขตลอดกาลครับ

ความคิดเห็นที่ 11 (0)
moonlight วันที่ : 08/11/2007 เวลา : 00.30 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/sangjan
 <º))))>< ใต้ฝันสีทองของ แสงจันทร์  ><((((º>  เรียงคำ...ลำนำเพลง 

ตอนนี้เราต่างก็มีท่าน คอยมองอยู่บนดวงดาวเช่นกันนะคะ
ชอให้ดวงวิญญาณของท่าน มีความสุขในสัมปรายภพนะคะ

แสงจันทร์มาสวัสดียามดึกค่ะ คุณปอยหลวง
ขอบคุณที่แวะไปเยี่ยมเยือนกันนะคะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ

ความคิดเห็นที่ 10 (0)
thesaint วันที่ : 07/11/2007 เวลา : 23.22 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/thesaint
---- การมีสายยางอยู่ในจมูกดูเลวร้าย แต่การดึงออกมามันทำให้ผมแทบบ้า ----


-----อ่านเรื่องของคุณแล้วผมนยิ้มได้ครับ แม้ว่าในใจจะมีอะไรบางอย่างที่เก็บงำไว้ ผมเขียนเรื่องในบล๊อคเอ๋นทรี้ก่อนหน้านี้ เล่าถึงลูกหมี ( ร๊อตไวเลอร์กลายพันธ์ ) เดิม ผมเลี่ยงลูกหมี ลูกตาล บัคส์ ที่กรุงเทพฯ แต่เนื่องจากผมอยู่คนเดียว การดูแลสัตว์เลี้ยงที่มีเวลาให้น้อยทำให้คุณแม่ผม ท่านรับเอาลูกทั้ง 3 ตัว ไป เลี้ยงที่ต่างจังหวัดครับ และคุณพ่อผม ท่านก็มีความสุขนะครับ ที่ได้ เลี้ยงลูกทั้ง 2 ตัว ( ลูกหมีตายแล้วครับ) แทนผม ท่านมีความสุขตามประสาคนแก่ครับ ฝันดีนะครับ-----

ความคิดเห็นที่ 9 (0)
ตาเรน วันที่ : 07/11/2007 เวลา : 22.54 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/sammaapii
เรียนฟรีจริง ๆ  ขอเชิญแวะเยี่ยมตาเรนที่  >>> http://www.webudon.net

อืม..ตาเรนเองก็คงจะคล้าย ๆ พ่อของปอยนะ...
ชีวิตโดดเดี่ยวมากกว่าคู่....ใช่แล้ว มันเหงาจริง ๆ

ความคิดเห็นที่ 8 (0)
คนช่างเล่า วันที่ : 07/11/2007 เวลา : 21.51 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/nukpan
คนช่างเล่า....และเล่า เรื่องประวัติศาสตร์ ในอดีตที่ผ่านมา เพื่อเสริมสร้างจริยธรรมคุณธรรม

ความรู้สึกดีๆไ ที่มีต่อพ่อ ทุกๆคนมี พ่อ แม่ อาจจะมีปัญหา ที่ลูกอาจจะไม่ทราบถึงความจำเป็น ที่พ่อแม่มีต่อกัน...........

ครับ เราต้องคิดถึงความเจ็บปวดที่ลูกได้รับด้วย......................... ลูกๆ...ปวดร้าว กับสิ่งที่เกิดขึ้น....

ยังโคดีนะคุณ.............ยังสิ่งดีๆๆตามมา......พ่อมีเพื่อน

ที่ซื่อสัตย์.................

ความในใจของใคร่ๆ..................มันมีกัน แต่เราจะบรรยายออกมาอย่างไร

ความคิดเห็นที่ 7 (0)
เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ วันที่ : 07/11/2007 เวลา : 21.16 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/cottonhut
 เธอเคยไหมฟังเสียงในใจร่ำร้อง  ถ้วนทั่วทุกท่วงทำนองของถ้อยคำ 

ความผูกพันนั้นซึมซึ้งอยู่ในใจเราไปเสมอ

ความคิดเห็นที่ 6 (0)
Sensei วันที่ : 07/11/2007 เวลา : 21.11 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/GoToJ

เป็นความทรงจำที่งดงามมากนะครับ คุณปอย ตอนนี้คุณพ่อของคุณปอยคงไม่เหงาแน่ๆ ข้างบนนั้นที่ซึ่งเป็นดินแดนแห่งความสงบสุข คุณพ่อของคุณปอย และสุนัขผู้น่ารักทั้ง 2 ตัวคงกำลังวิ่งอย่างมีความสุขอยู่ด้วยกันเป็นแน่

ความคิดเห็นที่ 5 (0)
Supawan วันที่ : 07/11/2007 เวลา : 20.52 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/supawan

ความรู้สึกดีๆ ที่มีไว้ในความทรงจำ...

ความคิดเห็นที่ 4 (0)
นายชิกุวะ วันที่ : 07/11/2007 เวลา : 20.12 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/chikuwa
"นายชิกุวะ" มีเรื่องราวดีๆ... มาเล่าให้ฟังเรื่อยครับ ลองแวะมาอ่านได้ขอรับกระผม

มาเยี่ยมครับ ซึ้งอีกแล้ว

ความคิดเห็นที่ 3 (0)
พาโตราชู วันที่ : 07/11/2007 เวลา : 20.01 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/Dog-Club

ในอดีต ความในใจหลายเรื่องจะไม่มีโอกาสได้พูด หรือ เล่าออกมาให้ใครได้รับรู้เลย

แต่เมื่อมีความทันสมัยของโลกไซเบอร์ หลายคนคงได้ใช้สิ่งนี้เป็นที่ถ่ายทอดความรู้สึกออกมาในรูปแบบต่างๆ ดีใจที่ลูกได้มีโอกาสบอกรักพ่อ และถ่ายทอดความรู้สึกที่มีต่อพ่อ แม้ว่าวันนี้จะไม่มีพ่ออยู่เคียงข้างแล้วก็ตาม แต่พ่อก็จะมีบันทึกนี้ที่สื่อสารให้โลกรับรู้ว่า พ่อยังอยู่ในความทรงจำของลูกเสมอ



ขอบคุณที่นำความรู้สึกดีดีมาถ่ายทอดให้อ่านกัน

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
ส.สนสอาดจิต วันที่ : 07/11/2007 เวลา : 19.39 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/dreamup
ส.สนสอาดจิต


ท่านไปสบายแล้ว นะคุณ ปอย เก็บไว้เป็นความรู้สึกดีๆเสมอที่นึกถึงนะครับ

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
มนุสฺเสสุ วันที่ : 07/11/2007 เวลา : 19.32 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/support

-*-

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน