*/
  • ปรัศนีย์01
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : il_fit14268@hotmail.com
  • วันที่สร้าง : 2009-07-18
  • จำนวนเรื่อง : 47
  • จำนวนผู้ชม : 55243
  • จำนวนผู้โหวต : 43
  • ส่ง msg :
  • โหวต 43 คน
วันพฤหัสบดี ที่ 3 กันยายน 2552
Posted by ปรัศนีย์01 , ผู้อ่าน : 282 , 12:32:59 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ขณะนั้นเองก็มีเสียงดังขึ้นมาจากห้องน้ำ “เฮ้ย ละหมาดได้แล้วโว้ย ถึงเวลาแล้ว อ้าวแล้วใครจะอาบน้ำหลังจากกูต่อเนี้ยะ รีบๆหน่อยจะได้ไม่ต้องแย่งกัน” ผมเลยพูดดังๆไปว่า “เออ งั้นกูขอเป็นคนที่สองก็แล้วกัน มึงไปอาบน้ำก่อน” ในขณะนั้นเพื่อนที่ผมบอกว่าให้ไปอาบน้ำก่อนผมบอกกับผมว่า “กูไม่อาบน้ำแล้ว เพราะกูมีเรียน 5โมงตะกี้และกูก็อาบแล้วด้วยงั้น กูขอไปเอาน้ำละหมาดแปบนะ” 

 

 

ผมก็เลยคิดในใจว่างั้นผมก็ต้องรีบไปอาบน้ำแล้วละ เพราะเพื่อนที่ไปเอาน้ำละหมาดก็คงใช้เวลาไม่เกิน 5นาที ผมเองถ้าวันนี้ไม่อาบน้ำมาทั้งวันก็คงไม่คิดที่จะอาบน้ำเหมือนกันเพราะมันหนาวมากแต่ก็ต้องอาบเพราะเคียวเขาว่าแมลงสาบสองขา สักพักหนึ่งในขณะที่ผมกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่นั้นเพื่อนก็พูดมาจากห้องน้ำว่า “เฮ้ย กูเสร็จแล้ว” ในตอนนั้นผมเองนึกในใจว่ามันเร็วกว่าที่ผมคิดไว้เยอะเลย

 

ผมเองก็ไม่ค่อยอยากจะอาบน้ำเท่าไรก็เลยคิดในใจว่าก็คงจะใช้เวลาไม่นานเท่าไรกับการอาบน้ำในครั้งนี้และผมเองก็ทำอย่างที่ผมคิดไว้ตรงเปะเลยเพราะหลังจากที่ผมนั้นออกจากห้องน้ำแล้วเพื่อนของผมก็ทักว่า “มึงอาบน้ำแล้วว่ะ” ผมเองก็ตอบไปว่ะ “เออ” พร้อมกับคิดในใจว่าเพื่อนผมคงคิดว่ามันอาบน้ำอะไรของมันว่ะ เร็วฉิบหาย และก็มีเสียงที่เดาไม่ผิดว่าเพื่อนของผมจะต้องพูดต่อแน่เลย “มึงอาบหรือว่ามึงล้างหน้าว่ะ แม่งเร็วฉิบหาย” ผมเองก็ไม่สนใจอะไรมากเพราะมันก็เป็นเรื่องปกติแล้วก็ไม่ใช่แค่ผมคนเดียวด้วย ทุกคนนั้นแหละขอบอก

 

 

ผมเองในตอนนั้นก็แต่งตัวเพื่อที่จะทำภารกิจให้เสร็จเรียบร้อย เพราะว่าจะได้ไปโม้กับเพื่อนต่อที่ได้ยินเสียงหัวเราะสะดัง ก็เลยคิดที่จะไปแจมกะเขาด้วย ภารกิจเสร็จสิ้นเรียบร้อยก็เห็นเพื่อนนั้นกำลังจะออกไปข้างนอก เลยเอ๋ยถามสั้นว่า “จะไหนว่ะ” 

 

 

เพื่อนหลายคนๆที่ไม่ได้ตอบ แต่ก็มีคนหนึ่งที่ตอบว่า “จะไปกินข้าว” ผมเองที่กำลังแต่งตัวอยู่นั้นก็คงต้องรีบแต่งให้เร็วๆหน่อย เพราะจะได้ไม่ต้องเสียเวลา ผมเองก็ใช้เวลาแต่งตัวไม่ถึงห้านาที ผมก็รีบลงไปข้างล่างเห็นเพื่อนๆของผมกำลังรอผมอยู่ ผมเองก็ขับรถส่วนตัวของผมที่ขึ้นคนเดียวไม่มีคนซ้อนท้ายมาตั่งแต่ไหนแต่ไรแล้วช่างหน้าเศร้าจริงๆ

 

 

 และผมเองก็ขับรถตามเพื่อนไปโดยที่ผมเองในตอนนั้นก็ยังไม่รู้เลยจะไปทานข้าวที่ไหนกันเพราะผมเองก็ไม่ได้ถามด้วย จะเป็นที่ไหนก็แล้วแต่รีบๆหน่อยก็แล้วกัน ผมหิวมากแล้วด้วย ก็ทางสาย มอ. หน้ามหาวิทยาลัยที่คืนนี้คนเยอะเป็นพิเศษ ไม่นานเองเพื่อนก็ทำท่าเหมือนกับจะจอดรถ เพราะสโลว์ช้าๆที่หน้าร้านข้าวมัน

 

 

โอ้ผมเองคงไม่มีปัญหาหรอกเพราะในใจนั้นอยากให้จอดเร็วๆเหลือเกินจะได้ใส่อะไรข้าวไปในท้องเต็มที่ไปเลย ทุกคนก็ลงจากรถและล้อมโต๊ะที่อยู่ข้างริมถนนที่ได้ยินเสียงรถราที่แล่นไปมา อย่างต่อเนื่องถ้าหากคิดข้ามถนนตอนนี้ ก็คงต้องรอนานมากเลยเพราะว่ารถแน่นมากเลย ทันทีที่ผมนั่งลงบนเก้าอี้นั้นก็มีคนมาเสิร์ฟน้ำแข็งซึ่งเป็นวัยรุ่นอายุราวๆ 17

 

 

ซึ่งเสียงที่ถามผมนั้นทำให้ผมอิ่มเลยไปครึ่งหนึ่ง นั้นคืออิ่มใจนั่นเอง แต่ที่จริงท้องของผมนั้นร้องหลายครั้งแล้ว ผมเองไม่ช้าที่จะสั่งอาหาร แต่ก็คงเป็นไปไม่ได้ ที่ผมนั้นกินแต่น่องไก่ ส่วนอื่นไม่กินแต่เพื่อนก็คงรู้นิสัยผมดีเพราะเหตุที่ชอบก็คือมันมีกระดูกที่ชอบกัดมันมากเลยถึงจะโดนเพื่อนล้อบ่อยว่า ชอบกินกระดูก แต่ก็ไม่สนเพราะถ้าอายสิ่งที่เราชอบมันก็จะไม่ได้สิ่งนั้นและสิ่งนั้นที่เราทำนั้นมันก็ไม่ได้ทำให้คนอื่นเขาเดือดร้อนสักหน่อยผมก็เลยไม่สน เพราะผมจะกินกระดูกมากกว่าเนื้อสะอีกแต่ไม่ใช่ว่าจะไม่กินเนื้อเลยนะครับ

 

 

ไม่นานนักข้าวมันที่สั่งไว้ก็มาเสิร์ฟไว้ที่หน้าของพวกเราทุกคนๆก็ไม่รีรออะไรเลยนอกเสียจากก้มหน้ากินข้าวขอบอกเลยว่าไม่มีเสียงพูดเลยสักคำเพราะคงไม่มีใครหรอกว่าจะไม่หิวข้าวเพราะทั้งวันวันนี้ก็คงยังไม่มีใครกินข้าวเพราะตื่นก็สาย ตื่นก็ต่อเมื่อมีวิชาเรียนตอนไหนก็ตื่นตอนนั้นแหละ นี่และที่เขาบอกว่าเด็กมหาลัย ในระหว่างที่กำลังดำเนินรับประทานข้าวอยู่นั้นก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้น

 

 

 แต่คงไม่ใช่ของผมแน่นอนและอะไรทำให้ผมมั่นใจขนาดนั้นทันทีผมล้วงกระนั่นแหละที่ทำให้ผมนั้นมันใจว่าไม่ใช่เสียงโทรศัพท์ของผมแน่นอนก็เพราะว่าผมนั้นลืมโทรศัพท์ไว้ที่หอเสียแล้วครับก็คงเป็นเรื่องปกติที่เป็นคนที่ขี้ลืมแม้กระทั่งทุกสิ่งทุกอย่าง วันนั้นที่ผมได้ซื้อแฮนดี้ มาดันหนึ่งความจุ4กิก ก็ถือว่าเยอะเหมือนกันเพราะถ้าใส่งานที่เรียนอย่างเดียวคงไม่เต็มนอกเสียจากว่าใส่หนังสัก 2-3 เรื่องไปด้วยเพื่อที่แฮนดี้จะใช้ได้อย่างคุ้มค่า

 

 

 แต่ปรากฏว่าวันที่สามที่ผมได้ใช้แฮนดี้นั้นที่ร้านอินเตอร์เน็ตร้านหนึ่งแถวสาย มอ.นี้แหละหลังจากที่ปมจะออกจากร้านนั้นผมดันไปลืมแฮนดี้ของผมที่ห้อยตุงติงอยู่ที่เสียบของคอมพิวเตอร์ หลังจากที่ผมนั้นกลับมาถึงหอพึ่งนึกขึ้นมาได้ว่าผมพึ่งซื้อแฮนดี้มา ตายแล้ว ลืมไว้ที่ร้านเมื่อตะกี้แน่เลย ซวยละ ผมรีบขับมอเตอร์ไซต์ไปทันทีกลัวไม่ทันการเพราะน้อยมากโอกาสที่จะรอด ทันที่ผมถึงที่ร้านก็โล่งอกเพราะคอมพิวเตอร์ที่ผมนั่งเมื่อกี้ยังไม่มีใครนั่ง

 

 

ก็เลยเปิดประตูแต่ต้องแปลกใจเพราะที่คิดใว้ก่อนหน้านี้ว่ามันต้องอยู่และไม่หายแน่นอน แต่ตอนนี้มันว่างเปล่าเสียแล้ว  “โธ๊ งานฉัน หมดกัน” นั่นแหละความขี้ลืมของผม เรามาที่โทรศัพท์ดังเมื่อตะกี้กันต่อว่าเป็นของใคร ก็คงเป็นไปไม่ได้ที่จะยกยกเจ้าพ่อโทรศัพท์ให้กับเพื่อนผมคนหนึ่งที่คุยโทรสัพเป็นชีวิตประจำวัน โทรศัพท์คือชีวิต มันจะคุยอะไรกันนักกันหนา ก่อนนอน ก่อนอาบน้ำ ก่อนกินข้าว ก่อนไปเรียน ได้ยินคุยโทรศัพท์ตลอดแทบจะไม่มีเวลาคุยกับเพื่อนด้วยซ้ำ

 

 

ไม่นานเท่าไรนักพวกเราก็กินข้าวกันเสร็จเรียบร้อยทุกคนก็คงจะต้องทำภารกิจอื่นต่อที่ต้องกลับหอไปทำการบ้านที่ค้างไว้เยอะที่จะต้องรีบเคลียร์และส่งภายในสัปดาห์หน้า ผมเป็นคนแรกก่อนที่ลุกจากเก้าอี้และเดินไปยังที่รถจอดอยู่โดยไม่คิดอะไรมาก็สตาท์รถเสร็จดูรถราอะไรเรียบร้อยก็ขับรถกลับหอเพราะคืนนี้มีอะไรหลายอย่างต้องทำให้เสร็จๆ และที่สำคัญคืนผมลุ้นมากเลยว่าพรุ่งเขาจะบวชกันหรือป่าว

 

 

ไม่นานเท่าไรนักสักประมาณ 5นาทีผมก็ขับรถไปยังในมหาลัยก็เห็นนักศึกษาหลายกลุ่มที่กำลังประชุมอยู่ ก็คงจะเป็น้องปีหนึ่งแน่เลย เพราะตอนที่เราอยู่ปีหนึ่งก็เคยได้รับรู้เหมือนกันมันจะประชุมอะไรกันนักกันหนา เนี้ย บ้านช่องมีก็กลับไม่ได้ต้องมานั่งประชุมตลอด มาให้รุ่นพี่เขาด่าเล่นทุกวันๆรุ่นพี่ก็ไม่เคยเบื่อแถมยังสับเปลี่ยนกันด่าด้วยซ้ำ

 

 

สักพักก็ถึงที่ประตูยามหลังมอ. ก็คงไม่นานที่ผมเองก็จะถึงที่หมายที่หอของผมนั้นเอง เพราะมันกันเพียง 50 เมตรเท่านั้นเอง ทันทีที่รถผมถึงที่หอก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์เสียงคุ้นๆก็เลยนึกในใจว่าโทรของผมดังอยู่ข้างบน อาจจะเป็นที่บ้านโทรมาหรือเพื่อนที่ไหนว่ะจะโทรหาเราตอนนี้ หรือกดดอกจันทร์ 222 ให้เราออกค่าโทรให้

 

 

ไม่ต้องคิดมากเดี่ยวขึ้นไปก็รู้เองนั้นแหละว่าใครเป็นคนโทร ผมก็รีบขึ้นไปทันที ในขณะที่โทรศัพท์ยังดังอยู่ทันที่ผมถึงที่โทรศัพท์จะรับสาย สายที่เข้ามาก็วางพอดีเลย แบบนี้ทุกที่เลย เราก็เลยรีบโทรกลับเพราะสายเมื่อกี้ไม่โทรลำบากแน่ เพราะแม่ของผมเอง ทันที่ผมโทรไปไม่ทันที่จะได้ยินเสียง ตื๊ดๆ ก็รับสายเสียแล้ว และที่ผมดีใจสุดก็คือ แม่บอกว่าพรุ่งนี้เขาบวชกันแล้ว

 

 

 


แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน