*/
  • ปรัศนีย์01
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : il_fit14268@hotmail.com
  • วันที่สร้าง : 2009-07-18
  • จำนวนเรื่อง : 47
  • จำนวนผู้ชม : 55818
  • จำนวนผู้โหวต : 43
  • ส่ง msg :
  • โหวต 43 คน
วันศุกร์ ที่ 11 กันยายน 2552
Posted by ปรัศนีย์01 , ผู้อ่าน : 644 , 13:11:08 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

นวนิยาย 3 จังหวัดชายแดนใต้ (ตอนแรก)

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วมีผู้ชายคนหนึ่งรูปร่างผอม หน้าตาคล้ำๆผิวออกน้ำผึ้งแห้ง เหมือนกับคนที่ไม่ค่อยมีฐานะสักเท่าไรนัก เป็นคนที่หาเช้ากินค่ำบางวันแทบจะไม่มีอะไรจะกินด้วยซ้ำ กินแต่น้ำที่ตากน้ำฝนมาหลายวันแล้วก็มีเพื่อประคองชีวิต กินผลไม้ที่เก็บได้จากต้นไม้หน้าบ้านของชาวบ้านคนอื่นก็มี มีครั้งหนึ่งที่แอบไปเก็บผลบนต้นบังเอิญเจ้าของขี้เหนียวด้วยก็เลยโดนไล่ตวัดวิ่งหนีแบบไม่คิดชีวิตเลย

 และสิ่งหนึ่งที่ผู้ชายคนนี้มีคือ มีวัวแก่ตัวหนึ่งซึ่งเขาเองก็ไม่ค่อยได้ดูแลเท่าไรนักวัวตัวนั้นก็เลยผอมผิดปกติไปจากวัวชาวบ้านคนอื่นจะขายก็ไม่ออกเพราะไม่มีเนื้อมีแต่กระดูกและหนังที่ติดกัน ชีวิตที่แต่ละวันไม่ค่อยราบรื่นเท่าไรและเป็นแบบนี้มานานแล้วทำให้เขาเองอยากจะมีชีวิตที่ดีขึ้นจากชีวิตที่เป็นอยู่ ในเมื่อที่ผ่านมาเขาเองก็ได้ไปปรึกษากับผู้ใหญ่บ้านแล้ว

 แต่ปรากฏว่าไม่มีใครที่จะช่วยเขาแล้ว เพราะที่ผ่านมาก็ได้ช่วยบ้างแล้วจนทุกคนในหมู่บ้านทำเป็นไม่รู้ไม่สนเพราะความขี้เกียจของเขาด้วย แต่วันนี้เขานั่งคุกเขาอยู่ใต้ต้นไม้ที่ทุ่งนาเพื่อที่จะคิดว่าจะเอายังงัยกับชีวิตในอนาคตดีเพราะถ้าอยู่แบบนี้ต่อไปชีวิตไม่รุ่งแน่ เขาเองไหนจะคิดถึงเรื่องแต่งงานการมีครอบครัวเพราะถ้าไม่มีอะไรสักอย่างก็คงไม่มีใครยกลูกสาวอย่างแน่นอนถึงจะมีหน้าตาดีหน่อยแต่ถ้าหากไปทำให้ลุกสาวเขาอดอยากคงไม่มีพ่อแม่คนไหนยอมหรอก

ทำให้เขานั้นยิ่งกังวลเข้าไปใหญ่เมื่อคิดถึงเรื่องการมีครอบครัวก็เลยคิดที่จะหาทางออกให้ได้ในขณะที่กำลังคิดอยู่นั้นวัวแก่ตัวหนึ่ง ผอมๆ ที่หนังติดกระดูก ร้องออกมาทำให้เขาเองนั้นสะดุ้งขึ้น และนึกขึ้นมาทันทีว่า ตอนนี้เขาไม่มีอะไรสักอย่างแม้แต่ที่ทรุดหัวนอน จะมีก็แต่ตัวเขาและก็วัวแก่ตัวหนึ่ง เขาก็เลยคิดได้ทันทีว่าเรามีวัวอยู่ตัวหนึ่ง

เพราะฉะนั้นเราต้องเอาสิ่งที่เรามีนั้นมาใช้ให้เป็นประโยชน์และได้ผลเร็วที่สุด เขานั่งคิดอยู่ตั้งนาน คิดแล้วคิดอีกก็คิดไม่ออกสักทีจนรู้สึกว่ามีแดดร้อนเข้ามากระทบที่ผิวหนังร้อนมาก เพราะตอนนี้ต้นไม้มันไม่ได้บังตัวเขาแล้ว เพราะพระอาทิตย์เอียงไปทางด้านที่ไม่มีใบไม้

 และตอนนี้พระอาทิตย์ก็เกือบจะตรงหัวพอดีแล้วด้วย และข้างๆของเขานั้นก็มีกรเชือกวัวที่ผุกระบอกไม้ไผ่ที่ใส่น้ำไว้สำหรับดื่มน้ำ ก็เลยหยิบกระบอกไม้ไผ่ดื่มน้ำสะ จนหมดกระบอกเลย เพราะวันนี้ทังวันยังไม่ได้กินอะไรลงท้องเลย ทันที่ที่กินจนอิ่มแล้วก็จับหน้าท้องที่เต็มไปด้วยน้ำที่กินจากกระบอกไม้ไผ่นั้น และแล้วก็เกิดความคิดขึ้นมาทันทีว่าจะเอายังงัยกับวัวตัวนั้นที่มีอยู่ตัวเดียว โดยคิดว่าจะเอาวัวนั้นไปขายและเอาเงินนั้นไปลงทุนทำธุรกิจอะไรสักอย่าง

เขาก็เลยตัดสินใจที่จะขายหัวตัวนั้น เขาเองก็ลุกจากใต้ต้นไม่นั้นอย่างมีความหวังและเห็นอนาคตที่กำลังจะเปลี่ยนแปลงชีวิตเขาทำให้เขานั้นเดินไป ยิ้มไปด้วยและมือขวาที่ถือเชือกวัวที่ผูกกับจมูก และฝีเท้าของเขาที่เร่งรีบจนวัวนั้นตามแทบไม่ทัน โดยเขาเองนั้นตรงไปยังบ้านของผู้ใหญ่บ้านเป็นคนแรก ทันทีที่ถึงหน้าบ้านของผู้ใหญ่บ้านทำให้เขานั้นตื่นเต้นเข้าไปใหญ่

เพราะจินตนาการที่เขาคิดถึงความเปลี่ยนของชีวิตเขาในอนาคตนั้นมันหรูหรา เกินจะบรรยาย โดยที่เขายังไม่รู้เลยว่าชีวิตจริงที่เขาจะเจอนั้นจะเป็นอย่างที่เขาคิดไว้หรือเปล่า ทันทีที่ยืนอยู่หน้าบ้านนั้นก็มีเสียงดังมาจากบ้านของผู้ใหญ่บ้าน “นั้นใครมายืนอยู่หน้าบ้านตั้งนานแล้ว เข้ามาก่อนสิ” ทำให้จินตนาการของเขานั้นหายวูบไปจากจินตนาการของเขาทันที่

และก็เดินเข้าไปยังบ้านของผู้ใหญ่บ้านทันที “รอยะเองครับ พ่อผู้ใหญ่” ทันทีที่เดินเข้ามานั้นผู้ใหญ่บ้านจำได้เลยว่าเป็น รอยะ ลูกบ้านที่ไม่มีใครไม่รู้จัก แต่ในใจของผู้ใหญ่บ้านรู้สึกแปลกใจที่ไม่ได้มาคนเดียว โดยที่มีวัวผอม แก่ ตัวหนึ่งเดินลากเข้ามาด้วย ทำให้เป็นที่แปลกใจของผู้ใหญ่บ้าน แต่ก็ไม่คิดอะไรมากเพราะรอยะทำอะไรแปลกๆแบบนี้มาเยอะแล้ว ก็ไม่ได้สนใจอะไรเพราะถ้าเขามีอะไรก็จะบอกตรงไปเลยนั้นคือนิสัยของรอยะซึ่งเป็นที่รู้กันอยู่ของชาวบ้าน

เมื่อผู้ใหญ่บ้านนิ่งสักครู่นึ่ง รอยะที่กำลังจินตนาการยังไม่จบนั้น เมื่อผู้ใหญ่บ้านเห็นว่ากำลังละเมออยู่ก็เลยทักดังๆ อีกครั้ง “อ้าว รอยะว่าไง มีอะไรหรือป่าว” ทันทีที่ผู้ใหญ่ตะโกนทำให้รอยะนั่น หันมามองหน้ายิ้มก่อนที่จะเอ๋ย ว่า “คือ ว่าผม อยากจะขายวัวอันที่รักของ ผมครับ

 และจะไม่ขายให้ใครด้วย นอกจากพ่อผู้ใหญ่ เพราะว่าพ่อผู้ใหญ่ คือคนที่มีพระคุณกับผมมากที่สุด” เมื่อรอยะพูดจบก็ได้ยินเสียงผู้ใหญ่บ้านหัวเราะ ดังๆเกือบจะแตกบ้านทำให้ รอยะก็หัวเราะตามไปด้วย หลังจากที่สิ้นเสียงหัวเราะ ผู้ใหญ่บ้านก็พูดขอบคุณรอยะ “ข้าขอบใจมากในความหวังดีของเอง แต่ข้าไม่ซื้อวัวของเจ้าหรอก ถึงข้าซื้อก็เปลืองหญ้า เปล่าๆ ถ้าเจ้าไม่มีเงิน ข้าจะให้เงินกับเจ้า 20 บาทก็แล้วกัน” ผู้ใหญ่บ้านก็ยังไม่หยุดหัวเราะ

เพราะตลกที่รอยะมาขายวัวที่แก่ และมีแต่หนังที่ติดกระดูก เพราะถึงแม้ว่าจะให้ฟรีก็คงไม่มีใครเอา แต่ด้วยความที่รอยะนั้นมีความคิดที่บางครั้งก็ซื่อไปหน่อย ทำให้รอยะนั้นไม่พอใจเพราะผู้ใหญ่บ้านไม่ต้องการที่จะซื้อวัวของเขา ก็เลยยื่นขอเสนอใหม่โดยลดราคาให้ครึ่งนึ่ง แต่คำตอบที่ได้รับมาก็ยังเป็นเหมือนเดิม

“ข้าไม่เอาหรอก วัวของข้าก็มีตั้งเยอะแยะ ไม่มีคนจะเลี้ยงอยู่แล้ว เมื่อคราวก่อนก็ทำบุญไปบ้างแล้ว ถึงเจ้าไปหาคนอื่นก็ไม่ใครเขาซื้อหรอกเพราะดูสารรูปเองก่อนเถอะว่าเป็นยังไงแล้วเรื่องวัวไม่ต้องพูดถึงว่าจะมีใครเขาเอา นอกจากคนเขาจะเอาแต่หนัง หรือกระดูก เพราะอย่างอื่นข้าว่า วัวเองคงไม่มี” ทำให้รอยะนั้นเงียบไปสักพัก พร้อมกับอารมณ์โกรธเล็กๆน้อยๆ ที่เก็บไว้ในใจ

 ก่อนที่จะเดินออกจากบ้านของผู้ใหญ่บ้าน และก็ได้ลาผู้บ้านและทุกคนที่อยู่บนบ้านของผู้ใหญ่บ้านต่างคนต่างก็หัวเราะๆดังบ้าง เบาบ้าง เพราะกลัวว่าจะได้ยิน กลัวเสียน้ำใจแก ทันที่เดินออกจากบ้านของผู้ใหญ่บ้านก็คิดว่าจะเอาไงดีที่จะให้ชีวิตนั้นดีขึ้น ก็เดินไปเรื่อย จนถึงที่ลำธารแห่งหนึ่งและก็ได้นั่งกอดเขากับชีวิตที่สิ้นหวัง ที่ยังหาทางไม่ออก สักครู่หนึ่งก็รู้สึกหิวน้ำ

และก็ได้หยิบกระบอกไม่ไผ่ที่ติดตัวมาตลอดเวลา เมื่อจับยกขึ้นมา  ปรากฏว่ามันเบามากเลย เพราะมันคงไม่มีน้ำแล้ว ที่ได้ดื่มก่อนที่จะไปบ้านผู้ใหญ่บ้าน ก็เลยนำกระบอกไม้ไผ่ตักน้ำใส่และก็ดื่ม ในขณะที่กำลังดื่มอยู่นั้นก็เกิดอาการสำลักน้ำ เพราะช่วงนั้นเองที่เขานั้นพบทางสว่างที่คราวนี้สำเร็จแน่ โดยเขามองยังน้ำในลำธาร กระบอกไม้ไผ่ และวัวที่มีแต่กระดูก

ทันทีที่เขายิ้มแล้วก็เดินไปยังที่ผูกเชือดวัวไว้และก็ได้แก้มัดเชือดและก็ลากวัวไปยังใกล้ลำธาร และทันใดนั้นเขาก็เอากระบอกไม้ไผ่ที่เขาไปตัดมาใหม่ให้เป็นเหมือนหลอดใหญ่ รอยะเองรู้สึกว่าจะมันใจคราวนี้เป็นอย่างมาก พร้อมพูดกับวัว ว่า “เจ้าเป็นของข้า งั้นเจ้าก็ต้องช่วยข้า” พร้อมกับเอากระบอกไม่ไผ่ที่เตรียมไว้ยัดใส่ด้านหลังของวัว นั้นคือก้นวัวนั้นเอง เสียงวัวร้องดังลั่นเลย หลังจากที่ใส่กระบอกไม่ไผ่แล้ว เขาจึงลากหัวลงไปในลำธาร

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน