วันที่ อังคาร ตุลาคม 2559

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

หน้าที่ของเรา.....


          หายหน้าหายตาไปหลายวัน  แม่หมีจะไปไหนได้ล่ะคะนอกจากโรงพยาบาล  การไปนอนโรงพยาบาลหลายๆวันทำให้เราได้คิดอะไรหลายๆอย่าง  เรื่องราวที่ผ่านมา  การใช้ชีวิตที่ไม่คำนึงถึงสุขภาพของตัวเอง   การไม่ออกกำลังกายในขณะที่ในอดีตแม่หมีเป็นคนที่ชอบออกกำลังกาย   บริหารร่างกาย  เต้นแอโรบิค(ตอนนั้นฮิตมาก  แต่ตอนนี้เชยมาก) สิ่งหนึ่งที่ทำให้แม่หมีคิดเมื่อนอนอยู่บนเตียงในโรงพยาบาลก็คือคำว่า "หน้าที่"          

        เราทุกคนต่างมีภารกิจหน้าที่ติดตามตัวเรามาตั้งแต่อ้อนแต่ออก   หน้าที่ของการเป็นลูก  เป็นทารก  เป็นเด็กที่ต้องทำตามคำสอนหรือตามแนวทางที่พ่อแม่อยากให้เป็น  พอโตขึ้นมาหน่อยก็ไปโรงเรียน  เป็นนักเรียนที่มีหน้าที่สำคัญคือเรียน  แต่จะเรียนแบบไหนก็แล้วแต่สามัญสำนึกหรือสภาพแวดล้อม  จะขยันเรียน ขี้เกียจเรียน  หรือเรียนบ้างเล่นบ้าง(แบบแม่หมี 555)  เราก็ต้องทำหน้าที่นั้นให้สมบทบาทและดีที่สุด   พอเข้าสู่วัยทำงานเราก็ต้องรับผิดชอบกับงานที่เราทำ   พร้อมทั้งทำหน้าที่หลายๆอย่างพร้อมๆกันไปด้วย  เพราะคนเรามักจะต้องมีหลายบทบาท   เป็นเจ้านาย  เป็นลูกน้อง  เป็นเพื่อน เป็นพี่  เป็นลูกที่ต้องรับผิดชอบดูแลเลี้ยงดูพ่อแม่   หรือเป็นพ่อแม่ที่ต้องดูแลลูกๆของเรา   แม่หมีนอนบนเตียงผู้ป่วยไปก็คิดไปเรื่อยแหล่ะค่ะ   เบื่อที่จะนอนดูทีวีอยู่คนเดียวแต่ก็ต้องทำหน้าที่คนไข้  กินยา  กินอาหาร  เจอหน้าหมอและพยาบาล  กินน้ำก็ต้องมีการวัดว่ากินได้แค่ไหน  รายงานอาการเจ็บป่วยไปจนกระทั่งการเข้าห้องน้ำ(มีใบบันทึกด้วยนะว่าปัสสาวะออกมาเท่าไหร่) ไปนอนคราวนี้นอนเป็นอาทิตย์  แต่ในช่วงกลางวันอาจมีลูกมาเฝ้าบ้างถ้าเขาไม่ติดเรียน  หรือติดทำงาน  ส่วนพ่อหมีน่ะไม่ได้มีโอกาสเฝ้าไข้แม่หมีหรอกค่ะ   เพราะต้องทำงานทุกวัน  กลางคืนจะมาเฝ้าก็ใช่ที่  ก็จะมีหมีน้อยบ้าง  พี่สาวบ้างมานอนเป็นเพื่อน  แต่บางวันก็นอนคนเดียวซึ่งก็ไม่ได้รู้สึกลำบากอะไร  เพราะนอนโรงพยาบาลเอกชนแล้วก็คุ้นชินกับที่นี่มากๆ    คุณหมอและพยาบาลเขาเอาใจใส่ดูแลเป็นอย่างดีอยู่แล้ว   แม่หมีก็ไม่ได้เรียกร้องอะไรกับลูกๆและพ่อหมีว่าต้องมานอนเฝ้าหรือหยุดเรียนหยุดทำงาน  เราต้องตระหนักว่าทุกคนต่างมีหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ  ขอแค่มากินข้าวพร้อมๆกันที่โรงพยาบาลให้เราได้เห็นพวกเขาก็ชื่นใจ  ให้เราหายเป็นห่วงว่าแม้เราไม่ได้ทำหน้าที่แม่บ้านแต่เขาก็ได้กินอิ่มแล้วจะทิ้งแม่หมีไว้กับพยาบาลก็ไม่เป็นไร   เพราะความเจ็บไข้ได้ป่วยของเราก็ทำให้พวกเขาเป็นทุกข์พอแล้ว   ดังนั้นอย่าได้เรียกร้องให้ทุกคนมารุมดูแลเรา   อย่าทำตัวให้เขาเบื่อและรำคาญ(ทั้งๆที่ตัวแม่หมีเองก็เบื่อตัวเองที่ขยันป่วยจังเลย)ทุกคนมีหน้าที่ที่เหนื่อยมาทั้งวันแล้วจะให้เขามาเหนื่อยกับการดูแลเรามันก็กระไรอยู่ใช่มั๊ยคะ

         มานอนคราวนี้เป็นการมาด้วยอาการความดันขึ้นสูง   ทั้งๆที่ควบคุมเรื่องอาหารผลการตรวจเลือดก็ปกติ  ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแต่คงจะเป็นเพราะการไม่ได้ออกกำลังกายด้วยการเดินเหมือนปีที่ผ่านมา   ก็ไอ้โรคเท้าแบนนี่ล่ะค่ะเลยไม่ค่อยอยากออกกำลังกาย   จะขี่จักรยานอยู่กับที่ก็ขี่ได้ไม่นานก็เริ่มไม่สบายกับหลังที่ผ่า   และอาการของโรคคราวนี้ทำให้หมอขอทำTC  Scan และทำMRI สมอง เพื่อตรวจให้ชัดเจน  ซึ่งผลตรวจออกมาก็ไม่เป็นที่หน้าหนักใจอะไร    คนที่หนักใจน่าจะเป็นพ่อหมี 555 เพราะมีหน้าที่จ่ายเงิน   และหนักใจที่แม่หมีเข้าโรงพยาบาลบ่อยมาก   แต่พ่อหมีบอกก็รู้สึกสบายใจที่ได้ให้คุณหมอตรวจอย่างละเอียด   นี่คือหน้าที่หนึ่งของสามีที่ดี(และน่ารักมากๆ)คือ  ไม่ได้ช่วยในเรื่องการดูแลเฝ้าไข้แต่ให้ความใส่ใจในเรื่องสุขภาพของภรรยามาโดยตลอด

         แม่หมีก็ทำหน้าที่ของผู้ป่วยที่ดีคือ  ทำตามคำสั่งหมอทุกอย่าง(ถ้าเห็นว่ามันดีกับตัวเรา   ถ้าไม่ใช่ก็โต้แย้งได้ซึ่งหมอเขาก็รับฟังคนไข้) ตั้งปณิธานเลยว่าจะไม่กินอะไรนอกเหนือจากอาหารที่โรงพยาบาลจัดมาให้  เพื่อควบคุมเบาหวานและความดัน  ผลคือน้ำตาลลดลงอย่างเห็นได้ชัดจนเกือบเท่าคนปกติ  หมอก็พอใจมาก  ส่วนแม่หมีกินอาหารไปก็อยากร้องไห้ไปด้วยอาหารในการควบคุมมันน่าเบื่อมากๆ จืด ไม่ถูกปากเอาเสียเลย  สามมื้อกับอาทิตย์กว่าๆ (คราวก่อนเจอไป 15 วัน  เบื่ออาหารมากๆ) แม้เจ้าหน้าที่โภชนาการจะมาถามว่า  "อยากกินอะไรก็บอกได้นะคะ" (เพราะเขาจะเปิดดูในถาดว่าเรากินอาหารได้เยอะหรือเปล่า   ความจริงอาหารของที่นี่สะอาดและคนไข้อื่นอาจชอบ  แต่แม่หมีนอนโรงพยาบาลจนเบื่ออาหารมากกกกกกกกกก....  พอเขาเปิดฝาภาชนะดูก็รู้ว่า  คนไข้กินได้ไม่มาก  เขาก็ต้องรายงานหมอ)ความจริงถ้าแอบกินอย่างอื่นก็ได้ค่ะ   แต่แม่หมีซื่อสัตย์กับหน้าที่ของคนไข้ที่ดี   หมอสั่งแบบไหนก็กินแบบนั้น  ไม่หวาน ไม่เค็ม  ไม่มัน(และไม่อร่อย)  และหมีน้อยก็ทำตามคำสั่งหมออย่างเคร่งครัดเหมือนกัน    เวลาเขาซื้ออะไรขึ้นมากินพอเรามองเขาจะบอกทันทีว่า  "อันนี้หวาน  อันนี้เค็ม  คุณแม่ต้องเข้มแข็ง" เฮ้อ...ความหวังดีของหมีน้อยที่โหดร้ายมากๆ (พ่อหมีกับพี่หมีใหญ่ยังไม่เคร่งครัดเรื่องการกินของแม่หมีเท่าเจ้าหมีน้อยเลย  ฮึ่มมม!!!)

         แม่หมีจะรอหมอขึ้นมาตรวจในทุกวัน   พยาบาลก็จะรายงานผลเลือด  ความดันหรือมีสิ่งผิดปกติใดๆให้หมอฟัง  หมอก็จะซักถามอาการของแม่หมี  รู้สึกอย่างไรก็บอกหมอไปทุกเรื่อง   แม่หมีเคยได้ยินใครสักคนพูดว่า  "หมอไม่ใช่ญาติพี่น้องของคนไข้ ไม่ต้องไปมีอารมณ์  มีความเสียใจหรือมีความทุกข์กับคนไข้  แต่มีหน้าที่เป็นเพื่อนร่วมรบ  มีหน้าที่ที่รบไปด้วยกัน  มีหน้าที่ทำให้เพื่อนร่วมรบอย่างแม่หมีรู้สึกสบาย "  แม่หมีก็เลยยกให้หมอเป็นหัวหน้าทัพที่จะต่อสู้กับโรค   จะใช้ยาตัวใดวิธีการรักษาแบบใดก็บอกมา   ส่วนแม่หมีก็จะเป็นพลทหารทำตามคำสั่งอย่างเคร่งครัด  หวังว่าต่างคนต่างทำหน้าที่ของตนแล้ว   เราก็จะชนะศึกได้สักวัน   ตอนนี้แม่หมีกำลังคิดวิธีใหม่ค่ะ  คือรักษาตัวเองด้วยอาหารเพื่อให้วันหนึ่งเราจะได้ไม่ต้องกินยา   เพราะตอนนี้พ่อหมีเขาบอกว่า  " แม่หมีกินยาเป็นอาหาร "   ค่ะ  แม่หมีก็จะใช้อาหารมาเป็นยารักษาร่างกายแทน  เอาใจช่วยด้วยนะคะ   ตอนนี้กลับมาอยู่บ้านแล้วค่ะ  เปิดตู้เย็น  โอ้ว! ทุเรียนกวน  ช็อคโกแลต และอื่นๆอีกมากมาย  ตัวการทำให้ป่วยเต็มตู้เย็นเลย  จะไม่ให้มีก็คงไม่ยุติธรรมกับพ่อหมีและลูกๆ   เข้มแข็งหน่อยนะยัยแม่หมี   เฮ้อ!!!!!!ชีวิต 

          ปล. พอกลับมาบ้านเริ่มกระบวนการกินอาหารเป็นยา  ชักสงสัยว่าจะทำไปได้สักกี่น้ำ  เพราะไม่ได้ทำอาหารกินเองนานแล้ว  รู้สึกเมื่อยล้ากับการยืนปรุงอาหาร  ชั้นจะรอดมั๊ยเนี่ยแม่บ้านก็ไม่มีเสียแล้ว  เหนื่อยฝุดๆ  หน้าที่ค่ะหน้าที่!!  


                         รำพึงโดย   แม่หมี (รำพึงยาวไปมั๊ยเนี่ยยย...)

โดย แม่หมี

 

กลับไปที่ www.oknation.net