วันที่ อังคาร ธันวาคม 2559

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ภาพความทรงจำอันสวยงามในทริปตามรอยพ่อ


 

เกินความคาดหวังจริงๆ ค่ะสำหรับการเดินทางในทริปนี้

“ตามรอยพ่อ..ต่อลมหายใจให้ลิบง..ปลูกหญ้าทะเลมั่นคงให้พะยูน”

ด้วยอุปสรรคมากมายแต่ทุกอย่างก็เกิดขึ้นได้และจบลงอย่างสวยงามตามธรรมชาติตามสถานการณ์

เป็นสามวันสองคืนที่มีคุณค่ามาก 

ทริปจบแต่ความรู้สึกไม่จบ

น้องเพื่อนพี่ที่รักยังคงสนุกสนานกับการเล่าเรื่อง

สุขใจทุกครั้งเมื่อได้ชมภาพได้อ่านเรื่องราวที่พี่ๆ เพื่อนๆ เขียนไว้

อิ่มใจมากมายเมื่อได้ระลึกถึงทุกบรรยากาศที่ฝั่งอันดามัน

การพบกันในครั้งนี้

พี่ๆ เพื่อนๆ แต่ละท่านต้องวางภาระกิจสำคัญไว้เบื้องหลังและพร้อมฝ่าฝันอุปสรรค

จากกรุงเทพฯ ปัตตานี สงขลา ภูเก็ต พัทลุง ชุมพร นครศรี

แล้วมาพบกันที่ตรัง

ฉะนั้น การได้พบกันไม่ใช่เรื่องง่ายและไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แน่นอน


พี่เจ้าหญิงบอกว่า

..เหนือสิ่งอื่นใด..เราเป็นลูกของพ่อเดียวกัน..เรารักกัน..

  

 

สำหรับชีวิตส่วนตัวนรองเองก็วุ่นไม่น้อย เป็นแม่ลูกสองที่ต้องคอยดูแลสองลูก

ลูกเป็นเด็กกิจกรรม ทั้งนางรำและนักดนตรี

แต่ละวันแม่ต้องเตรียมพร้อม บางวันต้องตื่นแต่ตั้งตีสอง บางคืนก็ต้องกลับบ้านดึก

ลูกกับแม่งานแยะไม่แพ้กัน แต่นั่นคือสิ่งที่เราเลือก 

ช่วงปีที่ผ่านมาจะต้องเตรียมความพร้อมมากมาย เพราะลูกสาวลูกชายต้องเลือกสายวิชาเรียน 

 

คนโต ม.6 เตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัยและก็ไม่ผิดหวังลูกชายได้เดินไปในเส้นทางสายดนตรีที่ลูกชอบ

คนเล็ก ม.3 เตรียมตัวเลือกสายวิชาและลูกสาวเธอก็เลือกเรียนสายวิทย์-คณิตที่ลูกรัก 

 

 

 

 

 

นรองเองเป็นแม่ที่ติดลูกและลูกก็ติดแม่  

ในแต่ละวันต้องดูแลหลายอย่าง อาหารเสื้อผ้าหน้าผมของลูกต้องพร้อมก่อน 

บางวันลูกอยากจะทำอาหาร อยากทำงานประดิษฐ์ทำงานฝีมือ ก็ต้องมีเวลาคอยดูคอยช่วย  

ก่อนลูกนอนต้องกล่อมต้องนวด นวดลูกนึงอีกลูกนึงน้อยใจ ก็เลยต้องนวดทั้งสองลูก

บางครั้งลูกอยากร้องเพลงให้ฟัง ก็ต้องนอนฟัง ฟังไปหลับไป

ยอมรับว่าเป็นมนุษย์แม่ที่มีอาการติดลูกอย่างหนัก

พอถึงเวลาจะต้องห่างลูกนี่เรื่องใหญ่ทีเดียว

แต่ก็กำลังพยายามฝึกตน  

 

 งานมากมายร่างกายก็จะต้องแข็งแรง

จึงต้องแบ่งเวลาไปให้กับการออกกำลังกายเท่าที่จะทำได้ 

 

 

ก็ยังมีอยู่นะคะอารมณ์เศร้า เหงา ง่วง หงอย  แต่จะต้องคอยจัดการให้ดี 

บางวันอยากจะเหงาสักห้านาที อยากจะเศร้าสักสองชั่วโมง

ทำไม่ได้ เวลาไม่พอ ต้องไปต่อ งานรออยู่ ลูกรออยู่

ก็เลยอาจจะกลายเป็นคนเย็นชาในบางที อาจจะไม่มีเวลาในบางเรื่อง นั่นเพราะความจำเป็น 

  

 

 

 

ภาระกิจงานประจำก็ไม่น้อย 

การดูแลงานไอทีให้กับ 3 องค์กรหลัก ที่เกี่ยวข้องกับการผลิต การขาย การตลาด

หากไม่ได้ทีมงานที่ดีพี่นี้คงไม่รอด 

ต้องขอบคุณน้องๆ ไอทีทีมผู้น่ารักทุกคน ที่ทำให้พี่ได้มีเวลาทำงานจิตอาสา

 

 ขอขอบคุณ  

บริษัท ยูนีซัน จำกัด, บริษัท เอฟ.ซี.พี. จำกัด, บริษัท เมดไลน์ จำกัด

ผู้สนับสนุนทั้งเบื้องหน้าและเบื้องหลัง 

ผู้ทำให้นรองได้มี “โอกาส” ทำสิ่งที่เป็นประโยชน์ต่อผู้อื่น 

 

 

นรองเป็นเพียงพนักงานคนหนึ่งในองค์กร ที่ได้รับความไว้วางใจให้ทำงาน

ขอบคุณเจ้านายที่ไว้วางใจ

“ความไว้วางใจ” ทำให้นรองได้รับ “โอกาส”

เมื่อมี “โอกาส” ทำในสิ่งที่ “เป็นประโยชน์” ต่อผู้อื่น

นรองต้องรีบทำ

ทำให้ดีทำให้เต็มที่ “โอกาสดีๆ” ไม่ได้มีบ่อย

จึงต้องทำในขณะที่ยังมีโอกาสทำและจะต้องทำให้ได้รับโอกาสที่จะได้ทำต่อไปอีก 

 

ด้วยหน้าที่หลักของนรอง คือ การดูแลงานไอที

แต่กิจกรรมมอบห้องพยาบาลและเวชภัณฑ์ยาในถิ่นทุรกันดารนี้

นรองขออาสาทำตามความพร้อม

 

งบประมาณที่บริษัทให้มานั้นจะใช้ไปในการจัดซื้อจัดหาอุปกรณ์และเวชภัณฑ์ยาให้กับพื้นที่ทั้งหมด

 

และในครั้งนี้กลุ่มเพื่อนๆ ทั้งในโอเคเนชั่นและกลุ่มจิตอาสา

ได้ร่วมกันสนับสนุนบริจาคเงินซื้ออุปกรณ์ทางการแพทย์ 

 

เพื่อความสะดวกในการเดินทาง

จึงเตรียมการส่งของให้ถึงลิบงในวันเสาร์ที่ ๓ ธันวาคม ๒๕๕๙

แต่ด้วยฝนตกหนักเวชภัณฑ์ยาและนมจึงถูกจัดส่งถึงลิบงในวันอังคารที่ ๖ ธันวาคม ๒๕๕๙

ขอบคุณ "น้องสุวิทย์" และ "ทีมกู้ภัยลิบง" ที่ช่วยขนช่วยจัดของ 


สำหรับค่าใช้จ่ายในการ
เดินทาง

ค่าที่พัก ค่าอาหาร ผู้ร่วมกิจกรรมพร้อมจะเสียสละทรัพย์ส่วนตน

ซึ่งถ้าหากไม่รักไม่ชอบในสิ่งเดียวกันเราก็คงไม่ได้มาพบกัน

ขอขอบคุณทุกคนจากใจ

 


ทริปนี้เป็นทริปพิเศษ

สำหรับ "เพื่อนพี่น้องที่รัก" ชาว "โอเคเนชั่น"

รวมทั้งเพื่อนจิตอาสา "กลุ่มชุมพร" และ "ทหารเรืออาสา"

มาพบกันเพื่อร่วมกันทำกิจกรรมด้วยความสุขใจด้วยความชอบในสิ่งเดียวกัน

"ด้วยความเป็นพี่น้องร่วมท้องพันธุ์โอเค"

ขอกราบขอบพระคุณ

บล็อกเกอร์พี่ "ลูกเสือหมายเลข ๙"

บล็อกเกอร์พี่ "เจ้าหญิง" บล็อกเกอร์อาจารย์ "คนริมเล"

บล็อกเกอร์พี่ "ชบาตานี" บล็อกเกอร์พี่โต้ง "สำรวจฟ้า" บล็อกเกอร์พี่ "พิทักษ์" 

บล็อกเกอร์ "จั๊กเด๋" และ บล็อกเกอร์ "อนาคาริก"

บล็อกเกอร์พี่ "กำหนัน" บล็อกเกอร์พี่ "พาจรดอทคอม" และ "พี่ใหญ่"

ขอบคุณ "น้องก้อย" และเพื่อนๆ จากชุมพร ขอบคุณเด็กๆ ด้วยนะคะน่ารักทุกคนเลย

ขอบคุณ "พี่กัญญา" และขอบคุณ "น้องเหมี่ยว" สาวน้อยผู้น่ารักช่วยพี่ทำงานได้ดั่งใจทุกอย่าง

ขอบคุณพี่ชาย "พี่นก" ทหารเรืออาสา ผู้ที่ช่วยทำให้เกิดโครงการมอบห้องพยาบาลฯ

 
 ขอบคุณ “เพื่อนร่วมทางที่แสนวิเศษ” ในทริปนี้ 

หากโอกาสมี "น้องเพื่อนพี่หัวใจเดียวกัน" คงจะได้พบกันอีก

ขอขอบคุณน้ำใจ ขอขอบคุณในการเสียสละ ขอขอบคุณทุกท่านมากค่ะ

ขอบคุณที่อยู่ดูแลกันและกันตั้งแต่วันแรกจนถึงวันกลับ

ขอให้ทุกท่านโชคดีและมีความสุขทุกๆ วันค่ะ

 

 

มาเล่ากันต่อจาก..เบื้องหลังทริปตามรอยพ่อ..นะคะ

ที่เรานั่งลุ้นกันไปลุ้นกันมาเรื่องการเดินทางในวันนั้น

ถ้ารถไฟออกตามเวลา คือ ห้าโมงห้านาที

ดีใจมากเจอ "พี่ลูกเสือหมายเลข ๙" แล้วชวนกันไปถ่ายรูป "พี่เจ้าหญิง" สั่งไว้

พวกเราถ่ายภาพนี้กันตอนห้าโมงแล้วกลับขึ้นไปรอเพื่อนๆ บนขบวน

 


ครั้งแรกนรองซื้อตั๋วเป็นตู้นอนขบวน 167 ถึงช้ากว่าขบวน 83 เกือบสองชั่วโมง

บอกกับ "พี่เจ้าหญิง" ว่าขบวน 83 ไม่มีตั๋วนอน

พี่หญิงจะจัดรถไว้คอยรับ แต่นรองเกรงว่าจะเป็นภาระ ทำให้พี่หญิงจัดการยากขึ้นไปอีก

ผ่านไปวันนึงตัดสินใจกลับไปเปลี่ยนตั๋วเป็นขบวน 83 เอานั่งก็ได้ขอให้ได้ไปขบวนเดียวกัน

"พี่กัญญา" เพื่อนมาถึงหัวลำโพงก่อน ขึ้นรถคันที่ 7 ตามที่นรองบอก

ไหง๋มีแต่เบาะนั่งแล้วจะนอนยังไงนิ  เพื่อนเกิดอาการงงๆ ขึ้นรถแล้วก็ลงไปรอข้างล่าง

นรองยุ่งจนลืมบอกเพื่อน ว่าคืนนี้เราไม่ได้นอนกันแล้ว เราต้องนั่งไปถึงตรังนะ

พี่กัญญาไม่บ่นสักคำ เอาไงเอากัน น่ารักจริงๆ ขอบคุณมากนะพี่นะ

(พี่ญา นรอง และน้องเหมี่ยวค่ะ)

 

"คนขับรถไฟใจดีรอพี่พิทักษ์"

ถ่ายภาพส่งให้พี่หญิงได้สบายใจว่าเพื่อนร่วมทางในขบวน 83 มาครบแล้วค่ะ  

 

"น้องก้อย" น้องสาวผู้น่ารัก

ที่เพิ่งเสร็จภาระกิจช่วยเหลือน้ำท่วมพี่น้องชาวชุมพร

ชวนเพื่อนๆ (ไปรถส่วนตัว) จิตอาสารร่วมเดินทางในทริปนี้ด้วยเพื่อนๆ

แต่ตัวเองอยากให้ลูกสาวมีประสบการณ์นั่งรถไฟ

พาลูกสาว "น้องพลอย" มารอรถไฟตั้งแต่เทื่ยงคืน ได้ขึ้นรถเกือบตีสอง นับถือใจน้องจริงๆ ค่ะ

 

ขึ้นรถไฟขบวนนั่งก็เลยต้องนั่งหลับๆ ตื่นๆ แบบนี้ทั้งคืน

 

ตื่นเช้ามาเส้นปูดขมับ ขยับตัวนิดหน่อยก็ปวด ไมเกรมมาหาแต่เช้า ดูท่าจะกลับยากเสียด้วย

 

 

ทุกคนดีใจรถไฟเปิดทางให้เราได้ไปต่อ..ทริปตามรอยพ่อ

 

 

โทรบอก "พี่เจ้าหญิง" ให้คนขับควบรถไม้กลับไปรอรับที่สถานีตรังได้เลย

 

พี่ๆ เพื่อนๆ มารอรับ 

"เป็นความประทับใจ เป็นความรู้สึกที่ดีมาก อยากจะกอดขอบคุณทุกคน"

 

 มื้อเช้าหิวมากกกกกกทุกอย่างน่ากินไปหมดเลย แต่ไม่ได้กิน "ติ่มซำ" เลยค่ะ (ต้องกลับไปใหม่)

 

 กินได้แค่จานนี้..แล้วก็ต้องกินยา..เพราะว่าปวดตุ๊บๆ ไปทั่วหัวเลย

(ขอบคุณภาพถ่ายจ้ะ จากกล้องไหนก็ไม่รู้)


ทั้งกิน ทั้งดม ทั้งอม ทั้งทา

หายใจเข้าให้ลึก หายใจออกให้ยาว

ความสุขรอเราอยู่ข้างหน้า ภาวนาว่าจะต้องรีบหาย เพี้ยงงงง 

 

พี่ๆ เพื่อนๆ ได้เขียนเรื่องไว้สวยงามเก็บบันทึกภาพความสุขไว้มากมาย

นรองขอตามเก็บเรื่องเก็บภาพความสุข

"ภาพความทรงจำอันสวยงามในทริปตามรอยพ่อ"

มาบันทึกไว้เอ็นทรี่นี้อีกครั้งนะคะ

"ขอขอบคุณทุกๆ เรื่อง ทุกๆ ภาพจากพี่และเพื่อน"

 

 

 

 

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  "หากไม่ใช่พันธ์ุเดียวกันก็คงไม่มีบรรยากาศแบบนี้"

 

  

 

"ม่วงเบาน้ำพริกหวาน" กับ "ข้าวยำปัตตานี" 

พี่สาวชบาหอบมาจากตานี

เผลอแพร่บน้ำพริกหมดถ้วย..ข้าวยำก็ด้วยน้องยังไม่ได้กินทีนิ

พี่สาวปรุงปุ๊บน้ำบูดูหมดเกลี้ยงภายในไม่กี่นาที 

ฝีมือการปรุงอาหารต้องยกให้พี่สาวคนนี้ค่ะ

 

 

 

 

 

 

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


ขอบคุณสามวันสองคืนอันมีคุณค่า

ขอบคุณทุกเวลา ขอบคุณทุกนาที ขอบคุณที่ดูแลกัน ขอบคุณที่รักกัน 

  

 

 


ทุ่มกว่าๆ ได้เวลาเตียงใครเตียงมัน นรองหลับสนิทแบบหมดสิทธิ์ฝัน ตื่นมาทีเดียวเช้าวันใหม่ 

 

"ที่นี่สถานีศาลายา..ที่นี่สถานีศาลายา"

ผู้โดยสารโปรดสำรวจสิ่งของและสัมภาระให้เรียบร้อยก่อนลงจากขบวนรถ

 

เดินทางปลอดภัยแล้วพบกันใหม่นะคะพี่สาวที่รัก

บั๊ยยยยบายยยยยค่ะ

 

 วันอังคารที่ ๑๓ ธันวาคม ๒๕๕๙

เพื่อนพี่น้องเดินทางถึงบ้านเรียบร้อยกันหมดแล้ว

มองเวลาจวนจะสิบเอ็ดโมง

สองสาวยังคงลั้นลาอยู่บนรถไฟฟรี..เธอดีใจมากมายที่ได้ใช้สิทธิ์

 

 

 กว่าจะถึงออฟฟิศปาเข้าไปบ่ายโมง

กลับเข้าโหมดสาวออฟฟิศ..ดำเนินชีวิตตามวิถีต่อไป

 

 

หาก "โอกาส" มี "พี่น้องเรา" คงจะได้พบกันอีก

ด้วยรักและคิดถึง

บล็อกเกอร์นรอง

 

 

 รวม Link กิจกรรมตามรอยพ่อ ต่อลมหายใจลิบง ปลูกหญ้าให้ทะเลมั่นคงให้พะยูน ปี 3

 

      

ขอขอบคุณ "โอเคเนชั่น" พื้นที่แห่งการเรียนรู้และแบ่งปัน

ขอขอบคุณทุกท่าน

ที่แวะมาเยี่ยมชมและเป็นคอยกำลังใจให้เสมอ

_/\_ ขอบคุณมากค่ะ _/\_  

     

โดย นรอง

 

กลับไปที่ www.oknation.net