วันที่ อังคาร กุมภาพันธ์ 2560

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ลูกสอนแม่.....


      เพื่อนๆชาวบล็อกอ่านไม่ผิดหรอกค่ะ  แม่หมีตั้งใจที่จะให้ชื่อเอ็นทรี่นี้ว่า "ลูกสอนแม่"  และไม่ได้ก้าวล่วงไปถึงลูกหรือแม่ทุกคนบนโลกใบนี้   แต่มันหมายถึง  ลูกๆของแม่หมีและตัวแม่หมีเองค่ะ          

      ในอดีตแม่หมีเป็นเพียงเด็กซนๆ ไม่ตั้งใจเรียนในวิชาที่ไม่ชอบ  แต่ตั้งใจเรียนในวิชาที่ชอบ  ซึ่งมันก็มีไม่กี่วิชาหรอกค่ะ  วิชาที่ไม่ชอบจึงมีมากกว่าวิชาที่ชอบ  แม่หมีเป็นคนที่ไม่มีทักษะในวิชาพลศึกษา   วิชาการงานหรือการทำการฝีมือก็แสนจะห่วย  จำได้ว่าครั้งนึงอยู่ชั้นมัธยมต้นครูสั่งงานให้ไปทำงานชิ้นหนึ่ง  เป็นชิ้นงานที่ให้ทำทั้งเทอมเอามาทำในห้องเรียนได้และเอาไปทำต่อที่บ้านได้  แต่ต้องเป็นงานชิ้นใหญ่และใช้เวลานาน   แม่หมีก็ไปเอางานของน้องสาวซึ่งกำลังเรียนอยู่ชั้นประถมปลายในโรงเรียนของที่บ้านมาส่ง  น้องถักผ้าพันคอค่ะเธอเป็นคนมีทักษะด้านนี้  พอถึงชั่วโมงเรียนวิชาการงานแม่หมีก็จะเอาผ้าพันคอ(งานฝีมือของน้อง)มาถักโครเชท์  จิ้มไปจิ้มมาให้อาจารย์เห็นว่ายัยคนนี้ถักผ้าพันคอนะ   พอหมดชั่วโมงเรียนก็เอากลับบ้านไปคืนน้องให้น้องทำต่อ   ทำแบบนี้จนกระทั่งน้องถักเสร็จ  น้องส่งงานคุณครูเรียบร้อย  ก็ได้เวลาส่งงานของแม่หมีพอดี  แม่หมีก็จะเอามาพับอย่างสวยงามใส่ถุงพลาสติคอย่างดี  ติดชื่อตัวเองแล้วเอาไปส่งครู  ถ้าคุณแม่รู้ก็คงโดนดุ  ส่วนน้องเธอก็น่ารักไม่ได้ว่าอะไร  (หรือจะว่าในใจก็ไม่รู้ได้นะคะ  ซึ่งการประพฤติแบบนี้มันไม่ถูกต้องมันผิดศิลธรรม    แต่ก็แม่หมีน่ะไม่มีฝีมือจริงๆนะคะ  ให้อภัยแม่หมีเถอะนะ  ก็ตอนนั้นเค้ายังเป็นเด็กอยู่นี่นา

       การบ้านก็เช่นกันก็ทำบ้างไม่ทำบ้าง  ถ้าเป็นเรื่องคณิตศาสตร์นี่ไม่ต้องคิดให้ปวดหัว  ลอกเพื่อนอย่างเดียว  แต่แม่หมีเป็นเด็กช่างคุยและมีน้ำใจกับเพื่อน   เพื่อนเลยรักแต่บางทีก็มีบ่นนะคะว่า   "แกลองคิดเองบ้าง   ถ้าทำไม่ได้ชั้นจะสอนให้เดี๋ยวเวลาสอบทำไม่ได้นะ" เอาตัวรอดมาได้ก็เพราะเพื่อนๆนี่ล่ะค่ะ  แต่ถ้าเป็นวิชาที่ชอบแม่หมีโอเคเลยค่ะ  งานกลุ่มเหรอ  ชั้นทำคนเดียวหมดเลยก็ได้  มันเลยถัวๆกันไป  มีข้อดีบ้างข้อเสียบ้าง  นี่ล่ะค่ะแม่หมี   เรื่องคุยเรื่องเล่นเป็นวิชาเอก   เรื่องเรียนเป็นวิชารอง  ไม่ชอบเรียนวิชาไหนก็โดดเรียน   ไม่ได้หนีหายไปไหนหรอกค่ะ   สิงสถิตอยู่ในห้องสมุดนอนอ่านหนังสือนิยายหลบมุมตามชั้นหนังสือ  สอบเอ็นทรานซ์เข้ามหาวิทยาลัยได้นี่  เพื่อนๆแปลกใจกันมาก  อะโด่....ก็อยู่บ้านท่องหนังสือ(เป็นเสือซุ่มค่ะ)  เพราะลูกคนไหนท่องหนังสือพ่อจะถือหาง  ไม่ต้องทำงานบ้านมากนัก  ส่วนเวลาอยู่โรงเรียนก็คุยสิคะ  เพื่อนเยอะต้องคุยให้ทั่วถึง  คุยในห้องเรียน  แอบคุยขณะครูสอน  แอบกินขนมบ้างแกล้งทำเป็นป่วยไปนอนห้องพยาบาลบ้าง   การไปโรงเรียนเป็นเรื่องสนุกสำหรับแม่หมี(สนุกตรงมีเพื่อนๆและทำเรื่องนอกกรอบบ้าง  แบบเพื่อความฮาเล็กๆน้อยๆนี่แหล่ะ) ความจริงถ้าแม่หมีตั้งใจเรียนให้มากกว่านี้คงจะได้แต่มันไม่ถูกจริต  แต่ถ้าวิชาใดชอบนี่คะแนนนำโด่งเลย  (ทำดีได้แต่ไม่ทำ 555 แต่อะนะ   พอมีลูกเราก็สอนลูกได้เพราะเรื่องไม่ดีแม่ทำมาหมดแล้ว  ลูกไม่ต้องทำ  เสียสละเพื่อลูกนะเนี่ย...เขาจึงเรียกว่า "แม่ตัวอย่าง"ไง 555)        

       จากเด็กสาวแสนซน  แสนงอน เกียจคร้านบ้าง เริ่มเปลี่ยนแปลงตัวเองในทางที่ดีขึ้น(บ้าง) ยิ่งพอเรียนจบแล้วกลายเป็นคุณครู  จึงเปลี่ยนตัวเองมาเป็นครูที่เด็กๆรัก(เพราะเราไม่ลืมความเป็นเด็กที่เราเคยเป็น) ยิ่งมารับหน้าที่เป็นครูใหญ่ทำให้เราต้องปรับเปลี่ยนตัวเองเป็นผู้บริหารที่ดี  น่าเชื่อถือ ไม่ได้รู้สึกอึดอัดแต่มันเป็นไปเองโดยอัตโนมัติ  เรียกว่า สภาวการณ์มันทำให้เราเปลี่ยน  แต่เรื่องรักเด็กๆนี่มันอยู่ในดีเอ็นเอ  การเป็นครูที่เด็กๆรักจึงไม่ยากนัก  ไม่งั้นจะเลือกเรียนคณะศึกษาศาสตร์ทำไม  (อยากเป็นครูในแบบที่ตัวเองชอบไง 555)  แต่พอมาแต่งงานมีลูกกลายเป็นเปลี่ยนไปหมด  งานบ้านที่จำเป็นต้องทำ(เพราะสงสารคุณแม่อยากแบ่งเบาภาระ  จึงทำได้ทุกอย่าง  ซักผ้า  รีดผ้า  ทำอาหาร ทำได้หมดถึงจะไม่ชอบ  แต่อะฮั้นก็ทำได้นะคร้าาา...) กลายเป็นต้องทำเพื่อสามี(ที่รัก) เพื่อลูก (ที่รักสุดหัวใจ)  ชีวิตน้อยๆที่เราให้กำเนิดเขามา   เราต้องดูแลเขาให้ดีที่สุด   ลูกทำให้แม่คนนี้เป็นผู้หญิงที่ดี  ไม่งอแง  ไม่เอาแต่ใจตัวเอง  ไม่ว่าจะทำสิ่งใด  ต้องนึกถึงลูกก่อน (นึกถึงพ่อหมีด้วยค่ะ)  รู้สึกตัวเองว่า   เป็นคนใจเย็นขึ้นมากกว่าเดิม   รับฟังเหตุผลมากขึ้น   มองโลกในมุมมองที่กว้างขึ้น  มีสติ อดทนและรู้จักให้อภัยมากขึ้น  ลูกๆทำให้แม่หมีเปลี่ยนไปมากจริงๆ  ลูกเปลี่ยนผู้หญิงคนหนึ่งให้เป็นแม่อย่างที่แม่หมีไม่เคยคิดว่าตัวเองจะทำได้

       หลายเรื่องที่ลูกสอนเรา  แม้กระทั่งเรื่องการใช้คอมพิวเตอร์   แรกๆยังใช้เครื่องคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะ ที่เราเรียกกันว่าคอมพิวเตอร์ pc  แม่หมีอยากอ่านเรื่องราวต่างๆ  อยากใช้อินเทอร์เน็ต  ลูกก็สอนให้   ตอนแรกเปิดคอมพ์ปิดคอมพ์ยังไม่เป็นเลยค่ะ  (กว่าจะทำเองได้เล่นเอามึน) บางครั้งกดโน่นนี่มั่วไปหมด  ติดไวรัสมา  ลูกก็ไม่บ่นอะไร   พอเข้ามาเขียนเรื่องราวในบล็อก  ลูกก็สมัครให้เสร็จ พี่หมีใหญ่เป็นคนสมัครให้  บอกแม่อ่านแต่เรื่องของคนอื่น  แม่ลองเขียนให้คนอื่นอ่านบ้างสิ   เริ่มหัดพิมพ์พอหมดบรรทัด  มีปัญหาอีกแล้ว  "ลูกจ๋า   แม่จะขึ้นบรรทัดใหม่มันกดตรงไหนอ่ะ"  หมีน้อยต้องมายืนกำกับ  "แม่กดEnter สิครับ"   พอสักพักหมดบรรทัดจะขึ้นบรรทัดใหม่  ลืมอีกแล้ว   แรกๆภาพก็ลงไม่เป็นคลิปก็ลงไม่ได้  ก็ต้องให้ลูกมาสอน   เฮ้อ!!! มันเหนื่อยจริงๆ  เหนื่อยแทนลูกที่ต้องมาสอนแม่  พออยากทำคลิปไว้ดูเล่นก็ให้หมีน้อยมาสอน   หมีน้อยก็พยายามสอน  แต่รู้สึกว่ามันยุ่งยากเหลือเกิน   เลยบอกหมีน้อยว่า "ไม่เอาแล้ว  ถ้าแม่อยากได้  หมีน้อยทำให้แม่แล้วกัน"  นี่ไง  ถ้าพยายามอีกนิดก็คงทำได้  แต่ไม่ทำ  เลยแก้ตัวว่า   "ถ้าแม่นั่งนานๆแม่จะปวดหลัง  ปวดเอว  เอาแค่นี้ก็แล้วกัน  เขียนเรื่อง  ลงภาพ  เอาคลิปลงในยูทูป   เอาคลิปจากยูทูปมาลงในเอ็นทรี่  แค่นี้ก็พอแล้ว แม่ทำได้แค่นี้พอแล้วครับ" พอมีโน๊ตบุ๊คเป็นของตัวเอง คราวนี้ลูกไม่บ่นแล้วล่ะค่ะว่าแม่ไปกดแล้วติดไวรัสอะไรมา   พอเครื่องเป็นอะไรเราก็ไปพันธุ์ทิพย์ให้หมอคอมพ์เขารักษา

        ขอบคุณลูกๆนะครับ   ที่สอนแม่ในหลายๆเรื่อง  บางเรื่องลูกก็สอนแม่โดยไม่รู้ตัว  สอนให้แม่คิด  ให้แม่พยายาม  ให้แม่ค้นหาวิธีที่จะพัฒนาลูก   สอนให้แม่เป็นแม่อย่างที่ลูกชอบ(รึเปล่านะ  555)  ขอบคุณที่ทำให้แม่คนนี้มีความสุขนะครับ   ขอบคุณพ่อหมีด้วยนะคะที่อยู่เคียงข้างกันตลอดมา


                        บันทึกด้วยความรัก                                                                             

                             แม่หมี (แม่ที่ยังคงเรียนรู้เรื่องใหม่ๆจากลูก  อย่างไม่หยุดหย่อน เหมือนความรักที่เพิ่มพูนขึ้นทุกๆวันไม่หยุดหย่อนเหมือนกัน)


      มาดูภาพกันค่ะ

                                                        ภาพเด็กหญิงแสนซน


                    หมีน้อยกับพี่หมีใหญ่  คุณครูของแม่หมี  ไม่ใช่คนแรกนะคะ  คนแรกต้องยกให้คุณแม่

  สามคนแม่ลูก  เราเรียนรู้ไปด้วยกัน
                                                                                                  
             มาฟังเพลงเพราะๆความหมายดีๆ  You Raise Me Up – จากศิลปิน Westlife ขอบคุณนะคะ

โดย แม่หมี

 

กลับไปที่ www.oknation.net