วันที่ เสาร์ เมษายน 2560

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

วันเกิดของฉันและรักของเรา....กับปั้นลี่ที่บางรัก


       ความจริงแม่หมีไม่อยากนึกถึงวันเกิดหรอกค่ะ  ยิ่งเวลาผ่านไป...เวลาถึงวันเกิดนี่มันเจ็บจี๊ดในหัวใจ  โอ...นี่เราแก่ไปอีกหนึ่งปีแล้วหรือนี่  แล้วก็เลยพยายามลืมเมื่อถึงวันเกิด  แต่พ่อหมีและลูกๆเขาจำกันได้ค่ะ   โดยเฉพาะพ่อหมีเขาจำวันสำคัญของทุกคนในครอบครัวได้หมด  วันเกิด วันแต่งงานทั้งวันทำพิธีทางศาสนาและวันเลี้ยงฉลองงานแต่ง  (ช่างเป็นผู้ชายที่น่ารักมากๆ)  ในทุกวันสำคัญก็จะมีไปกินอาหารกันตามร้านอาหาร  แต่ปีนี้แม่หมีไม่สนใจค่ะ  เพราะตอนนี้จะจำได้ก็แต่ว่ามีนัดกับหมอวันไหน  วันอื่นๆสำหรับตนเองไม่ใช่สาระสำคัญอีกแล้ว  และตั้งแต่แม่หมีมีลูกแม่หมีรู้สัจธรรมเลยว่า วันเกิดของเราเป็นวันที่แม่ของเราทรมานและเจ็บปวดที่สุดในชีวิต  แต่พอวันเกิดของลูกเรา คนเป็นแม่มักจะถือว่าวันที่ลูกเกิดเป็นวันที่เรามีความสุขที่สุดในชีวิต   จะเจ็บปวดอย่างไรเราไม่สนใจแต่เราสนใจสิ่งมีชีวิตเล็กๆที่อยู่ในอ้อมกอดของเรามากกว่า  แต่ถึงกระนั้นเราก็สอนลูกไม่ให้นึกถึงตัวเอง  แต่ให้นึกถึงบุคคลที่ให้เราเกิดมา  เมื่อถึงวันเกิดของแม่หมี  แม่หมีจะซื้อของขวัญหรือขนมที่แม่ชอบ   แล้วพาลูกๆคือพี่หมีใหญ่กับหมีน้อยไปหาคุณแม่   บอกลูกว่าวันที่แม่เกิดคือวันที่คุณยายต้องเจ็บปวดที่สุด    และเราทำเช่นนั้นมาตลอดจนคุณแม่จากไป   ดังนั้นลูกๆของแม่หมี  เขาก็จะเข้าใจเรื่องนี้ดี  แต่แม่หมีว่ามันยังไม่ลึกซึ้งเท่ากับว่าเมื่อเขามีลูกเป็นของตนเองเมื่อไหร่  เขาก็จะรู้สำนึกได้เอง   แม้ว่าเขาจะเป็นพ่อแต่เขาจะรู้ว่าเขาเป็นห่วงภรรยาของเขาแค่ไหนและภรรยาของเขาจะต้องเจ็บปวดมากแค่ไหน

        เช้าวันที่ 29  มีนาคมเป็นวันที่แม่หมีตื่นขึ้นมาด้วยความรีบเร่ง  วันนี้มีนัดกับหมอและต้องไปเจาะเลือดเพื่อตรวจร่างกายประจำปี  แม่หมีอดอาหารตั้งแต่กลางคืน  ยิ่งเรามีนัดกับโรงพยาบาลรัฐบาล  คนไข้มากมายห้องเจาะเลือดมีคนเป็นร้อยอย่างแน่นอน  แต่ถ้าเป็นที่รพ. เซนต์หลุยส์แม่หมีก็ไม่จำเป็นต้องตื่นเช้ามาก  และวันนี้หมีน้อยไม่มีเรียน  แม่บ้านขอลาหยุดเพื่อไปทำธุระ  หมีน้อยจึงต้องไปเป็นเพื่อนแม่หมี  พอแม่หมีตื่นขึ้นมาก็พบว่าเจ้าหมีน้อยอาบน้้ำเสร็จเรียบร้อย   พระเจ้า!!เพิ่งตีห้าครึ่ง  นี่ล่ะค่ะคือหมีน้อย  ถ้าเขารู้ว่าเขาจะต้องทำอะไรเขาก็จะรับผิดชอบเรื่องที่เขาได้รับมอบหมาย   น่ารักใช่มั๊ยคะลูกอิชั้น   แม่หมีรีบทำกิจวัตรด้วยความว่องไว   พ่อหมีก็รีบเช่นกัน(เขาเป็นคนขับรถไปส่งแม่หมีที่โรงพยาบาล) เพราะรู้ว่า  ถ้ายิ่งช้ามันหมายถึงแม่หมีก็จะได้กินอาหารเช้าล่าช้าออกไปกว่าเดิม  และนั่นหมายถึงน้ำตาลอาจตกได้ซึ่งจะอันตรายกว่าการที่น้ำตาลขึ้น  เจาะเลือดเสร็จเมื่อไหร่จึงจะกินอาหารได้   เสียงพ่อหมีถามมาว่า  "เย็นนี้ไปกินที่ร้านไหนดี "  

               แม่หมีตอบว่า  "ไม่ค่ะ  ปีนี้ไม่มีอะไรพิเศษเป็นวันธรรมดาอีกหนึ่งวัน  กินอาหารเย็นที่บ้านไม่มีวันเกิด  อ้อมหยุดอายุไว้ที่ 18 ปี  555"  แม่หมีคิดในใจจะมาย้ำทำไม  ชั้นไม่อยากนึกถึงตัวเลขที่เพิ่มขึ้นเลย

               พ่อหมีบอก  " แน่ใจนะ  ห้ามงอแงนะ   เดี๋ยวจะมาบอกทีหลังว่าใครๆลืมวันเกิด " ช่างไม่เข้าใจบ้างเลย  ไม่อยากนึกถึงด้วยซ้ำ

               แม่หมีบอก "ไม่งอแงค่ะ   แต่ถ้าอยากกินก็ไปกินวันอื่นก็แล้วกัน"   

               แต่พ่อหมียังไม่วาย  "งั้นวันนี้อ้อมไปรพ.กับหมีน้อย  ก็ไปเลี้ยงกันสองคนก่อนก็แล้วกัน "   

        แม่หมีนึกขำในใจ  แม่หมีมีวันเกิดทุกวันค่ะ  เกิดอยากจะกิน  โดยเฉพาะกับหมีน้อย   การกินถือเป็นความสุขของเรา   หมีน้อยเรียนภาคนี้เป็นภาคสุดท้าย  เขามีเรียนแค่สองวิชาคือศุกร์และเสาร์   ดังนั้นเราจึงมีเวลาว่างอยู่ด้วยกันเยอะมาก  แล้วเวลาที่เกิดอยากจะกินก็มีบ่อยมาก  อยู่บ้านบางทีก็ชวนหมีน้อยออกไปห้างสรรพสินค้าเพื่อไปหาอะไรกินกัน               

        แม่หมีฉลองวันเกิดปีนี้ด้วยการโดนเจาะเลือดไปสี่หลอด   เอาปัสสาวะไปตรวจอีก 2 ขวด  ถามเจ้าหน้าที่ว่าทำไมเอาเลือดไปเยอะจัง  เจ้าหน้าที่ดูใบสั่งของหมอ  แล้วบอกว่า "อ๋อ  หมอสั่งตรวจชุดใหญ่เลยค่ะ"    โอเค  แม่หมีเป็นประเภทไม่กลัวการเจาะเลือดอยู่แล้ว  เพราะนอนโรงพยาบาลเป็นประจำ  การเจาะเลือดไปตรวจคือหนึ่งในกระบวนการดูแลรักษาของหมอ   หากมีสิ่งใดผิดปกติจะได้รีบรักษาแต่เนิ่นๆ  แม่หมีบอกให้หมีน้อยไปนั่งรอแผนกตรงข้ามห้องเจาะเลือด  เพราะจะมีเก้าอี้ว่างๆบ้าง  โรงพยาบาลรัฐนี่มีปัญหาเก้าอี้นั่งไม่พอกับจำนวนคนใช้บริการ  การเล่นเก้าอี้ดนตรีจึงเป็นกิจกรรมหนึ่งของการมาโรงพยาบาล 555

       ประมาณเก้าโมงกว่าๆ  แม่หมีก็เจาะเลือดเสร็จ  ไม่ต้องรอพบหมอ  เพราะหมอนัดตรวจและฟังผลวันที่ 31 มีนาคม   แม่หมีเดินไปหาเจ้าหมีน้อยซึ่งกำลังก้มหน้าก้มตาวาดรูป  หมีน้อยเป็นประเภทให้ผมไปไหนก็ได้ จะรอนานแค่ไหนก็ได้   แต่ขอให้ผมมีสมุดวาดรูปไปด้วยก็แล้วกัน  วันนั้นเขาไปพร้อมกระเป๋าสะพายใบโปรดซึ่งเป็นของฝากจากคุณSW19 และภรรยา

              แม่หมีกระซิบบอกหมีน้อยว่า  "ไป  วันนี้เราไปสวีทกันสองคน  วันนี้เราจะยังไม่กลับบ้าน  ตอนนี้ห้างยังไม่เปิด  แม่ว่าเราไปนั่งที่ร้านปั้นลี่กันดีมั๊ย   แม่ยังไม่ได้กินอาหารเช้าเลย"

              หมีน้อย  " แต่แม่ครับ  หมีน้อยกินอาหารเช้าแล้วนี่ครับ"  (เขาเป็นประเภทถ้ากินแล้วคือจบค่ะ)

              แม่หมี  " เอาน่า.... ไปกินชาเย็นสักแก้ว  (เครื่องดื่มของโปรดของหมีน้อยค่ะ)  แล้วกินอะไรเบาๆอีกนิด  เราจะนั่งไปเรื่อยๆจนได้เวลาใกล้กินอาหารเที่ยงเลย  วันนี้แม่เลี้ยงวันเกิดตัวเอง  ลูกกินให้เต็มที่เลยครับ  อยากกินร้านไหนแม่พาไป  วันนี้ขอควงลูกหน่อยนะครับ  วันนี้วันเกิดแม่นะครับ  หรือหมีน้อยให้แม่ไม่ได้  รักแม่มั๊ยเนี่ย"

              หมีน้อย  " รักสิครับ"

              แม่หมี อารมณ์อยากแหย่ลูก  " จริงอ่ะ "

              หมีน้อย  " รักจริงๆครับ"

              แม่หมี  " แล้วมากมั๊ยล่ะ"

              หมีน้อย  "  มากสิครับ  มากที่สุดด้วย"    555 ยังมีต่ออีกค่ะ  ถ้าเล่ามันจะเยอะและน่าหมั่นไส้มากๆ  ชอบแหย่หมีน้อยเขาค่ะ  เขาจะจริงใจ  ใสๆ  ซื่อตรงกับความรู้สึก  แต่ถ้าเขาตอบมาแล้วเราไม่ชอบ  เขาก็พร้อมที่จะขอโทษเพราะรู้สึกผิด และพยายามพูดให้เรามีความสุข แต่อยู่บนพื้นฐานของความจริง  เขาไม่ขี้ฮก  เบ่เบ๊  ขี้ฮกตะลาล่า (เอาเพลงพี่เบิร์ดมายืมหน่อย)อย่างแน่นอน  

       และแล้วเราก็เดินไปบางรัก  ไปร้านปั้นลี่ เบเกอรี่ ร้านเก่าในตำนาน  ร้านนี้เขาเปิดขายครั้งแรกตั้งแต่ปี พ.ศ.2493(ค.ศ.1950) ตั้งแต่รุ่นคุณปู่   แม่หมียังไม่เกิดเลยค่ะ  และก็ดำเนินกิจการมาเรื่อยจนกระทั่งตอนนี้เป็นรุ่นที่สามแล้วค่ะ (เคยเขียนในเอ็นทรี่ " กระเป๋า...ปั้นลี่...และวันวานของฉัน" โพสท์เมื่อวันศุกร์ ที่ 4 ตุลาคม 2556 ไปลองติดตามอ่านได้นะคะ)

       เมื่อถึงร้านปั้นลี่  ซึ่งตอนนี้เขา renovate ร้านใหม่  โดยทำให้มีชั้นลอย  เพื่อให้สามารถตั้งเก้าอี้ได้มากขึ้น  และมีบรรยากาศน่านั่งกว่าเดิม   อันนี้คงต้องชมเด็กรุ่นใหม่และที่น่าชื่นชมคือเขาสืบทอดกิจการของคนรุ่นเก่า  และขยายกิจการได้ดีและรุ่งเรืองกว่าเดิม  และอีกอย่างเจ้าของร้านมีอัธยาศัยที่ดี  สมกับที่ทำการค้าแบบให้บริการลูกค้า  เขามีความตั้งใจจริงค่ะ   ประทับใจมากๆเขาเอาใจใส่ลูกค้าทุกคน   เราสามารถที่จะนั่งคุยหรือใช้เวลานั่งทำงานได้เลยโดยที่เขาเต็มใจ  ลองดูนะคะใครที่เป็นฟรีแลนซ์อยากไปคุยธุระ  หรือจะนั่งชิลๆ คุยกับเพื่อนๆ   หรือจะไปนั่งเขียนเอ็นทรี่แบบแม่หมีก็สามารถทำได้นะคะ   ส่วนเจ้าหมีน้อยที่ว่าจะขอดื่มชาเพียงแก้วเดียว  ยังล่อขนมปังใส้สังขยา (แบบใส้เยอะมาก  และหวานกลมกล่อมกำลังดี)  ที่นี่นอกจากเครื่องดื่มอร่อย ราคาเป็นมิตรแล้วยังมีขนมปัง คุ๊กกี้ เค๊ก  ให้เลือกอีกหลายชนิด  เรียกว่าไปนั่งกินไม่พอ ต้องซื้อไปฝากคนที่บ้านด้วยเลยล่ะค่ะ   ร้านนี้แม่หมีไปแวะซื้อเบเกอรี่บ่อยมากๆ  พอไปโรงพยาบาลก็จะแวะซื้อขนมมาฝากลูกๆ   แต่ระยะหลังนั่งนานๆมันเหงาค่ะเลยไม่ค่อยได้นั่งแช่  อีกอย่างเราต้องกลับมาดูคนทำงานบ้านด้วยค่ะ   ก็แบบนี้แหล่ะค่ะ  เราทำงานบ้านเป็น   เวลาใครมาทำแทนก็ไม่ได้ดั่งใจ  เหมือนจะเยอะนะยัยแม่หมี

      อ้อยอิ่งอยู่ในร้านปั้นลี่จนใกล้เที่ยงเราก็ย้ายไปโรบินสันบางรักค่ะ  เดินให้ในท้องมันย่อยแล้วเจ้าหมีน้อยบอก "คุณแม่ครับ  วันนี้หมีน้อยขอกินร้านแบล๊คแคนย่อนก็แล้วกัน "  แต่แม่หมีน่ะจะขย้อนแล้วค่ะ  สงสัยปูนนี้แล้วระบบย่อยทำงานไม่ดี  เลยขอกินของเบาๆ   ส่วนหมีน้อยดูท่าจะเอ็นจอยอีทติ้งมาก   เขาบอกขอสั่งเพิ่มได้มั๊ย 

            แม่หมีบอก "ตามสบายเลยลูก แต่แม่อิ่มท้องจะแตกแล้ว " 

            หมีน้อยเขาตกใจมาก  "คุณแม่ไหวมั๊ย  ไปหาหมอมั๊ยครับ"

            แม่หมี  " ไม่ถึงขนาดนั้น  เพียงแต่แม่แน่นท้อง  เมื่อกี้แม่กินยาลดกรดไปแล้วเดี๋ยวก็ดีขึ้น   หมีน้อยอยากกินอะไรเพิ่มก็ได้นะครับ  แม่สัญญาแล้วไงว่าวันนี้ลูกอยากกินอะไร  แม่ให้หมดเต็มที่เลยครับ "

            หมีน้อย  " งั้นไม่ดีกว่าครับ  แต่อยากกินโดนัท  อยากซื้อไปฝากพ่อกับพี่ด้วย  ตอนแรกอยากไปนั่งที่ร้านโดนัท  แต่คุณแม่รู้สึกไม่สบาย  หมีน้อยว่าพาแม่กลับไปนอนพักที่บ้านดีกว่า  "  เป็นไงคะหมีน้อยของเรา น่ารักมาก เขามักจะนึกถึงคนอื่นเสมอ  เพราะเราทำอะไรก็นึกถึงเขา  เขาก็ดูสิ่งที่เราทำ  

            แม่หมีบอกเขาว่า " งั้นไปซื้อโดนัท  แล้วกลับบ้านเลย   แม่จะได้ไปพักผ่อน "  เขาก็ทำตามที่แม่หมีบอก  แต่คราวนี้เดินประคองแม่หมีตลอด  กลัวแม่จะเป็นอะไร   เป็นไงคะพระเอกของแม่หมี   อยู่ใกล้แล้วอุ่นใจ

            ลูกรักของเรา  ถ้าเราเลี้ยงเขาอย่างมีเหตุผล รับฟังกัน  เอื้ออาทรต่อกัน  สิ่งที่เราทำให้กับเขาตลอดไม่ว่าเรื่องอะไร  เขาเข้าใจและรับสิ่งดีๆนั้นไว้  แล้วสักวันมันจะย้อนคืนกลับมาให้เรามีความสุข และชื่นใจ  ความรักที่เรามีต่อกันนับวันจะเพิ่มพูนมากขึ้น  แต่ถ้าเราเอาแต่ใจ  ไม่มีเหตุผล ไม่ใส่ใจกัน  สิ่งเหล่านั้นก็จะย้อนกลับมาทำร้ายเราเช่นกันค่ะขอให้ทุกครอบครัว  อดทนทำเรื่องราวดีๆต่อกันนะคะ  เป็นกำลังใจให้ทุกครอบครัว   ครอบครัวเข้มแข็ง  สังคมก็จะดีไปด้วยค่ะ  

                บันทึกด้วยความรัก

                      แม่หมี (แม่ที่พร้อมทำทุกอย่างที่ดีๆเพื่อลูก  แต่บางทีดันลืมไปว่าบางทีขนมหวานๆมันจะทำร้ายตัวเอง 555)
             

ปล. 1  อ่านแล้วห้ามหมั่นใส้ในความรักของเรา  แม่ลูกผูกพัน
      2  คลิกไปอ่าน กระเป๋า...ปั้นลี่...และวันวานของฉัน  โพสท์เมื่อวันศุกร์ ที่ 4 ตุลาคม 2556

มาดูภาพกันค่ะ

                                                         ร้านปั้นลี่เบเกอรี่ค่ะ

                                         ข้างในสังเกตภาพข้างฝา  ภาพบางรักสมัยโบราณ มีรถรางผ่านค่ะ

ชั้นลอย  เห็นป้ายร้านอันเก่ามั๊ยคะ

             เราเลือกนั่งมุมนี้ล่ะค่ะ  จะได้มองเห็นข้างล่างด้วย  เห็นกระเป๋าคู่ใจของหมีน้อยมั๊ยคะเขากอดอยู่ บนโต๊ะคือสมุดวาดภาพที่ต้องนำไปทุกครั้งเมื่ออกจากบ้าน  ว่างเป็นหยิบออกมาวาดรูป

                                                น่านั่งมั๊ยคะ ยังเช้ามาก  แต่ตอนเรามาก็มีลูกค้านั่งกินอาหารเช้าอยู่นะคะ

                                           ชาไทยเย็นของหมีน้อย ลาเต้ของแม่หมี  และขนมปังสังขยาใส้เยอะมาก

อยากกินขนมหวาน แต่มองดูแล้วชิ้นนี้เหมาะกับแม่หมีที่สุด ไม่หวานมาก

ด้านล่างค่ะ

                    ย้ายมาที่แบล๊คแคนย่อนแล้วค่ะ  อาหารเส้นๆของโปรดของหมีน้อย  แต่ก้วยเตี๋ยวเขาไม่กินนะคะ

                ของแม่หมีขอเป็นซุปเห็ดค่ะ  ยังอิ่มมื้อเช้าอยู่เลย  แต่นี่เที่ยงกว่าแล้ว เป็นสว.ต้องกินอาหารตรงเวลา

                                          ตอนนี้ใกล้หน้าร้อน  เทศกาลน้ำอัญชันค่ะ  อันนี้เป็นนมสดปั่นใส่น้ำอัญชัน

                                                     ของฝากพ่อกับพี่ชาย  เทศกาลมะม่วงค่ะ

ปล. อีกครั้ง เพื่อนๆวัยเดียวกันไลน์มาอวยพรวันเกิด แม่หมีบอกทุกคนว่า  ชั้นอายุ 18  เพราะเวลาทำโก๊ะๆ ลูกจะพูดเหมือนว่าเราแก่แล้ว  แม่หมีก็จะบอกว่า  ชั้นเคยอายุ 18  มาครั้งนึงแล้วนะ  หรือใครไม่เคยอายุ 18  ที่ส่วนเกินน่ะฝากธนาคารค่ะ  ฝากไว้แบบไม่ถอนคืนด้วย   พอพูดแบบนี้เพื่อนๆบอกชั้นเอาด้วยว่ะ  ตกลงเพื่อนแม่หมีอายุ 18 กันถ้วนหน้า   มาเป็นเพื่อนกับแม่หมีสิคะ  555

โดย แม่หมี

 

กลับไปที่ www.oknation.net