วันที่ พุธ สิงหาคม 2560

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

มันไม่ได้หายไป


ความสุขของคนเราอาจเริ่มต้นจากความฝัน 

หลายวันก่อนมาตรวจเลือดที่โรงพยาบาลจุฬาฯ แพทย์บอกรอผลการตรวจหนึ่งชั่วโมง ผมเดินข้ามฝั่งมาสวนลุมพินี ลัดเลาะมาตามรั้วเหล็กบริเวณถนนหลังสวน นาฬิกาข้อมือบอกเวลาบ่ายสองโมงยี่สิบ แวะกินข้าวกะเพราหมูไข่ดาวข้างทาง เดินเข้าประตูหก หลังผ่านประตูเข้ามาเหมือนอยู่อีกโลกหนึ่ง

‘โลกแห่งความสงบ’

ผมนั่งบนเก้าอี้เหล็กสีเขียว สายตามองสระน้ำเบื้องหน้า ท้องฟ้ายามนี้สดใส แม้แสงแดดจะแรงไปบ้างแต่ธรรมชาติทำหน้าที่สอดประสานได้ลงตัว เมื่อแดดแรงก็มีลมเย็น ๆ พัดให้ชื่นใจ แสงแดดฉาบกระทบผิวน้ำสะท้อนเป็นสีเงิน เมฆขาวริ้วยาวเกาะกอดโค้งฟ้า หมู่เมฆเคลื่อนตัวแปรเปลี่ยนเป็นรูปสัตว์ต่าง ๆ ตามจินตนาการ เสียงเครื่องตัดหญ้าดังจากระยะไกล เสียงนกการ้องสอดประสานกัน เรือถีบสีขาวหลายลำลอยอยู่กลางสระน้ำ ผมได้กลิ่นหอมของดอกไม้บางชนิด หรืออาจเป็นกลิ่นน้ำหอมของสามสาวด้านข้าง

ผมหยิบหูฟังในกระเป๋าเสียบเข้าเครื่องโทรศัพท์ กดเลือกคลื่น 96.5 MHz ฟังรายการ   ‘คุยได้คุยดี’ ของ อ.วีระ ธีรภัทร เอนหลังพิงเก้าอี้ปลดปล่อยความรู้สึกไปกับธรรมชาติเบื้องหน้า

‘ผมมีความสุขจัง’

นานมาแล้วผมอยากมาซึมซับบรรยากาศเช่นนี้ แต่งานประจำที่ทำอยู่ไม่อนุญาตให้ทำอย่างนั้นได้

ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นถ่ายรูปท้องฟ้า ถ่ายรูปสระน้ำเบื้องหน้า ถ่ายรูปต้นไม้ ถ่ายรูปผู้คนในสวน และถ่ายรูปสามสาวด้านข้างที่กำลังให้อาหารปลา

ผู้หญิงคนซ้ายอยู่ในวัยสามสิบต้น ๆ ผิวขาวเปล่งปลั่ง สวยสะอาดตามมาตรฐาน รูปร่างยอดเยี่ยม คงเป็นผลจากการกินอาหารที่ดีและออกกำลังกายสม่ำเสมอ สวยเปรี้ยว แต่งหน้าจัด เสื้อผ้าดูมีราคา ผิดกับผู้หญิงคนกลางค่อนไปทางสามัญธัมมะธัมโมใกล้ชิดศาสนา จากเสื้อผ้าที่สวมใส่ยืนยันได้ว่าไม่สนใจกับปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นในโลกแฟชั่น ผิวสีแทน ไม่มีเครื่องประทินผิวแต่มองดูมีเสน่ห์ ส่วนผู้หญิงคนขวาท่าทางทะมัดทะแมง สวมเสื้อโปโลตัวเล็กยี่ห้อลาคอสต์สีชมพูทำให้หน้าอกทั้งคู่ชูเด่น ใส่มินิสเกิร์ตสีขาว รองเท้ากีฬาเอซิก สวมหมวกไนกี้ รูปร่างสูงโปร่ง มาดคนคุ้นเคยกับสถานที่ออกกำลังกาย

ผู้หญิงคนซ้ายหันมองแล้วยิ้มให้ ผมยิ้มตอบ เป็นยิ้มที่ไม่มีอะไรมากไปกว่ายิ้มของคนไม่รู้จักกัน ผมปิดวิทยุเปลี่ยนเป็นโปรแกรม Mx Player เลือกเพลง High flyer ของวงยูเอฟโอ แกะหมากฝรั่งเดนทีนไอซ์สองเม็ดโยนเข้าปาก หันมองสามสาวอีกครั้ง

‘แล้วพวกเธอมีความฝันอะไรไหม?’

ผู้หญิงคนซ้ายอาจอยากเปิดสถาบันเสริมความงาม ผู้หญิงคนกลางอาจอยากทะนุบำรุงศาสนา ผู้หญิงคนขวาอาจอยากเปิดสถานที่ออกกำลังกาย หรือป้ากะเพราหมูอาจอยากเปิดร้านอาหารไทยในต่างประเทศ ลุงใส่เสื้อ Bike for dad ที่วิ่งผ่านอาจอยากเปิดร้านกาแฟเล็ก ๆ ไว้พบปะเพื่อนฝูง ฯลฯ

สามสาวเดินจากไปหลังให้อาหารปลาเสร็จ ผมฟังเพลงของวงยูเอฟโอจบไปสามเพลง Rock bottom, Doctor doctor และ Only you can rock me ได้เวลานัดพอดี ผมกระชับเป้บนบ่าแล้วเดินออกประตูหก ทิ้งความสุขไว้ตามทางกลับสู่โลกความจริง

‘โลกแห่งความวุ่นวาย’

อ่านต่อได้ภายในเล่ม วางจำหน่ายแล้วตามร้านหนังสือทั่วไปหรือสั่งซื้อตรงได้ที่นี่ เล่มละ 140 บาท (รวมค่าจัดส่งแล้ว) #ปริญบุญภูพิพัฒน์ #หนังสือ #สยายปีกโบยบิน #เรื่องสั้น #ความเรียง #สำนักพิมพ์ #ความสัมพันธ์ #นวนิยาย

โดย ทีเคต้นกล้า

 

กลับไปที่ www.oknation.net