วันที่ ศุกร์ สิงหาคม 2560

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ความเหงาทำให้เราคิดถึง


         จากวันเป็นเดือน จากเดือนเป็นปี  ที่ทำให้เราลืมวันลืมคืน  ชีวิตของฉันช่างแสนจะเศร้าจัง จากวันที่ฉันได้ก้าวเท้าออกจากบ้านเกิด  ตอนแรกฉันแสนจะยินดีที่ได้ออกจากกรง  (เหมือนนกน้อยที่ได้ออกจากกรง) เริงร่า  ดูทุกสิ่งทุกอย่างสวยงาม  ฉันออกเดินทางจากดินแดนที่แสนวุ่นวาย มาอยู่ในเมืองที่ห่างไกลความเจริญ  ฉันห่างญาติห่างพ่อแม่ห่างเพื่อนสนิท ชีวิตของฉันช่างห่างคนที่ไว้ใจได้  ฉันลืมเรื่องนี้ไปจนสนิท  พึ่งจะมานึกได้ก็เกือบ 20 กว่าปี  นับแต่ฉันเดินทางออกจากบ้าน ห่างพ่อแม่  มาอยู่กับสามีที่ฉันนับกว่าเค้าเป็นคนสนิทที่สุดของฉัน  ฉันไม่เคยคิดเลยกว่า คนที่ฉันไว้ใจที่สุด และคิดฝากชีวิตไว้กับเป็นคนที่ไว้ใจไม่ได้  แต่ลืมคิดไปว่า การเวลา จะทำให้จิตใจของมนุษย์เปลี่ยนไป เค้าไปมีคนใหม่ ลืมครอบครัว ฉันมัวแต่ทำงาน จนลืมไปกว่า มนุษย์ทุกคนนั้นหาใช่เค้าจะมีจิตใจคิดดีเป็นมิตรกับเราเสมอไป  ฉันถูกกลั้นแกล้ง และโดนนินทาสารพัด  โดนกล่าวหาว่ามีชู้ ฉันสงสารลูกสาว ที่น่ารัก ต้องมารับเคราะห์   ฉันโดนให้ออกจากงาน ที่ฉันทำเป็นเวลา 12 ปี เพื่อไปทำงานที่ใหม่ และเริ่มโดนกลั้นแกล้งทำร้ายครอบครัวของฉัน ฉันต้องออกจากงานเพราะคิดเป็นห่วงลูกสาว  นับจากวันนั้นฉันก็ได้รับรู้ว่า สามีอันเป็นที่รักของฉันนั้นมีคนใหม่  ลืมครอบครัว ทิ้งครอบครัว ฉันน่าจะสงสัยตั้งนานแล้ว เพราะฉันลืมนึกไปว่า ทำไมเค้าถึงไม่ให้เงินเดือนฉันสักเดือน  เพราะว่าดิฉันไม่เคยเดือนร้อนเรื่องเงิน เพราะว่าดิฉันทำงานรับเงินเดือนเลยทำให้ลืมไปว่าจะต้องได้เงินเดือนจากเค้า เค้ามีความสุขให้เงินเดือนเมียน้อยใช้สบาย  ส่วนตัวดิฉันลืมนึกว่าเค้าเงินเดือนไม่พอใช่ เพราะว่ารับราชการเงินเดือนน้อย  ดิฉันลืมไปว่าเงินเดือนข้าราชการมันขึ้นปีละ 2 ครั้ง  ฉันลืมหรือว่า ฉันโง่  คะฉันโง่เอง  เพิ่งมารู้ว่าอีเมียน้อยใช่สบาย  แต่งตัวสวย คนอื่นคิดว่า ดิฉันเลิกกับสามีแล้ว  เพราะดิฉันทำงานทั้ง 7 วัน ลืมดูแลครอบครัว ลืมดูลูก  พอมีเหตุการณ์เกิดขึ้นทำให้เราหูตาสว่าง  เรื่องนี้อยากให้ผู้หญิงที่บ้างานคิดไว้เสมอว่า งานนั้นอย่าทำมาก  ครอบครัวสำคัญที่สุดคะ

โดย nangfha

 

กลับไปที่ www.oknation.net