วันที่ พฤหัสบดี ตุลาคม 2560

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ไดรี่ คิ ... โอเค ๖๑ ดอกไม้สีขาว ดอกดารารัตน์


 

ทางที่จะผ่านกลับบ้าน มี food court เล็กๆมาเปิดใหม่ คิก็เคยให้พี่นิ่งจอดรถและลงไปเดิน

            หลายครั้งแล้ว และมีอยู่ร้านนึงที่ขายสลัดด้วย น้ำสลัดอร่อย ก็อร่อยสำหรับคิ เพราะคิไม่ค่อย

            ชอบทานสลัด นอกจากที่ร้านประจำที่คิเคยพามาให้ดูสลัดเค้า นอกจากที่นั่นคิไม่ค่อยทาน

 

            แต่ของร้านนี้น้ำสลัดถูกใจคิแยะอยู่

 

            คิจะเล่าให้ฟัง

 

            เมื่อวาน คิก็ชวนพี่นิ่งจอดรถและลงไป เพราะคินึกอยากทานสลัด แบบใจใจขึ้นมาฉึกฉึก

 

            เมื่อวาน ที่ร้านมี พี่ผู้ชายอยู่สองคน และพี่ผู้หญิงอีกคน

 

            พี่นิ่ง : นักเก็ต สเต๊กหมู และก็สลัดผัก กลับบ้านครับ และก็บอกจำนวนไปว่ากี่ชุด ....

 

            พี่ผู้หญิง สงสัยเมื่อวานจะไม่ถูกใจกะหน้าคิกับหน้าพี่นิ่ง แต่ที่พี่นิ่งเคยซื้อก็เห็นโอเคแต่วันนี้

            พี่เค้าไม่โอเค

 

             พี่เค้าทำหน้าใกล้จะบึ้งแล้ว บอกพี่ผู้ชายว่าสลัดไม่มีกล่อง ปกติร้านเค้าจะมีกล่องสวยๆใส่ให้

             

             พี่นิ่งก็บอก : ใส่ถุงก็ได้ครับ

 

             พี่ผู้หญิงบอก : ถุงไม่มี มีแต่ถุงน้ำจิ้ม

 

             คิก็มองๆ คิเริ่มฉึกๆ แล้วก็คิดในใจว่า แยะนึ จะขายเปล๊าเนี่ยะ

 

             แล้วพี่นิ่งก็บอก : กล่องนั่นก็ได้ เพราะพี่นิ่งเค้าอยากให้คิทานสลัด เพราะคิไม่ค่อยทานสลัด 

             ถ้าเจอพี่นิ่งของจริงเข้าไปรับรองพี่นิ่งเดินออกและไม่ซื้อทั้งหมดนั่นล่ะ 

 

             กล่องที่พี่นิ่งบอก เป็นกล่องโฟมที่เรียกว่ากล่องโฟมจากเยื่อพืชและสีธรรมชาติ 100 %

             คิยังคิดในใจว่ากล่องแบบนี้ดีจะตาย ดีกว่ากล่องที่ร้านเคยใช้คือกล่องพลาสติก

 

             พี่ผู้หญิงสงสัยจะอยากเอากะทะปาพี่นิ่ง ทำเสียงเกือบจะดุว่า ใส่กลอ่งแบบนี้ผักจะเละหมด

             ร้านเค้าบอก ผักเค้า ออแกนิค ...

 

             พี่นิ่งบอก : ไม่เป็นไร ใส่มาเหอะ 

 

             คิแหงนหน้าขึ้นมองพี่นิ่งเพราะ เสียงพี่นิ่งเริ่มเย็นชืด จืดสนิท ตานิ่ง มาแล้วคินึกมาแล้วเดี๋ยว

             จะไม่ได้ขายสักอย่าง 

 

             พี่ผู้หญิงเค้าก็บอก ที่กล่องไม่มี เค้าหมายถึงกล่องพลาสติกใหญ่ ที่กล่องไม่มีเพราะจะไม่

             ขายแล้ว เพราะผักที่มาส่งเน่าแยะ

 

             คิก็เลยบอกว่า : แล้วน้ำสลัดพวกนี้ล่ะคะ เสียดายนึถ้าไม่ขายสลัดแล้ว

 

             55555555555555555555555 

 

             พี่เค้าหันมาขวับ หน้าเกือบจะกินคนได้แล้ว เสียงก็ใกล้จะเหมือนเสือถูกมดแดงตกใส่ถังรังว่า

 

             ไม่ได้บอกว่าไม่ขาย แต่หน้านี้หน้าฝนผักเน่าบ่อย เลยไม่ขายหน้านี้

 

              แล้วก็เป็นคิเองที่หน้านิ่ง ตาแข็ง 32 อุปกรณ์ที่ขาดเกินๆในร่างกายส่งประกายแสงว่า หยุดแค่

              นั้นเลยมนุษย์พี่ แล้วคิก็เลยเดินไปร้านขนมเค้กที่เป็นร้านประจำ และก็ถามว่าพี่ขนมเค้กว่า

 

              ร้านสเต็กที่ติดกับพี่อร่อยมั๊ยคะ คิยังไม่เคยทานเลยทาน มีสลัดมั๊ย คิทานแต่ร้านนู้น

 

              พี่คนขายบอก พี่ไม่เคยทานสลัดร้านที่น้องคิทานเลย แต่พี่ทานร้านที่ติดกับพี่แล้ว

              น้ำสลัดใกล้เคียงกับร้าน .... ฮี่ฮี่ เค้าเอ่ยชื่อร้านดังร้านนึงมา เป็นร้านที่คิก็ชอบอยู่แยะด้วย

 

              แล้วคิก็มาถึงบ้าน และคิก็เล่าให้แดดดีฟัง 

 

              แล้วคิก็บอกว่า พี่นิ่งคราวหน้าเราไปทานร้านที่พี่กาแฟบอกกันนึนึ

 

              พี่นิ่งทำหน้านิ่งแล้วบอก ทานทุกร้านแต่ร้านที่แยะเน๊อะวันนี้เลิกทาน 

 

              แล้วพี่นิ่งก็บอก ... คนขายของที่ไม่มีใจจะขาย ต่อให้อร่อยแค่ไหนถ้าลูกค้าเจอแบบนี้เข้าไป

              ลูกค้าก็เปลี่ยนร้าน พี่นิ่งบอก ขายของไม่ยากหรอก แต่ จะให้ขายได้นี่ล่ะยาก

 

              แล้วพี่นิ่งก็บอก ... คนไทยน่ะไม่ได้เน้นแต่ที่ร้านว่าอร่อยอย่างเดียวหรอก ลองดูร้านที่อยู่มานาน

              สิ บางร้านอาหารกลางๆไม่เด่นขึ้นฟ้า แต่อยู่มาถึงวันนี้ เพราะเค้าลงรายละเอียดกับงานที่เค้าทำ

 

              แดดดีบอก ...  ต้องให้ใจรักในสิ่งที่ทำก่อน ถึงวันนึงคิโตขึ้นและไม่ได้ทำในสิ่ง

              ที่รัก แต่ต้องไปทำในอีกสิ่งที่ไม่รัก ก็ให้ทำใจให้รักในสิ่งที่ทำนั่นก่อน และ สิ่งนั้นจะออกมาดี

 

              และแดดดีก็บอก ... มีไม่กี่คนในโลกใบนี้หรอก ที่จะได้ทำในสิ่งที่ตัวเองรัก แต่ มีหลายคนใน

              โลกใบนี้ที่ได้ทำให้ตัวเองรักในสิ่งที่ตัวเองทำ ... โลกใบนี้เลยมีเรื่องดีๆเกิดขึ้นเสมอๆ

 

 

 

 

โดย rkii

 

กลับไปที่ www.oknation.net