วันที่ ศุกร์ ตุลาคม 2560

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

สิบสามตุลาคม 2559.. ปวงประชาร่ำไห้ทั้งแผ่นดิน


บ่ายวันนั้นหลังจากได้นำภาพพระปิยมหาราชไปใส่กรบที่เทเวศ ในใจมันรู้สึกไมสบายใจ

อย่างบอกไม่ถูกนึกห่วงใยในหลวงเหมือนชาวไทยทั้งหมด เพราะมีกระแสข่าวลือ

ไม่เป็นมงคลมาตลอด วันนั้นนำรถยนต์ไปจอดที่พาต้า ถนทุกเส้นที่มุ่งไปรพ.ศิริราช

ทางตำรวจได้ปิดการจราจร มีขบวนเสด็จ ผ่านไปเป็นระยะ ข้าพเจ้าเรียกมอฯรับจ้าง

ไปส่งส่วนมากบอกไปไม่ถึง 

"ไม่ถึงไม่เป็นไร ไปให้ใกล้สุด " 

ข้าพเจ้าเดินข้ามสะพานอรุณอัมรินทร์ ก่อนมุ่งตรงไป ลานพระชนก ผู้คนในเย็นวันนั้นคราคร่ำกันไปหมด

ข้าพเจ้าได้ยึดพื้นที่นั่งกับพื้นตรงหน้าตึกร้อยปีสมเด็จย่า ยกมือไหว้พระองค์ท่านขอพรให้คุ้มครอง

ในหลวงด้วยเถิด เสียงคนสวดมนต์โพชฌังคปริตร เพื่อให้พระองค์หายประชวร หลายคนเช็คเน็ดกัน ก่อน

ใครสักคนเปิดโทรศัพท์เสียงดังพอได้ยินการแถลงการ์สำนักพระราชวัง สิ้นเสียงพวกเราต่างร้องไห้กัน

ระงม หลายคนยังไม่เชื่อ ต่างร้องตะโกนทรงพระเจริญๆ ด้วยน้ำตา หลายคนกอดกันร้องไห้

บรรยากาศมันเย็น วังเวง และหดหู่ ปกคลุมไปทั่ว ยังจำได้แม่น ภาพในคลิปวิดีทัศน์ ข้าพเจ้าถ่าย

ไปน้ำตาก็ไหลไป...

 


 

ค่่ำคืนนั้นข้าพเจ้าเดินออกมาจากโรงพยาบาล รถราไม่มีถนนเงียบไปหมด

บนเส้นทางที่ เดินกลับไปที่จอดรถ สวนกับผู้คนที่แต่งดำ เดินสวนมาที่โรงพยาบาล ข้าพเจ้า

ยืนที่ตรงสะพานอรุณอัมรินทร์มองไป เห็นหมอกขาวๆปกคลุมไปรอบๆโรงพยาบาล

ค่ำคืนนั้นหมอกทุมเกตุปกคลุมไปทั่วพระนคร ปีนั้นอากาศหนาวเย็นๆทุกอย่างนิ่งสงบ

เหมือนๆเมืองไทยหยุดหายใจตามพระองค์ท่านไป.. 


เช้านี้สิบสามตุลาคม ข้าพเจ้าได้ไปใส่บาตรในยามเช้า เมือใส่เสร็จข้าพเจ้าพนมมือแหงนมองท้องฟ้า

นึกน้อมใจส่งไปถึงในหลวงภูมิพล บนฟากฟ้านั้น อยากบอกว่าพระองค์จะอยู่ในใจข้าพพระพุทธเจ้า

ตลอดไปนิจนิรันดร์ ....

 

โดย chailasalle

 

กลับไปที่ www.oknation.net