วันที่ พฤหัสบดี มกราคม 2561

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ตามรอย ดิน.. เทพราช (๑) อ.ปู่พิทักษ์ ปิยะพงษ์


ตามรอย ดิน.. เทพราช อ.ปู่พิทักษ์ ปิยะพงษ์


 

ทันทีที่ทราบว่าตัวเองได้รับการปลดปล่อยจากห้องคุมขังติดแอร์ในเมืองหลวง สิ่งแรกที่คิดอยากทำ และอยากเดินทางไปสัมผัสด้วยตัวเองมากที่สุด คือที่ทำงานของอาจารย์ปู่พิทักษ์ ปิยะพงษ์ บุคคลในตำนาน ปรมาจารย์แห่งดินเทพราช

ข้าพเจ้าลงโปรแกรมไลน์ในเครื่องโทรศัพท์มือถือ ก็เพื่อติดต่อประสานงานกับ อ.ปู่พิทักษ์ ซึ่งก่อนหน้านั้นคิดไว้ว่าจะค่อยๆ ละทิ้งเทคโนโลยี่แล้วกลับไปใช้ชีวิตติดดินให้มากที่สุด แต่โลกปัจจุบันไปไกลเกินกว่าจะควบคุม กรุงเทพฯ ไม่ใช่แหล่งเรียนรู้และศูนย์กลางของจักรวาลอีกต่อไป ข้าพเจ้าทำงานเกี่ยวข้องกับเทคโนโลยี่ แต่เบื่อหน่ายเทคโนโลยี่ ส่วน อ.ปู่พิทักษ์ ทำงานศิลปะ แต่กำลังเรียนรู้เทคโนโลยี่ เพื่อเผยแพร่งานศิลปะไว้ให้ชนรุ่นหลังได้ศึกษาเรียนรู้ และนี่คือจุดเริ่มต้นของคนต่างวัย ที่เดินทางมาพบกัน ในช่วงการเปลี่ยนผ่านของชีวิต

ข้าพเจ้าเดินทางด้วยรถยนต์จากกรุงเทพมหานคร ไปยังจุดนัดพบ ใช้เวลาพอสมควรเนื่องจากวันนั้นมีฝนตกหนัก ทั้งในกรุงเทพฯ และฉะเชิงเทรา เมื่อไปถึง ก็พยายามมองหาท่านผู้เฒ่าที่อาจเดินถือไม้เท้าอยู่แถวนั้นแต่ไม่พบ จึงโทรเข้าไปบอกว่าตัวเองได้เดินทางมาถึงแล้ว อ.ปู่พิทักษ์ บอกให้รอสักครู่ กำลังออกไป ...

ภาพความทรงจำแรก ที่ข้าพเจ้าได้มาถึงดินแดนเทพราช อ.ปู่พิทักษ์ ปิยะพงษ์ ขับแลนด์โรเวอร์ออกมารับ ลงจากรถ ปิดประตู เดินตัวตรง ด้วยท่วงท่าองอาจผึ่งผาย ข้าพเจ้าจ้องมอง นั่น อ.ปู่ จริงๆ หรือ ตอนที่หยิบมือถือขึ้นมาถ่ายภาพ แค่รู้สึกชอบรถของ อ.ปู่ จอดอยู่บนลานวัดกว้างๆ แลดูสวยงามมาก

  

อ.ปู่ พาเข้าไปที่ทำงาน ซึ่งเป็นบ้านพัก และเป็นเรือนรับรองแขกผู้มาเยือน เทพราชในอดีตเป็นทะเลที่ทับถมจนกลายเป็นแผ่นดิน ไม่เป็นป่าดงดิบเหมือนฝั่งตะวันตก แต่บ้านของ อ.ปู่ ดูคล้ายๆ ว่าเป็นป่า สายป่าอย่างเรา แอบยิ้มด้วยความชื่นชม อ.ปู่พาไปดูงานเขียนภาพ ซึ่งต่อมาก็ทราบว่าเขียนตรงนี้ กินตรงนี้ แล้วก็นอนตรงนี้ด้วย ทั้งห้องรกไปด้วยภาพวาด และอุปกรณ์ต่างๆ มีเสื่อสองสามผืนปูไว้ที่พื้น เป็นที่หลับที่นอน จากนั้นพาไปดูหน้ากากที่วางไว้ตามพื้นดินบ้าง ติดไว้ตามผนังบ้าง ใจเริ่มเต้นแรงเมื่อจ้องมองสีหน้า แววตา ของหน้ากาก มีกระสุนดินใส่ไว้เต็มโอ่งหลายๆ ใบ อ.ปู่บอกว่ามันคืออาวุธของชายชุดดำในม็อบ พูดเสร็จก็หัวเราะ โหย ย ย .. ณ ตอนนี้ อ.ปู่ พูดอะไรหนูก็เชื่อหมดแหละ 😱😱😱


 

หลังจากพาเยี่ยมชมห้องทำงานแล้ว อ.ปู่ พาไปที่เรือนรับรอง เป็นกระต๊อบเล็กๆ คล้ายกุฎิ ที่รกครึ้มไปด้วยพันธุ์ไม้นานา ด้านหลังติดกับคลองประเวศ ที่ทอดยาวไปถึงเขตประเวศ กรุงเทพมหานคร ห้องพักขนาดประมาณ ๓ x ๓ เมตร มีภาพเขียนวางซ้อนพิงผนังไว้ มีหัวกระโหลก กระบอกไม้ไผ่ ก้อนหิน ... อ.ปู่ บอกว่านั่นกระโหลกหมี กระโหลกหมา ยังไม่มีกระโหลกคน ... บรึ๋ยยยย !! ... ไม่มี ดีแล้วค่ะ 😱😱😱


 

หลังจากเยี่ยมชมพื้นที่โดยรอบ อ.ปู่ ชวนไปบ้าน อ.รักษา ปิยะพงษ์ ที่บางปะกง ท่านเป็นน้องชายของ อ.ปู่พิทักษ์ ปิยะพงษ์ ซึ่งใช้บ้านของตัวเองเป็นโรงเรียนสอนศิลปะ และเป็นหอศิลป์ งานของ อ.ปู่พิทักษ์ ส่วนใหญ่จึงถูกรวบรวมไว้ที่นั่น

อ.ปู่ ถามว่า เป็นไง อยู่ได้มั้ย .. เราตอบอย่างมั่นอกมั่นใจว่า หนูสายป่าอยู่แล้ว อยู่ได้ค่ะ.. (แต่จะนอนหลับหรือเปล่านั่นอีกเรื่องหนึ่ง ^_^ )


*** โปรดติดตามตอนต่อไป

โดย KBD_1

 

กลับไปที่ www.oknation.net