วันที่ จันทร์ เมษายน 2561

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ทำไมพ่อแม่สอนแล้วลูกไม่ยอมฟัง


คนที่จะคุยด้วยแล้วรู้เรื่องและเข้าใจคือคนที่เกรงใจกัน

คนที่ไม่เกรงใจกันคือคนใกล้ตัว คนกันเอง

อย่าพยายามคุยกับลูกที่ไม่เคราพพ่อแม่ หรือผลักดัน

ให้ได้ดี มันจะเกิดความบาดหมางเกิดขึ้นในครอบครัว

เด็กคือลูก ถ้าความเป็นพ่อแม่ลูกไม่มีระยะห่าง

จะเป็นการก้าวร้าว หรือเถียงคำไม่ตกฟาก

ปัญหาของครอบครัวคือ ก้าวร้าว ไม่มีความเคราพหรือเกรงใจ

อาจจะขุนไม่ขึ้น และกลายเป็นเด็กซึมเศร้า เพราะถูกรังเกียจ

เพราะการที่เราปล่อยให้เขาพูดได้อย่างอิสระ มันเป็นดาบ 2 คม

ทั้งตัวลูกเองและตัวพ่อแม่ ที่สอนอะไรลูกไม่เคยเชื่อ 

 

แต่ความจริงมันก็คือความจริง ไม่ได้โลกสวย มันเกิดขึ้นในสังคมไทย

การแก้ปัญหาสังคมในบ้านมันแก้ยากมาก เพราะมันคือความรักทีี่แท้จริง

ในบางครั้งความรักที่แท้จริงทำให้เด็กเรียนรู้ว่ายังไงก็รัก

และตัดสินใจทำอะไรที่ผิด เหมือนอยากลอง เราจะทำอย่างไรกับการรักลูกมาก

การยอมรับในความเป็นลูก ในความเห็นแก่ตัวของการเป็นเด็ก

มองอีกด้านของความเป็นแม่บ้างได้มั้ย ว่าบางครั้งบางคนปล่อยให้โลกเจอ

เรื่องที่ต้องผจญปัญหาจริงตามลำพังบ้าง มันเป็นการมองของสังคมว่า

ทอดทิ้งลูก แม่ใจร้าย แต่การเลี้ยงลูกมันแล้วแต่นิสัยเด็ก เอามาตราฐานไหนมาวัด

มันก็ไม่ได้ เพราะฉะนั่น การสอนความเป็นพ่อเป็นแม่ที่ดี มีตำราสอนในโรงเรียน

หรือไม่ มันจำเป็นต้องมีตำราสอนมั้ย กว่าจะรู้เดียงสา ตามวัยตามธรรมชาติ

มันทันต่อสถานการณ์มั้ยนะ ปัญหาครอบครัวจึงเกิดขึ้นเยอะแยะมากมาย

ทำไมเด็กไม่เชื่อคำพ่อแม่ตักเตือน แอบไปทำความผิด เพราะอะไร 

ใครผิด พ่อแม่ ครูอาจารย์ หรือสังคม หรือสื่อประชาสัมพันธ์ อากาศ สภาพแวดล้อม

หรือตัวเด็กเอง หรือทุกอย่าง

สรุปมันก็ทุกอย่างประกอบกัน แล้วทุกอย่างเข้าใจแบบเดียวกันหรือเปล่า

ไปในทางเดียวกันหรือเปล่า ให้ความร่วมมือช่วยเหลือกันได้ระดับไหน

จริงใจ มีเวลา เสียสละและมีจิตใจพร้อมหรือยัง เป็นองค์ความรู้ที่น่าเชื่อถือ

หรือว่าทำไปเพราะเกิดจากสังคมเปลี่ยนไปตามปัญหาที่เกิด

บางครั้งพ่อแม่ก็ต้องการบอกสอนและให้ความรู้ที่สมควรรู้และป้องกันให้

ในอนาคตเพราะรู้ว่าปัญหาจะเกิด แต่เด็กกลับไม่เชื่อในสิ่งที่พูดบอก

ก็อาจจะเกิดมาจากปัญหาที่ทุกคนไม่คิดว่าจะเกิดคือ บุญวาสนาของแต่ละคน

มันสร้างมาและมีไม่เท่ากัน ทุกคนที่มาพบเจอกันคือเจ้ากรรมนายเวรกันและกัน

มาทำให้เกิดความทุกข์ในใจ มาสร้างปัญหาให้เกิดทุกข์ ถ้าเรารู้ และเข้าใจ

ทุกอย่างจะเริ่มนิ่ง ไม่มีการต่อว่ากัน ไม่เถียงกันต่อ หลีกเลี่ยงการปะทะคารม

การพูดจาต่อว่ากัน การทะเลาะเบาะแว้งจะจบลงได้ ถ้าเราเริ่มฉุกคิดขึ้นมาได้

ในทันทีในระหว่างที่กำลังพูดเอาชนะกันอยู่นั่น เราจะสงบสติอารมณ์ และหัน

มาสู่ใจตัวเองว่าทำอะไรอยู่ หยุดการสร้างปัญหาในครอบครัวได้โดยการหยุด

นิ่งไม่พูดต่อ เพราะการพูดต่อคือการเอาชนะ คือการพยายามเปลี่ยนความคิดอีกฝ่าย

ในความเป็นจริงมันทำไม่ได้ถ้ายิ่งเป็นคนในครอบครัว  ขอให้ระลึกอยู่เสมอว่า

คำพูดที่กำลังพยายามเปลี่ยนความคิดคนอีกฝ่าย มันทำไม่ได้ ให้หยุดทันที

แล้วทุกอย่างจะจบทันที ถ้าการพูดการคุยระหว่างใครสักคนที่เราคิดว่าคือคนของเรา

แล้วพยายามมาหลายสิบปี ก็ไม่เคยสำเร็จ รู้แล้วก็หยุดที่ตัวเรา พอที่ตัวเรายอมที่ตัวเรา

ยอมที่เราเพื่อให้ตัวเรารู้ว่า เราสบายใจ เราชนะความจริงของความเป็นมนุษย์ 

คิดถึงการอยู่คนเดียวแบบปัญหาไม่เกิด อยู่หลายคนปัญหาเยอะ ก็ขออยู่กับคนน้อยๆ

อย่าไขว่คว้าหาคนเยอะมาเป็นเพื่อนฝูง มาคุยได้อย่าให้นานเกินไป อย่าสนิทเกินไป

อยู่บนความพอดี อะไรพอดีแบบไหนหาความรู้เอานะเพื่อนๆเอย

โดย กลิ่นทะเล

 

กลับไปที่ www.oknation.net