วันที่ จันทร์ สิงหาคม 2561

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

:: กล่องความทรงจำของฉัน ::




"...เวลาที่ฉันหย่อนจดหมายลงกล่องไปรษณีย์สีแดง ฉันจะมีความสุขทุกครั้ง

ฉันจะนับวันและนับคืน และคิดว่า เอาล่ะ... จดหมายของฉันจะเดินทางไกลถึง ๑,๕๐๐ กิโลเมตร

จากเกาะพงันไปถึงเชียงใหม่..."



ข้อความบางตอนจากหนังสือเรื่อง "กล่องไปรษณีย์สีแดง" ที่เขียนโดย อภิชาติ เพชรลีลา เป็นหนังสือโปรดอีกหนึ่ง

เล่มที่ผมมักจะหยิบมาอ่านในเวลาที่มีอารมณ์มุ้งมิ้ง อยากอยู่นิ่งๆ กับวันเวลาเก่าๆ และความทรงจำสีจางๆ ที่เกิดขึ้น

ณ ที่นั้น มหาวิทยาลัยเชิงดอยสุเทพ จังหวัดเชียงใหม่...



อ่านไปก็มีแอบยิ้มบ้างอย่างมีความสุข อาจเป็นเพราะเค้าโครง และเรื่องราวหลายช่วงหลายตอน มันคือเหตุการณ์จริง

ของชีวิตผมในช่วงนั้น ภายใต้วันเวลา สถานที่ และความรู้สึกแบบเดียวกับตัวละคร จนหลายๆ ครั้งอดคิดไม่ได้ว่า ผม

กำลังอ่านเรื่องราวของตัวเองอยู่...



เรื่องต่างๆ ระหว่างผม กับ "เพื่อนสนิท" สาววิจิตรศิลป์คนนั้น ดำเนินไปไม่ต่างจากตัวอักษรที่อยู่ในหนังสือแม้แต่น้อย

แต่ด้วยในสถานะความเป็น "เพื่อนสนิท" ของเราทั้งสองคน จึงทำให้เรื่องราวและความสัมพันธ์จำต้องเป็นไปตาม

ครรลองของมันตลอดมา โดยไม่อาจก้าวล่วงเขตแดนของอีกหนึ่งความรู้สึกที่ผมมีให้กับเธอ จวบกระทั่งถึงวันสุดท้าย

ก่อนที่เราต้องลาจากกัน เป็นการจากลาที่ประโยคสุดท้ายหลังงานเลี้ยงฉลองรับปริญญาของเธอในคืนนั้น

ยังคงก้องอยู่ในหัวของผมตลอดมา...




 

จากวันนั้น จดหมายหลายฉบับที่ส่งกลับไปกลับมาระหว่างผมกับ "เพื่อนสนิท" คนนั้น เป็นเพียงสิ่งเดียวที่ทำได้

สำหรับการติดต่อสื่อสาร รับรู้เรื่องราวของกันและกัน ในยามที่ต่างก็ต้องออกไปดำเนินชีวิตตามเส้นทางของตน

กับความห่างไกลกันหลายร้อยกิโลเมตร...




ด้วยความที่เป็นคนชอบขีดๆ เขียนๆ เหมือนกัน จากความคิดถึง ห่วงหา ก็ถูกหยิบมาแปรเปลี่ยนให้เป็นเรื่องสนุก

และมีความสุขที่ได้บอกเล่าเหตุการณ์ต่างๆ ของเราสองคน ทั้งเรื่องงาน เรื่องคน ทั้งเรื่องสุข และเรื่องเศร้า

การให้กำลังใจซึ่งกันและกัน โดยที่ผมไม่ลืมที่จะสอดแทรกความรู้สึกบางอย่างที่แอบมีให้กับ "เพื่อนสนิท" คนนั้น

ลงไปในเนื้อความของจดหมายทุกฉบับ ด้วยความหวังเพียงเล็กน้อยว่าเธอจะรับรู้มันได้ และถึงแม้ว่าเธอคนนั้น

จะไม่ได้คิดกับผมมากกว่าการเป็น "เพื่อนสนิท" ของเธอ ผมก็ดีใจและมีความสุขแล้วที่ได้ส่งมอบความรู้สึกดีๆ 

ให้กับคนพิเศษที่สุดในช่วงเวลานั้น



 


มันเป็นความรู้สึกที่อยากบอกให้เธอรู้มาโดยตลอด แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่มีโอกาส ทั้งด้วยเหตุผลของเธอ และของ

ตัวผมเอง ครั้นพอถึงเวลาที่สามารถบอกได้ มันก็สายเกินไป


ความรู้สึกที่ว่า มันก็เป็นความรู้สึกเดียวกับที่ "ไข่ย้อย" มีให้กับ "ดากานดา" มาโดยตลอดนั่นเอง...




 

ชื่อ "ดากานดา" แปลว่า "หญิงสาวอันเป็นที่รัก" 

ส่วนชื่อของ "เพื่อนสนิท" คนนั้นของผม มีความหมายว่า "หญิงสาวที่งดงาม"

.
.


"ถ้ามีใครทำแบบนี้ให้เรานะ เรารักตายเลย" ประโยคนี้ มีคนๆ นึงเคยพูดกับผม เมื่อ 14 ปีที่แล้ว

.
.

ภาพดากานดาเมาเหล้า กอดเอวนั่งซ้อนท้ายมอเตอร์ไซต์กับไข่ย้อยข้ามสะพานนวรัฐ ที่ใครหลายคนประทับใจ 


และจำได้ติดตาจากภาพยนตร์เรื่อง "เพื่อนสนิท" นั้น ก็เป็นเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นจริงๆ เมื่อ 15 ปีก่อนหน้า

.
.

ใครจะรู้ว่าประโยคที่ติดตรึงใจผู้อ่านทุกคน ที่ว่า "แกมาบอกอะไรตอนนี้" ก็ถูกหยิบยกมาจากบทสนทนาของผมกับเธอ


ในค่ำคืนของการลาจากเมื่อวันที่ 24 มกราคม 2537



"ทำไมเธอเพิ่งจะมาบอกเรา"  คือประโยคสุดท้ายที่เธอพูดกับผม ก่อนที่เธอจะหันหลังกลับ

และเดินจากผมไปในคืนนั้น และปล่อยให้เสียงของเธอยังดังอยู่ใน ความทรงจำของผม ตลอดมา

 




 

เรามักจะคิดถึงวันที่สวยงาม เมื่อเวลาผ่านไป และมีความสุขทุกครั้ง ที่ได้ย้อนกลับไปนึกถึงเรื่องราวที่ผ่านมา

คงไม่แปลก ที่เราจะปล่อยใจให้ตัวเองหลุดเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของบทประพันธ์ที่เราชื่นชอบ

คงไม่แปลก ที่เราจะมีความสุขกับเรื่องราวดีๆ ที่เคยเกิดขึ้น

คงไม่แปลก ที่เราจะหล่อเลี้ยงความเป็นจริงด้วยความฝัน

และคงไม่แปลก ที่เราจะหล่อเลี้ยงความฝันด้วยความจริง...

 

เพราะฉะนั้น ก็คงไม่แปลกใช่มั้ย ที่ผมอยากจะบอกกับ "เพื่อนสนิท" สาววิจิตรศิลป์คนนั้นว่า

 

"ฉันยังรักและคิดถึงเธอนะ ดากานดา ของฉัน"

 

 

*******************************

 

เพลง  :  น่ารัก

OST  :  ตุ๊กแกรักแป้งมาก

 

โดย นายครก

 

กลับไปที่ www.oknation.net