วันที่ อังคาร เมษายน 2562

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ป่าศักดิ์สิทธิ์ ตอนที่2.ต้นธาร


 

2.ต้นธาร

 

 


          ผม ร่วมกิจกรรมนิเวศภาวนาปลายเดือนกุมภาพันธ์ต่อต้นเดือนมีนาคมในปี๒๕๕๓ โดยใช้

เวลา๖วันกับเพื่อนกลุ่มใหญ่ประมาณยี่สิบกว่าคน  อย่างที่ไม่เกรงใจในวัยและสังขารของตนเอง ใช่

ครับนั่นนานเกือบสิบปีแล้วการก้าวเดินเข้าไปในป่า    ป่าจริงๆสำหรับคนเมืองเป็นสิ่งที่ท้าทายมากที

เดียวไปจริงๆคนเดียวคงทำไม่ได้    จนมาระลึกถึงอีกครั้งเมื่อเจ้าหมอกควันมาปกคลุมเมืองเหนือใน

ปีพ.ศ.นี้   จริงๆมันก็มีอยู่ทุกปีแต่มันไม่มากเท่าปีนี้       ปีนี้มันมากจนการใช้ชีวิตประจำวันของผู้คน

กระทบกระเทือน     สาเหตุเราคงรู้กันแต่แปลกที่พูดกันไปถึงต้นตออย่างน้อยมาก  เพราะมันเต็มไป

ด้วยผลประโยชน์เอื้อกันไปกันมาอย่างซับซ้อน      ความโลภนั้นทำให้ธรรมระหว่างเรากับธรรมชาติ

ขาดลงหรือห่างไปมันค่อยมากขึ้นมากขึ้นเรื่อยๆ    จนถึงวันหนึ่งเวลาหนึ่งที่จะกลายเป็นอธรรมคือเรา

จะแก้ปัญหาใดใดในเวลานั้นไม่ได้เลย     เช่นความตายก่อนจะถึงเวลานั้นธรรมชาติก็คงได้แต่เตือน

พวกเราไปเรื่อยๆเตือนเพื่อให้เราเห็นความโลภที่มากขึ้นชัดเจนขึ้น

 

 

      พวก เราพักอาศัยอยู่ในป่าละเมาะข้างวัดหลวงขุนวินบนดอยวัดหลวงที่แม่วางเชียงใหม่

เป็นเวลาสามวันและเดินตัดผ่านสันเขาอีกสองวันครึ่ง          มายังบ้านสบวินอันเป็นหมู่บ้านของชาว

ปากะญอในเขตอุทยานแห่งชาติสบวิน-สะเมิง   หกวันที่พวกเราคนเมืองทั้งหลายมาใช้ชีวิตอยู่ในผืน

ป่าอันอุดม ผืนป่าที่ยังเขียวขจีแม้จะอยู่ในช่วงหน้าหนาวต่อหน้าแล้ง ในขณะที่ป่าบริเวณที่ราบและตีน

เขาเริ่มแห้งแล้งแล้ว    ต้นไม้ใหญ่โรยใบแห้งร่วงกองหล่นลงบนพื้น และแสงแดดส่องลงมาที่ผืนดิน

เพิ่มความร้อนในยามแล้ง    ความรู้สึกของป่าระดับล่างแตกต่างกับระดับบนโดยสิ้นเชิงเพราะที่ระดับ

บนไม้ยังอุดมสมบูรณ์เขียวขจี   แม้อยู่ในหน้าแล้งธรรมชาติเติมความธรรมดาที่มหัศจรรย์ให้โลกของ

เรา  ระดับสูงจากดอยหลวงขุนวินขึ้นไปเรื่อยๆในป่าทึบ  เราล้วนดูดซับความอุดมของป่าในหน้าแล้ง

แม้ป่าที่ความเจริญในโลกยุคสมัยใหม่   ของคนเมืองล้วนทำลายและพยายามทำลายมาตลอด

 

 

 

 


       การ มามองเห็นการสัมผัสคุณค่าของแผ่นผืนดิน  ต้นไม้น้อยใหญ่ ธารน้ำใส ท้องฟ้า ความมืด

มิด ดวงดาวและผู้คนโดยเฉพาะชนพื้นถิ่นที่นั่นชนชาวปากะญอที่อาศัยอยู่ที่นี่ร้อยกว่าปีมาแล้ว   ในป่า

นั้นมีจิตวิญญาณของบรรพบุรุษและสิ่งต่างๆที่มองไม่เห็นคอยคุ้มครองปกป้องดูแลลูกหลานและศรัทธา

ต่อจิตวิญญาณต่างๆรอบตัวนั้น การรักธรรมชาติรักผืนป่าการปกป้องลำธารที่ใช้กินอยู่ใช้เพาะปลูกเลี้ยง

สัตว์สรรสร้างจารีตประเพณีวัฒนธรรม    ที่ต่อเนื่องกับผืนป่าจากจิตวิญญาณของธรรมชาติจิตวิญญาณ

ของน้ำภูเขาดินฟ้า      ได้กลายเป็นสายน้ำเล็กเล็กบนดอยสูงและเติบโตขยายเป็นต้นธารที่ใหญ่ขึ้นมา

เรื่อยของแม่ขาน   จากแขนงแยกย่อยของแม่ขานจึงไหลรวมมาเป็นแม่ปิง และจากแม่ปิงจึงหลอมรวม

มาเป็นแม่น้ำเจ้าพระยา   ผมหยิบนำขวดน้ำพลาสติคจากในเมือง มารองน้ำกินในสายธารเล็กเล็กไหล

รินริน กว้างสักสิบถึงยี่สิบเซนติเมตรในป่าที่ดอยลูกอ๊อกซึ่งเป็นที่พักแรมกลางป่าใช่ตรงนั้นมันดื่มกินได้

จริงๆ ขณะยกขึ้นดื่มผมมองเห็นแผ่นผืนน้ำของแม่น้ำเจ้าพระยาอันกว้างใหญ่ผืนน้ำที่อุดม  บริเวณใกล้

บ้านผมในจังหวัดนนทบุรี     บนความอุดมสมบูรณ์ของที่ราบลุ่มภาคกลางนั้นแล้วชนกลุ่มน้อยที่อยู่กับ

ต้นน้ำของเราในปัจจุบัน  เป็นคนผิดกฏหมายที่ตั้งบ้านเรือนอยู่ในเขตวนอุทยานแห่งชาติ   ซึ่งโดยจริง

แล้วความเป็นวนอุทยานมีมาทีหลังการตั้งชุมชน  มันอาจจะเป็นความถูกต้องหรือความไม่ถูกต้องจาก

มุมมองที่แตกต่างของรัฐกับชุมชน      และนับวันที่จะแตกต่างกันไปเรื่อยๆ  แต่ประเทศหรือรัฐก็ต้อง

ตระหนักอยู่เสมอว่าชุมชนคือจุดกำเนิดของความเป็นรัฐ    การตีความการตัดสินที่เกิดขึ้นในยุคสมัยนี้

เป็นการตีความจากคนเมืองไม่ใช่หรือไม่มีรากของชุมชนมาเลย

 

 


 

 

ทางแก้ว

2562

 

โดย ทางแก้ว

 

กลับไปที่ www.oknation.net