วันที่ จันทร์ เมษายน 2562

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

น้องคนนึงที่ขี้เหงากับผ้าปัก 70 %


 

มีน้องที่ทำงานเพิ่งเข้ามาทำงานได้ไม่นาน 3 เดือน ละมั้ง

และมาจากภูเก็ต ไม่เคยใช้ชีวิตในกรุงเทพฯเลย และไม่เคยจากบ้านมาไกล

อยู่กับแม่มาตลอดประมาณนั้น

พอดีว่า น้องเลิกงานตั้งแต่สามทุ่ม ลิงเลิกงานสี่ทุ่ม ไปเจอกันที่สะพานลอย

น้องเหมือนร้องไห้ เลยถามว่า เป็นไร ?

น้องบอกคิดถึงแม่และบ้าน

เลยปลอบไปว่า อยากร้องก็ร้องเถอะ ไม่ต้องกลั้นเอาไว้หรอก

 

น้องบอก ไม่เคยเป็นอย่างนี้ไม่เคยอ่อนแอ

 

 

ก็ใครมันจะอ่อนแอ หรือ เข้มแข็งได้ตลอดเวลากันเล่า
..บอกน้องไปแบบนี้

 

น้องเลยถามว่า

พี่นุช พาหนูเที่ยวกรุงเทพหน่อยสิ หนูเหงาอะ

 

..อ่าว ทำไม มาเหงาตอนสี่ทุ่มหว่า ????

 

โอเค..พี่จะพาเที่ยวเอง

แต่ก่อนอื่นหาไรกินก่อนนะ  

แล้วก็เลยพาน้องมาห้วยขวางแถวบ้านค่ะ กินและกราบไหว้พระพิฆเนศสี่แยกห้วยขวาง

 

น้องถามว่า

พี่นุชเคยเหงาบ้างไหมคะ ?

 

 

 

 

 

 


ตอบแบบไม่คิดเลยว่า

..ไม่เคยเหงาเล้ยยย...

สะกดคำว่า เหงา ไม่เป็นเลยเอ๊า...

แม้ช่วงที่ทำงานอยู่ต่างประเทศก็ไม่เคยเหงา

จะมีแค่คิดถึงครอบครัว ...เป็นธรรมดาของคนไกลบ้าน

แต่ ไม่เคยเหงา..เพราะ ถึงเวลาทำงานก็ทำ
ว่างก็ตะลอนเที่ยวถ่ายรูปเพลินๆและกิน

ฮี่ๆ

 

น้องค่อนข้างเก็บตัว ไม่ค่อยสุงสิงกับใครอีกแหละ

การที่ไม่เปิดใจ ไม่คุยกับใคร ไม่เม้าท์มอยหอยสังข์ มันก็ทำให้เราเหงาได้นะ

55+++

เราต้องทำตัวไร้สาระ เม้าท์บ้างกะเพื่อนๆ แบบนี้เราจะไม่เหงา

 

เราเข้าไม่ถึงคนขี้เหงาทั้งหลายหรอก

แต่เราก็เข้าใจเค้าได้ เราอยู่เป็นเพื่อนได้จนถึงสว่าง

ถ้ามีของกินให้เราขบเคี้ยว XD

 

บอกน้องไปว่า

..ว่างๆก็ฟังเทศน์ ฟังบทสวดมนต์นะ


แล้วจะเข้าใจความเป็นไปของโลกใบนี้....

 

 

 

 -------------------------------------------

 

 



70 % แล้วกัน 

 

 

 

 

 

 

 

ว่างๆ เราก็ปักผ้า

 

        ว่างๆ เราก็วาดรูป

 

ว่างๆเราก็นอน

 

ว่างๆเราก็กิน

 

ว่างๆเราก็ฟังเพลงดูละครน้ำเน่า

 

ว่างๆเราก็เม้าท์มอยหอยสังข์

 

เราเลยไม่มีว่างมานั่งเหงา...นอนเหงา...เดินเหงา...ยืนเหงา

 

เอิ๊กๆๆๆ

 

 

 

 

โดย ลิงเขียว

 

กลับไปที่ www.oknation.net