วันที่ อังคาร สิงหาคม 2562

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ภาพเก่าเล่าใหม่..เอเซี่ยนบีชเกมส์ ..ติมอร์เลสเต้


        ก่อนอื่นต้องขอขอบคุณเพสบุ้คที่ไปหารูปจากการลงไว้เมื่อปี 2014 เพิ่งย้อยถอยหลังไปดูกับอีกหลายๆภาพที่ส่งไปให้เพื่อนส่วนตัวภาพเหล่านั้นยังอยู่ครบถ้วนบังเอิญผมไม่ได้เก็บภาพเหล่านั้นไว้ เลยคิดได้ด้วยตัวเองว่าการส่งภาพในอีเมลหรือเฟสบุ้คภาพเหล่านั้นจะไม่หาย แต่หลายคนมองว่ามันเป็นดาบสองคมอาจจะมีคนเอาภาพเราไปใช้ แต่เราก้ไม่ใช่คนดังอะไร บางคนไม่ใช้บริการสื่อพวกนี้เลย อย่างการใช้ไลน์มันอาจจะหายหมดเมื่อไลน์หายที่เราพลั้งเผลอไปกดมั่ว...ก็เลยเป็นที่มานำภาพเก่ามาเล่าให้ฟังโดยผมมีโอกาสได้เป็นส่วนหนึ่งในงานนั้นที่จังหวัดภูเก็ต งานกีฬาชายหาดเอเซียทั้งหมด ๕๔ ประเทศ(ถ้าจำไม่ผิด ) ภาพทั้งหลายเล่าเรรื่องได้มากมาย และมีประเทสเดียวที่ผมอยากรู้จักและอยากให้กำลังใจคือนักกีฬาจากประเทศติมอร์เลสเต้ซึ่งเป็น) ในงานนั้นจังหวัดภูเก็ตได้นำนักเรียนนักศึกษาราวๆพันคนเพื่อเป็นอาสาสมัคร แต่ผมเสียดายว่าเราไม่ใช้ห้วงเวลที่รัฐบาลทุ่มงบประมาณมหาศาลหากนักเรียนนักศึกษาเหล่านั้นมีครูบาอาจารย์และะผู้ใหญ่คิดดีให้เด็กเหล่านั้นประกบนักกีฬาทุกประเทศแล้วทำรายงาน จังหวัดภูเก็ตก็จะมีข้อมูลประเทศทั้งหมดหรืออย่างน้อยนักเหล่านั้นได้เรียนรู้ศึกษาภาษาอังกฤษจากบรรดานักกีฬาเหล่านั้น ทั้งที่ในความเป็นจริงเด็กภูเก็ตมีโอกาสใกล้ชิดชาวจ่างชาติมากว่าเด็กในจังหวัดอื่นแต่ก็ใช้ว่าสถิติที่ไม่มีใครเคยทำ แต่ผมคิดเอาเองว่าจะสู้เด็กที่ตั้งใจจากจังหวัดนอกๆอื่น อันนี้ก้นำมาเล่าให้ฟังเพราะผมอยู่ในเหตุการณ์ตลอด อีกทั้งเหล่าข้าราชการผู้ใหญ่หลายหมู่เหล่าในขณะนั้นท่านผู้ว่าจังหวัดในขณะนั้นคือนายไมตรี อินทุสุจฃตท่านหวังให้บรรดาข้าราชการเหล่านั้นได้เป็นกรรมการในงานและได้ฝึกพูดภาษาอังกฤษ สุดท้ายแล้วทั้งขิงแก่และเด็กอ่อนดูเหมือนเราจะให้เวลาผ่านไปโดยไม่ได้อะไรเลย..อีกทั้งหมดทั้งมวลผู้ใหญ่ทั้งประเทศดีแต่จะทุ่มงบประมาณโดยไม่ได้คาดหวังว่าเราจะได้อะไรจากงานนั้น ทั้งที่เป็นงานเข้าชมฟรี แต่มีคนดูหลวมๆทุกวัน....มันคงไม่ต่างกับอีเว้นท์ทุกอย่างที่จัดโดยราชการ ดูงานเก็บขยะชายหาดหรือข้างถนนก็แล้วแต่ แค่ให้ผ่านๆไปเท่านั้นเราลงทุนมากมายในแต่ละงาน สุดท้ายสิ่งต่างๆที่กลับมาไม่คุ้มทุน...นี่ก็บ่นให้ฟังแม้เวลามันผ่านไปแล้วก็ตาม

อยู่แถวด้านหน้าในการต้อนรับเจอผู้ใหย่มากมายจากเกือบทุกประเทศในอาเซี่ยน...ในภาพคืออดีตรัฐมนตรีท่องเที่ยวและกีฬา

...

ประธานการจัดงานจากประเทศการ์ต้า

ผู้ชมและนักกีฬาและมิตรภาพ

ให้ภาพเล่าเรื่อง

...

กีฬามากมายหลายชนิดทั้งที่รู้จกและไม่รู้จก

แซมโบ้..เป็นกีฬาที่เราไมู่้จัก

เธอคือนักกีฬายึดสุ(ขอโทษถ้าจำผิด)หนึ่งเดียวจากประเทศลิเบีย

พวกเขาคือนักกีฬาวอลเล่ย์บอลชายหาดจากประเทศติมอร์เลสเต้

Timor Leste

วันนั้นดูช่างไม่ยุติธรรมเอาเสียเลยที่จับติมอร์แข่งกับอุซเบกิสถาน...แต่ผมก็เปล่งเสียงเชียร์ติมอร์อยู่คนเดียวจนเสียงแห้ง

จากประเทศกีร์กีสถาน

จากพม่า

อินเดียกับจีนหากมองสรีระพอจะเห็นคำตอบ

         แทบจะไม่เชื่อว่าพิธีการสนามภาคภาษาอังกฤษคือนักเรียน ม.ต้นจากโรงเรียนแห่งหนึ่ง(จำชื่อไม่ได้)ในจังหวัดภูเก็ต เมื่อทุกคนทำหน้าที่ตามหน้าที่ไม่เพิ่มมืออาชีพเข้าไป งานที่ได้อย่างที่ผมบอกไม่มีอะไรที่เราได้มาเหมือนน้องนักเรียนคนนี้ กับเพื่อนเด็กนักเรียนมากมายแม้จะเป็นลุกผมก็เถอะ ความเป็นมืออาชีพ ความเป็นเมืองนานาชาติ ข้าราชการ นักเรียนนักศึกษาที่ไปช่วยงานนอกจากความสนุกกับเวลาเกือบเดือน อีกเวลาที่สูญเสียไป ทั้งงบประมาณของประเทศนั้นเล่า เราได้อะไรจากงงานนี้

        ผู้คนจากทั่วเอเซียมาบ้านเรา มาภูเก็ตดดยเราไม่ต้องเสียงบประมาณไปดูถึงไกล คนต่างจังหวัดทั่วไทยได้ดูผ่านโทรทัศน์ จากหวัดที่ใกล้ชิดอย่างภูเก็ตน่าจะมีโอกาสฝึกเด็กฝึกคนให้ได้อะไรจากงานนี้...เราดูตัวอย่างพวกฝรั่งที่เขาลงทุนเดินทางไปฝังตัวทำข่าวเก็บข้อมูลในเกือบทุกประเทศในโลกนี้แล้วกลับไปเขียนหนังสือนำเที่ยวโลนลี่แพลเน็ตให้คนเดินตามอย่างแม่นยำ....ผู้ใหญ่ในบ้านเราไม่ว่าจะเป็นข้าราชการหรือนักการเมืองพอเข้าไปอยู่นานๆก็ลืมอุดมการณ์หรือมืออาชีพคราวที่จะทำอะไรเพื่อบ้านเมืองเพื่อประโยชน์ของคนอื่นบ้างดูแทบจะไม่มี เพราะทุกคนคิดว่าแค่ทำอาชีพเช้าไปเย็นกลับ ทำงานตามหน้าที่ก็พอ....ย้อนกลับไปดูอดีตแล้วมาดูในปัจจุบันประเทศเราผ่านอาเซี่ยนมาโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว เด็กไทยได้อะไรจากเอดเซี่ยนบีชเกมส์ หรือได้อะไรจากอาเซี่ยน แต่ที่แน่ๆ เราจะเห็นได้เลยว่าเด็กไทยจบใหม่หากจะทำงานด้านธุรกิจบริการงานที่ต้องใช้ภาษาต้องหลีกทางให้พม่าและฟิลิปปินส์ ที่ชัดๆในวันนี้ภาคแรงงานพม่าพวกเขาพัฒนาไปอยู่ในธุรกิจบริการกันแล้ว เพราะอะไรหรือ...เราคงเคยได้ยินคำว่า เด็กไทยไร้อดทน หนักไม่เอาเบาไม่สู้ เดก็กอยู่กับสื่อโซเชี่ยลกับอาหารขยะสารกันบูด โตไปเหมือนไก่ตอนสมองกลอง แม้ลูกผมก็เถอะ อะไรต่างๆเหล่านี้ ..และเราคงไม่ต้องพูดว่า "ประเทศไทยคงมานั่งทบทวน" ก็ดูในสภาอันทรงเกียรติในวันนี้สิ ไม่ว่าจะฝ่ายไหนก็ตาม งานยังไม่ได้เดินเลยต้องมานั่งด่ากันจนเป็นข่าวรายวัน มันเกิดจากอะไร ก็อำนาจไง ประชาชนเขาเดือดร้อนกันในวันนี้มากมาย ไม่ต้องลงลึกถึงเยาวชนไทยที่แบกตำราเรียนจนหลังแอ่น เรียนแล้วเรียนอีก เรียนพิเศษอย่างมากมาย จนพ่อแม่พี่น้องคนยากจนทำให้บุตรหลานขาดโอกาสในการเรียนพิเศษ...อะไรเหล่านี้..สุดท้ายกลับมาว่าทำไมผมถึงเชียร์กีฬาจากประเทศติมอร์เลสเต้ เพราะผมเห็นว่่าพวกเขาขาดโอกาสไง...แต่มีมากมายที่โอกาสมาถึงรูจมูกแต่เราก็ให้โอกาสนั้นผ่านไป ให้ภาพเล่าเรือ่ง อีกมาจากประสบการณ์ที่คนผ่านห้องเวลาและความทรงจำเก่าๆ " กินของขม ชมเด็กสาว เล่าความหลัง" คือนิยามแห่งคนสูงวัย....สวัสดี

 

 

 

 

 

โดย พาจรดอทคอม

 

กลับไปที่ www.oknation.net