วันที่ อาทิตย์ กันยายน 2550

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

เพราะฉัน...มีความสุข Beautiful Sunday


วันอาทิตย์เช้า..

ที่ ขี้เกียจ…สุด สุด เพราะฟ้าฉ่ำ ๆ เหนือหลังคาบ้าน กับ เสียงคำราม ฮึ่มฮั่ม ของพระพิรุณที่กำลังจะเป็นหวัดฟึดฟัด อยู่ห่างๆ 

...ตื่นมาอย่างเสียไม่ได้เพราะ นาฬิกาชีวิตสั่งให้ ระบายทุกข์...

อิ อิ ก็ เพื่อรับ “ความสุข” เข้ามาใหม่ไงล่ะ แล้วความสุขของเช้าวันนี้ ก็มา จริงๆ 

ไหนๆ ก็ตื่นมาแล้ว..กะว่าจะจัดการรูปภาพสำหรับเรื่องที่เตรียมจะโพสท์ (เขียนมาหลายวันแต่หาภาพได้ไม่ถูกใจสักที...ดอง...เหมือนจะเป็นเรื่องถนัดไปซะแล้ว) ตั้งใจว่าเดี๋ยวโพสท์แล้ว ทำงานบ้านสักนิด ก็จะได้เวลาไปปาร์ตี้ รับหลาน...คลอดมา ๒ เดือนแล้ว คุณแม่ของหลานก็คือเพื่อนรักร่วมแก๊ง...คนนี้เรียบร้อย(โดยเฉลี่ย)ที่สุดแล้วมั้งของแก๊งเรา

...ฉันเป็นป้าให้ลูกๆของเพื่อนมา ๒..๓..๔ คนแล้วสิ (คนนี้คนที่ ๔ เฉพาะแก๊งนี้น่ะ – เพื่อนสมัยมหาวิทยาลัย)

คำว่า “เพื่อน” ไม่ว่ามันจะนานเป็น ๑๐ ๒๐ ๓๐ ปี...เมื่อมีคำนี้เกิดขึ้นแล้ว...ไม่ว่ามันจะเมาเละ อกหัก รักคุด ทะเลาะกับนาย โฉด(โสด)สนิท หรือ ท้องโย้ คลอดลูก ฯลฯ สิ่งต่างๆ ในชีวิตของเพื่อน ก็เกี่ยวพันมาเป็น บางสิ่งในชีวิตเราด้วย เสมอ

เด็กอีกคน...ที่ออกมาหายใจนอกท้องแม่ เขามีพ่อที่น่ารัก มีแม่ที่รักเขา...แล้วยังมี ป้าๆ น้าๆ อีกมากมาย...พร้อม ที่จะรักเขา

รู้สึกดี และตื่นเต้น...เดี๋ยวจะได้เห็นหลาน (ความสุขที่ ๑ ของวันนี้)

แล้ว...

(ที่ตั้งใจว่าจะจัดการรูปแล้วโพสท์เรื่องที่ตั้งใจไว้...ก็ถุกเบียด ลงโหลยาดองของแม่หมู ไปก่อน..ชั่วคราว)

เพราะนึกได้ว่า...วันนี้ เป็นวันสำคัญ (ครั้งแรก) ของกิจกรรมเพื่อเด็กๆ อีกหลายคน..ที่ แตกต่างจาก “หลาน"”อย่างสิ้นเชิง 

เด็ก ที่ต้องกำพร้าด้วยผลกระทบจากโรคเอดส์ พ่อ-แม่ เป็นเอดส์ และตายจากไป...เด็กบางคน ก็มีเชื้อไวรัสเอดส์อยู่ด้วย

....เขาเหล่านั้น ต้องอยู่อย่างยากแค้น เพราะเงินช่วยเหลือจากรัฐ...ไม่เพียงพอ...แม้ การดำเนินการต่างๆ ของมูลนิธิฯ เป็นไปอย่าง พอเพียง ก็ตาม

ลุงกิ๊...นี่ก็ “เพื่อน” อีกคน..ที่ได้พบพานจากการเข้ามาเป็นสมาชิกในโอเคเนชั่นแห่งนี้.. 

ลุงกิ๊ หรือ kibangkok ที่มีเรื่องราวมากมายเล่าผ่าน ภาพสีน้ำ...

ครั้งนี้ ลุงกิ๊บอกว่า ไม่รู้อะไรดลใจ ตั้งแต่เขาได้รู้จักกับ ดร.กฤษณา เภสัชกรที่อุทิศชีวิตให้กับการคิดค้นยาต้านไวรัสเอดส์ และช่วยเหลือผู้ป่วยในแอฟริกา...โดยบังเอิญ และ ได้พบกับท่านในที่สุด

ลุงกิ๊บอกว่า ไม่รู้เป็นไรอะไรๆ ที่เกี่ยวกับเอดส์ ทำให้ลุงกิ๊สนใจ และ อ่อนไหวเป็นพิเศษ...ลุงกิ๊ว่า บางทีมันก็เหมือนเป็นความหวังลึกๆ ว่า ถ้าอะไรๆ ที่เกี่ยวกับเอดส์ เป็นผลสำเร็จ..อาจมีผลดีกับความก้าวหน้าทางการแพทย์และเภสัช รวมถึงโอกาสของลุงกิ๊ ที่จะมีสุขภาพดีขึ้นด้วย (เปล่า..ค่ะ เปล่า ลุงกิ๊ไม่ได้เป็นเอดส์) 

ลุงกิ๊รู้สึกดี ที่การเข้ามาเป็นสมาชิกโอเคเนชั่น ทำให้ลุงคลายเครียด และมีสุขภาพดีขึ้น 

เมื่อหลายๆ สิ่งประมวลเข้าด้วยกันแล้ว..ลุงกิ๊จึงไม่ลังเลที่จะ ประกาศตัว ทำกิจกรรม เพื่อ ตอบแทนความดี และความรัก...ทุกสิ่ง ที่ลุงกิ๊ได้รับ

(หลายครั้ง ที่ชาวบล็อก อาจต้องขุ่นมัว ด้วยความไม่เข้าใจกัน แต่ในหลายๆ ครั้งนั้น กลับเกิดจากคนทุกคน มีความตั้งใจที่ดีๆ ทั้งสิ้น เพียงแต่..การสื่อสารผ่านเจ้าจอเหลี่ยมนี้..ยังมิอาจทำให้ คน เข้าใจกัน ได้ เทียบเท่ากับการพบปะตัวตนกันจริงๆ ก็เป็นได้...

นี่ อาจยังเป็นข้อจำกัดของสื่อประเภทนี้..อยู่บ้าง

..ก็เพียงนึกถึง และรำพึงไว้...) 

แต่....อยากจะบอกว่า ลุงกิ๊ เป็นตัวอย่างหนึ่ง ของการ คิด แล้ว ทำ ..และ ตั้งใจ ทำ ให้เกิดผลสำเร็จอย่างเป็นรูปธรรม จับต้องได้ จริงๆ (อาจมีเพื่อนหลายๆคนที่ได้ทำไปแล้ว แต่ไม่ทราบ..ก็บอกกันได้นะคะ) 

แม่หมู...สัญญากับลุงกิ๊ว่า จะช่วยดัน... ตามความสามารถและโอกาส..ในพื้นที่ของแม่หมูเอง โดยพยายามไม่ให้มีผลกระทบใดๆ มากนัก เนื่องจากมีเรื่องของ เงิน เข้ามาเกี่ยวข้อง (ตามที่ลุงกิ๊กังวล)

แต่แม้ไม่มีแม่หมูช่วยดัน...ความสำเร็จของโครงการ หรือ feedback ที่ได้รับ ก็ เพราะตัวลุงกิ๊เองนั่นแหละ นะ 

ยินดีด้วยจ้ะ (ความสุขที่ ๒ ของวันนี้)

ด้วยเกียรติของหมูที่สัญญาไว้...จึงได้ดำเนินการ “ดัน” ไว้แล้ว...เสริมให้อีกแรงนะ..ก่อนดัน ก็ต้องไปสำรวจความคืบหน้าของโครงการหน่อย...แล้วความสุขที่ ๓ ของวันนี้ ก็เกิดขึ้นอีก 

แม่หมูพบว่าเพื่อนของแม่หมู ๒ คน กำลังประสานงานช่วยเหลือกันอย่างอบอุ่น (ตามสิ่งที่ตนเองถนัด)

ทั้ง ๒ คน ซึ่งต่างก็มาพบกัน ในโอเคเนชั่นแห่งนี้

คนหนึ่งคือ ลุงกิ๊ อีกคนหนึ่งคือ คนช่างเล่า...ไปรษณีย์เก๋า “เพื่อน” ท่านหนึ่งของแม่หมูในโอเคเนชั่นอีกเช่นกัน คนช่างเล่าเชียวชาญงานไปรษณีย์อย่างที่สุด แถมมีรูปแสตมป์สวยๆ ทีอยากจะเอามาอวด...แต่ยังใส่รูปไม่เป็น รอลูกสอนอยู่..(ลูกกำลังวุ่นกับการเรียนซะด้วย) ท่านผู้เชี่ยวชาญการใส่รูปก็ไปแนะนำคุณคนช่างเล่าได้นะคะ 

นึกๆ แล้ว มันรู้สึก มีความสุข สุขจริงๆ นะคะแบบที่ ถ้าใครไม่ได้มาเขียน มาแลกเปลี่ยน หรือ เล่น บล็อก ไม่มีโอกาสจะสัมผัสได้ด้วยตัวเอง...

จริงๆ นะคะ

แม่หมูรู้จักลุงกิ๊..ก็เพราะ tag ที่มาของชื่อ เมื่อช่วงเดือน มิถุนายน ๕๐..จากต้นแถก..yongchan (ตาลุงแอบปิดไปแล้ว..หาไม่เจอไม่ได้ลิงค์ไว้นะจ๊ะ เหลือแต่ร่องรอยการตอบกลับใน คห.๒๖ kibangkok ในแถกฯ ของแม่หมูเท่านั้น)

Yongchan น้องสาวที่น่ารัก พร้อมเสมอสำหรับการแลกเปลี่ยนอย่างถึงใจ (เป็นพี่เป็นน้องกันก็จาก บล็อกนี่เอง)

แม่หมูสนุกกับ “การดัน” ตามโอกาส การใช้พื้นที่ส่วนตัวของเรา...เพื่อสังคม บ้าง ...ไม่หวังอะไรมากนอกจากความสุขเล็กๆ ก็เพราะวิตามินบี

วิตามินบี เพื่อนรักอีกคนที่มีเรื่องราวดีๆ มาฝากเสมอ (เป็นเพื่อกันก็จาก บล็อก อีกแล้ว)

คุณคนช่างเล่า..แม่หมูรู้จักได้จาก...การไม่ยึดติด ที่จะท่องเที่ยว อ่านเรื่องราวในโอเคเนชั่นอย่างอิสระ...เข้าไปอ่าน แม้ไม่เคยรู้จักมาก่อน ไม่เคยได้เยี่ยมเยียนฝากคอมเม้นท์กันมาก่อนเลย...

ส่วนรูปนี้...เจ้าหญิง yokujung ของแม่หมูให้ไว้ ตั้งแต่พบกันครั้งแรกๆ คิดถึงจัง

มีความสุขแบบนี้ได้... 

ขอบคุณค่ะ โอเคเนชั่น

และแน่นอน...อ่านถึงบรรทัดนี้ ตามธรรมเนียม

รักคนอ่านจ้ะ

จุ๊บๆ  

สำหรับเพื่อนๆ ทุกท่านที่แม่หมูไม่ได้กล่าวถึง ณ ที่นี้..ระลึกถึงเสมอเช่นกัน จุ๊บๆ จ้า

แม่หมู_de_mascot

 

 

ปล.ฟังเพลงเอาบรรยากาศ “นิ๊งหน่อง” นะคะ ไม่ต้องลงลึกในเนื้อหา แฮ่ะๆ

 

 

 

 

 

 

โดย แม่หมู_de_mascot

 

กลับไปที่ www.oknation.net