วันที่ เสาร์ พฤศจิกายน 2562

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

หน้าต่างบานเก่าที่บ้านเกิด ๔


หน้าต่างบานเก่าที่บ้านเกิด
เขียนโดย  รัตนพร

4

รถสองแถวจากตัวอำเภอเข้าจังหวัดวันนี้ว่างโล่งผมกลับบ้านมาเยี่ยมแม่แล้วนัดเพื่อนร่วมรุ่นมัธยมสังสันทน์กันหลังจากไม่ได้เจอกันหลายสิบปีรถออกจากคิวไม่ทันพ้นตลาดผู้หญิงคนหนึ่งโบกให้รถหยุดรับนับเป็นผู้โดยสารคนที่สองของรถคันนี้ผมยิ้มพยักหน้าทักทายเธอตามแบบคนเมืองเดียวกันเธออมยิ้มนิดๆรับการทักทายของผมในรถไม่มีใครอื่นอีกเราต้องนั่งไปด้วยกันเกือบชั่วโมงผมจึงหาเรื่องชวนคุย

 

"ไปไหนครับ"

"ไปตลาดใหญ่"

"ซื้อของหรือครับ"

 

เธอพยักหน้าดูท่าทางจะไม่ช่างพูดนักผมก็จนปัญญาที่จะผูกมิตรแต่อาจเป็นความมั่นใจแบบผู้ชายๆที่ทำให้ผมถามเธอต่อไปอีกสองสามคำไม่ค่อยได้ผลผมจึงแกล้งทำเป็นชมนกชมไม้สองข้างทางหลีกเลี่ยงความอึดอัดที่เริ่มก่อตัว

 

ทางหางตาผมสังเกตเห็นว่าเธอจ้องผมหลายครั้งถึงตอนนี้ผมยิ่งแกล้งเฉยเพื่อดูว่าเธอจะทำอะไรต่อไปในใจก็อดนึกกระหยิ่มไม่ได้แม้สตรีนางนี้จะดูมีอายุแต่ท่าทางกระฉับกระเฉงคล่องแคล่วผิวพรรณออกคล้ำไปนิดรูปร่างท้วมไปหน่อยหน้าตากลับคมขำสวยงามน่าดูไม่น้อยชายวัยเลยหกสิบเช่นผมจึงอดภูมิใจไม่ได้ที่ถูกเธอแอบมอง

 

"คุณไม่ใช่คนแถวนี้ใช่ไหม"

ในที่สุดเธอก็เป็นฝ่ายเอ่ยก่อนผมหันไปยิ้มให้เธอ

"คนแถวนี้ล่ะแต่ไปอยู่ที่อื่นเสียนานช่วงนี้กลับมาเยี่ยมแม่แม่ไม่ค่อยสบาย" ผมพูดไปเรื่อยๆด้วยประโยคสั้นๆ

"บ้านแม่อยู่ที่ไหนหรือคะ"

"อยู่ข้างวัดกลางคุณล่ะบ้านอยู่แถวไหน" พอเห็นว่าจะมีเพื่อนคุยผมจึงถามกลับไปบ้าง

 

เธออมยิ้มนัยน์ตาคมริกๆจนผมชักเอะใจ

"เคยอยู่ข้างวัดกลางเหมือนกันบ้านเดิมอยู่ติดกับบ้านครูจ้วนป้าแร่มรู้จักหรือเปล่า" เธอบอก

"อ้าวก็บ้านผมนี่ครับคุณว่าบ้านอยู่ติดกับบ้านพ่อผมคุณเป็นลูกสาวลุงยศป้าบุญหรือ" ผมหันขวับไปจ้องเธอเค้นความทรงจำออกมาเป็นข้อมูลให้สายตา

"ใช่สิ" เธอค้อนคมหัวใจผมหนักอึ้งขึ้นมาทันที

"คงไม่ใช่...บุหงานะ" ผมลากเสียงอย่างไม่อยากให้เป็นเช่นที่เอ่ยออกไป

"แล้วจะใครล่ะ" เธอตอบมาทันควัน

 

คราวนี้ผมถึงกับไปไม่ถูก

โดย เติมมายา

 

กลับไปที่ www.oknation.net