วันที่ จันทร์ ธันวาคม 2562

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

“ด้วยว่า เพราะเป็นผู้มีจิตประเสริฐ ธำรงตนในธรรมอย่างเที่ยงแท้แล้วเท่านั้น”


รายละเอียด
การจงเต็ม พลังปฎิภาณอันที่เป็นสามารถ! จงให้ช่อง เสริมกำลังให้พวกเรา

“เรื่องความโลภ! พูดอย่างนี้ พวกเราตรวจดู มากนี้
ส่วนใหญ่ ก็ต้องบอกว่า เห็นความโลภ!
ที่นักปราชญ์บัณฑิต ท่านก็ยังกล่าวอยู่ว่า ธรรมดา
“คนปรกติมีอยู่แต่โลภัชฌาสัย” อยู่เป็นต้น,
แลควรจะเว้นอยู่บ้าง ถึงให้ว่าดีได้ ก็ต่อเมื่อเกิด อัธยาศัย
มีใจ หรือวาระที่ตน ปรารภไปได้ซึ่งการจะแจกทาน
และให้การบริจาคอยู่ ก็ว่าแก่วาระเท่านั้นแหละ ทีนั้น
คนจึงจะปราศจากไปจากความโลภ บ้าง แล้วอยู่
เป็นผู้มีปรกติ แก่จิตอันเป็นอโลภะจิต “เป็นธรรมได้”,

แต่อย่างเราเห็นอยู่นี้ แทบทุกเวลา
ที่เรายังไม่ทุเลาความโลภ หรือที่เรากระทำอยู่ทุกเมื่อ
ก็ควรจะเห็นจริง ดั่งที่นักปราชญ์บัณฑิต ท่านกล่าว,
เพราะว่าเรา ล่วงลง รุดหน้า
เอาใจไปตั้งเข้าแต่เรื่องอาหารอร่อย จดจ่อ
เป็นผู้รู้เรื่องการอยากเสพ และการอยากแต่จะบริโภค
ไปอย่างดุเด็ดเผ็ดมัน ไปอย่างมาก เท่านั้น, ด้วยแต่การ
อันพวกเราเสพแล้ว ทุกอย่าง พวกเราก็ต้องแปลว่า!
“ควรมีอีก! ควรเพิ่มอีก! ควรกินอีก!” หาใช่มีใครสมัคร
คิดใคร่สละเป็นดำริดั้งเดิม ตั้งแต่ทีแรกว่า
เราควรได้สิ่งควรเสพ เช่นนั้น เราควรหาไปบริจาค
เราควรไปไว้ให้แก่ตรงนั้น ตรงนี้ ให้มาก ในที่
ตรงความแต่ในชั้นแรก เรายังไม่ได้คิดอย่างนี้ เลยนั้น,
เพราะว่า ความแต่ในชั้นแรก
ใจใคร่จะเกิดดำริไปแต่ปริจาคะ อยู่ในชั้นแรก
ในพวกเราเช่นนั้นแทบจะเป็นไปไม่ได้,
เพราะอย่างไรก็ตาม การเป็นแต่ผู้ดำเนิน ด้วยว่า
เป็นผู้มีจิตประเสริฐธำรงตนในธรรม
อย่างเที่ยงแท้แล้วเท่านั้น มีน้อย และก็
ผู้เที่ยงแท้ในธรรมแล้วเท่านั้น ท่านเหล่านั้น จึงทำได้

ไปในตลอดปริจาคะ ที่ซึ่งเป็นปรกติอยู่แก่จิตเป็นอโลภะ,
พวกเรา นี้นั้น เป็นพวกปุถุชนคนหนาปัญญาทึบ
อาจบริจาค สืบเสาะหาส่อทาง แต่ปัญญาเบา ยังไม่ได้สติ
ให้หาสะปัญญา ทำปัญญาร่าเริงได้
ก็ตั้งแต่จังหวะแรกยังทำไม่ได้กันเลย
หากเพราะว่าพวกเราไม่ได้เสพ
และไม่ได้ลุไปถึงโลภัชฌาสัย
ตามแต่ที่ตนปรารถนาและต้องการ ก็คงจะหาความร่าเริง
ในตนเอง ขวนขวาย หาความสุขและความปรกติ
ว่าตนยังดี มาปรากฏออกให้ใครเห็นไม่ได้, พอควรแต่แค่
เพราะที่พวกเรามาอวดกันอยู่นี้ ก็เพราะพวกเราจะเอาโลภ!
ของตน ไปต่อเอาความโลภอันนั้นๆ อันอื่นๆ
ให้ได้พวกเขาเข้ามา มากๆนั่นเอง,
เพราะเป็นธรรมดาในสิ่งเป็นอัธยาศัย ใจคอ ของปุถุชน
คนเบาปัญญา จำจะต้องหาตะเกียกตะกาย ได้ส่งจิตอโลภะ
มีกำไร ให้แก่คน ให้แก่ใครๆ หรือให้แก่ตน ฉะนั้น
พวกเรายังไม่อาจกระทำไปให้ถึงได้,
เพราะแก่การที่ใจไม่อยากได้ อะไรบ้างเลย เช่นนั้น
ไม่ใช่เป็นความปรกติ ตามธรรมดาของปุถุชน

แต่ว่าก็ดี ในพวกเรา นี้ ที่ซึ่งยังพยายามขวนขวาย
ให้ตนได้พ้นไปจากความเป็นพาล มาเป็นดำริ
จึงเข้าที่จำเป็นที่สุด ที่จะต้องมาดูกันว่า
“เราได้โลภเกินสิ่งสมควรหรือไม่? เราโลภ เท่าไหร่!
และเราจะทุเลาความโลภลงได้อย่างไร?” ดังต่อไปนี้
พวกเราจะทำปัญญาร่าเริง อาจหาญ
แก่ความที่ตนจะไม่โลภเลย ฉะนั้น จะยังควรเป็นไปได้อยู่?
หรือว่าไม่ได้?”

หมายเหตุ
รูปภาพประกอบ อาจไม่เกี่ยวกับคำอธิบาย
บันทึกข้อกำหนด


ดูเรื่องการประดับธง ต่อ ...

โดย kwunk-log-cabin

 

กลับไปที่ www.oknation.net