วันที่ ศุกร์ มกราคม 2563

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

Post : เรื่อง Balavapaccuso Atibalavapaccuso : Post 3 Jan 2020 —


ข้อมูลส่วนตัว นาย นิรุตติ์ โชติลิปิกร
เพื่อใช้ประโยชน์ ตามการเผยแพร่ไปตามเทคโนโลยีฯ
ข้อมูลตามวันที่ 03-01-2020

เรื่องว่าเอง ว่า ตนต้องขอตอบการอ่านลงมาล่าง -ขึ้นบน นำมารวมลงไว้ที่บทความซะให้หมด เพราะว่าในแต่ละแห่งยังไม่ถึงที่ควรจะแยกจากกันได้, ถ้าหากว่าพวกเรา พูดไปทางอ่าน -เขียน ก็น่าคิดดีอยู่ เพราะอย่างน้อยสิ่งต่างๆ ในวิชาหนังสือ ก็ย่อมจะกล่าวลงในวิชาบัณฑิตได้, ย่อมจะยังประโยชน์แห่งบัณฑิต ไปให้แก่บัณฑิต ฉะนั้น ให้วัฒนาสืบไป,

ที่ว่าเรื่องการอ่าน ทั้งหมดโลก ของเรานี้ ก็เห็นว่า ทุกคน มีการอ่านทางตรงสถานเดียว คือ ตรงไป บน -ล่าง, ซ้าย -ขวา เท่านั้นหรอก, เพราะครั้งแต่ว่าธรรมดาสิ่งที่รู้ -เห็น ย่อมมีทิศตรง ทิศเฉียง, ทิศน้อย ทิศใหญ่ มาก่อน จริงอยู่, ก็แต่ว่า! ใครอ่านหนังสือ ต้องอ่านตรงทั้งนั้น เพราะว่า จะไปอ่านตามทางเฉียงไม่ได้เลย! คือคนเราเขียนไม่ตรงไปหน้า ก็ต้องมาหลัง หรือไม่ก็ไปทางบนไปล่าง แล้วจึงต้องอ่านอย่างนั้น เพื่อพิจารณาข้อมูลที่อ่าน ตรงไปตามนั้น, เพราะว่า จะอ่านไปตามมุมทะแยง อ่านไม่ได้! ตนเองก็ไม่อาจจะรู้ได้ว่า ตนจะอ่านไปอย่างไร?

เช่นนั้น ข้าพเจ้า ก็ขอยอมรับแก่ทุกคน ด้วยบ้าง ว่า ข้าพเจ้าเองก็คงยังอ่านความ ตามทะแยงไม่ได้! ซึ่งก็จะแปลก! และน่าคิดวิธีอยู่บ้างเหมือนกัน ว่าเราอาจจะอ่านทะแยง ตามการกากบาท หรือตามขีดถูก นั้นๆ ตนจะอ่านความไปอย่างไร ตามการกำกับของเครื่องหมาย นอกซะจากจะเข้าใจได้แค่ว่า ต้องตัด!ประโยค ยกขึ้นบรรทัดใหม่ไปเท่านั้น

อันใดขีดขวางตัดที่ มีทางแย้ง คือทะแยง นั่นหน่ะ เมื่อหาวางทะแยงดู ก็ตัดไปดั่งนั้นซะ เช่นนั้น ก็คงจะได้รูปปิรามิด ยกมา ให้อ่านลงมาหรือขึ้นไป, ทีนี้ ก็ต้องได้คิดอีกแล้ว ตอบว่า ถ้าอย่างนั้น เป็นเรื่องรูปภาพไปเลยซิ ก็คือทำรูปซะสิ ลงคิดเรื่องรูปภาพไปโดยไม่ต้องมายกวาระกันทางบทอักขระหนังสือ, ซึ่งว่า หากวางแต่บททางหนังสือ เราก็ต้อง มีหน้า มีเล่ม มีบรรทัด ถึงเป็นจบ, อ่านบรรทัดแรกมา เมื่อฉะนั้น พึงว่า “ทิศ!” อ่านมาถึงบรรทัดที่สอง พึงว่า “อนุทิศ!”, เป็นความลงฉะนั้น จึงจะได้ที่ ว่าลงทิศน้อย ทิศใหญ่ ตามความไป เรื่อยๆ กระทั้งหมดหน้าหนึ่งเอกสาร เช่นว่าจะอ่าน จบลงบรรทัดจำนวนคู่ ก็ย่อมว่าลง เป็น อนุทิศ!, ถึงเรา -ท่าน ว่าตนอ่านไปแบบเฉียงๆ อ่านไม่ได้ ฉะนั้น ก็พึงแต่อนุโลมความหมาย ถึงรู้ไปได้

คือว่า ทิศใหญ่ ก็คือ ทิศ! ส่วนทิศน้อย คืออนุทิศ! ทิศตรงก็คือทิศใหญ่ ส่วนทิศเฉียง ว่านั้น เปรียบว่าคือทิศน้อย ถ้าว่าบรรทัดแรก เราว่า ทิศ! บรรทัดที่สอง ก็ย่อมว่า คือ ทิศเฉียง! คืออนุทิศ! ไปนั้นเอง ซึ่งว่าโดยรอบทั่วไปแล้ว วิธีวิชา ทางวิชาหนังสือ คนอาจว่าเป็นพื้นทั่วไป ว่าอักขระเลขกล่าวเป็นวิชาหนังสือ เช่นนั้น ลงบรรทัดครบจบหน้า คนอาจจะว่าดั่งนี้ ก็คือวิชาแปดทิศ ฉะนั้นแล้ว ก็ควรอาจจะว่าได้

ต่อเรื่องใด ข้างหน้าไปนี้ ข้าพเจ้าว่าสมควรแก่ตัวข้าพเจ้าเอง ว่าตนสมควรดูเรื่องหนุมานจีน ไปให้ถี่ถ้วน ดีทั่วซะก่อน เพราะใคร่จะต้องเอาความดีไปจากคำไทยเราซะก่อนเท่านั้น จึงให้ได้, อันว่าตัวของตัว ตัวเองจะไม่ดู จะดูอื่นๆไปก็แต่ข้างหน้าโน้น ฉะนั้น เห็นทีว่าก็จะมีแต่ความผิด!เท่านั้น, ความดั่งนี้แล้ว ก็ต้องสืบไปแก่ทุกวัน คือสืบหา ดูไปจากพระไตรปิฎก แลดูความเดียวกันนี้ ทั่วฟ้าปฐพีสาส์น ซึ่งผู้ที่อัญเชิญพระไตรปิฎกผู้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ก็ว่า มีอยู่ก็แต่เรื่อง แก่ “นิทานไซอิ๋ว”, คือท่านยกความอันเป็นที่ไปแล้ว ให้ไว้, ข้าพเจ้าเมื่อคิดเห็นจะวางบาลีของตนเอง ไว้ลงที่ตัวบ้างก่อน ถึงว่ารวมลงไปวิชาหนังสือ หมดสิ้นรวมกัน แก่ความที่ตนจะยึด จะถือ ไปให้ถึงบทพระสัทธรรม ให้จงได้ เช่นกัน ต่อบรรทัดหนึ่ง ต่อลมหายใจไปทุกๆการกระทำ

เมื่อตนจะขอตามติด เป็นบัณฑิต ตามความท่านผู้มีวิริยะอุตสาหะ ที่มีความเพียรเป็นกำลัง ส่งตนไปก่อนๆแล้ว อันมีปรากฏ อยู่ทุกที่ ทุกคนท่านปรากฏทั่ว ตราบจนทั่วกาลเวลา สืบมาถึงวันนี้ ให้สลักลงลึกถึงอีกขั้น อีกวาระวันหนึ่งแล้ว ข้าพเจ้าขอ พะละวะปัจจุส จะพึงลงว่า ‘อถโข ภควา เอตสฺมึ นิทาเน เอตสฺมึ ปกรเณ ธมฺมึ กถํ กตฺวา ภิกฺขู อามนฺเตสิ เตนหิ ภิกฺขเว สงฺโฆ ทพฺพํ มลฺลปุตฺตํ เสนาสนปญฺญาปกญฺจ ภตฺตุทฺเทสกญฺจ สมฺมนฺนตุ ฯ’. ความค้นไปโดยมากแล้วอย่างนั้น กระนั้นถึงให้เห็น และพบอุปสรรคต่อการถ่าย การแปร ข้อมูล แก่พระกถาศัพท์ คือ กะถัง กัตวา 1, ทัพพัง 1, มัลละปุตตัง 1, เสนาสะนะปัญญาปะกัญจะ 1, ภัตตุทเทสะกัญจะ 1, ทั้งหมดลงแก่ความบทพระกถา มี 5 แห่ง, โดยตลอดประโยชน์แด่พระปริยัติสัทธรรม ด้วยศัพท์สิ้นทั้งปวง ฉะนั้น ตลอดจนสิ้นเวลา ทุกเมื่อ”


ดูเรื่องการประดับธง ต่อ ...

โดย kwunk-log-cabin

 

กลับไปที่ www.oknation.net