วันที่ จันทร์ มีนาคม 2563

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

Post : ไม่ต้องมีภพ ตัดให้ขาดเลย! ฉั้บ! ฉั้บ!


ตอบ เรื่อง
ด้วยเรา -ท่านได้พรรณนาสรรหากันมาแต่ความซื่อตรงแล้วทุกประการ ๚

บัตรประจำตัว ...........
นาย มีดี จงสุขทุกประการ
(บท กลอน)

พ่อ, แม่ แค่เป็นเรา
เขาพ่อ, แม่
./
พ่อ, แม่แก่ แล้วเรา
เข้าแก้ไข
./
พ่อก็แย่ แม่ก็แย่
แก่กลไก
./
พ่อก็ใจ แม่ก็ให้
อย่างเดียวกัน
./
พ่อมีแม่ แค่นี้
ที่เป็นทุกข์
./
แม้มีลูก สุขนี้แน่ (แม้ ให้ว่าเป็น พ้อ ก็ได้)
แม่ที่ไหน
./
พ่อตายก่อน แม่ตายตาม
ณ ยามใด
./
เจ้าจงไป ให้มีพ่อ
ต่อนี้เอย (สตรี พึงว่า ให้มีแม่ แต่นี้, แค่นี้เทอญ หรือ เอย ก็ได้)
./

ต่อคำอธิบาย ความเกิด -ตาย

“เราควรต้องยอมรับว่า เป็นเรื่องของแนวคิดที่แตกต่างกัน ดังนี้ แต่ทั้งนี้ มันก็มีความจำเป็น ในวงจำกัด เพื่อการดำเนินการกันไปในวงความคิดของผู้คน ที่ได้สมมุติบัญญัติ หรือที่ให้สถานการณ์บางสถานการณ์ เป็นที่พึงเราจะต้องอ้าง ให้จิตใจของเราเองคิดว่า มนุษย์!เรามิได้มีความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน กับอะไร หรือสิ่งใด,

ความในโลก ในขณะที่เรามีเหตุผล เพื่อความแตกต่างนั้นๆ แต่!ทั้งที่จริง ด้วยการหายใจ และด้วยลมหายใจของเราเอง ย่อมให้เราเห็นได้แล้วว่า พวกเราทุกคนได้เป็นแต่อันหนึ่งอันเดียวกันกับโลกของเรานี้ มากเพียงไหน, ลมหายใจของเราทุกคน จึงให้ได้ชื่อว่า เป็นลมหายใจแห่งโลก ของโลกนี้ไปด้วยกัน ไปพร้อมๆกันไป

เรา -ท่าน ก็ย่อมได้เห็น และดูไปถึง การสื่อความคิดชนิดดังกล่าว เช่นนี้ กันมาบ้างแล้ว พอสมควร, นัย! ด้วยว่าความนัยแห่งความคิดที่ว่า แดนมนุษย์ของเรานี้ ทั้งหมดต่างหากเล่า! จึงจะได้เรียกว่า ‘มนุษย์’ และความประเสริฐของมนุษย์ ที่ซึ่งเป็นแดนผ่านทาง ไปสู่ความประเสริฐทั้งสิ้น ทั้งหลาย ที่พอปรากฏอยู่แล้ว ก็อาจจะเป็นไปตาม ความเป็นพยานของภพในอย่างอื่นๆบ้าง ที่ซึ่งพอมีบ้างในแดนอื่นๆ แล้วตนกำหนดให้ต้องไปได้จากที่นี่

ในความเป็นอันหนึ่งเดียวกันนี้ หากว่าด้วยเรื่อง ของธรรม 1 ชื่ออาหาร การเสพ และการว่าด้วยการเปลี่ยนแปลง ก็ต้องยอมรับ ที่จะรับรู้ไปด้วยว่า บางคราว มีสมัยที่ไม่ได้มีแดนมนุษย์ปรากฏอยู่บ้างเลย คือ ว่ากันว่า มนุษย์!เรานั้น เมื่อสมัย ได้ลม!ภาค คือลมภาคอันใดชื่อนั้นเมื่อเข้าซัด พัดหนักที่สุด เกิดความพิบัติ! สมัยนั้นแดนมนุษย์ต้องถูกฉิบหาย!เป็นเพราะกิจลมเข้าทำลาย ทุกแดนและทุกเรื่องของสรรพชีวิต หมดสิ้นไป ถูกทำลายไป คงเหลือชื่อไว้แต่เพียงสัตว์ อันเป็นชนิดของพรหม บ้างเท่านั้น ที่กล่าวกันว่า ชั้นของพรหม อันนั้น มิต้องได้ถูกทำลายไปด้วย, ดังนี้ ตำราท่านเรียกว่า เป็นเพราะ ‘คติแห่งพิบัติ และอุบัติ’ ของมนุษย์เราเองทั้งนั้นมีอยู่ จึงได้เป็นเช่นนั้น

ครั้งเราได้เป็นมนุษย์ก่อน ก็ย่อมเห็นว่า มนุษย์เราหวังแต่การด้วยอุบัติไปเป็นพรหม อยู่บ้างเพียงนั้นเอง เลยหรือ? ด้วยเรื่อง ของ เวหา! กัปป! และด้วยเรื่องของ ผล!, หากว่าอันติมะวัตถุแห่งดวงหฤทัยจิตของเรา ‘ใจ’ เช่นท่านกล่าวแล้ว จำเป็นที่จะต้องไปเป็นอยู่ และไปเป็นเองในเพื่อความไม่เสื่อมสลายจริงๆ, แม้นการณ์ดังกล่าวนั้นแล้ว แสดงว่า คนเราก็จะต้องพึงหวังความเป็นไปในข่ายพระญาณแห่งมรรค ไว้ด้วย แก่ทางของตนเองด้วย เพื่อตนจะกระทำปรินิพานในภพ ให้สำเร็จได้ และจบลงไปด้วยผลเช่นกล่าวแล้วนั้น ได้”

โดย 351_ID

 

กลับไปที่ www.oknation.net