วันที่ อังคาร มิถุนายน 2563

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ระ ห ว่ า ง ท า ง วิ่ ง


 

น้องคนหนึ่งตัวตันหนาทึบวิ่งตึก ๆ ตัดหน้าขึ้นไป ก่อนจะหันมาถามว่าไหวไหมพี่ บอกว่าไหวครับ สักพักน้องก็หยุดเดิน ใช้ไม้โพลสองอันปักลงไปบนพื้นและก้าวขาวขึ้นไปเรื่อย ๆ อย่างคล่องแคล่วและกระฉับกระเฉง อากาศร้อนอบอ้าว เหงื่อไหลท่วมตัว ปลายคางและปลายจมูกของน้องมีเหงื่อหยดลงมาเป็นสาย เป้น้ำที่แบกไว้ด้านหลังก็ชุมเหงื่อ ไม้โพลของน้องเล็กเท่านิ้วชี้ ไม่เคยเห็นแบบนี้มาก่อน ถามว่าราคาเท่าไร น้องเขาบอกว่า ลองใช้ดูสิ เบาและแข็งแรงมาก เอามาลองปักดูปรากฎว่าเบาแทบจะเรียกได้ว่าเหมือนขนนก น้องบอกว่า ข้างละสองพัน สองอันก็สี่พัน พ่อซื้อให้

ถามว่ามาซ้อมวิ่งกับใคร เห็นวิ่งขึ้นวิ่งลงอยู่คนเดียวสองรอบแล้ว น้องบอกว่า พ่อแม่มาส่ง พ่อกับแม่มาเปิดโรงแรมตั้งแต่เมื่อวาน ตอนเช้าขับรถมาส่งลูกที่ตีนเขาให้ลูกซ้อม ตัวเองกลับไปนอนรอที่ห้อง สาย ๆ ก็จะไปรอที่ร้านกาแฟ น้องบอกว่า แม่เป็นนักวิ่งธรรมดา ๆ ส่วนพ่อก็วิ่งเล่น ๆ  ผมถามว่า วิ่งธรรมดาคืออะไร น้องว่า ก็วิ่งโรดระยะฮาร์ฟมาราธอนกันทั้งคู่ แล้วน้องละ น้องว่า หนูวิ่งร้อยโล ผมร้อง หา วิ่งมานานแค่ไหนแล้ว น้องบอกว่าตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัย ตอนนี้เรียนจบมาสองปี ทำงานแล้ว ตอนวิ่งใหม่ ๆ ก็ได้ถ้วยบ้าง วิ่งระยะแปดสิบมาหนหนึ่ง นอกนั้นก็ห้าสิบหกสิบ ถามว่าอายุเท่าไร น้องว่าเกิดปี 37 ผมว่า อ่อนกว่าลูกผมสองปี เรียกพี่ว่า "ลุง" ได้นะ น้องว่า ไม่เป็นไร ใครที่อายุมากกว่าหนู เรียกพี่หมดทุกคน พูดแล้วก็หัวเราะ เห็นฟันซี่ห่างอยู่ข้างหน้า

น้องว่า แม่สนับสนุนให้วิ่ง พ่อกับแม่เป็นกำลังสำคัญ จะวางแผนเรื่องการซ้อมให้ พาไปหาสถานที่ซ้อม จองที่พัก จองร้านอาหาร และเลือกสรรเมนูที่ลูกชอบมาให้กิน "ที่หนูอ้วน วิ่งร้อยโลก็ไม่ลดนี่เพราะแม่ชอบทำอาหารอร่อยให้หนู บางร้านที่แม่รู้จักสนิทสนมกับเจ้าของร้าน แม่เข้าไปในครัว ลงมือทำอาหารด้วยตัวเอง"

ผมคิดว่า ถ้าลูกสาวมาวิ่งบ้าง แม่ของลูกก็คงต้องตามลูกมาซ้อมเหมือนกัน แม่วิ่งขึ้นเขาไม่ไหว ก็จะรออยู่ตามร้านกาแฟชายเขา แล้วก็คิดเมนูอร่อย ๆ ให้ลูกได้กิน (แม่ทั้งโลกก็จะเป็นแบบนี้)

น้องว่า ซ้อมวิ่งสนุก ยิ่งซ้อมเยอะ ๆ ตอนลงแข่งจริงก็จะไม่เครียด แต่พี่รู้ไหมว่าก่อนลงแข่งหนูนอนไม่ค่อยหลับ กินอะไรเข้าไปนิด ๆ หน่อยๆ  อ้วกออกหมด พี่เป็นไหม

ผมส่ายหน้า ไม่เป็น

"หนูวิ่ง หนูไม่ได้อยากผอม แต่หนูอยากแข็งแรง" น้องว่าพร้อมกับหายใจหอบ ผมเห็นหุ่นของนางแล้วนึกถึงหลานสาว หลานของผมก็มีหุ่นประมาณน้อง ตัวทึบตัน แต่หลานของผมไม่ชอบวิ่ง ไม่ชอบซ้อม เลยต้องปล่อยตามใจนาง การวิ่งนั้นบังคับหรือร้องขอกันไม่ได้ มันเป็นกิจกรรมส่วนตัวที่เหนื่อย หนักและต้องมีวินัยสูง ถ้าไม่ซ้อมลงสนามจริงคุณตายได้ เป็นการตายที่มีอยู่จริง เห็นกับตามาแล้ว ชายคนหนึ่งล้มลง ทุกคนช่วยกันเรียกให้เขาฟื้น บางคนโทรเรียกรถพยาบาลขอความช่วยเหลือ รถพยาบาลยังไม่ทันติดเครื่อง เขาหมดลมหายใจไปต่อหน้าต่อตา

เราคุยกันไปสักพัก น้องฟื้นจากความเหน็ดเหนื่อย และก็วิ่งฉับ ๆ ขึ้นเขาสูงชันล่วงหน้าผมไปอย่างช้า ๆ

เราเจอกันอีกทีที่ปลายยอด น้องกำลังนั่งพักดื่มน้ำอยู่บนเก้าอี้หินขัด ข้าง ๆ มีลิงฝูงหนึ่งซุกซนอยู่บนพุ่มไม้เตี้ย ๆ หมาเจ้าถิ่นสามสี่ตัวเดินไปเดินมา รอรับของกินเล่นจากกลุ่มนักวิ่ง

น้องบอกว่าจะซ้อมขึ้นลงอีกสักสามรอบ แล้วค่อยเรียกแม่ให้ขับรถมารับ ผมบอกว่า ผมซ้อมได้แค่รอบเดียว วันนี้ขอกลับก่อนนะ

น้องว่า ซ้อมเยอะ ๆ นะ พี่

ผมอายุน้อยกว่าแม่ของนางสองปี ที่จริงควรจะเรียกอาหรือลุง แต่น้องเขาเลือกที่จะเรียก "พี่" ฟังบ่อย ๆ ก็ลืมตัวว่า "เรายังหนุ่ม" ได้เหมือนกัน

#เขาฉลาก

โดย johnrit

 

กลับไปที่ www.oknation.net