วันที่ พุธ กันยายน 2550

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ภารกิจยื้อชีวิตแม่(8)


12 ส.ค. 2550

 

วันนี้เป็นวันแม่แรก และวันแม่สุดท้ายในชีวิตผม

ตลอดระยะเวลา 10 กว่าปีที่ผมทำงานใน กทม.ผมมีโอกาสกลับบ้านที่ต่างจังหวัดเพื่อหาแม่แค่ประมาณเดือนละครั้งเป็นอย่างมาก  มีบ้างที่บางครั้งงานยุ่งจนต้องเลยเดือน 

ยามกลับไปก็เพียงแค่ 2 วัน เสาร์-อาทิตย์ ที่จะมีเวลาอยู่กับแม่  บางทีก็จะถูกเจียดเบียดบังเวลาไปให้เพื่อนๆสมัยมัธยมอีกด้วย

มีบ้างนานๆครั้งที่จะโทรศัพท์ถามว่าเป็นอย่างไรบ้าง  ได้ยินว่าไม่เป็นอะไรก็จบการสนทนาไม่รู้จะคุยอะไร  บางทีคนเราก็แปลก  กับคนอื่นๆคุยได้เป็นวักเป็นเวร  แต่กับแม่ไม่รู้จะคุยอะไร

เรื่องงานแม่ก็ไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับงานที่เราทำ  คุยไปก็งงซะเปล่าๆ  ส่วนปัญหาที่ทำงาน  หรือปัญหาชีวิต  ผมก็ชอบที่จะแก้ไขด้วยตัวเอง  ไม่อยากทำให้แม่ไม่สบายใจ  คือบางทีเผลอพูดให้ฟัง  ผ่านไปเดือนนึงกลับบ้าน  เราแก้ปัญหาหายคาใจไปนานแล้ว  แม่ยังกังวลอยู่เลย  ตัดปัญหา  อย่าเล่าเสียดีกว่า  ก็เลยทำให้ไม่ค่อยมีเรื่องคุยกัน

จริงๆแล้วก็น่าสงสารแม่มาก  เพราะตลอดระยะเวลาที่ผมเติบโตมา  พ่อทิ้งเราไปตั้งแต่วันแรกที่ผมเกิด  แม่สู้เลี้ยงดูจนผมโตอยู่มัธยม  พี่สาวลูกพี่ลูกน้องที่แม่เคยเลี้ยงก็มาช่วยส่งผมเรียนต่อจนจบมหาวิทยาลัย

ตอนที่ผมเริ่มจำความได้  แม่เคยพาผมไปขอค่าเลี้ยงดูจากพ่อ  คำตอบของพ่อดังก้องความรู้สึกของผมมาจนทุกวันนี้อย่างไม่สามารถลบเลือนออกไป

“ให้ไปฟ้องศาลเอาเอง”

ดังนั้น  เรา สองแม่ลูกจึงต่อสู้ชีวิตมาด้วยกันโดยไม่มีพ่อ มาเท่าชั่วอายุของผม  กระทั่งเมื่อปลายเดือนตุลาคมปีที่แล้ว  พ่อโดนรถชนเสียชีวิต  ผมก็กลับไปทำศพให้อย่างสมเกียรติสมศักดิ์ศรี อย่างที่คนเป็นลูกคนหนึ่งจะทำให้ได้  แม้ว่าลูกคนนี้จะไม่เคยได้รับการดูแลจากพ่อเลยก็ตาม

นับแต่ผมเข้ามาเรียนใน กทม.แม่ก็อยู่คนเดียว  และคงมีชีวิตในแต่ละวันด้วยการตั้งตารอว่าเมื่อไหร่ผมจะกลับมาเยี่ยมบ้านอีก

ผมจะไม่กลับบ้านในช่วงเทศกาล  เพราะบ้านผมนั้นอยู่ในจังหวัดที่คนนิยมไปเที่ยวช่วงเทศกาล  คนจะเยอะ  รถจะติดยามเดินทาง  อีกอย่างงานที่ผมทำต้องเดินทางไปต่างจังหวัดอยู่บ่อยๆ  การกลับเทศกาล  จะทำให้แม่คาดหวังว่าผมจะต้องกลับทุกเทศกาล  แล้วจะยิ่งตั้งตารอคอย  ดังนั้นผมจะกลับก่อนหรือหลังเทศกาล

นั่นอาจจะทำให้ผมไม่เคยมีเทศกาล “วันแม่” อย่างที่ใครๆมี

เพราะสำหรับแม่แล้ว  ทุกๆวันของผมคือวันแม่  แม่อยู่ในใจอยู่ในความรู้สึกของผมเสมอ  แม้จะไม่เคยมีดอกมะลิสักดอกที่ให้แม่  แต่ทุกภาพความทรงจำเกี่ยวกับแม่อยู่ในมโนสำนึกของผมตลอดเวลา

ผมไปโรงพยาบาลแต่เช้า  เอาพวงมาลัยไปให้แม่แล้วบอกแม่ว่า วันนี้วันแม่นะ  หายไวๆ  กินยา กินข้าวเยอะๆ  จะได้กลับบ้านกัน

แม่ไม่พูดอะไร แม้ว่าภายในร่างกายคงจะเจ็บปวดอย่างมาก  แต่แม่ก็อดทนที่จะเหยียดตัวอ้าแขนพยายามเอื้อมแขนมาโอบกอดผม

เราไม่ได้กอดกันมานานมากแล้ว  แต่อ้อมกอดของแม่วันนี้ทำเอาน้ำตาของผมเอ่อขึ้นมา  บางสิ่งบางอย่างดันขึ้นมาจุกที่คอ

ผมก้มตัวลงไปหาแม่ที่นอนอยู่บนเตียงเพื่อให้แม่กอดได้ถนัดขึ้น  และผมก็โอบกอดแม่เอาไว้

ผมไม่รู้หรอกว่าแม่รู้สึกอย่างไร ที่วันนี้เป็นวันแม่ครั้งแรกที่แม่ได้รับพวงมาลัยจากผม

แต่..สำหรับผม...รู้ดีว่า..วันนี้จะเป็นวันแม่สุดท้าย  ที่ผมจะมอบพวงมาลัยให้กับแม่...

โดย khunrin

 

กลับไปที่ www.oknation.net