วันที่ พฤหัสบดี กันยายน 2550

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ลาก่อน อัศวิน รอสโซ่


ตื่นเช้าแล้ว  แต่งตัวชุดเก่ง  แข็งมากกกก เหมือนลงแป้งไว้  ทุกชิ้นส่วน โดยเฉพาะ ถุงเท้าทั้งสามคู่  กลิ่นปลาหมึกย่าง กรุ่นเลย....นี่เหลือสี่วันก่อนกลับบ้านแล้ว ตังส์เหลือ พันกว่าๆ วันนี้จะไปไหนต่อดีน้า...........

เมืองเก่า  วัดไทย  มิวเซียม  สกี ชอบปิ้ง ไปหมดแล้ว .............ไปไหนดี...........หาของกินก่อน  เช่นเคย หนมปัง ฮอดดอก เบียร์ เผื่อ มื้อเที่ยงด้วย ของถูกๆหากินยาก ตุนไว้ก่อน และไม่ลืม ไม้ขีดไฟ  หรอยติดมือมาด้วย  เดินไปกินไป  ดิบๆเลย ลุยดี  ผ่านหมู่บ้านกะจะดูถนนหนทางไปเรื่อยๆ แล้วค่อยโบกรถต่อ 

นาน.........ก็ยังเงียบสงบ.....ไม่มีคนมาเดินเหมือนเราเลย.....นี่แหละสุดยอดดดด ใครไม่ทำเราทำเอง ฮ่าๆๆๆ   อุตริอีกแล้ว ข้ามสะพานไม้ที่ ชาวบ้านสร้างขึ้นเป็นที่ระลึก ถึงการเริ่มสร้างหมู่บ้าน  โดยการตัดไม้แล้วชักลากมาตามลำน้ำ ที่ตอนนี้เป็นน้ำแข็งไปแล้ว  ความสงสัยก็บังเกิด เอ.....ลำน้ำนี้ไหลมาจากที่ไหนนะ......พิสูจน์สิพ่อ........ได้เล้ยยย  

ลงจากสะพาน ค่อยๆย่อง  แบบว่ากลัวมันแตกง่ะ   พอเริ่มมั่นใจก็เต็มฝ่าเท้าแล้ว...........แข็งจริงๆด้วย....ทั้งลำน้ำเลย  ไปหาต้นน้ำดีกว่า อย่างที่บอก หมู่บ้านนี้อยู่บนเขา   ต้นน้ำก็ต้องอยู่บนเขา จริงป่ะ  ง่ายหน่อยตรงที่ไม่ต้องลุยป่า เดินทวนน้ำขึ้นไปเลย  เดินไปลื่นไป   พรืด......พรืด  ว้าลื่นแฮะ   เล่นคนเดียวไม่หนุกเลย   

ขณะที่ความพยายามจะสิ้นสุด ....ไอเดียใหม่ก็กระฉูดอีกแล้ว  ....... ถ้าเราเปลี่ยนจากเดินขึ้น เป็นถไลลงจะมันกว่ามั้ย ไปให้ถึงตัวเมืองข้างล่างเลย  ฉลาดอีกแล้ว   เจ้ากะเหรี่ยง .......ไปดิๆๆ ไม่เหนื่อยด้วย .....ตัวขี้เกียจในหัวทำงาน  และแล้ว ความตั้งใจหาต้นน้ำเดิม ก็ถูกทำลายสิ้น   ตัวขี้เกียจเป็นฝ่ายชนะอีกตามเคย............ขณะที่เพลิดเพลินอยู่นั้น  ความคิดเจ้ากรรม ก็สั่งการ  ให้เอาอาหาร เบียร์ ฮอดดอก มาจัดการซะ  เนื่องเพราะการสัญจรเข้าสู่ตัวเมืองนั้น แสนสะดวก จะมาแบกสัมภาระเป็นบ้าหอบฟางอยู่ไยเล่า ดำริชอบแล้ว  หามุมสงบๆ ก่อไฟ ปิ้งมันทั้งครอบครัวเลย เจ้าฮอดดอกนี่ 

  เอ...เอาเชื้อไฟจากไหนดี  ไม้แห้งนี้ก็ใหญ่เกินจะจุดด้วยไม้ขีด  อืมมมม...กระดาษไงท่าน ในกระเป๋าหน่ะ โบชัวร์เพียบ เก็บไว้แต่แผนที่ก็พอ  ...ฉลาดมากกก...แล้วเราก็ได้กองไฟขนาดย่อมๆ  บูชายัญ  เจ้าหนมปัง กับเจ้าดอก แกล้มเบียร์อย่างออกรสออกชาด................เสวยเสร็จก็ไม่ลืมดับไฟมอดสนิท  ตัวเบา พร้อมเดินทางต่อแล้ว พรืด.......พรืด.....เกือบครึ่งชม.ผ่านไป .....เอ ..........อ้ายลำน้ำนี่.. มันคดๆงอๆเว้ย  น่าจะถึงตัวเมืองข้างล่างได้แล้ ว นา...............แบบ......ปวดอึหง่ะ.........เจ้าฮอทดอกดิบเมื่อเช้าทำพิษแน่ๆ.......พ้นโค้งหน้าคงถึง.... ...อดทนไว้ลูกผู้ชายตัวจริง

.......เห็นแล้วๆๆ พ้นชายป่านี่โอเคแล้ว ทำใจดีๆไว้นะเพื่อน...........อ้า.....ไม่ไหวแล้ว .....ประตูเมือง ....ปราการด่านสุดท้าย..... แบบลอร์ดออฟ เดอะริง ตอนล่าสุดง่ะ  ....ดูรึยัง.....ถูกเปิดแล้ว......ปึด...ปึด....ฉั้ว....

.เจ้ารอสโซ่ คู่ทุกข์คู่ยาก ที่รอนแรมมาจากเมืองไทย  และคอยให้ความอบอุ่นมาตลอดการเดินทาง ได้เอาตัวเองเข้าป้องกันข้าศึก  หวังเพียงถ่วงเวลาได้สักเล็กน้อย   เพื่อปกป้อง  เจ้าลีวายส์เก๊ เพื่อนซี้     การสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่เกิดขึ้น  ณ เมืองเล็กๆทางตอนเหนือของเยอรมัน นั่นเอง 

 ........สู่ที่ชอบที่ชอบเถิด...............กึ่งวิ่งกึ่งเดินแว่บเข้าป่าข้างทาง..........ลับตาคน........รวดเร็วปานสายฟ้า......ห้าวินาที...ที่จำได้  ...ปลดเกงตัวที่หนึ่ง....ตัวที่สอง....เขย่งหลบลิงเล็กน้อย..........ยกเสื้อทั้งหมด มาไว้ที่เอว.....เรียบร้อย   สุภาพเป็นที่สุด.............ปริ๊ด....ปริ๊ด....พรวดดดดด......พราดดดดดด..........พรืดดดดดด........แค่คิดก็มาแล้ว.......อ้า.........ถอนหายใจเฮือกใหญ่..............ค่อยยังชั่ว      โชคดีนะที่อัศวินของเราถ่วงเวลาได้ พอสมควร  .....  เงียบสนิท........คล้ายทุกสิ่งรอบๆตัวไว้อาลัยให้กับ....สิ่งที่จากไป.........หึ่งๆๆๆ

.แล้วจะเช็ดตูดยังไง.......กระดาษก็ใช้หมดแล้วด้วย.......สายตาไวเท่าความคิด ...ไม้กลมๆเท่านิ้วชี้ ..ท่อนนี้ คงช่วยเราได้..........ขอโทษนะเจ้าตูด .....ข้าไม่เคยคิดที่จะทำเยี่ยงนี้เลย .... ...ซื้ดดดด  อ้า.................ชื่นใจ........ ยังเหลือพวกทหารเลวอีก.....อืมมมม....คงต้องใช้ใบไม้แถวนี้

........เอ มีแต่ใบไม้แห้ง เปียกๆทั้งนั้น...............ยี้ สกปก  หยะแหยง รับไม่ได้.....ใช่สินี่มั่นฤดูหนาว      ต้นไม้เลยผลัดใบหมด......ห่างไปสามสี่ก้าว ....นั่นๆ มีต้นไม้ผลิใบอยู่ต้นหนึ่ง......คงเพิ่งเริ่มแตกใบอ่อน....คะเนด้วยสายตาแล้ว....กว้างสองนิ้ว.....ยาวสองนิ้ว... .......สังเกตุเห็นขนอุยเพิ่งขึ้น.........อ้ายกะเหรี่ยง  ไปวินิจฉัยมันอยู่ได้........จะเด็ดก็เด็ดเลยสิ.........ไม่ได้หรอก...เสียงความคิดฝ่ายดีแทรกขึ้น..................เรามันสุภาพบุรุษจะทำอย่างนั้นได้ยังไง............เฮ้ย.........ไม่มีคนเห็น......เอาเลยสิ....ความคิดฝ่ายต่ำโพลงขึ้นมา......และเป็นฝ่ายชนะอีกตามเคย

ฮึบ.....ฮึบ....เอื้อมไม่ถึงง่ะ   ขยับหน่อยสิ......เอามือจับทั้งกางเกงและเสื้อเขย่งๆ เอ้า....ฮึบ..ซ้าย....ฮึบ....ขวา.....ฮึบ...สำเร็จแล้ว......เปรียบดังโคแก่เห็นหญ้าอ่อน.........

เสร็จแล้ว..............แต่ยังไม่จบซะทีเดียว.........ใบไม้ก็คือใบไม้......จะนุ่มเหมือนทิชชู่ได้ยังไง         พิจารณาถี่ถ้วนแล้ว

ร่างกายของรอสโซ่  ยังมีอีกด้านที่ยังไม่ได้รับบาดเจ็บ...อืม....พอใช้ได้    ขอหน่อยนะ  ......... อ้า สะอาดสดชื่น ไม่เคยรู้สึกมาก่อน............ภารกิจเสร็จสิ้นถอนกำลังโดยเร็ว   สวบๆๆ เดินเข้าตัวเมือง แบบไร้เยื่อไย....ลาก่อน  อัศวินรอสโซ่ .......ข้าจะไม่ลืมเจ้าเลย

โดย หยางตงเลี่ยง

 

กลับไปที่ www.oknation.net