วันที่ เสาร์ กันยายน 2550

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

เล่นกับ เจ้าโจรแขนเดียว..


........เหวย...หนีห่าว.....ผมรับโทรศัพท์ด้วยภาษาจีนกลาง...สำนวนไทยขอนแจ่น.....อุ้ย....ขอนแก่น....หวัดดีครับพี่หยาง......เอ..ใครหวา.....เอ้อ  ขอโทษครับ ผมจำไม่ได้......เจ้ากะเหรี่ยงของพี่ไง......อ้อ...มีอะไรรึ......ฝากบอกคุณผู้อ่านด้วยนะครับ  ว่า...ผมดีใจมาก   เพราะไม่ต้องติดอยู่ใน.....ความทรงจำ....ของพี่อีกแล้ว......แค่นี้นะครับ    เดี๋ยวๆๆสิ.....คลิก.......... วางไปแล้ว  ยังไม่ได้รับปากนาว้อยยย      แต่ก็จะช่วยเต็มที่......หละนะ   นี่ก็ใกล้ได้กลับเมืองไทยแล้ว  เอ้า ไปกันต่อเลย ......

..

ตื่นตอนเช้า สำรวจอุปกรณ์ติดตัวเช่นเคย  ตังส์เหลือพันเดียวแล้ว ใช้เก่งจริงๆ วันนี้เข้าใจแล้วว่า  ถุงเท้าสามคู่ เสื้อสามตัว เกงสามตัว รวมลิงด้วย  ไม่พอในการเที่ยวแบบ.....หัวหกก้นขวิด..... สี่วันที่ผ่านมา  เสื้อที่ใช้เช็ดตัวเมื่อคืน  บัดนี้ ไม่สามารถ...บอกได้ว่าก่อนหน้านี้..เป็นสีอะไร.........

..

โปรแกรมวันนี้   คือการเดินทางกลับสู่เมือง ฮัมบวร์ก  และหาเสื้อผ้าใหม่ ..... ใส่.....ก่อนที่จะโดนตำรวจจับ  แม้ว่าจะอาบน้ำแล้ว  แต่ด้วยลักษณะ..กายวิภาค..แทบดูไม่ออก  ยืนเข้าคิวซื้อตั๋วรถไฟด้วยความกระวนกระวาย  เพราะฝรั่งที่ต่อคิวใกล้ๆ   คาดว่าคงเป็น...ผู้ดีอังกฤษ....เธอทำจมูกย่นๆ  พร้อมทั้งส่ายหน้า .....แม้ว่าจะไม่ได้พูดอะไร....แต่เราก็เข้าใจ    กลิ่นเสื้อผ้าอับๆผสมกับกลิ่นปลาหมึกที่เน่าตายมาสี่วัน   คงไปรบกวนเจ้าหล่อนเข้า.......เฮ้อ...อย่าไปโกรธเธอเลย....ขนาดเราเองยัง....ซื้ดดดดด.....แหวะ..........อาม  ซอรี่  ...  ใช้เวลาเดินทางไม่นาน....ก็ถึง...ฮับ...บาน โฮบ .....สถานีรถไฟหลัก.....เอาหล่ะไปหาเสื้อผ้ากัน.................

..

อันเสื้อผ้าที่มีขายกันตามร้านค้าในสถานีรถไฟนั้น  อย่าได้หวังเชียว เสื้อยืดแบบ..ธรรมด๊า...ธรรมดาก็ปาเข้าไป ต่ำๆ ก็ หกสิบมาร์กแล้ว  กางเกงไม่ต้องพูดถึงราคาโหดจริงๆ ยิ่งดูยิ่งเลือก ยิ่งคิดถึง สวนจัตุจักรไทยแลนด์  ที่เดินซื้อของได้ทั้งวัน  ด้วยเงินหกสิบมาร์กนั่น  หิวแล้ว...แมคโดนัลด์ ....ร้านฟาสท์ฟู้ด ที่สามารถพบเห็นได้ทั่วไป ....สะดวก ง่ายในการสั่งอาหาร....แค่ชี้ๆ...พยักหน้าหงึกๆ.....จ่ายเงิน......หม่ำๆๆๆ.....ไม่เกินสิบนาที   เสร็จแล้ว  มื้อเชี่ยง.......ทันทีที่พิมพ์เสร็จ  ไมโครซอฟเวิด...ก็เตือน...การพิมพ์ผิด.....ทันที....ถูกต้องแล้ว....มื้อเชี่ยง...ไม่เคยมีปรากฏอยู่ในพจนานุกรมฉบับใดๆ.......เจอการ  ....แตกแถว........เข้าหน่อยถึงกับร้องเชียว.....ยุคไอที ทำให้เราสบายขึ้น...  แต่ก็มีผลข้างเคียง ...คือ....ไร้....อารมณ์....ขัน.......เช้า บวกเที่ยงไงหล่ะ.....เรียนรู้ซะเจ้าเวิด

......

..อยู่ในเมืองก็ดีอย่าง  ไม่ต้องตุนอาหารให้หนักกระเป๋ารวมทั้งไม่ต้องห่วงเรื่องห้องน้ำด้วย .... แมค ...ช่วยท่านได้ ....แต่สิ่งที่ต้องห่วงคือ ที่พักมักจะเต็มเสมอๆ .....วันนี้ก็เช่นกัน....ยุทเฮ้าส์......บ้านเยาวชน  เต็มเช่นเคย ด้วยเพราะภาษาที่ไม่แข็งแรง .....จึงไม่สามารถจัดการเรื่องที่พักได้ดีนัก .... วันนี้....คงต้องใช้เวลาส่วนใหญ่ในตัวเมือง  เหตุผลคือ หาที่พักใหม่ และถ้าหาไม่ได้ ก็นอนมันที่นี่หล่ะ   เรื่องเดินเที่ยวเริ่มไม่ไหวแล้ว  ห้องเครื่องไม่ปกติ  ช่วงล่างเริ่มหลวม  แถมยางแตกอีก  ค่อยๆเป็นค่อยๆไปละกัน ..........

..

เย็นวันนั้น...ตามที่คาดการณ์ไว้   เราต้องกลับมานอนที่สถานีรถไฟจนได้   ไม่เป็นไร  ไม่ต้องอาย  คนเยอะอย่างนี้ ไม่มีใครสนใจหรอก  ด้วยความใหญ่โตของสถานี สามชั้นรวมชั้นใต้ดิน กว้างกว่า ยาวกว่า หัวลำโพง ประมาณสี่เท่าได้  ทำให้มีมุมสงบ เพียงพอให้ บรรดา...โฮมเลส...คนไร้บ้าน....จับจอง   ในคืนนั้น  สมาชิกโฮมเลส  ก็เพิ่มขึ้นอีกคนแล้ว

..

ช่วงสามทุ่มถึงตีสอง ยังไม่เท่าไหร่  คนยังหนาตา แต่หลังจากนั้น นับหัวได้ ที่รู้เพราะนอนไม่หลับ หนาวสุดๆ  ปากสั่นตัวสั่น เสื้อผ้าที่ไม่ได้ซัก มันเย็นมาก .... มือเย็นเท้าเย็น...มันไม่เปียกนะ...แต่มันเย็น......จะรอดมั้ยเนี่ย    อยู่กับที่ไม่ได้ต้องเคลื่อนไหว ให้ร่างกายอบอุ่น  .....  นั่นตรงนั้น....มีร้านเปิดอยู่....เข้าไปเลย    เป็นร้านเหล้า เปิดเพลง ธรรมดา เอ้อมีตู้สล็อตด้วย 

..

...บิทเท....อิก..เมยชท...ไอเนอ..เบียร...อุน...ไอเนอ...วอดสท.....พยายามพูดให้เป็นภาษาเยอรมันมากที่สุด    วาส.....บิทเท.....บาร์เทนเดอร์ ถามกลับมา.....ด้วยความไม่แน่ใจ....ไอ  ว้อน วัน บอททอล  เบียร แอน วัน ฮอทดอก  พลีส....ก็ยังดี....ที่ฟังอังกฤษออก.....ได้ของแล้ว เราก็ตรงไปที่ตู้สล็อต....เคยเล่นแล้วนี่...ง่ายจะตาย  

..

ตอนแรกก็กะว่าจะเล่นๆฆ่าเวลา  แต่ทว่าสิ่งที่เกิดขึ้น  มันไม่ใช่  ด้วยสัญชาตญานพื้นฐาน  เมื่อได้ก็อยากได้เพิ่ม  พอเสียก็จะเอาคืน  ไม่มีใครบังคับ แต่เป็นเพราะความอ่อนแอ ของจิตใจ  จึงถอนตัวไม่ขึ้น   เสียไปร้อยมาร์ก   ยังคิดว่า เราก็เคยเล่นได้ ร้อยมาร์กเหมือนกัน  ยุติธรรมแล้ว  คราวนี้ จะเอาจริงหล่ะ  ร้อยที่สองก็หมดไปอย่างรวดเร็ว  ยิ่งโกรธ ยิ่งไม่คิด ต้องตาม  ร้อยที่สามถูกสล็อตกินอีกตามเคย   เงินเหลือหกร้อยแล้ว  ความยั้งคิดมีน้อยกว่าอารมณ์  เอาอีก....นี่ร้อยสุดท้ายแล้วถ้ายังไม่ได้คืนนะ....เลิก 

..       ใกล้เช้า....ได้เลิกสมใจ.....คืนนี้...โยนเงินทิ้ง สี่ร้อยมาร์ก....สมน้ำหน้ามัน .... ทีซื้อเสื้อผ้าให้ตัวอุ่น...แง่ง...คิดแล้วคิดอีกแล้วก็ไม่ซื้อ....สุดท้ายไม่ได้อะไร  สมองจริงๆ เลยเรา  เฮ้อ................ เหลือเงินติดตัว ห้าร้อยมาร์ก จะได้กลับบ้านมั้ยเนี่ย....

โดย หยางตงเลี่ยง

 

กลับไปที่ www.oknation.net