วันที่ พุธ กันยายน 2550

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

บ้านหลังสุดท้าย/// ปาย ที่ฉันยังคงมองเห็น


เสียงจักรยานดังกริ๊งๆ ผ่านหน้าบ้าน

คล้ายส่งสัญญาณว่า "ผมมาแล้วคร้าบ" แล้วทั้งคนทั้งเสียงก็ลับหายไปทางทุ่งนา หายไปบนถนนสายฝุ่นที่แคบลงเรื่อยๆ จนเหลือเพียงทางเท้า เขาคงไปจนสุดทาง และจอดพักที่กระท่อมกลางนาหลังเก่า พร้อมทั้งเล็งหามุมเก่าๆเดิมๆ เพื่อต่อเติมรูปวาดสีน้ำรูปเล็กๆ รูปนั้นอย่างประณีตบรรจงให้สำเร็จ

เขาเคยบอกว่า

"รูปนี้ ผมใช้เวลามาแล้วประมาณ สิบวัน"

ฉันยิ้มอยู่ในใจ เมื่อเขาผ่านพ้นไปแล้ว ก้มหน้าก้มตากับการหั่นใบรางจืดต่อไป มันคือสมุนไพรถอนพิษที่จะทำไว้ขายให้กับนักเสพของมึนเมาทั้งหลาย ที่ฉันไม่ต้องลงทุนซื้อ แค่ลงทุนไปหามาจากชายป่าริมทุ่งนาของชาวบ้านทางไปวัดน้ำผุดเท่านั้นเอง วันนี้ก็เหมือนวันก่อนๆ

ยามบ่ายๆ เขาคนนี้จะส่งเสียงเดิมๆ ฉันแค่ส่งยิ้ม แล้วผ่านไป

เขาคือ ชายหนุ่มผู้หลงใหลในเท้าตัวเอง ฉันคิดเช่นนั้น เพราะจากครั้งแรกที่เขาแนะนำตัว แล้วส่งงานสะเก็ตให้ฉันดู ในสมุดวาดรูปเล่มนั้น มีแต่รูปเท้าของเขา ที่วางบนที่นอน ต่างสถานที่กัน หลายสิบรูป

ศิลปินผู้เงียบขรึม ผู้มาจากฟากฟ้าไกล คนนี้...เส้นทางเดินของเขา จึงเป็นความคุ้นชินของฉันอยู่ทุกวัน

เราไม่ได้เป็นเพื่อนกันแต่อย่างใด แต่เราเป็นความเคยชินซึ่งกันและกันมากกว่า

ฉันเองก็มีจักรยานเก่าๆหนึ่งคัน ได้มาจากพี่ปลิวในราคาถูกแสนถูก พี่ปลิวจึงเป็นราชาแห่งโลกจักรยานของเมืองปาย และเป็นพ่อพระของฉัน เพราะบ่อยครั้งที่เพื่อนๆฉันมาที่ปาย แล้วพี่ปลิวยกจักรยานให้ไปถีบฟรีๆ โดยไม่ต้องเสียค่าเช่า คงจะประเมินเงินในประเป๋าพวกเร่ร่อนอย่างเราๆออก

พี่ปลิว เป็นชายร่างท้วมวัยไม่เกินห้าสิบ หน้าตาละม้ายชาวญี่ปุ่น  ได้อพยพมาทำมาหากินที่ปาย ตั้งแต่ถนนสายหลักของปายยังเป็นถนนฝุ่นแดง บ่อยครั้งที่ต้องดูแลฝรั่งตกยาก ฉะนั้นการดูแลหญิงไทยตกยากแบบฉันก็คงเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับพี่ปลิว

พี่ปลิวจึงไม่ใช่คนคุ้นชินสำหรับฉัน แต่เป็นคนพิเศษที่ยากจะลืมเลือน

วันหนึ่ง ฉันควงเจ้านิ๊งหน่องคันโปรด ลัดเลาะไปตามถนนเส้นเล็กๆ จนเจอกับชาร์ล จึงแวะดูงานของเขา อย่างเกรงใจ แต่เขายังมีมรรยาทหันมายิ้มให้ ด้วยเรารู้จักกันแล้ว สมัยที่เราเช่าห้องที่ริมน้ำปายอยู่ใกล้ๆกัน

เมื่อเห็นศิลปินผู้หลงรักเท้าของตัวเองคนนี้กำลังก้มหน้าก้มตากับงานตรงหน้าอย่างขมีขมัน ฉันแค่อยากทักทายสวัสดี แล้วจากไป

แต่สะดุดใจที่เห็นถุงโอเลี้ยงที่แขวนที่แฮนด์รถจักรยานของเขา น้ำแข็งละลายหมดแล้ว เหลือน้ำสีน้ำตาลเข้มๆอยู่ครึ่งถุง คิดว่าเขาคงไม่อยากโยนทิ้งให้น่าเกลียด

แต่แล้ว เขาหันมายิ้มให้ฉันอีกครั้ง ก่อนหยิบเอาถุงพลาสติกใบนั้น จากที่แขวน

แล้วเทน้ำใส่ในจานสี

ขอขอบคุณ Julian Kytasty ชุด Black Sea Winds

โดย กู่

 

กลับไปที่ www.oknation.net