วันที่ พฤหัสบดี กันยายน 2550

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

กลิ่นหอมๆ...................


กรุ๊งกริ๊ง..............กรุ๊งกริ๊ง.......................

ดังแว่วมาจากไหนสักแห่ง

ข้าพเจ้านอนหลับ ในวันเวลาที่อากาศร้อนจัด ร้อนจนไม่คิดว่า....พัดลมกำลังเปิดอยู่......หรืออาจะเพราะเป็นพิษไข้จากข้าพเจ้า หมอนและเตียง..ถึงได้เปียกชื้นแบบนี้

ไม่นี่...นี้ไม่ใช่หมอนและเตียง.....เก้าอี้....ทำไมมันนุ่มขนาดนี้นะ

กรุ๊ง.........กิ๊ง..............

เสียงแว่วเริ่มดังใกล้.....และนิ่งสงบ

ที่นี้ที่ไหนนะ........ห้องของข้าพเจ้าหรือ น่าจะใช่ ....แต่ทำไม ไม่สิ ห้องใครกัน?..........

คนเริ่มมากหน้าหลายตา ผ่านมาและผ่านไป....เขาพูดอะไรทำไมข้าพเจ้าฟังไม่รู้เรื่องนะ

กริ๊ง..........กรุ๊งกริ๊ง.............กร๊อบ!!

เสียงอะไร!! ดังมาจากไหน ทางไหนกัน...ทำไมเสียงมันน่ากลัวแบบนี้ ทำไม..ทำไม..ทำไมข้าพเจ้าหันหน้าไม่ได้ อะไร...อะไรกัน

...............พวกหล่อนเป็นใครกันหรอ บอกฉันหน่อยสิ แล้วมายืนเรียงฉันทำไม แล้วจะอาเลือดฉันไปไหน อันนั้นมันไส้ฉันนะ............. เฮ้!!! ฟังกันหน่อยสิ แล้วเสียงเมื่อกี้ละ เสียงจากร่างกายฉันหรือของใคร อะไรนะ.....เสียงกระดูกแมว ....ไม่มั้ง...ก็ฉันจำได้ว่ามันยังวิ่งเล่นรอบตัวฉันอยู่เลย แล้วอีกอย่าง มันถูกฉันเหยียบตาย หลังจากที่ตะกุยโซฟาราคาแสนของฉันเมื่อปลายปีที่แล้ว แต่เสียงมันเพิ่งเกิดเมื่อกี้นะ

เฮ้....นั่นมันหัวใจฉัน จะเอาไปไหน จะทำไร เรื่องไรมาผ่ามาตัดตามใจชอบแบบนี้เล่า เอาคืนมา!!!

....................

 ดูสิ ร่างกายข้าพเจ้าเละแทบจะไม่เป็นสัดส่วนเลย....แล้วกว่าข้าพเจ้าจะเอาอวัยวะใส่เข้าไปในร่างกายได้.....นั่งเย็บอยู่นาน เชียวละ.............

ส่วนเลือดหรอ......เลือดของฉันตอนนี้...คงอยู่ที่บ้านของแฟนฉันแล้วนะ  ก็เห็นเขาเป็นคน............

**************

สายเลือดแดงสด.....ไหลเลี้ยวลดตามเส้นทางของมัน....มันไหลย้อนขึ้นไปทางบันได แล้วเลี้ยวซ้ายเข้ามุมห้อง ก่อนที่จะเข้าห้อง มันพยายามส่งกลิ่นหอมจากตัวของมัน พัดโชยทั่วบ้าน เพื่อให้เจ้าบ้านได้รับรู้ถึงการมาของมัน แต่แล้วยังไม่มีใครเปิดประตูต้อนรับ......มันจึงถือวิสาสะเข้าห้อง...ลอดตัวเข้าใต้ประตู แทรกซึมตามพื้นพรม....และเปล่งกลิ่นที่มากับตัว.....อีกครั้ง

ห้องทั้งแดงกรำ มันพยายามเรียกร้อง ...ใครบางคน เพียงแค่เดินออกมาและสนใจ...... มันไหลเลื่อนตัวเอง ไปทุกซอกทุกถิ่น เท่าที่มันจะทำได้

***********

ฉันยังจำภาพได้ดี วันนั้นฝนตกหนัก แล้วข้าพเจ้ากับเขา ได้เดินร่วมเคียงข้างกันมาเรื่อย ตลอดการเดินเราเดินภายใต้ร่มคันเดียวกัน  

พอเดินมา ก็มีแมวน้อย ห้อยกระดิ่ง เดินข้างๆเรา มันรีบเดินเร็วขึ้น....เร็วขึ้น เพื่อหาที่แห้งหลบฝน

แล้วจู่ๆ ก็มีไฟสว่างวาบ ฉันเห็น....แต่ทำไมไม่รู้ เหมือนกับว่ามันตรงเข้ามาหาฉันคนเดียว ฉันหันมองเขา ......

ทำไม.....เขายิ้มแบบนั้นละ

***********************

"นี่มันอะไรกัน" เขาเดินออกมาเปิดประตูห้อง รอยเลือดที่กระจายทั่วทุกมุมห้อง.....

"...แม่งเว้ย น่ารำคาญจริง"

รถตู้คันโตพร้อมสัมภาระที่เขาเป็นคนลำเลียงไว้ เสียงของเครื่องยนต์ทำงาน

ฝุ่นควันคละคลุ้งทั่วถนน........ปล่อยให้ร่องรอย.....ได้อยู่ในที่ของมัน....

*************

มันเปล่งส่งกลิ่นอีกครั้ง แต่สีของมันเริ่มกลับกลาย จากสีอันสดใสกลายเป็นแดงคล้ำเกือบน้ำตาล คงเป็นครั้งสุดท้ายที่มันจะได้บอกลา....

**************************

โดย room8

 

กลับไปที่ www.oknation.net