วันที่ ศุกร์ กันยายน 2550

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

อำลาห่างไกล....เจ้าเพื่อนรัก ...ลูกชิ้นปลาแปดเหลี่ยม


ตัวละคร ข้าพเจ้า เพื่อนสาวข้าพเจ้า

สถานที่ รถไฟใต้ดินบางซื่อ

เวลา 19.53

บรรยากาศ ความรีบเร่งปะทะกับช่วงเวลาอันว้าเหว่

                  เสียงคนจ้อแจ้ที่รีบเร่งเดินทางไปยังเป้าหมายเดียวกัน ดังขึ้นตลอดระยะเวลาของการเดินทาง สองสาวรุ่นเบญจเพสเดินอย่างรีบร้อนด้วยนัดหมายของแต่ละคน

มือถือข้าพเจ้า : @%$$................

                      ข้าพเจ้าหยิบรับมือถือด้วยความลำบากเนื่องจากสัมภาระที่พะรุงพะรัง เมื่อสายตาของข้าพเจ้าอ่านนามของผู้ที่ติดต่อเข้ามา ด้วยความยินดี....เจ้าลูกชิ้นปลาเพื่อนรัก....

ข้าพเจ้า : ไงมึง!!

ลูกชิ้นปลา : เออ..นี่มึงอยู่ไหน

                    ด้วยน้ำเสียงที่ผิดแผดแตกต่าง ข้าพเจ้าจึงเพิ่มความตั้งใจฟังในเรื่องราวที่เพื่อนรักต้องการบอกกล่าว

ข้าพเจ้า : อยู่รถไฟใต้ดิน เพื่อแคสงานเสร็จ มีไรหรือเปล่าวะ.....

ลูกชิ้นปลา : ...พรุ่งนี้กูจะไปเชียงใหม่

ข้าพเจ้า : ห๊ะ ไปทำไรวะ

ลูกชิ้นปลา : ...ย้ายบ้าน พรุ่งนี้เที่ยงกูจะไปอยุ่ที่เชียงใหม่เลย กูก็เพิ่งรู้เมื่อกี้เหมือนกันว่าจะย้ายพรุ่งนี้

ข้าพเจ้า : เฮ้ย!!! ทำไมมันกระทันหันงั้นละ

ลูกชิ้นปลา : ป๊ากูบอกว่าจะพาแม่ไปรักษาตัวที่โน่น แม่กูป่วยหนักเข้าโรงพยาบาลวันนี้ เค้าก็เลยจะกลับไปรักษาตัวที่บ้าน

ข้าพเจ้า : ......................หรอว่ะ

ลูกชิ้นปลา : ....................อืม.....พรุ่งนี้วันอาจารย์ศิปล์ด้วยสิ.......มึงไปหรือเปล่า

ข้าพเจ้า : ...ไม่แน่ใจ เพราะไม่รู้จะไปหาใคร แฟนกูเค้าก็ไปหาพ่อเค้าที่อุตรดิตเหมือนกัน

ลูกชิ้นปลา : .........................

ข้าพเจ้า : .......................

ลูกชิ้นปลา : วันนี้ตอนเย็นๆบริษัทสัมพากษ์เมื่อคราวก่อนก็โทรมาบอกว่ารับเข้าทำงานแล้ว ส่วนอีกที่ก็บอกว่าให้กูไปสัมพากษ์ เนี่ยกูต้องโทรไปบอกเค้าว่าสละสิทธิ์ทั้งสองที่เลย

ข้าพเจ้า : ................................

ลูกชิ้นปลา : แล้วเนตก็ต้องโทรไปบอกว่ายกเลยการใช้ แล้วให้ไปติดตั้งที่นู่น ไม่รู้ว่าจะได้ออนเมื่อไร................

ข้าพเจ้า : .................กูคงคิดถึงมึงแย่

ลูกชิ้นปลา : อย่าพูดดิ...................

ข้าพเจ้า :..............................

ลูกชิ้นปลา : ฝากบอก เพื่อนๆด้วยละกัน กูคงไม่โทรไปบอกทุกคนหรอก

ข้าพเจ้า  : เออ.........งั้นโชคดีเว้ย

ลูกชิ้นปลา : อืมๆ งั้นโชคดี

ข้าพเจ้า+ลูกชิ้นปลา : ...................................

                          เราทั้งคู่ต่างตัดสาย เพราะไม่รู้จะเอยคำไหนต่อไป ข้าพเจ้าโทรไปหาเจ้าหมีเพื่อนรักอีกคน ....เราทั้งสามมักมาคุยกันบนเอ็มด้วยกันเสมอในเวลาค่ำคืน ทุกครั้งที่ได้พบปะ มีแต่เสียงอันเฮฮาลืมความง่วงเหงาหาวนอน

                         ข้าพเจ้าเล่าเรื่องราวที่ข้าพเจ้าได้ยินจากลูกชิ้นปลา ถ่ายทอดมายังเจ้าหมี แต่ด้วยความสัมพันธ์ที่ได้รับ มันกลับสร้างความรู้สึกอีกแบบนอกจากความอ้างว้างอันฉับพลัน

เพื่อนหมี : เดี้ยวมันก็กลับมา เชื่อดิ มันอยู่ได้ไม่นานหรอก

                      แปลกนะ....ข้าพเจ้ายิ้ม....เดี้ยวมันก็กลับมา

                     ข้าพเจ้าโทรไปบอกเรื่องราวนี้กับแฟนของข้าพเจ้า ซึ่งมีความรู้จักมักคุ้นกับเจ้าลูกชิ้นปลาดี ...... เพื่อบอกกล่าวการจากไปของเพื่อนรักของข้าพเจ้า......มันฉับพลันจนข้าพเจ้าใจหาย

                  เสียงวี๊ดร้องของรถไฟที่บอกทุกระยะการเดินทางดังขึ้นเรื่อยๆ

                 ข้าพเจ้าบอกเรื่องราวนี้กับเพื่อนสาวที่ร่วมเดินทางเพื่อทำงานด้วยกันในวันนี้ ถึงเรื่องราวที่ข้าพเจ้าได้พูดคุยกับเจ้าลูกชิ้นปลา....เธอทั้งสองไม่รู้จักกัน....แต่อย่างน้อย........

รถไฟ: สถานีต่อไปลาดพร้าว...

เพื่อนสาวข้าพเจ้า : แกฉันไปก่อนนะ เดินทางกลับบ้านดีๆละ

ข้าพเจ้า : ขอบใจเว้ย

               จากบางซื่อ ....เป้าหมายของข้าพเจ้าคือ หัวลำโพง สถานีสุดท้าย...สถานที่ที่ข้าพเจ้าต้องการจะไป....

                แล้ว.....หลังจากที่ข้าพเจ้าขึ้นจากรถไฟ.....สถานที่ที่รถไฟจะไปต่อละ...มันสิ้นสุดที่ไหน....ใช่แล้ว....มันตีกลับเพื่อทำงาน....ทำหน้าที่ของมันต่อไป

                ข้าพเจ้าเดินมาที่ป้ายรถเมล์....ใช่...การเดินทางของข้าพเจ้ายังไม่จบเพียงเท่านี้ เพียงแต่ว่า...ความรู้สึกที่ข้าพเจ้าได้ลืมเลือนหายไป.....ความเหงา.....มันตีย้อนกลับมาอีกครั้ง....

                 เหมือนกับว่ามันยังทำหน้าที่ของมันไปเรื่อยๆ .....เหมือนกับข้าพเจ้า...ที่ยังต้องทำหน้าที่ไปเรื่อยๆ...เดินหน้าไปเรื่อยๆ...เพราะไม่รู้เมือ่ไรจะถึงสถานที่พักพิงอันอุ่นกาย...ดั่งเช่นเก่า....

            ................................

............................

ข้าพเจ้า : ไงมึง!!!

ความเงียบเหงา : ไง ไอ้เพื่อนยาก.....

ข้าพเจ้า + ความเงียบเหงา : ..............เจอกันอีกแล้วนะ...............กลับบ้านกันเถอะ....

.............................

         ...................................

                  

โดย room8

 

กลับไปที่ www.oknation.net