วันที่ อังคาร กันยายน 2550

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

เรือบิน..ในวันที่ฉันเห็น


             เรือบิน..ในวันที่ฉันเห็น
             เมื่อครั้งยังเยาว์ ฉันตื่นตะลึงกับนกเหล็กที่แหวกม่านฟ้า มันสุดตื่นเต้น แถมระคนไปด้วยความสนอกสนใจกับสิ่งที่ไม่พบเห็นบ่อยนัก อำพรางด้วยความสงสัยว่าจะมีโอกาสไหมที่จะได้เข้าไปในท้องของมันพาฉันล่องนภาอย่างใจคิด
            เมื่อครั้งฉันเป็นนักเรียนในระดับอำเภอ ความฝันขยับใกล้เจ้านกเหล็กที่เพ้อฝันที่จะมีโอกาสสัมผัสอย่างใกล้ชิดยามมันการปีกถลาเล่นลมมากขึ้น และที่สำคัญเพื่อหลายคนร่วมชั้นเรียกพากันเรียกขานสิ่งนี้ว่า”เรือบิน”


            ฉันหมดความสงสัยเมื่อระดับการศึกษาเพิ่มพูนและถูกเติมเต็มลงสู่ร่องสมองว่า”เรือบิน”ลำใหญ่ หรือ”นกเหล็ก”ที่รู้จักมันถูกสร้างขึ้นเพื่อประโยชน์อันใด แต่มันก็ยังไกลเกินฝันที่จะมีโอกาสได้นั่งเบาะนุ่มๆพาฉันเหาะจากที่หนึ่งไปยังอีกที่หนึ่ง
           เหตุผลสั้นๆคือเงินซื้อข้าวสารกรอกหม้อของพ่อและแม่ยังไม่พอในแต่ละวัน ฉันจะเอาธนบัตรที่ไหนมาแลกกับค่าตั๋วเพื่อขี่เจ้านกยักษ์อย่างที่ฝัน ทำได้มาคือควักเหรียญแลกตั๋วเครื่องบินในงานวัด หรือขึ้นเฮลิคอปเตอร์ของทหารในวันเด็กเท่านั้น
           นับแต่สายการบินต้นทุนต่ำได้อุบัติขึ้นในสยามเมืองยิ้ม ฝันของเด็กบ้านนอกก็เป็นจริงเมื่อฉันลิ้มลองประสบการณ์เหนือพื้นดินหลายร้อยฟุต
            ฉันเห็นผู้คนบนเรือบินลำเดียวกับฉันทั้งหัวขาว หัวดำ หัวเหลือง หลากหลายอาชีพ ทุกคนดูมีความสุขยามที่ถึงปลายทาง
           ฉันจึงอดชื่นชมเจ้าเรือบินไม่ได้เลยว่านอกจากการช่วยร่นเวลาในการเดินทางของใครหลายคนแล้ว มันช่างเป็นสิ่งประดิษฐ์ที่มหัศจรรย์อย่างหนึ่งในหมู่มวลมนุษยชาติอย่างมาก


           ฉันนั่งเพ่งมองเรือบินลำแล้วลำแล้วลำเล่าบินขนคนขึ้นลงสู่สนามบินดอนเมืองอยู่นาน ก่อนเจ้าเรือบินลำหหอบพาฉันกลับบ้านในเวลาพลบค่ำท่ามกลางสายฝนที่โปรยปรายตั้งแต่เมื่อไร่ไม่รู้
          ฉันเดินจากเรือบิน ก่อนมองมันจอดนิ่งตระหง่านไม่สะท้านต่อสายฝนพร่ำ ที่สนามบินหาดใหญ่ ก่อนโบกมือลาและวันหน้าฉันคงมีโอกาสได้ขี่มันอีกหน
          ไม่ทันจะวางสัมภาระ ฉันเห็นภาพเรือบินอีกลำ อยู่ในสภาพพังพาบมีควันลอยคลุ้งแถมถูกเจ้าหน้าที่ห้อมล้อมเต็มไปหมดผ่านจอทีวี


          นายพิธีดำเนินรายการโทรทัศน์ช่องหนึ่งบอกให้ฉันรู้ว่ามันเกิดอุบัติเหตุกับเครื่องบินสายการบิน วันทูโก เที่ยวบิน OG 269 กรุงเทพฯ - ภูเก็ต ที่ท่าอากาศยานนานาชาติภูเก็ต
           ฉันคิดในใจวูบแรกว่าคงเป็นเพราะมันคงเหน็ดเหนื่อยกับการกางปีกฝ่าสายลมและฝนที่โหมกระหน่ำอย่างหนักจนแทบสิ้นแรงสิ้นใจก่อนจะหมดสติพาผู้ร่วมทางไถลออกนอกรันเวย์
            ฉันไม่รู้หรอกว่าใครผิดแต่ก็สงสาร89ชีวิตที่ยังไม่ถึงปลายทาง ก็ได้แต่ภาวนาทุกดวงวิญญาณคงไปสู่สุขคติและอย่าคิดโกรธเรือบินที่ทำให้หลายครอบครัวต้องหลั่งน้ำตากับเหตุการณ์ครั้งนี้


            สุดท้ายก็ได้แต่ภาวนาว่า ภาพเรือบินที่ฉันเห็นครั้งนี้ คงไม่ปรากฏขึ้นที่ไหนอีก
 ปล.ภาพโดย เจษฏา จันทรรักษ์/ กิตตินันท์ รอดสุพรรณ /นันทสิทธิ นิตย์เมธา

---------------

 

 

โดย โต.รัตนะ

 

กลับไปที่ www.oknation.net